CHAPTER 5 — ANG KASAL NA MAY LIHIM

Kinabukasan, maagang nagising si Maya.

Hindi nawala sa isip niya ang banta noong nakaraang gabi.

Kapag pinakasalan mo si Alexander, mamamatay ang isa sa inyo.

Hindi niya alam kung sino ang nagpadala ng mensahe. Hindi rin niya alam kung totoo ba ang banta o paraan lamang iyon para takutin siya.

Pero may isang bagay siyang sigurado.

Hindi siya aatras.

Habang nagkakape siya, tumunog ang cellphone niya.

Si Ethan.

“Hello?”

“Maya, may nahanap ako tungkol kay Victor Salazar.”

Agad siyang napatingin sa screen.

“Ano?”

“Hindi lang siya ordinaryong negosyante. Dati siyang financial adviser ng parehong pamilya.”

“Villareal at Santos?”

“Oo.”

“Bakit ngayon ko lang nalaman?”

“Dahil binura ang pangalan niya sa karamihan ng records.”

Tumayo si Maya.

“Nasaan siya ngayon?”

“Hindi ko pa alam. Pero may isang bagay na mas mahalaga.”

“Ano?”

“May connection siya sa araw na bumagsak ang Santos Holdings.”

Napahawak si Maya sa gilid ng mesa.

“Paano?”

“May meeting siya kasama sina Rafael Villareal at Daniel Santos dalawang araw bago nagkaproblema ang kumpanya.”

“May record?”

“Meron. Pero kulang.”

“Hanapin mo.”

“Ginagawa ko na.”

Bago pa matapos ang tawag, may narinig siyang busina sa labas.

Lumapit siya sa bintana.

Isang itim na sasakyan ang nakaparada sa harap ng bahay.

Bumaba si Alexander.

Napakunot ang noo niya.

“Bakit nandito siya?”

Maya agad na nagbihis at bumaba.

Pagbukas niya ng p***o, nakatayo si Alexander sa harap niya.

“Good morning.”

“Anong ginagawa mo rito?”

“Susunduin kita.”

“Para saan?”

“Wedding preparations.”

Napatingin siya sa sasakyan.

“Hindi ba puwedeng ako na ang pumunta?”

“Hindi.”

“Bakit?”

“Dahil simula ngayon, kailangan nating masanay na magkasama.”

Napabuntong-hininga si Maya.

“Fine.”

Sumakay sila.

Sa buong biyahe, tahimik si Alexander.

Napansin ni Maya ang mahigpit nitong hawak sa manibela.

“May problema?”

“Wala.”

“Sigurado?”

“Bakit ka nagtatanong?”

“Dahil parang may iniisip ka.”

Sandali siyang tiningnan ni Alexander.

“May taong nagbabanta sa’yo?”

Nanigas si Maya.

“Bakit mo tinatanong?”

“May security report ako.”

“Anong report?”

“May tumawag sa number mo kagabi.”

Napalunok siya.

“Minomonitor mo ang cellphone ko?”

“Hindi.”

“Kung ganoon?”

“May security team ako.”

Hindi siya sumagot.

“May sinabi ba siya?”

Tinitigan ni Alexander ang daan.

“Hindi mo kailangang harapin iyon mag-isa.”

“Hindi ako humihingi ng tulong.”

“Hindi ko sinabing humihingi ka.”

Maya napatingin sa kanya.

Sa unang pagkakataon, may nakita siyang pag-aalala sa mukha nito.

Hindi niya alam kung bakit iyon nakapagpagulo sa isip niya.

---

Dumating sila sa isang malaking bridal boutique.

Pagpasok nila, agad silang sinalubong ng designer.

“Mr. Villareal, Miss Santos. Congratulations!”

Ngumiti si Maya.

“Thank you.”

“May ilang gowns kaming inihanda.”

Isa-isang ipinakita sa kanya ang mga damit.

Pinili niya ang isang simple ngunit eleganteng puting gown.

Paglabas niya ng fitting room, tahimik si Alexander.

“Okay ba?”

Hindi ito sumagot agad.

Tinitigan siya nito mula ulo hanggang paa.

“You look beautiful.”

Biglang uminit ang mukha ni Maya.

“Salamat.”

Umubo si Alexander at umiwas ng tingin.

“Bagay sa’yo.”

Ngumiti siya.

“Hindi ko alam na marunong ka palang mambola.”

“Hindi ako nambobola.”

Mas lalo siyang natahimik.

Hindi niya dapat pinapansin ang mga salita nito.

May plano siya.

May dahilan siya kung bakit niya pinakasalan ito.

Hindi kasama sa plano ang kiligin.

---

Pagkatapos ng fitting, pumunta sila sa isang restaurant para sa lunch.

Habang naghihintay ng pagkain, may inilabas na maliit na kahon si Alexander.

