Ang Maalindog Kong Amo! (SSPG)

Madilim at tahimik na silid na ibinigay sa akin dito sa mansyon ng mga Demetrio.

Isang room na direktang nakadikit sa mismong master bedroom kung saan magkasamang natutulog si Ma'am Victoria at ang asawa nito.

Kailangan kasing malapit ang kwarto ko kay Ma’am Victoria dahil sa katotohanang susumpong-sumpong ang sintomas ng sakit nitong multiple sclerosis— iyon ang trabaho ko, dahil walang lunas ang sakit niya at hindi alam kung kelan siya susumpungin, kailangan niya ng alalay.

Nakahiga ako sa aking kama, nakatitig sa kisame. Gusto ko na sanang matulog dahil napakahaba ng naging biyahe ko mula sa probinsya, pero ayaw talagang pumikit ng mga mata ko.

Sa tuwing ipipikit ko kasi ang mga ito, bumabalik sa isip ko ang dahilan kung bakit ako napadpad sa marangyang lugar na ito.

Ang pekeng recruiter.

Ang ahensyang nangako sa akin ng magandang trabaho sa Canada matapos kong makagraduate.

Ang daang-libong inutang ko sa mga kamag-anak at sa mga delikadong loan shark sa aming bayan na nauwi lang lahat sa wala.

Tinangay nila ang pera ko, at naiwan akong baon sa kahihiyan at utang na halos araw-araw naniningil nang may kasamang banta sa pamilya ko.

Kaya nang alukin ako ng trabaho bilang stay-in caregiver sa mansyon ng mga Demetrio na may sahod na tatlong beses na mas malaki kaysa sa normal, hindi na ako nagdalawang-isip pa.

Kahit pa ang ibig sabihin nito ay iwawaksi ko muna ang pangarap kong makapagtrabaho sa malaking kumpanya, tatanggapin ko. Kailangan ko ng pera. Kailangang-kailangan.

Bumuntong-hininga ako at dahan-dahang bumangon.

Nanuyo ang lalamunan ko sa kakaisip at pakiramdam ko'y nauuhaw ako.

Dahan-dahan akong naglakad nang nakayapak palabas ng aking silid. Ayaw ko din kasing mag-ingay dahil baka magising ang mag-asawa sa kabilang kwarto.

Medyo madilim ang mahabang hallway ng ikalawang palapag.

Tanging ang mga dim lights sa gilid ng pasilyo ang nagsisilbing ilaw. Tahimik ang buong mansyon, tila tulog na ang lahat ng mga katulong at kasambahay sa ibaba.

Habang naglalakad ako sa pasilyo patungo sa hagdan para sana kumuha ng malamig na tubig sa kusina, napahinto ako nang mapadaan sa tapat ng mansion library.

May narinig ako.

“Ugh… sht!”

Isang malalim, mababa, at tila paos na ungol mula sa loob. Kumabog nang malakas ang aking dibdib.

Saan galing iyon? Luminga-linga ako at napansin kong bahagyang nakaawang ang p***o ng malaking silid-aklatan.

Simula nang dumating ako rito kahapon, bihira ko lang makasalamuha si Sir Erwin.

Lagi siyang abala sa kaniyang mga negosyo. Isang 39-year-old na lalaki na may-ari ng napakaraming kumpanya, may napakakisig na pangangatawan, at may authority na agad na magpapatahimik sa sinuman. Isang seryoso at makapangyarihang lalaki na ni minsan ay hindi ko nakitang ngumiti sa mga tauhan sa bahay.

“Fvck…”

Muli kong narinig ang ungol na iyon. Mas malakas ngayon, mas puno ng frustrasyon at matinding init.

Dala ng kuryosidad na hindi ko mapigilan, dahan-dahan akong naglakad palapit sa awang ng p***o ng library. Parang may sariling isip ang mga paa ko.

Baka inatake siya? Baka kailangan niya ng tulong? Iyon ang pilit na idinadahilan ng utak ko para pagtakpan ang pang-uusisa ng aking sistema.

Pero nang sumilip ako sa siwang ng p***o, tila umurong lahat ng dugo ko sa katawan, bago mabilis na nag-init at umakyat pabalik sa aking mukha.

Tanging ang liwanag lang mula sa lampara sa ibabaw ng malaking desk at ang buwan mula sa mataas na bintana ang nagbibigay ng ilaw sa silid. At sa gitna ng silid, nakasandal sa gilid ng malaking desk at diretsong nakaharap sa gawi ng p***o kung saan ako nakatayo, ay si Sir Erwin.

Wala siyang suot na pang-itaas, maging pang-ibaba. Ang kaniyang mahahabang binti ay nakabukaka habang nakaupo sa gilid ng mesa. Ang kaniyang malalapad na balikat, matitigas at hulmang-hulmang abs, at ang malalim na V-line sa ibaba ng kaniyang puson ay kumikinang dahil sa manipis na pawis.

