Chapter 2 : Left At The Altar

Bumukas ang malaking p***o ng simbahan sa Clark at huminto ang wedding march.

Tumayo ang lahat ng bisita at lumingon sa p***o. Nasa gilid ang mga coordinator at nakatingin din sa entrance.

"Heto na ang groom..." bulong ng isang coordinator na may hawak na clipboard.

Bumukas nang buo ang p***o at pumasok si Nicolo Diaz. Naka-white suit, nakangiti, maayos ang buhok.

Pero hindi siya nag-iisa.

Mahigpit ang hawak ng isang babae sa braso niya. Matangkad, maputi, nakasuot ng mamahaling red designer dress na hapit sa katawan. Nakataas ang baba habang naglalakad.

Si Sophia Vasquez.

Nagbulungan ang buong simbahan.

"Hindi ba si Sophia Vasquez yon? Yung international model?"

"Bakit siya kasama ni Nicolo?"

"Asan si Wendy?"

Dumiretso si Nicolo sa gitna ng altar kasama si Sophia. Hindi siya dumaan sa red carpet. Hindi siya lumingon sa mga bisita.

Mabilis na lumapit ang head coordinator kay Nicolo.

"Sir Nicolo, magsisimula na po ang ceremony. Nasa bridal room na po si Ms. Wendy," sabi ng head coordinator na nanginginig ang boses.

Tumingin si Nicolo sa coordinator.

"Cancel the wedding," sabi ni Nicolo. Malinaw ang boses.

"Ano po? Sir, cancel?" tanong ng coordinator.

"I said cancel it. Hindi matutuloy ang kasal kay Wendy," sabi ni Nicolo at inayos ang coat.

"Sir, naka-gown na po si Ma'am Wendy. Hinahanap na po kayo," sabi ng coordinator.

"I know. Ako na ang kakausap sa kanya paglabas niya," sagot ni Nicolo.

Sa likod ng simbahan, sa pinakadulong hanay ng upuan, nakaupo ang isang matangkad na lalaki. Naka-black suit, hawak ang isang eleganteng gift box na may gold ribbon. Hindi siya nakikisali sa bulungan. Tahimik lang na nakatingin sa altar.

"Sir, may seat pa po sa harap kung gusto niyo," sabi ng usher sa kanya.

Umiling ang lalaki. "Dito lang ako," sagot ng lalaki. Mababa ang boses.

Samantala sa bridal room, mabilis na bumukas ang p***o. Pumasok ang coordinator na hingal.

"Ma'am Wendy..." tawag ng coordinator.

Napatingin si Wendy Ching na nakatayo sa harap ng salamin. Suot na ang puting gown, hawak ang bouquet.

"Pwede na ba? Tapos na ba ang music?" tanong ni Wendy.

Hindi agad nakasagot ang coordinator. Hawak niya nang mahigpit ang headset.

"Anong nangyari? May problema ba kay Nicolo?" tanong ni Wendy.

"Ma'am... hinihintay po kayo ni Sir Nicolo sa loob. Sa altar na po," sabi ng coordinator.

Tumango si Wendy at inayos ang belo. "Sige, tara na, Sarah."

Sumunod si Sarah Montelibano sa likod ni Wendy habang hawak ang dulo ng gown.

Paglabas ni Wendy ng bridal room, kakaiba ang katahimikan sa hallway. Walang tawanan. Lahat ng staff na nakakasalubong nila, nakatingin sa kanya at agad umiiwas ng tingin.

Pagdating sa bukana ng simbahan, bumukas ang malaking p***o para sa kanya. Tugtog ulit ang wedding march pero mahina.

Lahat ng bisita nakatingin kay Wendy.

Naglakad si Wendy sa red carpet. Nakangiti, hawak ang bouquet. Pero habang naglalakad, nakita niya si Nicolo sa altar at ang babaeng nakahawak sa braso nito.

Huminto ang lakad ni Wendy sa gitna ng red carpet.

Tumingin si Nicolo kay Wendy.

"Wendy," tawag ni Nicolo at kinuha ang mikropono sa pari. "Buti nakalabas ka na."

Hindi sumagot si Wendy. Tumingin lang siya kay Sophia na nakahawak pa rin sa braso ni Nicolo.

"Wendy, sorry. Pero kailangan mong malaman ngayon," sabi ni Nicolo sa mikropono. Rinig ng buong simbahan. "Hindi na ikaw ang babaeng nakikita ko sa future ko, Wendy. Ang babaeng nasa tabi ko ngayon ang pinili ko. Siya ang nagbukas ng mga pintong hindi ko kayang buksan noon. Siya ang kasama kong gustong bumuo ng susunod na kabanata ng buhay ko."

Tahimik ang lahat.

Tumingin si Wendy kay Nicolo at hindi kumurap.

"Limang taon, Nicolo. Iyon lang pala ang halaga non?" tanong ni Wendy.

"Wendy, ayaw kitang lokohin pa. Mas mabuti nang tapusin ngayon kaysa magsinungaling sa altar," sagot ni Nicolo.

"Hindi ka naging unfair," sagot ni Wendy. "Taksil ka. Iyon ang tawag doon."

Walang sumagot si Nicolo.

Ngumiti si Sophia at humakbang ng isang hakbang papalapit kay Wendy.

