Chapter 2

Pag-uwi ni Allison sa bahay, ang una niyang ginawa ay dumiretso sa banyo. Hindi na niya nagawang magpaalam kay Nadia bago umalis sa Montecielo mansion dahil ang tanging nasa isip niya ay ang makalayo roon bago pa siya may makitang kakilala o, mas malala, bago pa siya tanungin kung bakit hindi siya natulog sa guest room.

Pagkapasok niya sa banyo, agad niyang hinubad ang damit at humarap sa salamin. Nanlaki nang bahagya ang mga mata niya nang makita ang sariling magulo ang buhok, maputla ang mukha, at higit sa lahat, may mga bakas sa balat niyang malinaw na nagpapaalala sa kanya ng nangyari kagabi.

Napayuko siya at napapikit sa sobrang hiya. Sa isip niya, bumalik na naman ang mga tagpo ng nakaraang gabi, ang malamig at seryosong mukha ni Zachary Montecielo, ang boses nito, ang paraan ng paghawak nito sa kanya...

Hindi niya akalaing ang lalaking palaging nakikita niyang maayos ang kilos, nakasuot ng plantsadong suit at laging kalmado sa harap ng ibang tao, ay magiging ganoon kapag silang dalawa na lamang.

“Diyos ko...” bulong niya habang tinatakpan ang mukha.

Ayaw na niyang isipin iyon.

Pumasok siya sa shower at binuksan ang tubig, umaasang kahit paano ay matutulungan siyang mawala ang bigat na nararamdaman niya. Ngunit habang hinuhugasan niya ang sarili, bigla siyang natigilan nang maalala ang isang bagay na mas lalong nagpagulo sa isip niya.

Hindi gumamit ng proteksiyon si Zachary.

Namutla si Allison.

“Paano na ’to?”

Mabilis siyang nag-isip. Ayaw niyang isipin ang posibleng mangyari, kaya napagdesisyunan niyang dumaan sa botika mamaya at bumili ng contraceptive bilang pag-iingat. Hindi man niya gustong pag-usapan ang nangyari, mas ayaw niyang pagsisihan iyon sa huli.

Maya-maya, biglang tumunog ang cellphone niya mula sa labas.

Napabuntong-hininga siya nang marinig ang ringtone. Pagtingin niya sa screen, agad siyang kinabahan nang makita ang pangalan ni Nadia.

“Hello?”

“Allison! Nasaan ka na?” bungad agad ni Nadia. “Hinahanap kita kanina pa! Pati sa guest room, wala ka. Tiningnan ko na nga kung saan-saan, pati sa dog kennel, pero hindi talaga kita makita.”

Napakagat-labi si Allison.

Buti na lang at hindi nito nalaman kung saan talaga siya natulog kagabi.

“Umuwi na ako,” mabilis niyang sagot. “May bigla kasi akong kailangang asikasuhin.”

“Umuwi ka nang hindi man lang nagpapaalam?”

“Sorry na. Hindi ko na rin kasi alam kung anong oras ako nakauwi.”

Napatawa si Nadia sa kabilang linya. “Akala ko nga naiwan kita kung saan-saan kagabi. Baka sa isang sulok ka na lang natulog nang hindi ko napansin.”

Napapikit si Allison.

Kung alam lang ni Nadia...

Hindi siya sa sulok natulog.

Sa kuwarto siya ng kuya nito napunta.

At mas malala pa roon, hindi lang siya natulog.

“Ayos ka lang ba?” tanong ni Nadia. “Nakauwi ka naman nang maayos?”

“Oo,” mabilis niyang sagot. “Okay lang ako. Nakapagpahinga naman ako.”

Pagkasabi niya noon, hindi niya maiwasang maalala ang nangyari kagabi. Bigla siyang uminit ang mukha at napalunok, pilit na pinapakalma ang sarili.

“Talaga?” tanong ni Nadia. “Mukhang pagod na pagod ka kasi kagabi.”

“Okay lang ako,” ulit niya. “May gagawin lang talaga ako ngayon.”

“Fine. Tawagan na lang kita mamaya.”

“Sige.”

Mabilis na pinutol ni Allison ang tawag at napahawak sa dibdib. Napabuntong-hininga siya nang maluwag nang mapagtantong hindi man lang naghinala si Nadia.