Ngunit ang halos magpatigil sa pagtibok ng puso ko ay ang mismong ginagawa ng kaniyang kamay.

Ang kaniyang silk pajamas ay nakababa na sa kaniyang balakang, at ang kaniyang malaking kanang kamay ay mahigpit na nakabalot sa kaniyang sadsad na pagkalalaki.

Mabilis at ritmiko ang ginagawa niyang paghaplos at pagtaas-baba doon.

Napasinghap ako, literal na nanlaki ang aking mga mata.

Hindi ko magawang bawiin ang aking paningin sa kung gaano iyon kalaki, matambok, at mahaba.

Sa bawat pagtaas at pagbaba ng kaniyang kamay, mas lalong nababakat ang makapal at mahaba nitong porma na tila nag-uumalpas sa init.

Ang malalaking ugat na nakabalot doon ay tila nagbabanta sa labis na pananabik, nag-uumapaw sa isang nakakapanginig-lamang alindog na hindi ko akalaing makikita ko sa buong buhay ko.

“Ahh… sht…” ungol niya pa, ang kaniyang matipunong leeg ay naka-stretch paatras habang ang kaniyang panga ay mahigpit na nakakuyom.

Ang kaniyang mga mata ay mariing nakapikit—lunod na lunod sa sarili niyang pantasya at matinding pagkauhaw.

Pakiramdam ko ay biglang uminit ang buong paligid. Isang kakaibang kuryente ang gumapang mula sa aking batok pababa sa aking tiyan at sa pagitan ng aking mga hita.

Ang inosente kong isipan ay biglang nilamon ng imahe ng makapangyarihan kong amo na tila gutom na gutom sa pisikal na kalinga.

Nakagat ko ang aking ibabang labi, walang magawa kundi panoorin kung paano niya pasayahin ang sarili niya nang ganoon kaperpekto.

Sa sobrang pagkahumaling ko sa malaki at pawisan niyang katawan, hindi ko namalayang napaatras ako nang kaunti.

Dahil nakayapak ako, bahagyang dumulas ang aking paa sa makintab na sahig ng hallway.

Upang hindi matumba, mabilis akong kumapa sa gilid ngunit ang nasagi ng aking siko ay ang isang maliit na porselanang dekorasyon na nakapatong sa display table sa gilid ng pintuan.

Ting!

Hindi iyon nabasag, pero ang tunog ng pagkakatama nito sa kahoy na mesa ay umalingawngaw sa buong tahimik na pasilyo.

Napasinghap ako at nanigas sa aking kinatatayuan. Ang buong mundo ko ay tila tumigil sa pag-ikot.

Nawala ang ungol mula sa loob ng library. Mabilis na naputol ang lahat ng ingay.

Diyos ko, patay ako.

Akmang tatalikod at tatakbo na sana ako pabalik sa aking silid nang marahas na bumukas nang maluwang ang p***o ng library.

Napasigaw ako nang mahina dahil sa gulat.

Bumungad sa akin si Sir Erwin. Magulo ang kaniyang buhok, naghahabol ng hininga, at madilim na madilim ang kaniyang mga mata.

Nakataas na ang kaniyang silk pajamas ngunit halatang minadali itong itali dahil nakalawit pa ang tali nito sa kaniyang bewang at bakat na bakat ang dambuhalang umbot sa pagitan ng kan’yang mga hita, patunay na hindi pa siya tapos.

Basa pa rin ng pawis ang kaniyang maskuladong dibdib na umaangat at bumababa sa tindi ng kaniyang paghinga.

Ngunit ang mas nakakapanginig sa akin ay ang nanunuri, galit, at nakakapasong titig niya sa akin.

Huling-huli niya ako sa aktong nakasilip sa kan’ya! Jusko!

“A-Ano'ng ginagawa mo rito?” malamig ngunit nanggagalaiting asik niya, ang mababa at baritonong boses niya ay nagpatindig sa lahat ng balahibo ko sa katawan.

“S-Sir… a-ako po… kukuha lang po sana ako ng tubig…” nanginginig kong sagot, nakayuko at hindi makatingin nang diretso sa nag-aalab niyang mga mata dahil baka bumaba lang ang paningin ko sa ibaba ng kaniyang bewang.

Isang mabigat na katahimikan ang namayani sa pagitan namin. Rinig na rinig ko ang sarili kong tibok ng puso na parang sasabog na sa takot at hiya.

“Go back to your room,” mariin niyang utos, bawat salita ay may kasamang banta habang humahakbang siya ng isa palapit sa akin dahilan para maamoy ko ang matapang at panlalaki niyang amoy. “Now.”

Wala na akong sinayang na segundo. Kumaripas ako ng takbo pabalik sa aking silid at mabilis itong isinara.

Napasandal ako sa p***o habang sapo-sapo ang aking dibdib. Ang init ng aking katawan. Ang bilis ng tibok ng aking puso.

Nahuli ako ng amo ko na nakasilip sa kan’ya!

Paano ko pa siya haharapin bukas?!