Chapter 2

Chapter 2.1

The Rules of Being His

Althea's POV

Hindi ako nakatulog nang maayos.

Siguro dahil hindi pa rin ako makapaniwala na nasa loob ako ng isang mansyon na mas malaki pa kaysa sa buong subdivision na kinalakihan ko.

O siguro dahil sa katotohanang ilang metro lang ang layo ko sa lalaking bumili ng isang taon ng buhay ko.

Si Zachary Monteverde.

Napabuntong-hininga ako habang nakatitig sa kisame.

Masyadong tahimik ang lugar.

Nakakapanibago.

Sa bahay namin, palaging may ingay—mga kapitbahay, sasakyan, radyo ni Mama.

Pero rito?

Parang kahit hangin ay takot gumawa ng tunog.

---

Maaga akong bumangon kinabukasan.

Pagbaba ko sa dining hall, agad akong natigilan.

Napakahaba ng mesa.

At sa kabilang dulo nito...

Naka-upo si Zachary.

Nagbabasa ng financial reports habang umiinom ng kape.

Mukha siyang galing sa isang magazine cover.

Masyadong perpekto.

Masyadong maayos.

Nakakairita.

---

"Good morning."

Mahina kong bati.

Hindi siya agad sumagot.

Ilang segundo pa bago niya ibinaba ang hawak na dokumento.

"Good morning."

Napaupo ako sa tapat niya.

At muling bumalot ang katahimikan.

---

Hindi ko na kinaya.

"Ano ba talaga ang gusto mo sa akin?"

Diretso kong tanong.

Napatingin siya sa akin.

At gaya ng dati...

Walang emosyon ang mukha niya.

"Ano ang ibig mong sabihin?"

"Maraming babae sa mundo."

"Mas maganda."

"Mas mayaman."

"Mas bagay sa mundo mo."

Humigpit ang hawak ko sa kutsara.

"Bakit ako?"

Tahimik siyang tumingin sa akin.

At ilang segundo rin siyang hindi sumagot.

Pagkatapos ay dahan-dahan niyang inilapag ang tasa.

"Dahil ikaw ang pinili ko."

Napairap ako.

"Napaka-vague."

Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.

Parang natutuwa siya sa inis ko.

---

"May meeting tayo mamaya."

Bigla niyang sabi.

Napakunot ang noo ko.

"Tayo?"

"Oo."

"Bakit ako sasama?"

"Dahil bahagi ka na ng buhay ko."

Muntik na akong mabulunan.

"Excuse me?"

"Sa papel."

Dagdag niya agad.

At hindi ko alam kung bakit...

Parang may kung anong bumagsak sa dibdib ko.

---

Pagkatapos ng almusal, dinala niya ako sa kanyang opisina sa Monteverde Tower.

Halos lahat ng empleyado ay napapatingin sa akin.

Hindi ko alam kung dahil kilala nila ako.

O dahil wala silang ideya kung bakit may kasamang babae si Zachary Monteverde.

---

"Sir."

Agad na yumuko ang mga empleyado nang makita siya.

Tumango lang siya bilang tugon.

Napansin kong ibang-iba siya rito.

Mas malamig.

Mas seryoso.

Mas nakakatakot.

Ito ang Zachary na kinatatakutan ng buong business world.

---

Pagpasok namin sa executive floor, agad akong sinalubong ng isang babae.

Matangkad.

Napakaganda.

At halatang mayaman.

Nakangiti siya habang papalapit.

"Zach."

Napahinto ako.

Zach?

May tumatawag sa kanya ng ganoon?

---

At ang mas ikinagulat ko...

Ngumiti si Zachary.

Hindi iyong pilit.

Hindi iyong malamig.

Kundi isang tunay na ngiti.

"Vanessa."

Nanlamig ang pakiramdam ko.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya...

Nakaramdam ako ng kakaibang kirot.

---

Napatingin ang babae sa akin.

At bahagyang nagulat.

"Oh."

Ngumiti siya.

"Sino siya?"

Tahimik si Zachary.

At sa loob ng ilang segundo...

Pakiramdam ko ay nakalimutan niyang naroon ako.

Pagkatapos ay nagsalita siya.

"Althea."

Humarap siya sa babae.

"She'll be staying with me."

Nawala ang ngiti sa mukha ng babae.

Kahit isang segundo lang.

Napansin ko pa rin.

At doon ko naramdaman...

Na baka hindi lang ako ang taong may tanong tungkol sa kontratang ito.

---

Habang nakatingin sa akin si Vanessa...

Parang may mensaheng nakatago sa kanyang mga mata.

At hindi ko nagustuhan ang mensaheng iyon.

Dahil malinaw na malinaw ang sinasabi nito:

"Hindi ka nababagay sa mundo niya."

At hindi ko pa alam na ang pagdating ni Vanessa Del Rosario...

Ang magiging simula ng pinakamalaking problema sa buhay ko.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero simula nang makita ko ang reaksyon ni Vanessa Del Rosario, parang may kung anong bumigat sa dibdib ko.

Wala naman akong karapatan para maapektuhan.

Hindi ba?

Nandito lang ako dahil sa kontrata.

Binayaran ako.

At matatapos din ang lahat pagkalipas ng isang taon.

