CHAPTER 4

Nakatanggap si Captain Rafael Dela Vega, pinuno ng traffic police, ng agarang abiso mula sa kaniyang nakatataas. May isang mahalagang personalidad na naipit sa matinding trapiko.

Hindi sinabi kung sino ang taong iyon, ngunit dahil sa tono ng kaniyang superior, alam ni Rafael na hindi ito maaaring balewalain.

Agad siyang bumaba at hinanap ang sasakyan gamit ang ibinigay na plaka. Sa unang tingin, isang simpleng itim na sedan lamang iyon. Marahan niyang kinatok ang bintana ng driver.

"Magandang araw po. Ako si Captain Rafael Dela Vega mula sa traffic police. May ipinadala pong utos na buksan ang daan upang makadaan kayo nang mas mabilis."

Sa halip na driver, ang lalaking nasa likuran ang napansin niya. Sa tinted na salamin, bahagya niyang nakita ang malamig at matalim na mga mata nito.

"Salamat, ngunit hindi na kailangan. Hindi ako nagmamadali. Ayusin na lamang ninyo ang trapiko," mahinahong sagot ng lalaki.

Nang magsara ang bintana, saka lamang nakahinga si Rafael. Napansin niya ang kakaiba sa sasakyan. Simple man ang itsura nito, hindi pangkaraniwan ang materyales na ginamit.

Sa loob ng kotse, lumingon si Marcus Tan sa kaniyang amo.

"Sir Adrian, nakita po kayo ng dalawang reporter mula sa Tala News Daily habang tumutulong kayo sa aksidente.

Nakipag-ugnayan na po ako upang hindi mailabas ang anumang larawan o video ninyo."

Bahagyang tumango si Adrian Villareal.

"Mm."

"Sir, napakalamig ng panahon. Bumaba kayo nang walang jacket. Kapag nagkasakit kayo, ako na naman ang mapapagalitan ni Madam."

"Ganoon ba ako kahina?"

Natigilan si Marcus.

"...Hindi naman po."

Muli tumingin si Adrian sa labas at nakita ang batang reporter. Sa pamilyar nitong mukha, bumalik ang isang lumang alaala.

Matagal na panahon na... Lumaki ka na pala.

Maya-maya, gumalaw ang mga sasakyan. Ngunit biglang sumingit ang isang motorsiklo at mabilis na nawala sa mabagal na daloy ng trapiko.

"Kung nagmamadali ka nang ganoon, paano kung may mabangga kang tao?" bahagyang pagsaway ni Marcus.

Makalipas ang ilang minuto, tuluyan nang nakaalis ang sasakyan nila mula sa lugar ng aksidente. Ngunit bago pa man tuluyang bumilis ang takbo nito, isang malakas na tunog ang biglang umalingawngaw.

Bumangga.

Yumanig ang sasakyan. Agad nagbago ang ekspresyon ni Marcus nang lumingon siya sa likuran. Nasagi sila ng isang sasakyang nasa likod.

"Sir Adrian, ayos lang po ba kayo?"

Si Adrian Villareal ay nakapikit lamang kanina. Kahit nakasuot siya ng seatbelt, bahagya pa rin siyang napasulong dahil sa lakas ng impact. Bahagyang kumunot ang kaniyang noo.

"Ayos lang ako. Tingnan mo kung ano ang nangyari."

Dahil maraming traffic police sa paligid, imposibleng sinadya iyon. Malamang ay isang simpleng aksidente lamang. Mabilis na bumaba si Marcus at ilang sandali pa ay bumalik.

"Sir, bagong lisensya pa lamang daw ang driver. Hindi niya sinasadyang madiinan ang accelerator. Natakot siya nang husto. May kaunting gasgas lang ang sasakyan natin, pero halos durog ang harapan ng sasakyan niya."

Tumango si Adrian.

Espesyal ang pagkakagawa ng sasakyang iyon, kaya hindi ito basta-basta masisira.

"Kung ganoon, hayaan na."

Tumingin siya sa oras. Ayaw niyang magtagal sa kalsada para lamang sa maliit na bagay. Ngunit bago pa makaalis si Marcus, napansin ni Adrian ang isang pamilyar na pigura sa hindi kalayuan.

