Chapter 3

Halos buong bahay ng mga Montecielo ang hinanap ni Nadia para sa nawawalang kuwintas ni Allison. Mula sa guest room hanggang sa bawat sulok ng hagdan at sala, pati na rin sa mga lugar na halos hindi naman nito inaakalang pagdadalhan ng kuwintas, isa-isa niyang tiningnan.

Ngunit kahit anong paghahanap ang gawin niya, wala talaga siyang makita.

Kaya nang wala na siyang ibang mapagpilian, agad niyang sinabi kay Allison ang nangyari.

“Hindi ko talaga makita,” sabi ni Nadia sa tawag. “Hinahanap ko na sa guest room, sa sala, sa hagdan... wala talaga.”

Natigilan si Allison sa kabilang linya.

Kung hindi naiwan sa guest room ang kuwintas niya, saan pa kaya iyon napunta?

Unti-unti niyang naalala ang gabing iyon.

Ang kuwarto ni Zachary.

Napahawak siya sa noo.

Huwag mong sabihing doon talaga nahulog...

Kung tutuusin, iyon ang lugar kung saan pinakamalaking posibilidad na naiwan niya ang kuwintas. Mas matagal siyang naroon kaysa sa ibang bahagi ng bahay, ngunit paano naman niya hihilingin kay Nadia na hanapin iyon sa kuwarto ng kuya nito?

Ano na lang ang iisipin nito?

“Okay lang,” sa huli ay sabi ni Allison, pilit na pinapakalma ang sarili. “Baka may ibang paraan pa para mahanap ko.”

Pagkababa ng tawag, matagal siyang nakatitig sa cellphone.

May dalawang paraan siyang naiisip.

Una, humanap ng pagkakataon para muling pumunta sa bahay ni Nadia at palihim na makapasok sa kuwarto ni Zachary.

Pangalawa...

Siya mismo ang magtanong kay Zachary.

Napapikit si Allison.

“Hindi puwede.”

Napailing siya agad.

Paano niya haharapin ang lalaking iyon pagkatapos ng nangyari kagabi?

Ngayong umaga nga, palihim siyang umalis habang natutulog pa ito. Ni hindi man lang siya nagawang magpaalam, at ngayon ay pupunta siya sa harap nito para itanong kung nakita ba nito ang kuwintas niya?

Baka magalit ito.

At mas malala pa, baka maalala nito ang nangyari sa pagitan nila.

Hindi naman talaga sila magkakilala. Sa totoo lang, ilang beses lamang niya nakita si Zachary sa mga pagkakataong kasama niya si Nadia, at ni minsan ay hindi sila nagkaroon ng mahabang pag-uusap.

Sa paningin nito, malamang ay isa lamang siyang kaibigan ng nakababatang kapatid nito.

Kaya mas mabuting huwag na lang niyang guluhin ang lahat.

“Maghahanap na lang ako ng pagkakataon,” bulong niya sa sarili.

Kailangan niyang makabalik sa bahay ng mga Montecielo.

At kailangan niyang makapasok sa kuwarto ni Zachary nang hindi nito nalalaman.

Kinabukasan, habang pababa si Zachary sa hagdan, agad niyang napansin si Nadia na nakadapa sa sahig ng sala.

May hawak itong magnifying glass habang seryosong tinitingnan ang bawat sulok ng sahig.

Nakaangat pa ang balakang nito habang abala sa paghahanap, dahilan para mapakunot ang noo ni Zachary.

“Anong ginagawa mo diyan?” tanong niya. “Para kang daga na palihim na naghahanap ng pagkain.”

Hindi man lang lumingon si Nadia.

“Hinahanap ko ’yung kuwintas.”

Napatigil si Zachary.

“Anong kuwintas?”

“’Yung kay Allison,” sagot ni Nadia habang patuloy sa paghahanap. “Sabi niya nawawala raw. Baka naiwan dito sa bahay natin, kaya hinahanap ko. Kung kinakailangan, huhukayin ko talaga buong bahay hanggang makita ko ’yon.”

Tahimik na tinitigan siya ni Zachary.

“Natapos mo na bang hanapin?”

Umupo si Nadia sa sahig at napabuntong-hininga.

“Lahat na. Pero wala talaga.”

“Baka nahulog sa ibang parte ng bahay.”

Tumingin si Zachary sa kanya nang diretso.

