Chapter 5

“Do you have children?”

Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ni Camille ang tanong ng kaniyang ama. Nakatayo siya sa harapan nito habang pilit na pinananatili ang mahinahong ekspresyon ng kaniyang mukha. Kahit gusto na niyang makaalis sa lugar na iyon, wala siyang magawa kundi manatili at hintaying matapos ang kanilang pag-uusap.

She had to be careful.

Isang maling sagot lamang ang maaaring maging dahilan upang malaman ng kaniyang pamilya ang tungkol sa mga anak niya. At hangga't maaari, ayaw niyang madamay ang mga ito sa gulong matagal na niyang sinusubukang iwasan.

“No, Sir. I don't have any children,” sagot ni Camille, pilit na pinatatatag ang kaniyang boses.

Bahagyang tumaas ang kilay ni Richard Bellamy. Ilang segundo siyang nakatitig sa anak na para bang sinusubukan niyang alamin kung nagsasabi ba ito ng totoo.

“Are you sure?” tanong niya.

“Yes, Father.”

Mabilis na napalingon si Camille sa kaniyang ama nang hindi sinasadyang lumabas ang tawag niyang iyon. Hindi niya alam kung bakit, pero kahit ilang taon na ang lumipas mula nang itakwil siya nito, may bahagi pa rin ng puso niyang umaasang balang araw ay muli siyang tatratuhin nito bilang anak.

Ngunit sa halip na lambot, malamig na tingin lamang ang natanggap niya.

“Don't call me that. We are here as guests, and you are one of the hotel's employees. Just do your job.”

Parang may kung anong matalim na bagay na bumaon sa dibdib ni Camille.

“Yes, Sir,” mahina niyang sagot.

“Good. Now, show us to our rooms,” utos ni Richard.

Agad na yumuko si Camille at kinuha ang mga gamit ng kaniyang pamilya. Hindi siya dapat magreklamo. Hindi siya dapat magpakita ng emosyon. At higit sa lahat, hindi niya dapat hayaang malaman ng mga ito kung gaano siya nasasaktan.

Dahil hindi na siya ang Camille na dating umaasa sa pagmamahal ng kaniyang pamilya.

Isa na siyang ina.

At ang bawat luha na pinipigilan niya ngayon ay para sa kinabukasan ng kaniyang mga anak.

---

Pagdating nila sa kanilang suite, agad na inilapag ni Camille ang mga maleta sa tamang lugar. Inayos niya ang mga gamit ayon sa tagubilin ng kaniyang manager at sinigurong kumpleto ang mga amenities sa silid.

Akala niya ay maaari na siyang bumalik sa kaniyang trabaho nang matapos niya ang lahat.

Ngunit hindi pa siya nakalalapit sa p***o nang marinig niya ang boses ng kaniyang madrasta.

“Camille, come here.”

Huminto siya at dahan-dahang humarap dito.

“Yes, Ma'am?”

Napangiwi ang kaniyang madrasta sa narinig.

“Ma'am? Really? Is that how you address your own family now?”

Hindi agad nakasagot si Camille.

Paano niya tatawagin ang isang babaeng hindi kailanman itinuring na tunay na anak ang asawa nitong unang anak?

Dati, tinatawag niya itong Mommy. Noong bata pa siya, sinusubukan niya itong pasayahin at sundin ang lahat ng gusto nito sa pag-asang balang araw ay mamahalin siya nito tulad ng pagmamahal nito kay Chelsea.

Ngunit habang tumatagal, lalo lamang siyang naging dayuhan sa sarili niyang tahanan.

“I am working, and you are my guests. I have to remain professional,” mahinahon niyang paliwanag.

“Professional?” Napatawa nang mapanukso ang kaniyang madrasta. “Listen to yourself. You're acting as though you're some important person here. You're just a housekeeper, Camille. Don't forget that.”

Napayuko si Camille.

