Chapter 3

Chapter 3

The Grandfather's Secret

Althea's POV

Buong biyahe papunta sa Monteverde Estate, hindi ako mapakali.

Paulit-ulit kong iniisip ang sinabi ni Zachary.

"Gusto ka niyang makita."

Pero bakit?

Hindi ko naman kilala ang lolo niya.

At sigurado akong hindi rin niya ako kilala.

Isa lang akong ordinaryong babae na biglang napasok sa mundo ng mga Monteverde.

Kaya bakit parang may mas malalim na dahilan sa likod ng lahat?

---

"You're thinking too much."

Napalingon ako kay Zachary.

Nakatingin siya sa kalsada habang nagmamaneho.

"Halata ba?"

"Sa'yo? Oo."

Napasimangot ako.

"Salamat."

Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.

"That wasn't a compliment."

"Alam ko."

---

Makalipas ang ilang minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng isang napakalaking ancestral mansion.

Mas engrande pa ito kaysa sa bahay ni Zachary.

Napapalibutan ng malalawak na hardin at matatayog na puno.

Parang isang lugar na puno ng mga lihim.

At sa hindi malamang dahilan...

Kinabahan ako.

---

Pagpasok namin sa loob, agad akong sinalubong ng mga kasambahay.

Lahat sila ay yumuko bilang paggalang kay Zachary.

Ngunit ang ikinagulat ko...

Nang makita nila ako, parang may kung anong pagkagulat sa kanilang mga mukha.

Mabilis din iyong nawala.

Pero nakita ko.

At napansin iyon ng utak ko.

---

"Sir Zachary."

Lumapit ang isang matandang mayordomo.

"Hinihintay na po kayo ni Don Eduardo."

Tumango si Zachary.

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

"Ready?"

Hindi.

Pero tumango pa rin ako.

---

Dinala kami sa isang pribadong library.

Malawak.

Tahimik.

At amoy lumang libro.

Sa gitna ng silid ay may isang matandang lalaki na nakaupo sa isang malaking armchair.

Kahit matanda na siya...

Ramdam pa rin ang awtoridad sa kanyang presensya.

Ito si Don Eduardo Monteverde.

Isa sa pinakamakapangyarihang negosyante sa bansa.

---

Pag-angat niya ng tingin at makita ako...

Napatigil siya.

Tuluyan.

Parang may multong nakita.

Nanlaki ang mga mata niya.

At sa loob ng ilang segundo...

Wala siyang sinabi.

---

"Lolo."

Tawag ni Zachary.

Doon lang siya tila natauhan.

"A-ah..."

Tumayo siya.

At ang sumunod niyang ginawa ang ikinagulat ko.

Lumapit siya sa akin.

At marahan niyang hinawakan ang pisngi ko.

---

"Kamukhang-kamukha mo siya..."

Mahina niyang bulong.

Napakunot ang noo ko.

"Sino po?"

Bigla siyang natahimik.

Parang may bagay siyang nasabi na hindi dapat.

---

"Wala."

Mabilis niyang sagot.

Ngunit huli na.

Narinig ko na.

At sigurado akong narinig din iyon ni Zachary.

---

Tahimik na naupo kaming tatlo para sa hapunan.

Ngunit hindi nawawala ang pakiramdam kong may itinatago sila.

Lalo na si Don Eduardo.

Paminsan-minsan ay palihim niya akong tinitingnan.

Parang sinusubukang ikumpara ang mukha ko sa isang tao mula sa nakaraan.

---

"Althea."

Bigla niyang tawag.

"Po?"

Ngumiti siya nang mabait.

"Anak ka ba ni Elena Reyes?"

Natigilan ako.

Nabitawan ko halos ang hawak kong kutsara.

---

"Paano ninyo po nalaman ang pangalan ng mama ko?"

Tahimik ang buong dining hall.

Napatingin ako kay Zachary.

At doon ko nakita.

Hindi rin siya mukhang nagulat.

Parang...

Alam na niya.

---

"Zachary."

Mahinang sabi ni Don Eduardo.

Babala.

Ngunit huli na.

Dahil nagsisimula nang mabuo ang mga piraso sa isip ko.

---

"Paano ninyo kilala ang mama ko?"

Ulit ko.

Mas mariin.

Mas seryoso.

---

Walang sumagot.

At ang katahimikang iyon...

Ang pinakanakakatakot na sagot sa lahat.

Dahil sa unang pagkakataon...

Naisip ko na baka hindi aksidente ang pagkikita namin ni Zachary.

Na baka hindi lang pera ang dahilan kung bakit niya ako pinili.

At baka...

Matagal na nila akong hinahanap.

---

Nang gabing iyon, habang nakatayo ako sa balkonahe ng mansyon, may isang tao namang tahimik na nagmamasid mula sa loob ng library.

Si Don Eduardo.

May hawak siyang lumang litrato.

Litrato ng isang batang babae.

At ng isang babaeng kahawig na kahawig ko.

Nanginginig ang mga kamay niya habang pinagmamasdan iyon.

"Elena..."

Mahina niyang bulong.

"Pinatawad mo na ba ako?"

At sa unang pagkakataon...

Lumitaw ang luha sa mga mata ng matandang negosyante.

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga nangyari sa hapunan.

Paano kilala ni Don Eduardo si Mama?

At higit sa lahat...

Bakit parang alam na ni Zachary ang lahat?

Nakaupo ako sa kama ng guest room habang nakatitig sa madilim na kalangitan sa labas ng bintana.