“Pati kuwarto ko, hinanap mo na?”

Napangisi si Nadia at agad na umiling.

“Kuya naman. Nagbibiro ka ba? Bakit naman mapupunta sa kuwarto mo ang kuwintas niya? Hindi naman siya natulog doon.”

May bahagyang pag-angat sa sulok ng labi ni Zachary.

“Hindi mo naman sigurado.”

“Kuya, seryoso ako.”

Hindi na nakipagtalo si Zachary. Tumalikod na lamang siya at nagsimulang maglakad paalis, ngunit bago siya tuluyang makalayo, bigla siyang nagsalita.

“Maganda pala ang best friend mo.”

Napalingon si Nadia.

Hindi niya inasahan ang komento ng kuya niya.

“Alam ko,” sagot niya, may bahagyang pagmamalaki sa boses. “Maganda talaga si Allison.”

“Marami bang nanliligaw sa kanya?”

Napataas ang kilay ni Nadia.

“Bakit mo naman natanong?”

“Wala lang.”

“Pero oo,” sagot niya. “Maraming gustong makilala siya. May ilang lalaki nga sa circle ko na nagtatanong tungkol sa kanya. Kaso engaged na siya, kaya wala rin silang pag-asa.”

Saglit na natigilan si Zachary.

“Engaged?”

“Yep.”

May kakaibang ngiti na sumilay sa labi nito.

Hindi alam ni Nadia kung bakit biglang naging interesado ang kuya niya sa love life ng best friend niya.

Samantala, hindi niya alam na sa isip ni Zachary ay muling bumabalik ang babaeng nasa tabi niya kagabi.

May fiancé na pala ito.

Kung ganoon, sino ang lalaking hinihintay ng babaeng iyon?

At bakit, sa kabila ng pagkakaroon nito ng fiancé, siya ang kasama nito kagabi?

Hindi niya maalis sa isip ang itsura ni Allison nang gabing iyon, ang malambot nitong ekspresyon, ang pamumula ng mukha, at ang paraan ng pagkapit nito sa kanya na para bang ayaw nitong pakawalan siya.

Bahagyang gumalaw ang lalamunan ni Zachary.

May kung anong kakaibang pakiramdam na muling sumagi sa dibdib niya.

Isang bagay na hindi niya maipaliwanag.

At higit sa lahat, isang bagay na hindi niya dapat iniisip.

“Kuya?”

Napalingon siya kay Nadia.

“Ano?”

“Bakit parang interesado ka sa best friend ko?”

Malamig na tumingin si Zachary sa kanya.

“Wala akong pakialam sa kanya.”

“Talaga?”

“Talaga.”

Tumalikod siya at tuluyang naglakad palayo.

Napakunot ang noo ni Nadia.

“Ewan ko sa ’yo.”

Dahil sa pagkawala ng kuwintas, halos hindi nakatulog nang maayos si Allison nang gabing iyon.

Paulit-ulit siyang nagising at muling nakatulog, habang paulit-ulit ding bumabalik sa isip niya ang parehong tanong.

Nasa kuwarto ba talaga ni Zachary?

Pagsapit ng umaga, agad siyang pumunta sa harap ng salamin.

Napabuntong-hininga siya nang makita ang dalawang maitim na bilog sa ilalim ng mga mata niya.

“Ang ganda.”

Sarkastiko niyang tiningnan ang sarili bago kumuha ng powder puff at bahagyang naglagay ng pulbos sa ilalim ng mga mata.

Kahit paano, kailangan niyang maitago ang bakas ng puyat.

Mabuti na lamang at mas maayos na rin ang pakiramdam ng mga binti niya kumpara kahapon. Malaking tulong ang ointment na ginamit niya at ang isang araw na pahinga, kaya kahit papaano ay nakakagalaw na siya nang mas maayos.

At dahil Lunes na naman...

Panibagong araw na naman ng trabaho.

Panibagong araw para harapin ang mundo na para bang walang nangyari.

Nagtatrabaho si Allison sa Marketing Department ng Montecielo Group, isang kumpanyang malaki at kilala sa industriya. Sa madaling salita, trabaho nila ang tumulong sa pag-promote at pagbebenta ng mga produkto ng kumpanya.

At ang pinakamalaking pangalan sa likod ng kumpanya ay walang iba kundi ang pamilyang Montecielo.

Si Zachary Montecielo ang kasalukuyang CEO.