Hindi niya kailangang ipaalala iyon sa kaniya. Araw-araw niyang naririnig ang salitang iyon mula sa mga taong nakakasalamuha niya sa trabaho. At kahit masakit sa kaniyang pride, tinanggap niya ang trabahong iyon dahil kailangan niyang buhayin ang kaniyang mga anak.

Walang masama sa pagiging housekeeper.

Ang masakit ay ang marinig iyon mula sa mga taong minsan niyang itinuring na pamilya.

“What do you need, Ma'am?” tanong niya sa halip na sagutin ang pang-iinsulto.

Ngumisi ang kaniyang madrasta at itinuro ang mga maleta sa gilid ng kama.

“Unpack everything. Arrange our clothes in the closet. Then, prepare the bathroom. I want fresh towels, new toiletries, and clean bathrobes. Make sure everything is spotless.”

“Yes, Ma'am.”

“And after that, I want you to prepare my tea. Not the usual hotel tea. I want something warm, with just the right amount of honey. You should know how to do that.”

“Yes, Ma'am.”

“Also, Chelsea needs help choosing her clothes for tomorrow. You can steam them and arrange them according to color.”

Muntik nang mapapikit si Camille.

Napakaraming kailangang gawin. Hindi naman personal assistant ang trabaho niya. Isa siyang housekeeper na nakaatas sa paglilinis ng mga kuwarto, pag-aayos ng mga higaan, at pagtiyak na maayos ang kalagayan ng mga silid ng mga bisita.

Ngunit dahil espesyal na bisita ang kaniyang pamilya, kailangan niyang sundin ang mga kahilingan nila hangga't pasok ang mga iyon sa kaniyang tungkulin.

Ang problema, tila hindi na nakikilala ng kaniyang madrasta ang pagkakaiba ng paghingi ng serbisyo at pang-aabuso sa isang empleyado.

“Is there anything else, Ma'am?” tanong niya.

Tiningnan siya ng kaniyang madrasta mula ulo hanggang paa.

“Yes. Don't make that face. You're making me uncomfortable.”

Agad na inayos ni Camille ang ekspresyon ng kaniyang mukha.

“I'm sorry.”

“Good. Now, get moving. We didn't come here to watch you stand around.”

“Yes, Ma'am.”

Mabilis na kinuha ni Camille ang mga gamit at nagsimulang magtrabaho.

Hindi siya maaaring magreklamo.

Hindi ngayon.

Hindi habang ang mga anak niya ang umaasa sa kaniya.

---

Lumipas ang halos dalawang oras, ngunit hindi pa rin natatapos ang mga ipinagagawa kay Camille.

Nagsimula siya sa pag-aayos ng mga damit ni Richard at ng kaniyang madrasta. Pagkatapos ay inayos niya ang mga gamit ni Chelsea, pinlantsa ang ilang damit na gustong isuot nito kinabukasan, at inihanda ang inuming ipinag-utos ng kaniyang madrasta.

Nang sa wakas ay maayos na ang lahat, bahagya siyang napasandal sa gilid ng mesa.

Sumasakit na ang kaniyang likod. Kanina pa rin siya hindi nakaiinom ng tubig dahil halos wala siyang pahinga.

Napatingin siya sa kaniyang cellphone na nakatago sa bulsa ng kaniyang uniporme.

May ilang mensahe mula sa mga anak niya.

Agad na lumambot ang kaniyang mukha.

Elara: Mommy, have you eaten yet?

Evander: Mother, please remember to take care of yourself. You shouldn't skip your meals.

Elias: Mommy, I have an idea for my invention! I'll tell you when you get home. Please don't be mad if I bring home more bottles.

Napangiti si Camille sa huling mensahe.

That little boy.

Kahit ilang beses na niyang pinagsasabihan si Elias na huwag basta-basta lumalayo para mangolekta ng mga bote at lata, hindi pa rin nawawala ang pagiging mausisa nito.

Ngunit hindi niya kayang magalit nang matagal sa mga anak niya. Sila ang dahilan kung bakit patuloy siyang bumabangon tuwing umaga. Sila ang dahilan kung bakit kahit pagod na pagod na siya, nakakahanap pa rin siya ng lakas para magpatuloy.