“Para sa’yo.”

“Ano ito?”

“Open it.”

Binuksan ni Maya ang kahon.

Isang lumang relo ang nasa loob.

“Sa’yo?”

“Kay father.”

Napatingin siya sa lalaki.

“Bakit mo ibinibigay sa akin?”

“Dahil gusto kong dalhin mo ito sa kasal.”

“Bakit?”

“Hindi ko alam.”

Sandaling tumahimik si Alexander.

“Siguro dahil gusto kong may bahagi ng pamilya ko na mapunta sa taong magiging asawa ko.”

Napahigpit ang hawak ni Maya sa relo.

Kung alam lang nito na ang babaeng bibigyan niya ng alaala ay may balak sirain ang pamilya niya.

“Salamat.”

Tumango si Alexander.

Ngunit bago pa sila makapagsalita, may isang babae ang lumapit sa mesa.

“Alexander?”

Napalingon sila.

Si Vanessa.

“Bakit nandito ka?”

“May meeting ako sa kabilang building.”

Tumingin ito kay Maya.

“Preparations?”

“Yes,” sagot ni Maya.

Ngumiti si Vanessa.

“Ang bilis naman.”

“May problema ba?”

“Wala.”

Umupo si Vanessa sa tabi nila nang walang paalam.

“Pero gusto kong malaman mo ang isang bagay.”

Tumingin si Maya.

“Ano?”

“Hindi lahat ng Villareal ay gusto ang kasal na ito.”

Alexander agad na nagsalita.

“Vanessa.”

“Bakit? Totoo naman.”

Napatingin si Maya sa kanya.

“Sino ang ayaw?”

Ngumiti si Vanessa.

“Halos lahat.”

Tumayo si Alexander.

“Enough.”

“Hindi mo ba sasabihin sa kanya?”

“Hindi ngayon.”

“Kung ganoon, ako na ang magsasabi.”

Biglang naging seryoso ang mukha ni Alexander.

“Vanessa, umalis ka.”

Tumayo ito.

Bago umalis, yumuko siya kay Maya.

“Good luck.”

Pagkaalis niya, tahimik si Maya.

“Bakit ganoon siya?”

“May sariling problema si Vanessa.”

“May kinalaman ba sa pamilya ko?”

Hindi sumagot si Alexander.

“Alexander.”

“Hindi ko alam.”

“Hindi mo alam o ayaw mong sabihin?”

Tumingin ito sa kanya.

“Hindi ko alam.”

Napabuntong-hininga si Maya.

“Okay.”

Ngunit sa loob niya, lalo siyang naging determinado.

---

Kinagabihan, bumalik siya sa apartment.

Agad niyang tinawagan si Ethan.

“May bago akong impormasyon.”

“Ano?”

“May relasyon si Victor Salazar sa dalawang pamilya.”

“Alam ko.”

“May isa pa.”

“Ano?”

“May taong ayaw sa kasal namin.”

Tahimik si Ethan.

“May pangalan?”

“Wala.”

“Mag-ingat ka.”

“Ethan.”

“Ano?”

“Pakiramdam ko, may malaking bagay na hindi natin nakikita.”

“Baka kailangan nating ihinto ang plano.”

“Hindi.”

“Maya—”

“Mas lalo akong hindi aatras.”

Ibinaba niya ang tawag.

Pagkatapos, binuksan niya ang lumang kahon ng kanyang ama.

May isang larawan sa loob.

Larawan nilang mag-ama.

Ngunit sa likod nito, may nakasulat na hindi niya kailanman napansin.

Huwag mong pagkatiwalaan si Alexander.

Nanlamig ang buong katawan niya.

Sino ang sumulat nito?

At bakit?

Biglang tumunog ang doorbell.

Lumapit siya sa p***o.

“Sino?”

Walang sagot.

Binuksan niya nang bahagya.

Walang tao.

Ngunit may isang sobre sa sahig.

Pinulot niya iyon.

Sa loob ay may litrato ni Alexander.

May pulang marka sa mukha nito.

At isang sulat.

Kung itutuloy mo ang kasal, malalaman mo kung sino ang tunay na pumapatay sa mga taong humahadlang sa kanya.

Napaatras si Maya.

Hindi niya alam kung sino ang nagpadala.

Pero sa unang pagkakataon, isang bagay ang malinaw.

Ang kasal nila ni Alexander ay hindi lamang tungkol sa paghihiganti.

May ibang taong gumagamit sa kanilang dalawa.

At habang papalapit ang araw ng kanilang kasal, lalo niyang nararamdaman na maaaring siya mismo ang inilalagay sa gitna ng isang digmaang nagsimula bago pa siya makabalik.

Mahigpit niyang hinawakan ang litrato.

“Alexander…”

Mahina niyang binigkas ang pangalan nito.

“Anong sikreto ang tinatago mo?”