Hindi niya alam na habang kausap niya ang best friend niya, nasa iisang bahay lamang pala sila ng lalaking pilit niyang iniiwasang maalala.

Sa kabilang kuwarto, nakatayo si Zachary habang tahimik na nakikinig sa usapan.

Pagkababa ni Nadia ng cellphone, napatingin ito sa kanya. “Nakikinig ka ba sa usapan namin?”

“May nakita ka na bang taong palihim na nakikinig nang ganoon ka-open?”

Kumunot ang noo ni Nadia. “Kung hindi ka nakikinig, bakit nandito ka?”

Hindi sumagot si Zachary. Sa halip, bahagya niyang hinawakan ang gilid ng leeg niya nang may mapansin siyang kakaibang hapdi roon.

Pagtingin niya sa salamin, nakita niya ang ilang mapupulang marka sa balat niya.

Biglang bumalik sa isip niya ang isang eksena mula kagabi—ang babaeng umiiyak sa harap niya, ang mahigpit na pagkakahawak nito sa kanya, at ang mga kuko nitong kumapit sa kanyang balat.

Napangiti siya nang hindi niya namamalayan.

“May ligaw na pusa sigurong dumaan kagabi,” sabi niya.

“Pusa?” agad na tanong ni Nadia. “Saan naman galing ang pusa sa loob ng kuwarto mo?”

“Hindi mo kailangang malaman.”

“Kuya!”

“Bumalik ka na sa kuwarto mo. Huwag mo akong istorbohin.”

Hindi na siya hinintay ni Zachary na makasagot. Isinara niya ang p***o at iniwan si Nadia sa labas.

Pagkasara ng p***o, saka siya napabuntong-hininga.

Magulo pa rin ang buong kuwarto.

Kalat sa sahig ang mga damit, gusot ang kumot, at malinaw na hindi pangkaraniwan ang itsura ng kuwarto niya. Sanay si Zachary na maayos ang lahat ng gamit niya, kaya nagsimula siyang magligpit nang walang imik.

Habang inaayos niya ang kama, bigla niyang napansin ang isang mapulang mantsa sa puting kumot.

Natigil ang kamay niya.

Sandali niya iyong pinagmasdan bago niya kinuha ang kumot at maingat na tinupi. Sa halip na ipagawa iyon sa kasambahay, itinabi niya ito nang siya mismo ang nag-aayos, na para bang ayaw niyang may ibang makakita ng anumang bakas mula sa gabing iyon.

Ngunit bago niya tuluyang mailigpit ang kumot, may isang bagay na nahulog mula rito.

Isang maliit na kuwintas.

Pinulot iyon ni Zachary at pinagmasdan. May nakakabit na kulay berdeng bato na hugis patak ng luha, at kahit simple ang disenyo nito, halatang mahalaga ang kuwintas.

“Sa kanya kaya ’to?”

Agad niyang naalala ang babaeng kasama niya kagabi.

Allison De Mesa.

Marahil ay nahulog ito mula sa leeg nito nang mangyari ang lahat.

Ipinasok ni Zachary ang kuwintas sa bulsa ng pantalon niya. Balak niya itong isauli kapag nakita niyang muli si Allison.

Samantala, matapos maligo, nagbihis si Allison at agad na lumabas upang pumunta sa botika.

Hindi siya mapakali habang nakatayo sa harap ng counter. Paulit-ulit niyang iniisip kung paano niya sasabihin sa pharmacist ang kailangan niya nang hindi halatang nahihiya siya.

“Miss, ano po ang kailangan ninyo?”

“Contraceptive po.”

Bahagyang yumuko si Allison habang sinasabi iyon, at lalo siyang nahiya nang maramdaman niyang tila umiinit ang kanyang mukha.

“Emergency contraceptive po ba?”

“Opo.”

Kinuha ng pharmacist ang gamot at inilapag sa harap niya. Pagkatapos, napansin nito ang bahagyang pag-iwas ni Allison ng tingin at ang paraan ng paggalaw nito na para bang may iniindang pananakit.

“May masakit po ba sa inyo?”

“A-ah, wala naman po.”