Kaya bakit parang hindi ako komportable sa paraan ng pagtitig niya sa akin?

---

"Nice to meet you, Althea."

Ngumiti si Vanessa habang iniabot ang kamay niya.

Maganda siya.

Masyadong maganda.

Iyong tipong babae na hindi mo kailangang subukang mapansin dahil kusa na siyang napapansin ng lahat.

"Nice to meet you too."

Ngumiti rin ako.

Kahit pilit.

---

"Matagal na kaming magkakilala ni Zach."

Sabi niya habang nakatingin sa akin.

Napansin kong bahagyang napahigpit ang hawak ko sa bag ko.

"Talaga?"

Tumango siya.

"Since college."

Hindi ko alam kung bakit kailangan niyang sabihin iyon.

Pero parang sinasadya niyang ipaalala na mas matagal niya nang kilala si Zachary kaysa sa akin.

---

"Vanessa."

Malamig na boses ni Zachary.

Parang babala.

Ngunit ngumiti lang siya.

"Ano?"

"Wala naman akong sinasabing masama."

Tahimik silang nagkatitigan.

At doon ko napansin.

Hindi sila basta magkaibigan.

May kasaysayan.

At sigurado akong hindi iyon simpleng pagkakaibigan.

---

Makalipas ang ilang minuto, iniwan kami ni Zachary sa conference room para sa isang meeting.

At sa kasamaang-palad...

Naiwan akong mag-isa kasama si Vanessa.

Perfect.

---

"Totoo ba?"

Bigla niyang tanong.

Napatingin ako sa kanya.

"Ano?"

"Na nakatira ka na sa bahay ni Zach."

Diretso ang tingin niya.

Walang ngiti.

Walang pagtatago.

Tumango ako.

"Oo."

Bahagyang natawa siya.

Pero hindi masaya.

Parang mapait.

"I can't believe it."

---

Napakunot ang noo ko.

"Bakit?"

Doon siya tumingin sa akin.

At ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang nagpahinto sa paghinga ko.

"Dahil ikaw ang unang babaeng pinatira niya roon."

---

Natigilan ako.

"Ano?"

Ngumiti siya nang mahina.

"Zach hates people invading his personal space."

Nanatili ang tingin niya sa akin.

"Kahit ako, hindi niya pinayagang tumira roon."

Hindi ko alam kung bakit.

Pero parang may kakaibang init na gumapang sa dibdib ko.

At hindi iyon magandang klase ng init.

---

"Bakit mo sinasabi sa akin ang mga bagay na ito?"

Diretso kong tanong.

Nagulat siya.

Marahil hindi niya inaasahang sasagutin ko siya.

---

"Dahil curious ako."

Sabi niya.

"Tungkol saan?"

"Tungkol sa'yo."

Napairap ako sa isip ko.

Ako rin curious.

Curious kung bakit parang iniinterview niya ako para sa posisyong hindi ko naman gustong makuha.

---

"Anong meron sa'yo?"

Diretso niyang tanong.

At sa unang pagkakataon...

Hindi ko alam ang isasagot.

Dahil ako man ay hindi alam kung bakit ako pinili ni Zachary.

---

Mabuti na lang at bumukas ang p***o.

Pumasok si Zachary.

At agad kong napansin ang pagbabago sa ekspresyon ni Vanessa.

Parang may switch.

Mula sa malamig na babae...

Naging malambing.

---

"Zach."

Ngumiti siya.

"Kumusta ang meeting?"

"Fine."

Maikling sagot nito.

Gaya ng dati.

---

"May dinner si Grandpa mamaya."

Biglang sabi ni Vanessa.

"Tandaan mo."

Tumango si Zachary.

"Alam ko."

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

"Kasama si Althea."

---

Parang may bombang sumabog sa loob ng conference room.

Natigilan si Vanessa.

At kung hindi ako nagkakamali...

Nakita ko ang panandaliang sakit sa mga mata niya.

---

"Kasama siya?"

Mahina niyang tanong.

"Yes."

Walang pag-aalinlangang sagot ni Zachary.

---

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya...

Pakiramdam ko ay may ipinapakita siyang posisyon.

Hindi bilang boss.

Hindi bilang bilyonaryo.

Kundi bilang isang lalaking malinaw na ipinaparamdam sa iba kung sino ang kasama niya.

---

Pagkalabas ni Vanessa, agad akong humarap kay Zachary.

"Grandfather mo?"

Tumango siya.

"Kailangan ba talagang sumama ako?"

"Oo."

"Bakit?"

Lumapit siya.

At gaya ng dati, hindi ko maintindihan ang mga mata niya.

"Dahil gusto ka niyang makita."

---

"Gusto akong makita?"

"Yes."

Mas lalo akong nalito.

"Kilala ba niya ako?"

Tahimik siya.

Masyadong tahimik.

---

At ang katahimikang iyon...

Ang nagbigay sa akin ng mas maraming tanong kaysa sagot.

Dahil pakiramdam ko...

Hindi nagsimula ang lahat noong araw na inalok niya ako ng kontrata.

Pakiramdam ko...

Matagal na niya akong kilala.

At hindi ko pa alam kung bakit.

To be continued... 🖤✨