"Sandali."

Napunta ang kaniyang tingin kay Atasha.

"Iyon ba ang sasakyan nila?"

"Opo," sagot ni Marcus. "Sila ang dalawang reporter mula sa Tala News Daily."

Napansin ni Atasha ang kanilang tingin at agad siyang lumingon.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Dahil masakit pa rin ang kaniyang bukung-bukong, pinilit niyang lumabas ng sasakyan.

"Sir, pasensya na po. Ako ang nakabangga. Kung may kailangan pong bayaran sa pagpapagawa, maaari ninyo akong kontakin."

Tumingin si Adrian kay Marcus. Tinawag nila itong "sir," ngunit tinatawag nila ang sarili nilang "kuya."

Mukha ba talaga akong ganoon kalayo sa mga tao?

Malamig lamang siyang nagtanong. "Paano kita makokontak?"

"Nasa WeChat ko po siya," sagot ni Atasha habang tumitingin kay Marcus.

Bahagyang tumahimik si Adrian. Maging si Marcus ay naramdaman ang malamig na hangin na tila lalong lumakas. Tumingin si Atasha sa kanilang dalawa, tila may napagtanto.

"Sandali... magkakilala ba kayo?"

“Paano kung… idagdag na rin kita sa WeChat?”

Napatigil si Marcus Tan nang marinig iyon.

Alam niyang bihira lamang gumamit ng WeChat si Adrian Villareal, lalo na sa mga taong ngayon lamang niya nakilala. Kaya nang makita niyang inilabas ni Adrian ang kaniyang telepono at ipinakita ang QR code, hindi niya napigilang magtaka.

Tahimik lamang siyang nakatingin.

Lumapit si Atasha sa bintana ng sasakyan upang i-scan ang QR code. Habang yumuyuko siya, ang ilang hibla ng kaniyang buhok ay bumagsak sa kaniyang noo at bahagyang gumalaw sa harap ng kaniyang mga mata.

Matagal siyang pinagmasdan ni Adrian bago ibinaba ang tingin sa kaniyang mga paa.

“Nasaktan ka ba sa aksidente?”

Umiling si Atasha.

“Hindi. Napilipit ko lang ang bukung-bukong ko bago ako sumakay sa kotse. Wala naman ito.”

Ngunit agad na lumapit si Nathan na may hawak na telepono. “Ate, namamaga na iyon. Hindi mo pwedeng sabihing ayos lang.” Nag-aalala ang kaniyang boses.

“Sabi ng rescue team, aabutin pa ng isang oras bago sila makarating. Kailangan mong magpagamot agad. Paano kung may bali pala?” Napabuntong-hininga siya.

“Kasalanan ko rin ito. Kung hindi tayo nagbanggaan, hindi ka sana nahirapan.” Ngumiti si Atasha at umiling.

“Hindi mo naman sinadya. Ayos lang ako, huwag kang mag-alala.”

Tahimik na pinagmamasdan ni Adrian ang dalawa bago siya nagsalita.

“Sumakay ka sa sasakyan namin. Ihahatid ka namin.” Nagulat si Atasha at mabilis na tumanggi.

“Hindi na po kailangan. Ako ang nakabangga sa sasakyan ninyo. Maghihintay na lang ako sa tow truck.”

Ngunit agad na nagsalita si Nathan. “Ate, mas mabuti sigurong sumama ka na. Ako na ang maghihintay dito.”

Sinulyapan siya ni Atasha.

Hindi niya alam kung talagang inosente lamang si Nathan o kulang pa ito sa karanasan. Hindi basta-basta dapat sumakay sa sasakyan ng isang estranghero.

Napansin ni Marcus ang pag-aalinlangan niya. “Mas mabuting sumama ka na sa amin. Mahaba ang trapiko sa likod at matatagalan ang rescue truck.” Dagdag niya, “Papunta rin kami sa Lunaria City. Ihahatid ka namin sa ospital para magamot agad ang paa mo.”

Alam ni Atasha na tama ang sinabi niya. Ngunit kailangan pa rin niyang maging maingat.