Sa kabutihang-palad, magkaiba ang floor ng Marketing Department at ng President's Office. Hindi rin naman madalas magkaroon ng dahilan para magtungo siya sa lugar nito, kaya sa loob ng mahigit tatlong buwan niyang pagtatrabaho sa kumpanya, halos hindi pa sila nagkakaroon ng direktang interaction.

Sa totoo lang, ilang beses lamang niya itong nakita mula sa malayo.

Kaya medyo kampante si Allison.

Kung hindi siya mahuhuli ni Zachary, maaaring lumipas ang panahon at pareho nilang piliing kalimutan ang nangyari.

Maaari niyang ituring na lamang iyon bilang isang malaking pagkakamali.

Isang gabing hindi na dapat maulit.

“Basta huwag lang kaming magharap,” bulong niya sa sarili habang papasok sa building.

Ngunit parang may sariling paraan ang tadhana para sirain ang plano niya.

Pagpasok na pagpasok niya sa lobby, bigla niyang narinig ang isang empleyado.

“Dumating na ang President!”

Nanigas ang katawan ni Allison.

Unti-unti siyang napalingon.

At doon niya nakita ang lalaking pinakagusto niyang iwasan.

Matangkad, tuwid ang tindig at nakasuot ng itim na suit na halos perpektong bumagay sa katawan nito. Ang matatalim na facial features, malalim na mga mata at malamig na aura nito ay sapat para kusang tumahimik ang mga taong nadaraanan niya.

Si Zachary Montecielo.

Ang lalaking kasama niya buong gabi.

Ang lalaking pilit niyang kinakalimutan.

At ang lalaking ayaw na ayaw niyang makaharap ngayon.

“Shit.”

Mabilis siyang napaatras at nag-isip kung saan siya maaaring tumakas.

Ngunit bago pa siya tuluyang makalayo, may hindi sinasadyang bumangga sa kanyang likuran.

“Ah!”

Nawalan ng balanse si Allison.

At sa susunod na segundo, diretso siyang napunta sa isang matigas na dibdib.

Napahawak siya sa dibdib ng lalaki upang hindi tuluyang matumba.

Mabango.

Pamilyar.

At nakakapanghina ng tuhod.

Nanlaki ang mga mata ni Allison.

Hindi.

Hindi maaari.

Hindi ngayon.

Dahan-dahan siyang tumingala.

At bumungad sa kanya ang malamig na mukha ni Zachary.

Parang biglang tumigil ang kanyang mundo.

Ang kamay niyang nakahawak sa dibdib nito ay agad niyang binitiwan, ngunit huli na ang lahat.

Tumingin si Zachary sa babaeng halos kusang sumubsob sa mga bisig niya.

Mababa at malamig ang boses niya nang magsalita.

“Anong ginagawa mo?”

Hindi nakasagot si Allison.

Parang naubusan ng hangin ang baga niya.

Gusto niyang sabihin na aksidente iyon. Gusto niyang humingi ng tawad, pero kahit isang salita ay hindi lumabas sa bibig niya.

“Miss?”

Nang marinig niya ang boses ng assistant ni Zachary na si Marco Reyes, saka lamang siya tila natauhan.

“Anong ginagawa mo diyan? Umalis ka na sa harap ng President.”

“A-ah... sorry.”

Mabilis siyang umatras.

“I'm sorry. Hindi ko sinasadya.”

Hindi na niya hinintay ang magiging sagot ni Zachary.

Tumalikod siya at halos tumakbo palayo.

Hindi na niya inisip kung may nakakita sa kanya.

Hindi na niya inisip kung mukha ba siyang katawa-tawa.

Ang tanging nasa isip niya ay ang isang bagay.

Nakilala niya ako.

Samantala, nanatili si Zachary sa kinatatayuan niya.

Tahimik niyang sinundan ng tingin ang babaeng mabilis na tumatakbo palayo.

Unti-unting sumikip ang kanyang mga mata.

Hindi pa niya ito hinahanap.

Hindi pa niya ito tinatanong tungkol sa nangyari kagabi.

Pero hindi niya inasahang ang babaeng iyon mismo ang lalapit sa kanya.

At ngayon, alam na niya kung saan ito nagtatrabaho.

Nasa harap lang pala niya.

Hindi niya na kailangang maghanap pa.

Bahagyang umangat ang isang sulok ng labi ni Zachary.