Mabilis siyang nag-type ng sagot.

Camille: I'm fine, my loves. Mommy will eat later. Be good, okay? I love you three so much.

Nang maipadala niya ang mensahe, matagal niyang tinitigan ang larawan nilang apat na nakatakda niyang gawing wallpaper ng kaniyang cellphone.

Nasa gitna siya ng kaniyang tatlong anak. Nakangiti si Elara, nakasandal si Evander sa balikat niya, habang si Elias naman ay nakanganga sa sobrang tuwa dahil may hawak itong maliit na laruan.

Hindi perpekto ang buhay nila.

Wala silang malaking bahay. Hindi niya mabili ang lahat ng gusto ng mga anak niya. Minsan, kailangan pa niyang pag-isipan kung alin ang mas mahalaga—ang bagong sapatos ng mga ito o ang pambayad sa kuryente.

Ngunit sa kabila ng lahat, masaya siya kapag kasama niya ang mga bata.

At iyon ang bagay na hindi kailanman maiintindihan ng kaniyang pamilya.

Hindi niya ipinagpalit ang marangyang buhay sa paghihirap dahil gusto niyang magpakahirap. Pinili niyang umalis dahil wala nang natira sa kaniya sa lugar na iyon kundi ang sakit at kahihiyan.

Huminga siya nang malalim at pinunasan ang sulok ng kaniyang mata.

“Just two days,” bulong niya sa sarili. “I only need to endure two days.”

Dalawang araw lamang mananatili sa hotel ang kaniyang pamilya.

Pagkatapos noon, hindi na niya kailangang makita ang mga ito araw-araw. Maaari na siyang bumalik sa dati niyang gawain at magpokus sa kaniyang mga anak.

“Camille!”

Mabilis siyang napalingon nang marinig ang pamilyar na boses.

Nakatayo sa pintuan si Chelsea, nakasuot ng mamahaling robe habang hawak ang kaniyang cellphone.

“Why are you standing there? I need you to clean the bathroom.”

Napatingin si Camille sa orasan.

“Miss Chelsea, I have already cleaned the bathroom earlier.”

“So?”

“So, it should still be clean. I haven't even finished my assigned tasks outside this room.”

Napakunot ang noo ni Chelsea.

“Are you refusing to do what I'm asking?”

“No. I'm simply explaining that I have other duties to attend to.”

“Then do them faster.” Ngumisi si Chelsea. “Or have you forgotten that you're being paid to work?”

Napakuyom ang mga kamay ni Camille sa gilid ng kaniyang katawan.

Gusto niyang sagutin ito.

Gusto niyang sabihin na hindi nito kailangang tratuhin siya na parang alipin. Gusto niyang ipaalala na kahit wala na siyang pera at katayuan sa buhay, hindi naman nabawasan ang halaga niya bilang tao.

Ngunit nang maalala niya ang kaniyang ama, agad na nanlambot ang kaniyang mga tuhod.

Kapag nagsumbong si Chelsea, sino ang paniniwalaan ni Richard?

Siyempre, ang paborito nitong anak.

At kung gumawa ng eksena ang kaniyang pamilya at magreklamo sa management, maaaring mawalan siya ng trabaho.

Hindi niya iyon kayang isugal.

Hindi niya maaaring umuwi sa bahay na walang dalang pera para sa mga anak niya.

“Fine,” mahinang sagot ni Camille. “I'll clean it again.”

“Good girl,” mapanuyang sagot ni Chelsea bago tumalikod.

Naiwang nakatayo si Camille, pilit na nilulunok ang pait sa kaniyang dibdib.

Good girl?

Hindi niya alam kung matatawa ba siya o maiiyak.

Kung alam lamang ni Chelsea kung ilang gabing umiiyak siya habang yakap ang kaniyang mga anak dahil hindi niya alam kung paano pagkakasyahin ang natitira nilang pera, baka hindi ito ganoon kadaling magsalita.

