Chapter 1

Chapter 1

The Contract Worth Fifty Million

Althea's POV

Hindi ako nakatulog buong gabi.

Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang mukha ng lalaking iyon.

Si Zachary Monteverde.

At ang alok niyang parang isang bangungot.

O baka isang himala.

Hindi ko alam.

Nakaupo ako sa gilid ng kama sa ospital habang nakatitig sa kontratang nasa mga kamay ko.

₱50,000,000.

Limampung milyon.

Sapat para mabayaran ang lahat ng utang namin.

Sapat para mailigtas si Mama.

Sapat para makapagsimula ulit kami.

Pero ang kapalit?

Isang taon ng buhay ko.

Hindi ko pa rin lubos maintindihan kung ano talaga ang gusto ni Zachary sa akin.

Mayaman siya.

Makapangyarihan.

Kayang bilhin ang kahit ano.

Kaya bakit ako?

Bakit isang simpleng babae na halos wala nang maipagmamalaki?

"Althea."

Napalingon ako nang marinig ang boses ng doktor.

Agad akong tumayo.

"Doc, kumusta po si Mama?"

Bahagyang nagbuntong-hininga ang doktor.

At agad akong kinabahan.

"Kailangan na natin siyang operahan."

Nanlamig ang katawan ko.

"Magkano po?"

Sandaling tumahimik ang doktor.

"Mahigit isang milyon pa."

Pakiramdam ko ay nawalan ako ng lakas.

Isang milyon.

Wala na akong mahihiraman.

Wala na akong malalapitan.

Wala na.

Tuluyan na akong naubusan ng pag-asa.

---

Nang umalis ang doktor, muli kong tiningnan ang kontrata.

Para iyong demonyong bumubulong sa tenga ko.

Pirmahan mo.

Ito na lang ang paraan.

Napapikit ako.

At sa unang pagkakataon sa buhay ko...

Naramdaman kong wala na talaga akong pagpipilian.

---

Bandang alas-dos ng hapon nang muli akong bumalik sa Monteverde Tower.

Mas malaki ito kaysa sa naalala ko.

Mas nakakatakot.

Parang paalala kung gaano kaliit ang mundo ko kumpara sa mundo ni Zachary.

"Good afternoon, Miss Reyes."

Magalang akong sinalubong ng receptionist.

"Mr. Monteverde is waiting for you."

Parang mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

---

Nang bumukas ang elevator sa pinakatuktok na palapag, agad akong sinalubong ng katahimikan.

Napakalawak ng opisina.

Floor-to-ceiling glass windows.

Mamamahaling kasangkapan.

At sa gitna nito...

Si Zachary.

Nakatayo siya habang nakatanaw sa lungsod.

Hindi siya lumingon nang marinig niya ang mga yabag ko.

"Alam kong babalik ka."

Malamig niyang sabi.

Napakuyom ako sa kontrata.

"Paano ka nakakasiguro?"

Bahagya siyang ngumiti.

"Dahil desperado ka."

Parang sampal ang mga salitang iyon.

Masakit.

Pero totoo.

At pareho naming alam iyon.

---

"Dito ba matatapos ang usapan natin?"

Tanong ko.

Ngayon lang siya humarap sa akin.

At gaya ng dati...

Napakahirap basahin ng ekspresyon niya.

"May desisyon ka na?"

Napatingin ako sa kontrata.

Pagkatapos ay sa kanya.

At sa loob ng ilang segundo...

Pakiramdam ko ay nakatayo ako sa gilid ng bangin.

Kapag tumalon ako...

Hindi ko alam kung mabubuhay ba ako.

Pero kapag umatras ako...

Sigurado akong mamamatay ang mga pangarap ko.

At baka pati si Mama.

Huminga ako nang malalim.

"Oo."

Tumaas nang bahagya ang kilay niya.

"Dinggin natin."

Nanginginig kong inilapag ang kontrata sa mesa.

At saka ko kinuha ang bolpen.

"Papayag ako."

Sa unang pagkakataon...

May nakita akong emosyon sa mga mata niya.

Hindi saya.

Hindi rin sorpresa.

Kundi isang bagay na hindi ko maipaliwanag.

Parang... kalungkutan.

---

Pagkatapos kong pirmahan ang dokumento, agad niyang isinara ang folder.

"Congratulations."

Napakunot ang noo ko.

"Para saan?"

"Simula ngayon..."

Humakbang siya palapit.

At sa unang pagkakataon, naramdaman ko kung gaano siya katangkad.

Kung gaano siya kalapit.

Kung gaano siya nakakatakot.

"Pag-aari ka na ng Monteverde Corporation."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Ano?"

Bahagya siyang ngumiti.

"Huwag kang mag-alala."

"Susundin ko ang lahat ng nasa kontrata."

Tumalikod siya.

"At bilang unang utos ko..."

Napatigil ako.

"Utos?"

"Oo."

Malamig niyang sagot.

"Mag-empake ka."

"Bakit?"

Dahan-dahan siyang lumingon.

At ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang nagpahinto sa paghinga ko.

"Lilipat ka sa bahay ko ngayong gabi."

Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ni Zachary.

Habang nakaupo ako sa taxi pauwi, hindi ko pa rin alam kung paano ko napirmahan ang kontrata.

Parang nangyari ang lahat nang napakabilis.

Sa isang iglap...

Mayroon na akong limampung milyong piso.

At sa isang iglap din...

Hindi na ganap na akin ang buhay ko.

Napahawak ako sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa ko.

Pero kapag naaalala ko si Mama na nakaratay sa ospital...