“Interesting.”

Napatingin siya kay Marco Reyes.

“Anong pangalan niya?”

Agad namang sumagot ang assistant, “Allison De Mesa po. Nasa Marketing Department.”

“Allison De Mesa...”

Inulit ni Zachary ang pangalan nito sa mababang boses, na para bang sinisikap niyang kabisaduhin.

Pagkatapos ay kaswal siyang nagtanong, “Kilala mo siya?”

Napangiti nang alanganin si Marco.

“May naririnig lang po ako tungkol sa kanya. Medyo kilala kasi siya sa kumpanya. Maraming lalaking empleyado ang interesado sa kanya.”

“Talaga?”

Bahagyang ngumiti si Zachary.

“Assistant Marco.”

“Opo?”

“Hindi ka pa ba nakakakita ng magandang babae sa buong buhay mo?”

Natigilan si Marco.

“...President?”

Hindi na sumagot si Zachary.

Nagpatuloy lamang siya sa paglalakad na parang walang sinabi.

Samantala, naiwan si Marco na nakatayo sa likuran niya, tahimik na iniisip kung bakit pakiramdam niya ay may kung anong pinaparinggan ang boss niya.

“Parang na-judge pa ako,” bulong niya sa sarili.

Hindi niya alam kung bakit bigla na lamang naging interesado ang President sa isang ordinaryong empleyado mula sa Marketing Department.

At lalong hindi niya alam...

Na ang babaeng iyon ay hindi ordinaryong empleyado para kay Zachary.

Siya ang babaeng pinagsikapang takasan ni Allison mula pa kagabi.

At ngayon, sa unang araw ng linggo, siya rin ang unang taong sinalubong nito sa trabaho.

Kabanata 4: Pagkikita

Pagkaupo ni Allison sa kanyang mesa, hindi pa rin niya maalis sa isip ang nangyari kanina. Kahit anong gawin niya, hindi bumabagal ang tibok ng puso niya.

Bakit kasi kailangan pang sa kanya ako bumangga?

Ngayong alam na ni Zachary kung sino siya, hindi niya maiwasang isipin kung ano ang mangyayari sa kanya.

Baka may gawin siya sa akin?

Napahawak siya sa dibdib at malalim na huminga.

“Hayaan na,” bulong niya sa sarili. “Kung sakali mang magkaroon ng problema, bahala na.”

Sa pinakamasamang sitwasyon, maaari naman siyang mag-resign at lumipat ng trabaho.

Malayo sa Montecielo Group.

Malayo kay Zachary.

At malayo sa gabing gusto niyang kalimutan.

Ngunit bago pa man niya tuluyang mapakalma ang sarili, biglang nag-ingay ang group chat ng kumpanya.

Sunod-sunod ang notifications ng cellphone niya.

“Allison.”

Biglang may pumalakpak sa balikat niya.

“Uy, tingnan mo ’yung company group.”

Napakunot ang noo ni Allison. “Bakit?”

“May pinag-uusapan silang nangyari kanina sa lobby.”

Kinuha niya ang cellphone at binuksan ang group chat.

Halos hindi na niya ma-scroll ang dami ng bagong messages.

May babae raw na biglang sumubsob sa President kanina!

May nakakuha ng picture!

Grabe, sino kaya ’yon?

Nanlaki ang mga mata ni Allison.

“May picture?”

Mabilis niyang hinanap ang litrato sa gitna ng napakaraming mensahe.

At nang makita niya iyon, halos tumalon ang puso niya sa kaba.

Siya iyon.

Sa litrato, makikita ang isang babaeng nakasuot ng pink na sweater at floral skirt na diretsong napunta sa mga bisig ni Zachary.

Ngunit dahil likod niya ang nakuhanan, hindi makikita ang mukha niya.

Napabuntong-hininga si Allison.

Mabuti na lang.

Muli niyang tiningnan ang litrato, ngayon ay mas maingat.

Doon niya napansin kung gaano kaliit ang katawan niya kapag katabi ang isang lalaking kasingtangkad ni Zachary. Kahit nakasuot ito ng suit, malinaw pa rin ang lapad ng balikat at matipunong pangangatawan nito.

Samantalang siya...

Halos kasya lamang sa mga bisig nito.

Hindi naman siya ganoon katangkad, nasa 5'4" lamang siya kaya talagang kapansin-pansin ang laki ng agwat nila kapag magkatabi.