Ngunit hindi niya kailangang malaman iyon.

Hindi niya kailangang malaman ang bawat sakripisyo ni Camille.

Dahil hindi na para sa kanila ang buhay niya.

Para na iyon sa kaniyang mga anak.

---

Pumasok si Camille sa banyo dala ang mga panlinis at malinis na tuwalya. Isinara niya ang p***o, ngunit hindi niya iyon tuluyang ikinandado dahil baka may kailanganin ang mga bisita.

Nagsimula siyang maglinis ng salamin, saka ang lababo at ang paligid ng bathtub. Sinigurado niyang walang bakas ng tubig sa sahig at maayos ang pagkakalagay ng bawat bote ng shampoo at sabon.

Habang abala siya, bigla niyang narinig ang pagbukas ng p***o ng silid.

“Mom, where is Camille?” tanong ni Chelsea.

“She's cleaning the bathroom,” sagot ng kaniyang madrasta.

Napahinto si Camille sa pagkuskos sa lababo.

Hindi niya sinasadyang makinig, ngunit malinaw na malinaw ang mga boses ng mag-ina dahil hindi kalayuan ang banyo sa pangunahing bahagi ng suite.

“Seriously, Mom? She's still here?” natatawang tanong ni Chelsea.

“Yes. Unfortunately, we have to put up with her for two days.”

Napahigpit ang hawak ni Camille sa basahan.

Two days.

Iyon din ang paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili upang makayanan ang lahat.

Ngunit para sa kaniyang pamilya, tila isa siyang istorbo na kailangang tiisin.

“It's actually funny,” patuloy ni Chelsea. “Imagine marrying a billionaire and then ending up cleaning bathrooms for a living. What a pathetic life.”

Nakarinig si Camille ng mahinang halakhak mula sa kaniyang madrasta.

“That's what happens when a woman doesn't know how to behave herself. She had everything, yet she managed to ruin it.”

Napapikit si Camille.

Ang video.

Ang video na sumira sa kaniyang kasal.

Ang video na naging dahilan upang itakwil siya ng kaniyang ama.

Ang video na ginamit ng lahat upang husgahan siya nang hindi man lamang pinakikinggan ang kaniyang panig.

Muling bumalik sa isip niya ang gabing iyon.

Ang mukha ni Damon habang pinanonood ang video. Ang malamig nitong mga mata habang sinasabi sa kaniyang umalis siya. Ang pakiramdam na tila gumuho ang buong mundo sa loob lamang ng ilang segundo.

Ilang beses niyang sinubukang ipaliwanag ang kaniyang sarili.

Ilang beses niyang sinabi na hindi niya ipinagkanulo ang kaniyang asawa.

Ngunit walang naniwala.

At ang pinakamasakit sa lahat, maging ang sarili niyang pamilya ay tinalikuran siya.

“Do you remember how she begged Dad to listen to her?” natatawang tanong ni Chelsea. “She was crying like her life depended on it.”

“Of course I remember,” sagot ng kaniyang madrasta. “It was embarrassing. She should have known better than to bring shame to this family.”

Napakuyom ang mga kamao ni Camille.

Embarrassing?

Sila ang pamilya niya.

Sila dapat ang unang nagtanong kung ano ang totoong nangyari. Sila dapat ang nagbigay sa kaniya ng pagkakataong ipagtanggol ang sarili niya.

Ngunit sa halip na yakapin siya, sila pa ang unang nagtulak sa kaniya sa bangin.

At ngayon, pinagtatawanan pa nila ang kaniyang paghihirap.

“Honestly, I think she deserved it,” dagdag ni Chelsea. “She was always acting like she was better than everyone else just because she married Damon Crawford.”

“Don't worry, darling. She is no longer a threat to you.”

Napakagat-labi si Camille.

A threat?

Ano ang ibig sabihin ng mga ito?

Bakit tila napakasaya nilang makita siyang bumagsak?

“Besides,” dagdag ng kaniyang madrasta, “a woman like her doesn't deserve a man like Damon. He belongs with someone who knows her place.”

