LOGIN“Hindi ako ang lola mo. Ako ang taong nag-utos na patayin ang iyong tunay na ina.” Hindi ko maalis ang tingin ko sa mensaheng nasa telepono ni Alexander. Ilang beses kong binasa ang mga salita, umaasang magbabago ang mga ito kapag tumingin akong muli. Ngunit hindi. Ang babaeng nagbigay sa akin ng kendi noong bata ako. Ang babaeng yumayakap sa akin tuwing umiiyak ako. Ang babaeng tinatawag kong Lola Mariana. Siya ang taong maaaring sumira sa buong pamilya ko. “Maya, huwag kang pupunta roon nang mag-isa,” sabi ni Alexander habang pilit na bumabangon sa kama. “Hindi ako mag-isa. Kasama kita.” “Hindi pa ako ganap na magaling.” “Kung gayon, magpahinga ka. Pupunta ako kasama si Ethan at Elena.” Umiling siya. “Hindi kita hahayaang humarap sa babaeng iyan nang walang proteksiyon.” Hinawakan ko ang kaniyang kamay. “Alexander, buong buhay kong hinahanap ang katotohanan. Hindi ko na kayang maghintay pa.” Matagal niya akong tinitigan bago tuluyang bumuntong-hininga. “Sige. Pero may
“Ako ang babaeng nagsilang sa iyo.”Parang huminto ang mundo nang marinig ko ang mga salitang iyon mula kay Isabella Villareal.Ang babaeng tinawag ni Alexander na ina.Ang babaeng ilang beses naming pinaghinalaang sangkot sa pagkamatay ng aking ama.Ang babaeng ngayon ay nakatayo sa harapan ko at nagsasabing siya ang tunay kong ina.Umiling ako.“Hindi.”“Maya…”“Huwag mo akong tawaging ganiyan!”Napaatras si Isabella nang makita ang galit sa mga mata ko.“Buong buhay ko, inakala kong anak ako ni Gabriel Santos. Nang mamatay siya, ipinangako kong ipaghihiganti ko siya. Tapos, may nagsabi sa akin na anak ako ni Isadora. Ngayon, ikaw naman?”Nanginginig ang boses ko.“Paano ako maniniwala sa iyo?”Hindi sumagot si Isabella. Sa halip, dahan-dahan niyang inilabas ang isang maliit na kuwintas mula sa kaniyang leeg.Isang pilak na palawit na may ukit na letrang M.“Nang ipanganak ka, ito ang inilagay ko sa iyong leeg. Ikaw ang unang anak na isinilang ko. Hindi ko kailanman nakalimutan ang
“Ako ang bumaril kay Isadora.”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon.Nakatayo si Marcos sa gitna ng sala, habang si Leonardo ay nakatutok pa rin sa kaniya ang baril. Si Ethan naman ay tila hindi makapaniwala sa narinig.“Sabihin mong nagsisinungaling ka!” sigaw ni Ethan sa kaniyang ama.Hindi gumalaw si Marcos.“Hindi ko maitatanggi ang nangyari.”Napailing si Ethan. “Siya ang tunay na ina ni Alexander! Bakit mo siya papatayin?”“Dahil may nag-utos sa akin.”“Sino?”Hindi agad sumagot si Marcos.Pagkatapos, tumingin siya kay Alexander.“Ang taong nagbigay sa akin ng baril ay ang taong buong buhay mong tinawag na ina.”Nanlaki ang mga mata ni Alexander.“Si Isabella?”Tumango si Marcos.“Si Isabella Villareal ang nag-utos na patayin si Isadora Montenegro.”Napahawak ako sa bibig.Hindi na bago sa amin ang mga pagtataksil, ngunit iba ang sakit kapag ang taong pinagkatiwalaan mo ay nagiging bahagi ng pinakamasamang alaala ng iyong pamilya.“Bakit mo sinunod ang u
“Hindi siya maaaring maging ama ko.”Iyon ang unang sinabi ni Alexander matapos mapanood ang video ni Isabella.Nakatayo kami sa loob ng lumang simbahan, napapalibutan ng mga taong wala nang tiwala sa isa't isa. Sa sahig ay nakahandusay ang katawan ni Adrian, habang si Eleanor naman ay tahimik na nakatingin sa amin.Si Marcos Reyes.Ang ama ni Ethan.Ang lalaking inakala naming matagal nang namatay.At ayon sa mensahe ni Isabella, siya ang tunay na ama ni Alexander.“Alexander,” mahinahon kong sabi, “kailangan nating malaman kung totoo ang sinasabi niya.”“Paano kung totoo?” tanong niya. “Paano kung ang buong buhay ko ay isang kasinungalingan?”Hinawakan ko ang kaniyang kamay.“Kung kasinungalingan man ang nakaraan mo, hindi ibig sabihin na kasinungalingan din ang lahat ng nararamdaman mo.”Tumingin siya sa akin, ngunit hindi siya nagsalita.Sa unang pagkakataon, nakita kong natatakot siya hindi dahil sa isang kaaway, kundi dahil baka hindi na niya makilala ang sarili niya.Lumapit si
“Anak.”Iisang salita lamang iyon, ngunit sapat upang tuluyang magbago ang mukha ni Alexander.Nakatayo ang estranghero sa pasukan ng simbahan, hawak ang baril at nakatitig sa kaniya. May malalim siyang peklat sa pisngi, at sa kabila ng kaniyang edad, matalim pa rin ang kaniyang mga mata.“Alexander,” bulong ko, “kilala mo ba siya?”Umiling ang asawa ko.“Hindi.”Ngumiti ang lalaki.“Ganiyan ka rin sumagot noong bata ka pa. Kapag natatakot ka, lagi mong itinatangging kilala mo ang mga tao.”“Tumigil ka sa pagsasalita na para bang kilala mo ako!” sigaw ni Alexander.Dahan-dahang ibinaba ng lalaki ang kaniyang baril.“Ako si Adrian Montenegro.”Napahawak ako sa bibig.Ang lalaking sinasabing namatay.Ang lalaking nasa mga dokumento.Ang lalaking pinaghihinalaang utak ng pagpapalit ng mga sanggol.Buhay siya.Muli na naman.“Hindi maaari,” sabi ni Rafael. “Nakita ko ang katawan mo.”“Ang katawan ng taong pinatay mo,” malamig na sagot ni Adrian. “Hindi ang akin.”Biglang naging tahimik an
“Isadora Santos?”Paulit-ulit kong binasa ang pangalang nasa likod ng litrato.Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko. Ako ang batang babae sa larawan, ngunit bakit may petsang labing-isang taon bago ako ipinanganak? At bakit kasama ni Papa ang babaeng nagngangalang Isadora Santos?“Papa, ano ang ibig sabihin nito?”Hindi agad sumagot si Gabriel. Sa halip, tumingin siya kay Alexander na para bang may hinihintay siyang gawin nito.“Lumabas muna kayo,” utos niya sa mga tauhan ni Alexander. “Kailangan kong makausap ang mga anak ko.”“Hindi ka maaaring mag-utos sa bahay na ito,” malamig na sagot ni Alexander.“Hindi mo pa rin nauunawaan, Alexander. Hindi mo alam kung anong klaseng dugo ang dumadaloy sa katawan mo.”“Kung gayon, sabihin mo sa amin ang totoo!”Napatingin si Gabriel sa kaniya.“Ang totoo? Gusto mo ba talaga?”“Oo.”“Kung malalaman mong ang buhay na pinanghawakan mo ay nakatayo sa ibabaw ng pagkamatay ng mga taong minahal mo, handa ka pa rin bang marinig?”Hindi nag-atubili si