Pakiramdam ko ay unti-unti akong inilulubog sa isang lihim na matagal nang nakabaon.

At ako ang huling nakakaalam.

---

Kinabukasan, maaga akong nagising.

Tahimik pa ang buong mansyon.

Nagpasya akong maglakad-lakad sa hardin para maaliwalas ang isip ko.

Ngunit habang naglalakad ako sa likod ng mansion, may napansin akong maliit na gazebo na natatakpan ng mga halamang gumagapang.

Mukhang luma na ito.

Parang matagal nang hindi ginagamit.

---

Habang papalapit ako, may nakita akong isang kahon sa ibabaw ng mesa.

Isang lumang kahoy na kahon.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero parang may humihila sa akin para buksan iyon.

At nagawa ko nga.

---

Pag-angat ko ng takip...

Napahinto ako.

Puno iyon ng mga litrato.

Mga lumang litrato.

Mga litrato ng pamilya Monteverde.

At sa gitna ng mga iyon...

May isang litrato na agad kong napansin.

---

Nanlaki ang mga mata ko.

Hindi ako makapaniwala.

Dahan-dahan kong kinuha ang larawan.

At doon ko nakita.

Isang batang babae.

Mga labingwalo o labinsiyam na taong gulang.

Nakasuot ng simpleng damit.

Ngunit ang mas ikinagulat ko...

Kamukhang-kamukha niya si Mama.

---

Hindi.

Hindi lang kamukha.

Siya talaga iyon.

Si Mama.

Mas bata lang.

---

"Ano'ng ginagawa mo rito?"

Napatalon ako sa gulat.

Muntik ko pang mabitawan ang larawan.

Paglingon ko, nakita ko si Zachary.

Nakatayo siya sa likod ko.

Malamig ang ekspresyon.

Ngunit may kung anong tensyon sa kanyang mga mata.

---

"Zachary..."

Itinaas ko ang litrato.

"Bakit may larawan ni Mama rito?"

Tahimik siya.

Masyadong tahimik.

---

"Answer me."

Ngayon ay hindi ko na maitago ang pagkainis ko.

"Bakit parang lahat kayo may alam?"

"Bakit kilala siya ng lolo mo?"

"Bakit may litrato siya rito?"

At ang pinakamahalaga...

"Bakit pakiramdam ko matagal mo na akong kilala?"

---

Humigpit ang panga niya.

Parang may matinding laban na nangyayari sa loob niya.

Kung magsasabi ba siya ng totoo.

O mananatiling tahimik.

---

Sa huli...

Pinili niya ang katahimikan.

"Hindi pa panahon."

Malamig niyang sabi.

---

Natawa ako.

Pero hindi iyon masayang tawa.

Kundi tawang puno ng sakit at pagkadismaya.

"Hindi pa panahon?"

Ulit ko.

"Napagod na akong marinig iyan."

---

Naglakad ako palapit sa kanya.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya...

Hindi ako natakot.

---

"Binili mo ang isang taon ng buhay ko."

Mahina ngunit matalim kong sabi.

"Dinala mo ako sa mundo mo."

"Pinatira mo ako sa bahay mo."

"Tapos sasabihin mong hindi pa panahon?"

---

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

At iyon ang lalo kong ikinagalit.

---

"Sabihin mo sa akin ang totoo."

Pakiusap ko.

Hindi bilang taong nasa kontrata.

Hindi bilang babaeng binayaran niya.

Kundi bilang isang taong karapat-dapat malaman ang katotohanan.

---

At sa wakas...

Nagsalita siya.

---

"Ang mama mo..."

Huminto siya.

Napayuko sandali.

Parang mabigat ang bawat salitang lalabas sa bibig niya.

---

"Ang mama mo ang unang babaeng minahal ng ama ko."

---

Huminto ang mundo ko.

---

"Ano?"

Mahina kong bulong.

Hindi ako sigurado kung tama ba ang narinig ko.

---

"Twenty-seven years ago..."

Mahina niyang sabi.

"Nagkaroon ng relasyon ang ama ko at ang mama mo."

---

Napalunok ako.

Hindi.

Hindi maaari.

---

"Pero pinaghihiwalay sila ng pamilya."

"Dahil mahirap lang ang mama mo."

---

Pakiramdam ko ay nawalan ako ng hangin.

---

At bago pa ako makapagsalita...

May sumunod pa siyang sinabi.

---

"At iyon ang dahilan kung bakit matagal ka nang hinahanap ng pamilya ko."

---

Nanlaki ang mga mata ko.

---

"Bakit?"

---

Tahimik siyang tumingin sa akin.

At ang sagot niya ang tuluyang nagpayanig sa buong pagkatao ko.

---

"Dahil may posibilidad..."

Huminto siya.

---

"...na ikaw ang tunay na tagapagmana ng Monteverde Empire."

---

Nabitiwan ko ang litrato.

Bumagsak iyon sa damuhan.

Kasabay ng pagbagsak ng lahat ng inaakala kong alam ko tungkol sa sarili ko.

---

Sa malayo...

May isang babaeng nakikinig sa buong usapan.

Nakatayo siya sa ikalawang palapag ng mansyon.

Mahigpit ang pagkakakuyom ng kanyang kamay.

Galit na galit.

---

Si Vanessa.

---

"Hindi..."

Mahina niyang bulong.

"Imposible."

---

Dahil kung totoo ang narinig niya...

May isang tao na maaaring umagaw ng lahat ng bagay na matagal na niyang inaangkin.

Kasama na si Zachary.

To be continued... 🖤✨