Chapter 7

CHAPTER 7

[JILLIAN]

            Pagod na naglakad si Jillian patungong bus station. Alas-kwatro pa lang kanina nang makabalik siya sa Chase & Co., galing sa terirtoryo ni Zacharias kaya naghabol siya mga kailangan gawin para hindi siya matambakan bukas.

            Pamilyar na busina ng kotse ni Sir Jensen ang narinig niya sa likuran.

            “Get in!” wika nito nang ibinaba ang salamin.

            “Hindi na po, Sir. Kailangan ko pa kasing daanan si Kai sa Montesorri. Baka may lakad pa po kayo,” tanggi niya.

             “It’s fine. Let’s pick him up.”

            “Huwag na po!” tanggi niya ulit dahil baka may sasabihin pa ang teacher ni Kai at medyo matagalan sila. Nakakahiya naman dito.

            Isang beses niya lang nilunok ang hiya noong nagpahatid siya dahil matindi ang ulan. Ayaw niya ng umulit dahil baka maging pulutan siya ng tsismis sa kompanya.

            “Kailangan ko pa bang bumaba para buhatin ka papasok ng kotse. Come on, get in! I need to tell you something too.”

            Wala siyang nagawa kundi pumasok sa kotse nito dahil baka tungkol sa trabaho.

            “Address?”

            Sinabi niya naman ang Monterssori na pinapasukan ni Kai. “Ano po pala ang sasabihin mo, Sir?”

            Sinulyapan siya ni Jensen bago muling ibinalik ang tingin sa harap. “Pinahirapan ka ba ni CEO Wolfgang kanina?”

            Bahagya lang ang pagkagulat ni Jillian sa tanong nito. Alam ng boss niya ang ugali ni Zacharias. Kahapon nga, ay walang modo ang lalaking iyon na harap-harapan na nagpakita ng kawalan ng interes sa proposal ng Chase & Co.,

            “Sir Jensen, pwede po ba na sa susunod hindi na ako ang magdala ng kahit anong ipapahatid niyo kay CEO Wolfgang?” maingat niyang wika.

            Nagtatanong na tumaas ang makakapal nitong kilay.

            “Ano po kasi…ahm, may pangit po kasi kaming history ni CEO Wolfgang noong nasa Cagayan pa siya.”

            “History?” gagad ni Jensen, mukhang naintiriga kaya mabilis siyang umiling.

            “Sa trabaho po ‘yon. Sa promotion. Sa kanya napunta tapos minalditaha ko siya tapos lumaki tapos…” panghahabi niya ng kwento. “Mukhang hindi pa siya naka-move on kasi parang ayaw niya akong makita kasi pinalayas niya ako kanina.”

            Napangiwi siya nang makitang kunot na ang noo nito. Hala!, baka demanding na siya. Akmang babawiin niya na sana nang magsalita ito.

            “Okay. Si Shane ang uutusan ko sa susunod.”

            “Thank you, Sir!” Pinagdaop niya pa ang mga palad at ngiting-ngiti na. Ambait talaga ng boss niya na ‘to kahit babaero!

            Bumagal ang takbo ng kotse nang makarating sila sa may Montessori.

            “Dito na lang po ako bababa, Sir. Maraming tao sa may gate, mahihirapan po kayong mag-park,” wika niya.

            Itinabi naman ni Jensen ang kotse. Muli siyang nagpasalamat bago nagmamadaling pumunta sa gate.

            Akala ni Jillian, ay tapos na ang pinoproblema niya kay Zacharias. Hindi pa pala dahil tumawag mismo ang sekretaryo ng Chairman ng Chase &Co., para utusan siya na ihatid ang karagdagang dokumento sa Wolfgang Empire.

            Utang na loob! Ano bang nangyayari sa mundo?

            Wala kasi si Sir Jensen ngayong araw. Pinadala yata ng mismong ama sa kung saang meeting, wala tuloy siyang kakampi.

            Kahit ayaw ni Jillian ay kinaladkad niya ang sarili papuntang Wolfgang Empire. Hindi naman niya pwedeng tanggihan ang utos daghil siguradong papatalsikin agad siya sa trabaho.

            Sa lobby pa lang ay nakaabang na ang sekretaryo ni Zacharias na si Rafael. Parang gwardiya na sinamahan pa talaga siya hanggang sa mismong pinto ng opisina ng CEO.

            “Good day, Sir. Inutusan po ako ulit na ihatid ang mga dokumentong ito,” pormal ang kalkulado niyang tinig at saka inilapag iyon sa mesa.

            Ang hudyong Zacharias, hindi man lang sinulyapan bagkus ay tuloy-tuloy lang ito sa pagpirma ng mga papeles.

            “Sir, naihatid ko na po. Kung wala na po kayong concern babalik na po ako sa kompanya.”

            Wala pa rin sagot kaya naisip niya na baka utusan na naman siya nito na ipaliwanag ang nasa dokumento. Babasahan niya talaga ito na parang nagho-homily.

