I Found Forever with My Ex's Uncle のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

Hanna’s POV:“Hanna! Si Leo, andito na!” Tumagos sa tenga ko ang sigaw ni Manang Eden mula sa kusina. Hindi ako agad gumalaw. Para bang may mabigat sa dibdib ko na ayaw akong patayuin mula sa hagdan.Huminga muna ako nang malalim bago bumaba.Pagdating ko sa sala, nandoon siya—si Leo. Nakaupo sa sofa, diretso ang tingin sa cellphone, tahimik. Para bang bisita sa sariling bahay. Parang estrangherong napadaan lang.Nang magtama ang mga mata namin, saka lamang siya tumayo at lumapit. Yumakap.“I miss you,” bulong ko, kusang ngumiti kahit may kirot na agad sa loob ng dibdib ko.Hindi siya tumagal sa yakap. Maingat niya akong inalis—hindi marahas, pero malinaw ang distansya. Parang may iniingatan… o may iniiwasan.“Bakit?” tanong ko, hindi na itinago ang pagtataka.“Pagod lang ako, love. Pasensya na,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.Doon pa lang, alam ko na. May mali.“Ah… gano’n ba,” maikli kong tugon. Malamig. Hindi dahil gusto kong manakit—kundi dahil wala na akong lakas para magpang

Harold's POV:“Sir, naihatid ko na po si Miss Hanna sa apartment niya.”Bahagya akong napangiti. “Nakuha mo ba ang pinapahanap ko?”“Opo, sir. At sa katunayan po, confirmed na may anak si Miss Hanna. Lumaki po ang mata ko, sir, nang makita ko—hundred percent kamukha niyo talaga ang bata.”“Hindi pa rin tayo sigurado kung akin nga ang bata,” tugon ko, pilit pinapakalma ang sarili. “Kaya ipagpatuloy mo ang paghahanap ng mga ebidensya.”“Opo, sir.”“At kung kailangan mong magbayad para sa ebidensya, huwag kang mag-alala sa pera. Ako ang bahala.”“Yes, sir.”“Sir,” maingat na tanong ng driver ko, “pwede ko lang po bang itanong… bakit parang sobrang obsessed kayo kay Miss Hanna? Eh ngayon lang naman po kayo muling nagkakilala?”Naputol ang tanong niya nang tumingin ako sa kanya. “Basta. May kinalaman iyon sa nakaraan. Sige na, may gagawin pa ako.”Hindi ko maipaliwanag ang bigat ng pakiramdam ko sa tuwing naiisip kong muli kaming magtatagpo ni Hanna. Para bang bumalik ang mga multo ng nak

Makalipas ang walong buwan, ganap nang gumaling ang Daddy sa kanyang sakit.At sa panahong iyon, marami akong ipinagpasalamat. Una, sa Poong Maykapal—dahil sa Kanyang gabay at awa, muling nabigyan ng buhay ang Daddy. Ikalawa, sa taong hindi ako iniwan kahit kailan. Sa taong palaging nasa tabi ko sa mga araw na halos wala na akong lakas—pisikal man o emosyonal.“Hello, Ma’am. What can I help you?” tanong ng assistant sa kabilang linya.“Nandiyan ba si Mr. Cardinal?” maayos kong tanong.“Oh yes, Ma’am. He’s here. Wait a second,” magalang nitong tugon.“Oh, hello. Mr. Cardinal speaking. Who’s this?”Hindi ko na nagawang magpaliwanag pa kung sino ako. Hindi ko na rin nakontrol ang emosyon na matagal ko nang kinikimkim.“Harold… thank you sa lahat ng tulong mo. Kung hindi dahil sa’yo, baka kung ano na ang nangyari sa Daddy ko.”Saglit siyang natahimik bago ako marinig na muling magsalita.“Hanna… ikaw pala ’yan,” ani niya. Ramdam ko ang saya sa tono ng kanyang boses.“Basta para sa’yo, gag

“Hon, I’m going,” sabi ni Harold sabay halik sa noo ko.Sa sandaling iyon, parang gusto kong hawakan ang braso niya at pigilan siyang umalis. Hindi dahil ayaw kong pumasok siya sa trabaho—kundi dahil alam ko kung ano ang mangyayari sa oras na mawala siya sa bahay.Magsisilabasan na naman ang mga sungay ng pamilya niya.Pero wala akong magagawa. Kailangan niyang pumasok. At kailangan kong magtiis.“Hoy, Hanna!” sigaw mula sa sala. “Mag-init ka nga ng tubig. Gusto ko ng kape.”Si kuya niya iyon.“Kuya, nariyan naman po si Manang. Sabihin ko na lang po—”“Hoy! Huwag mo akong sasagutin!” singhal niya. “May ginagawa si Manang Shie. Ikaw na lang gumawa. Kaya mo naman ipag-utos, ’di ba?”Wala na akong nagawa kundi sundin siya. Tahimik akong nag-init ng tubig, ramdam ang bigat sa dibdib ko.“O, nasaan na ang kape ko?” sigaw niya ulit.“Sandali lang po, Kuya—”“Bilis! Ang bagal-bagal mo naman!”

"What the fuck," sambit ko sa sarili ko, hindi ko kasi alam kung paano maalis sa isip ko yong hiling sa’kin ni Harold. Isang linggo na rin ang lumipas pero sa isip ko parang kahapon lang niya sinabi yong hiling niyang ’yon. Pero wala naman atang masama kung pagbibigyan ko siya, ’di ba? Kaso inaalala ko lang kasi yong magiging buhay ko, lalo na alam kong hindi maganda ang environment ko sa pamilya niya. "Hon.. Can we do it now?" grabe na talaga, prostrated na ako noong narinig ko yong pagtatawag niya sa’kin. Pero asawa ko siya, tungkulin ko na bilang asawa niya na maibigay sa kanya yong bagay na hiling niya. Tanging tugon ko sa kanya, "Hon.. Please be gentle! Don’t rush it, ok?" Ngunit pag ang babae nga naman sinarapan, hindi pa rin masusunod yong kasunduan—libog na libog. Pero aminin ko man, nasa isip ko pa rin yong problema ko sa hiling niya. Pagkatapos nga naming magbakbakan, humilata siya sa tabi kong saan niya ako napas