“Sigurado?”

“Opo.”

Hindi na nagtanong pa si Allison. Kinuha niya rin ang isang ointment para sa pamamaga at pananakit, saka mabilis na nagbayad.

Bago siya umalis, mahinahong paalala ng pharmacist, “Huwag po ninyong madalas gamitin ang emergency contraceptive kung hindi naman kailangan. May mga epekto rin po iyon sa katawan. Sa susunod, mas mabuting gumamit ng protection.”

Namula lalo si Allison.

“Opo.”

Paglabas niya ng botika, halos gusto niyang tumakbo sa hiya.

Sa buong buhay niya, hindi niya kailanman inisip na darating ang araw na bibili siya ng ganitong gamot dahil sa isang gabing hindi niya man lang dapat nangyari.

Pagdating sa bahay, agad niyang ininom ang gamot at ipinahid ang ointment sa mga bahaging masakit. Pagkatapos, gumawa siya ng instant noodles dahil wala siyang gana magluto, ngunit ilang subo pa lamang ay naramdaman na niyang bumibigat ang mga mata niya.

Pagkatapos kumain, humiga siya sa kama.

Tahimik ang buong kuwarto, ngunit hindi tahimik ang isip niya.

Napahawak siya sa kanyang collarbone nang bigla niyang maramdaman na parang may kulang.

Napatayo siya.

“Sandali...”

Hinawakan niya ang leeg niya at saka niya tuluyang napagtanto.

Wala ang kuwintas niya.

Napaupo siya sa gilid ng kama at mabilis na hinanap ang kuwintas sa paligid. Nang wala siyang makita, lalo siyang kinabahan.

Napakahalaga ng kuwintas na iyon sa kanya.

Ibinigay iyon sa kanya ng kanyang ina noon. Ayon dito, ang kuwintas ay dating pag-aari ng kanyang lolo at ipinasa sa kanyang ina bilang regalo noong bata pa ito, kaya ipinagkatiwala naman iyon ng kanyang ina kay Allison bilang isang bagay na dapat niyang ingatan.

Sinabi rin ng kanyang ina na kapag umabot siya sa dalawampu't limang taong gulang na hindi pa kasal, maaaring may dumating na lalaking mag-aalok ng kasal sa kanya. Kung ayaw niya sa taong iyon, maaari niyang isauli ang kuwintas at huwag tanggapin ang kasal.

Kaya kahit hindi niya iyon palaging isinusuot, maingat niyang iniingatan ang kuwintas.

Kagabi lamang niya iyon sinuot dahil bukas ang neckline ng damit niya at gusto niyang magkaroon ng kaunting palamuti ang suot niya para sa birthday ni Nadia.

Ngayon, nawawala na.

“Baka naiwan ko sa bahay nila Nadia...”

Biglang bumalik sa isip niya ang kuwarto ni Zachary.

Ang gusot na kama.

Ang mga damit na nakakalat.

At ang lahat ng nangyari roon.

Napahawak siya sa noo.

Posibleng doon niya talaga naiwan ang kuwintas.

Hindi na siya nagdalawang-isip. Kinuha niya ang cellphone at kinuhanan ng litrato ang natatandaan niyang itsura ng kuwintas, saka ipinadala iyon kay Nadia.

Allison: Nadia, nakita mo ba ’to? Baka naiwan ko sa bahay ninyo kagabi.

Ilang sandali lamang ang lumipas bago dumating ang sagot.

Nadia: Oo, alam ko ’yan. Sige, hahanapin ko. Baka naiwan mo kung saan.

Napabuntong-hininga si Allison.

Allison: Thank you. Please, hanapin mo talaga. Mahalaga sa akin ’yan.

Nadia: Sige na. Ako na bahala.

Matapos ibaba ang cellphone, muling humiga si Allison.

Sa wakas, nakahinga siya nang kaunti.

Akala niya, kuwintas lang ang kailangan niyang hanapin.

Hindi niya alam na sa oras na iyon, nasa bulsa na ni Zachary Montecielo ang bagay na desperado niyang mabawi at hindi niya rin alam na ang maliit na kuwintas na iyon ang isa sa mga bagay na muling magdurugtong sa kanilang dalawa.