"Love isn't always enough, Wendy," sabi ni Sophia habang nakataas ang baba. "Minsan, kailangan ding maging praktikal ang isang lalaki. At mukhang... ako ang mas magandang investment."

Isang tawa ang kumawala sa mga bisita sa likod.

Sa gitnang aisle, biglang may pumalakpak nang malakas.

"Dapat lang! Buti nga iniwan ka!"

Lahat napalingon.

Nakatayo si Melissa De Leon sa gitna ng aisle at pumapalakpak. Kasunod niya si Luisa De Leon at si Alfredo Cheng na nakapamulsa.

"Melissa, anong sinasabi mo?" tanong ni Wendy.

"Ano pa ba? Sabi na sayo, hindi ka bagay kay Nicolo. Simple ka masyado. Walang class. Si Sophia bagay kay Nicolo, model, international," sabi ni Melissa nang malakas.

"Mama..." tawag ni Wendy.

"Ano Mama? Totoo naman diba? Kahit anong ayos mo, hindi ka pa rin pang-high society," sabi ni Luisa at tumawa. "Buti nga si Nicolo marunong pumili. Hindi tulad mo."

Tumayo si Alfredo at lumapit sa aisle. Tinuro si Wendy.

"Simula ngayon, huwag mo nang gamitin ang apelyido ko," sabi ni Alfredo. Malakas ang boses at rinig ng lahat. "Ang anak kong ikinagmamalaki, hindi nagpapaawa sa harap ng maraming tao."

"Dad, hindi ko ginusto to. Iniwan ako," sabi ni Wendy. Nanginginig na ang boses pero hindi umiiyak.

"Huwag mo akong tawaging Dad! Wala na kaming pakialam sayo! Lumayas ka sa bahay!" sigaw ni Alfredo at itinapon ang program ng kasal sa sahig.

Nagtawanan ang ilang bisita sa likod.

"May tatanggap pa ba sayo pagkatapos ng kahihiyang to?" sabi ni Sophia at tumawa nang malakas. "Baka pati pulubi umatras sayo."

"May tatanggap pa ba sayo?" ulit ni Luisa at pumalakpak pa. "Baka pati pulubi umatras sayo!"

Tumawa ang buong simbahan. May humagikgik, may bumulong, may kumukuha ng video. Dead silence ng dalawa o tatlong segundo pagkatapos ng tawanan.

Doon, inilibot ni Wendy ang tingin sa buong simbahan. Isa-isa niyang tiningnan ang mga taong minsang tinawag niyang pamilya. Tiningnan niya si Nicolo, si Sophia, si Melissa, si Luisa, si Alfredo.

Pagkatapos ay ibinaba niya ang bouquet sa sahig. Maingat, hindi tinapon.Tumingin siya sa lahat at kinuha ang mikropono na nasa stand malapit sa aisle.

"Tapos na ba kayo?" tanong ni Wendy sa mikropono. Kalmado ang boses, walang iyak.

Natigil ang tawanan.

"Hindi bale," sabi ni Wendy at tinitigan si Nicolo. "Kung ayaw mo sa'kin... may pakakasalan akong lalaking handang pakasalan ako ngayon."

Natahimik ng ilang segundo ang simbahan ng isang segundo, tapos sabay-sabay na nagtawanan ang lahat nang mas malakas.

"Ano daw?"

"May magpapakasal pa ba sa kanya?"

"Nabaliw na yata sa kahihiyan."

Tumawa si Nicolo at umiling. "Wendy, tama na. Huwag ka nang mag-drama. Wala nang magpapakasal sayo dito."

"Oo nga, Wendy dear. Stop embarrassing yourself," sabi ni Sophia.

Tumingin si Wendy sa lahat at nagsalita ulit sa mikropono.

"Hindi ko kailangan ng lalaking namimili ng babae ayon sa pakinabang," sabi ni Wendy. "At kung may isang lalaking handang panindigan ang salitang "KASAL" kahit hindi niya ako kilala. Mas pipiliin ko pa siya kesa lalaking manloloko.

Habang lahat ay nagtatawanan, isang boses ang umalingawngaw mula sa pinakadulong bahagi ng simbahan.

"Ako."

Isang salita lang, malinaw, buo. Tumigil ang tawanan.

Isa-isang napalingon ang mga bisita sa likuran.

Mula sa pinakahuling hanay ng upuan, dahan-dahang tumayo ang isang lalaki.

Gusot ang kupas na polo niya. Punit ang laylayan ng pantalon. Kupas ang tsinelas na halos manipis na ang talampakan. Sa isang kamay ay may hawak siyang kalahating pan de coco na tila hindi pa nauubos. Sa kabilang kamay naman ay isang lumang paper bag.

May ilan agad na napangiwi.

"Pulubi...?"

"Paano nakapasok 'yan?"

"Security!"

Ngumisi ng nakakaloko si Sophia.

"Tignan mo nga naman, Wendy. Ang unang pumayag lalaking pumayag sa'yo.. pulubi pa" maanghang na pahayag nito.

Muling nagtawanan ang buong simbahan.

Pero ang pulubi ay hindi natinag,

Isa-isa niyang nilampasan ang mga taong kumukutya sa kanya habang tahimik na naglalakad sa gitna ng aisle...