Tumawa si Chelsea.

“And someone who knows how to make him happy.”

“Exactly.”

Hindi na nakayanan ni Camille ang narinig.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang basahan sa gilid ng lababo. Nanginginig ang mga daliri niya, ngunit hindi iyon dahil sa takot lamang.

Galit.

Matinding galit ang unti-unting pumalit sa sakit na matagal niyang kinikimkim.

Sa loob ng limang taon, paulit-ulit niyang tinanong ang sarili kung bakit nangyari sa kaniya ang lahat ng iyon. Kung bakit sa kabila ng pagiging mabuting anak at asawa niya, ganoon kadali para sa mga tao na sirain ang kaniyang buhay.

Ngunit ngayong naririnig niya ang pagtawa ng mag-ina, may kung anong bahagi sa kaniya ang nagsimulang magduda.

Paano kung hindi lamang basta natuwa ang mga ito sa nangyari?

Paano kung may alam ang mga ito na hindi niya alam?

Paano kung may kinalaman sila sa video scandal?

Hindi agad nawala ang panginginig sa kaniyang mga kamay.

Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na dahil sa panghihina.

Dahil sa galit na halos hindi na niya mapigilan.

If I ever find out that you had something to do with that video, Chelsea...

Dahan-dahan niyang itinaas ang kaniyang ulo at tiningnan ang sariling repleksiyon sa salamin.

I swear, I won't let you get away with it.

Hindi niya alam kung may kinalaman nga ang mga ito sa nangyari. Wala pa siyang sapat na ebidensiya upang akusahan ang mga ito.

Ngunit hindi na niya kayang manatiling tahimik habang tinatapakan siya ng mga taong maaaring sila mismo ang dahilan ng pagkasira ng kaniyang buhay.

Huminga siya nang malalim, saka kinuha ang kaniyang mga gamit.

Hindi na siya magpapanggap na hindi niya narinig ang lahat.

Kung gusto siyang hamakin ng mga ito, hindi niya kailangang yumuko habang ginagawa iyon.

Binuksan ni Camille ang p***o.

At sa mismong sandaling iyon, biglang natigil ang tawanan sa loob ng silid.

---

“Having fun talking about me?”

Napalingon ang mag-ina.

Nakatayo si Camille sa bungad ng banyo, hawak ang mga panlinis sa isang kamay. Wala na ang dating maamong ekspresyon sa kaniyang mukha. Sa halip, matalim ang kaniyang mga mata habang isa-isa niyang tinitingnan ang dalawa.

Agad na nawala ang ngiti sa mukha ng kaniyang madrasta.

“Excuse me?” mataray nitong tanong.

“You heard me.”

Napatayo si Chelsea mula sa kinauupuan nito.

“How dare you listen to our private conversation?”

Napatawa nang mapait si Camille.

“Private conversation? You were talking about me while I was cleaning your bathroom. What did you expect? That I would magically become deaf?”

“Watch your mouth!” singhal ng kaniyang madrasta.

“Why?” mabilis na sagot ni Camille. “Did I say something wrong?”

Nanlaki ang mga mata ng kaniyang madrasta.

Hindi ito sanay na sumasagot si Camille. Sa loob ng maraming taon, nasanay itong makita ang dalaga na tahimik na sumusunod, kahit malinaw na hindi makatarungan ang mga ipinagagawa rito.

Ngunit ang Camille na kaharap nila ngayon ay hindi na ang dalagang iyon.

Pagod na siya.

Pagod na siyang magpaliwanag sa mga taong ayaw naman siyang pakinggan.

“Don't forget your place, Camille,” malamig na sabi ng kaniyang madrasta. “You're an employee here. You should be grateful that we're not complaining about your service.”

“I am grateful for my job, but that doesn't give you the right to humiliate me.”

“Humiliate you?” Napatawa nang mapanukso ang kaniyang madrasta. “You humiliated yourself five years ago. Don't blame us for reminding you of what you did.”