Alam kong gagawin ko ulit ang parehong desisyon.

Kahit isang libong beses pa.

---

Pagdating ko sa bahay, agad kong binuksan ang p***o.

Tahimik.

Masyadong tahimik.

Parang wala nang buhay ang maliit naming tahanan.

Napatitig ako sa mga lumang larawan sa dingding.

Mga larawan namin ni Mama.

Mga alaalang puno ng saya.

At ngayon...

Puno ng pangamba.

"Anak?"

Napalingon ako.

Kagigising lang ni Mama mula sa kanyang pagkakaidlip.

Agad akong lumapit at hinawakan ang kanyang kamay.

"Kumusta ka?"

Ngumiti siya nang mahina.

"Mas okay na ako."

Sinungaling.

Kitang-kita ko ang panghihina niya.

Pero gaya ng dati...

Mas inuuna niya ang pag-aalala sa akin kaysa sa sarili niya.

---

"May problema ba?"

Tanong niya.

Mabilis akong umiling.

"Wala."

"Althea."

Iyon ang boses ng isang ina na kilalang-kilala ang anak niya.

Hindi ako nakasagot.

Dahil kung magsasalita ako...

Baka tuluyan akong umiyak.

"Kaya mo ba?"

Mahina niyang tanong.

At iyon ang tuluyang sumira sa natitira kong lakas.

Napahikbi ako.

"Mama..."

Agad niya akong niyakap.

At doon ko ibinuhos ang lahat.

Ang takot.

Ang pagod.

Ang sakit.

Lahat.

---

Hindi ko sinabi ang tungkol sa kontrata.

Hindi ko kayang sabihin.

Hindi pa.

Hindi ko kayang makita ang lungkot sa mga mata niya.

Kaya nagsinungaling ako.

Sinabi kong may investor na tutulong sa amin.

Na magiging maayos na ang lahat.

Na hindi na niya kailangang mag-alala.

At gaya ng dati...

Pinaniwalaan niya ako.

---

Bandang alas-siyete ng gabi nang may humintong itim na sasakyan sa harap ng bahay.

Agad akong natigilan.

Dahil alam ko na kung sino ang nagpadala noon.

Lumabas ang isang lalaking naka-itim na suit.

"Miss Reyes?"

Tumango ako.

"Narito na po kami para sunduin kayo."

Napahigpit ang hawak ko sa maliit na maleta.

Ito na.

Wala nang atrasan.

---

Bago ako umalis, muli kong nilingon ang bahay.

Ang tahanang kinalakihan ko.

Ang tanging lugar na palagi kong binabalikan.

At sa unang pagkakataon...

Pakiramdam ko ay may iniiwan akong bahagi ng sarili ko.

---

Mahigit apatnapung minuto ang biyahe.

At nang makarating kami sa destinasyon, halos mawalan ako ng salita.

Isang napakalaking mansion ang bumungad sa akin.

Mas malaki pa ito kaysa sa mga bahay na nakikita ko sa telebisyon.

Napapalibutan ng matataas na gate.

May sariling hardin.

May fountain.

At tila isang palasyo sa gitna ng lungsod.

"Grabe..."

Mahina kong bulong.

---

Pagpasok ko sa loob, mas lalo akong natulala.

Napakaganda.

Napakalinis.

Napakalamig.

Hindi dahil sa aircon.

Kundi dahil parang walang buhay.

Parang walang taong nakatira rito.

Parang isang museo.

Hindi isang tahanan.

---

"Welcome home."

Napatigil ako.

Unti-unti akong lumingon.

At naroon siya.

Si Zachary.

Nakatayo sa grand staircase.

Nakasuot ng puting polo at itim na pantalon.

Simple.

Pero imposibleng hindi mapansin.

"Home?"

Napatawa ako nang mapakla.

"Hindi ko yata matatawag na bahay ko ito."

Tahimik niya akong tinitigan.

Parang sinusuri ang bawat reaksyon ko.

---

"Tama ka."

Malamig niyang sagot.

"Bahagi lang ito ng kontrata."

Hindi ko alam kung bakit.

Pero may kakaibang kurot akong naramdaman sa dibdib ko.

Parang hindi lang ako ang nagpapaalala sa sarili kong kontrata lang ito.

Parang siya rin.

---

Isang babae ang lumapit.

"Good evening, Sir."

Pagkatapos ay ngumiti sa akin.

"Good evening, Ma'am."

Nanlaki agad ang mga mata ko.

"Ma'am?"

Tumango siya.

"Ako po si Martha, ang head housekeeper."

Nahihiya akong ngumiti.

Hindi pa rin ako sanay na tawaging ganoon.

---

"Dalhin mo siya sa kanyang silid."

Utos ni Zachary.

Tumango si Martha.

"This way, Ma'am."

Sinundan ko siya paakyat ng hagdan.

Ngunit bago ako tuluyang mawala sa paningin ni Zachary...

May sinabi siya.

Mahina.

Ngunit sapat para marinig ko.

"Magpahinga ka."

Napalingon ako.

At sa unang pagkakataon...

Hindi CEO ang nakita ko.

Hindi bilyonaryo.

Kundi isang lalaking mukhang pagod na pagod na rin sa buhay.

At hindi ko alam kung bakit...

Pero pakiramdam ko ay may mas malalim na dahilan kung bakit ako naroon.

Dahilan na wala sa kontrata.

Dahilan na hindi pa niya sinasabi.

At pakiramdam ko...

Kapag nalaman ko ang totoo...

Magbabago ang lahat.

To be continued... 🖤✨