            “Sige po. Good day!” sabi niya para makaalis na.

            Saka naman nagtaas ng tingin si Zacharias at itinuro ang couch. “Sit over there.”

            “Po?”

            Sa halip na sagutin siya, ay muli itong nagbaba ng tingin sa mga papeles. Kakamot-kamot sa ulo si Jillian ngunit sumunod na lang dahil baka may importanteng sasabihin ito at tinatapos lang ang trabaho. Subalit, kinse minuto na yata ang nakalipas ay hindi man lang nag-angat ng tingin sa kanya si Zacharias.

            Sa lamig ng opisina nito, hinihila siya ng antok. Pasimple siyang sumandig sa couch para ipahinga lang ang mga mata ngunit hindi niya namalayan na nakatulog na pala siya.

            Nang magising siya, ay namulatan ni Jillian ang mukha ni Zacharias na gahibla ang lapit sa kanya. Napatili siya sa gulat at muntik pang mahulog sa sahig kung hindi lang sinalo ng matitpunong braso ang kanyang baywang.

            “Miss Aguillar, hindi hotel ang opisina ko para tulugan mo,” baritono nitong wika.

            Nagpapanik na inalis niya ang braso nito sa kanyang baywang at agad na umayos ng upo.     

            “P-Pasensya na po, Sir. Hindi po kasi ako nakatulog ng maayos kagabi. Ang lamig kasi ng opisina niyo. Pasensya na po talaga,” mangiyak-ngiyak na siya sa pagkapahiya.

            Baka humihilik siya o kaya nakanganga o may laway pa!

            Gusto na lang niyang maglaho ngayon din! Tumuwid ng tayo si Zacharias, mapanuri ang tingin nito sa kanya habang nakasuksok ang isang kamay sa bulsa ng suot na slacks.

            “Why didn’t you sleep well? What were you doing last night?”

            “W-Wala po. Hindi lang talaga ako makatulog.”

“Went fooling around with some man?” akusa nito.

“Ha?!” bulalas niya sabay turo sa sarili.

Napagbintangan pa nga!

Nakahiga lang naman siya sa kama kagabi mulat na mulat kahit alas-dos nang madaling araw dahil sinabi ng teacher ni Kai na hindi raw nakikihalubilo ang anak niya sa ibang bata. Palaging nasa sulok at nagbabasa. Natatakot siya na baka dahil palaging mag-isa at walang kaibigan ay ma-bully.

            Ikiniling ni Zacharias ang ulo, hinahamon siya na itanggi niya. Dahil patolera siya, taas-noo si Jillian.

            “CEO Wolfgang, kung may kasama man po akong lalaki, wala po dapat kayong pakialam. Sasamahan ko ang kahit sinong gusto ko. Alam mo na, dagdag ‘experience’  din,” sabi niya, hindi naitago ang panunuya sa boses.

            Dumilim ang mukha ni Zacharias at umigting ang panga.

            Tatanong-tanong tapos mapipikon?

            Dudugtungan niya pa sana ang sinasabi nang may kumatok sa pinto.

            “Come in,” malamig na wika ni Zacharias.

            “S-Sir, excuse me…” sumilip sa pinto ang mukhang sekretarya din ni Zacharias.

            “Say it.”

            Kumunot ang noo ni Jillian dahil hindi man lang nilingon ni Zacharias bagkus ay kanina pa tila pinaparusahan siya ng mariin nitong titig.

            “Tumawag…tumawag po si Miss Kate. Dinner daw po mamaya? Tiningnan ko po ang schedule niyo, wala naman po kayong—”

            “I have no time for that!” angil ni Zacharias.

            “Sige po. Sasabihin ko.”

            Kandadapa pa na lumabas ng opisina. Takot talaga ang mga empleyado sa lalaking ito. Ilang taon lang, ang laki ng pinagbago. Wala na ang dating mabait na Zacharias.

            Ang lalaking nasa harap niya ngayon ay maiksi ang pasenysa, malamig at matalim ang dila. At nalulungko si Jillian sa ideyang iyon.

            Nag-iwas siya ng tingin para hindi nito makita na naluluha na naman siya. Kapagkuwan ay tumikhim at pormal na nagsalita.

            “Sir, alam kong kalabisan ito pero pwede bang kalimutan na natin ang nakaraan at maging propesyonal na lang tayong dalawa? Ayaw ko po kasing maapektuhan ang trabaho dahil sa nakaraan.”

            “Are you saying I can’t seprate work from personal matters?” nagsasalubong na ang mga kilay ni Zacharias.

            Gusto niya sanang prangkahin ito na: ‘oo, para ka kasing bata na nagta-tantrums kapag nakikita mo ako’. Subalit, bago niya pa maibuka ang bibig ay tumunog na ang cellphone niya.

            Agad niya naman iyong sinagot nang makitang si Jensen ang tumatawag.