Napakuyom ang mga kamay ni Camille.

“I did nothing wrong, and you know it.”

“Really?” singit ni Chelsea. “Then why was there a video? Why did everyone believe that you cheated on your husband?”

“Because none of you even bothered to listen to me!”

Napatigil ang mag-ina.

Nanginginig ang boses ni Camille, ngunit hindi na niya iyon pinigilan.

“Not one of you asked me what really happened. You all watched that video and immediately decided that I was guilty. You judged me, humiliated me, and threw me away as if I had never been part of this family!”

“Enough!” sigaw ng kaniyang madrasta.

“No, I'm not finished!”

Halos hindi makapaniwala si Chelsea sa narinig.

“Who do you think you are to talk to my mother like that?”

Camille turned to face her stepsister.

“I'm the person you've been insulting since the moment I walked into this room. And if you think I will continue to stand here and let you treat me like dirt, then you're mistaken.”

“You ungrateful—”

“Ungrateful?” mapait na ulit ni Camille. “What exactly should I be grateful for, Chelsea? For the way you laugh at my suffering? For the way you use my past to humiliate me? Or should I thank you for reminding me that my own family abandoned me when I needed them the most?”

“Shut up!” sigaw ni Chelsea.

“No. You shut up and listen for once!”

Lalong namula ang mukha ni Chelsea sa galit.

Hindi niya matanggap na ang babaeng matagal niyang minamaliit ay nagkaroon ng lakas ng loob na sagutin siya.

“Don't you dare speak to me that way!” sigaw niya.

“Then stop treating me as though I'm beneath you!”

“Mom, are you hearing this?” galit na tanong ni Chelsea, lumingon sa kaniyang ina. “She's insulting us in our own room!”

Napailing si Camille.

“Your room? This is a hotel room. And right now, I'm working here.”

“Don't act smart with me!”

“I'm not acting smart. I'm simply telling the truth.”

Lalong nagdilim ang mukha ni Chelsea.

Sa sobrang galit nito, mabilis itong lumapit kay Camille.

“I'm going to teach you a lesson you should have learned years ago.”

Bago pa makapagsalita si Camille, biglang umangat ang kamay ni Chelsea.

Pak!

Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ni Camille.

Napalingon ang kaniyang mukha sa lakas ng pagkakasampal sa kaniya.

Ilang segundo siyang hindi gumalaw.

Ramdam niya ang mainit na hapdi sa kaniyang pisngi. Unti-unting kumalat ang sakit mula sa kaniyang panga hanggang sa kaniyang tainga.

Hindi siya agad nakapagsalita.

Hindi dahil wala siyang gustong sabihin, kundi dahil hindi siya makapaniwalang nagawa iyon ni Chelsea.

“That's what you get for disrespecting me!” sigaw ng kaniyang stepsister.

Dahan-dahang ibinalik ni Camille ang mukha sa harapan.

Nanginginig ang kaniyang mga daliri habang hinahawakan niya ang pisnging namumula.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, may kung anong tuluyang napigtas sa kaniyang pagtitimpi.

Hindi na siya papayag.

Hindi na siya muling yuyuko para lamang masabing mabuti siyang anak o kapatid.

“Don't you ever touch me again,” mariin niyang sabi.

“What are you going to do about it?” mapanuyang tanong ni Chelsea.

Tiningnan siya ni Camille nang diretso sa mga mata.

“You hit me. Now, if you want to continue this, let's see who will have the last word.”

“Are you threatening me?”

“I'm warning you.”

Hindi na nakapagpigil si Chelsea at muling umamba upang lapitan siya.

Sa pagkakataong iyon, mabilis na nahawakan ni Camille ang pulso nito.

“Don't you dare—”

Ngunit bago pa niya maituloy ang sasabihin, biglang bumukas ang p***o ng silid.

“What the hell is going on here?”

Sabay-sabay silang napalingon.

Nakatayo sa pintuan si Richard Bellamy, halatang nagulat at nagalit sa kaguluhang bumungad sa kaniya.