Ngunit mas nakakatawag-pansin pa rin ang mukha ni Zachary sa litrato.

Kahit kuha lamang iyon nang biglaan, malinaw pa rin ang matalim nitong features at malamig na ekspresyon.

Hindi kataka-takang halos lahat ng komento sa group chat ay tungkol sa kanya.

Grabe, ang gwapo talaga ng President!

Paano ba naging ganito ka-perfect ang isang lalaki? Naiinggit ako sa babaeng nasa picture!

Siguradong mabango ang President. Kung ako ’yung babae, baka hindi na ako bumitaw.

Napapikit si Allison sa hiya.

“Ang OA naman ng mga tao...”

Hindi na niya binasa ang iba pang komento.

Ngunit bago pa niya maibaba ang cellphone, may isa pang mensaheng lumitaw.

Pero sino ’yung babae? May nakakilala ba sa kanya?

Secretary, gusto naming malaman kung sino ang babaeng iyon!

Mabilis na pinatay ni Allison ang screen ng cellphone.

Ayaw na niyang malaman pa kung saan hahantong ang usapan.

Ngunit parang hindi siya hahayaang matapos doon ang lahat.

Ilang sandali lamang ang lumipas, may isang babaeng kasamahan siyang dumaan sa tabi niya.

“Allison...”

Napatingin siya.

“Hindi ikaw ’yung babae sa picture, ’di ba?”

Natigilan si Allison.

Mabilis siyang umiling.

“Hindi.”

Tiningnan siya ng babae mula ulo hanggang paa.

Siya si Diana Garcia, isa sa mga kasamahan nila sa Marketing Department.

“Pero pareho kayo ng suot.”

Napatingin si Allison sa sarili.

Pink na sweater.

Floral skirt.

At nakapusod ang buhok niya sa isang messy bun, katulad ng babae sa litrato.

Napansin din iyon ng ibang kasamahan nila.

“Wait, oo nga.”

“Parehong-pareho.”

“Pati buhok.”

Lalong kinabahan si Allison.

Hindi na siya makahanap ng magandang dahilan.

Napangisi si Diana.

“Allison, huwag mong sabihin na ikaw talaga ’yung babae sa picture.”

“Hindi.”

“Sure?”

“Oo.”

Ngunit halata sa mukha ni Allison ang pagiging alanganin.

Dahil doon, lalo lamang lumaki ang hinala ng mga kasamahan niya.

Napailing si Diana at may mapanuyang ngiti.

“Grabe ka naman. Hindi ka pa ba kuntento? Hindi mo na ba kayang pigilan ang sarili mo sa mga lalaki sa kumpanya? Pati President, pinatulan mo na?”

Napakunot ang noo ni Allison.

“Hindi ganoon ’yon.”

“E ano?”

“May bumangga sa akin kanina. Nawalan ako ng balanse kaya ako napunta sa kanya.”

“Talaga ba?”

Hindi nawala ang mapanuyang ngiti ni Diana.

“Ang convenient naman ng dahilan.”

Hindi sumagot si Allison.

Hindi niya kailangang ipaliwanag ang sarili sa lahat.

Pero hindi pa tapos si Diana.

“Kung tutuusin, matagal ka nang ganyan,” dagdag nito. “Ang dami mong lalaking kasamahan na nagpapapansin sa ’yo. Ngayon pati President, gusto mong lapitan?”

“Hindi ako nang-aakit ng kahit sino.”

Malamig ang sagot ni Allison.

Hindi niya kailanman hinabol ang mga lalaking iyon. Kung may mga nagbibigay man sa kanya ng bulaklak o love letter, hindi niya iyon hinihingi.

Ngunit dahil maganda siya, may mga taong madaling gumawa ng sariling kuwento tungkol sa kanya.

At hindi ito ang unang beses na nakaranas siya ng ganoon.

Akala niya, paglabas niya sa school at pagpasok sa totoong mundo, mas magiging mature ang mga tao.

Mali pala siya.

Minsan, mas malala pa.

“Kung hindi mo naman sila nilalandi,” mapait na sabi ni Diana, “bakit ganoon na lang sila ka-interesado sa ’yo?”

Hindi nakasagot si Allison.

“Bulaklak, sulat, kung anu-anong regalo... Lagi silang may ginagawa para mapansin mo. Baka naman iba ang pinapakita mo kapag kayong dalawa lang.”

Biglang tumayo si Allison.

Diretso ang tingin niya kay Diana.

“May ebidensiya ka ba sa sinasabi mo?”

Natahimik ang babae.

“Kung wala, tigilan mo ako.”

Malamig ang boses ni Allison.

“At huwag kang gagawa ng kuwento tungkol sa akin para lang may masabi ka.”

“A-Allison...”

“Hindi ko kailangang ipagtanggol ang sarili ko sa mga bagay na hindi naman totoo.”

Saglit na nagkatitigan ang dalawa.

May sariling dahilan si Diana kung bakit matindi ang galit niya kay Allison.

Mahigit kalahating taon niyang naging boyfriend ang isang empleyado sa kumpanya.

Ngunit naghiwalay sila nang mahulog ang lalaki kay Allison.

Para kay Diana, sapat na iyon para sisihin si Allison sa lahat.

Hindi niya kayang tanggapin na maaaring ang relasyon nila mismo ang may problema.

Kaya mula noon, bawat pagkakataon ay ginagamit niya para siraan si Allison.

Ngunit bago pa man siya makapagsalita muli, may boses na biglang tumawag mula sa kabilang bahagi ng departamento.

“Allison De Mesa!”

Napalingon ang lahat.

Ang dumating ay ang Marketing Director na si Director Adrian Santos.

Agad na umayos ng tayo si Allison.

“Sir?”

“Pumunta ka sa President’s Office.”

Nanlamig ang mga kamay ni Allison.

“Ngayon po?”

Tumango si Director Santos.

“Oo. May tumawag mula sa taas at pinapapunta ka roon.”

Saglit siyang natigilan.

President’s Office.

Fortieth floor.

Kay Zachary.

Napakagat-labi si Allison.

Mukhang hindi na niya talaga matatakasan ang dapat niyang harapin.

Huminga siya nang malalim bago tumango.

“Opo, Sir.”

“Puntahan mo na.”

Pagkaalis ni Director Santos, ilang segundo lamang ang lumipas bago muling bumalik ang ingay sa Marketing Department.

Nagsimulang magbulungan ang mga empleyado.

Hindi naman pangkaraniwan para sa isang ordinaryong staff na tawagin sa President’s Office.

Lalo na sa fortieth floor.

Maliban na lamang kung may importanteng meeting.

O kaya naman...

May nagawa kang malaking problema.

“Bakit kaya pinapapunta si Allison sa President’s Office?”

“Baka dahil doon sa nangyari kanina.”

“Sigurado ako.”

“Baka pinapatawag siya para pagalitan.”

May ilan pang napailing.

Samantala, tahimik lamang na nakikinig si Diana.

May maliit na ngiti sa labi nito.

“Baka sisantehin na.”

Tumingin ang ilan sa kanya.

“Sa tingin mo?”

“Kung ako ang President, hindi ko rin palalampasin ’yon.”

Bahagya siyang ngumisi.

“Mas mabuti nang maalis siya sa kumpanya. Ayoko rin namang makatrabaho ang babaeng nagpapanggap na inosente pero kung anu-ano naman ang ginagawa kapag walang nakakakita.”

Hindi na sumagot ang iba.

Samantala, hawak ni Allison ang strap ng bag niya habang nakatayo sa harap ng elevator.

Unti-unting umaakyat ang numero ng floor.

Huminga siya nang malalim.

Hindi niya alam kung bakit parang mas kinakabahan siya kaysa noong board exam.

Siguro dahil alam niyang sa pagkakataong ito, wala siyang puwedeng takasan.

Pagbukas ng elevator sa fortieth floor, malamig na hangin agad ang sumalubong sa kanya.

Tahimik ang President’s Office.

Walang ingay.

Walang ibang empleyado.

At sa dulo ng hallway, naroon ang pintuang may pangalan ni Zachary Montecielo.

Napahigpit ang hawak ni Allison sa bag niya.

“Okay lang ’to,” bulong niya sa sarili.

“Kaya ko ’to.”

Huminga siya nang malalim.

Pagkatapos, itinaas niya ang kamay at marahang kumatok.

Tok. Tok.

Ilang segundo ang lumipas.

Walang sumagot.

Muli siyang kumatok.

At sa pagkakataong iyon, isang malamig at pamilyar na boses ang narinig niya mula sa loob.

“Come in.”

Napapikit si Allison.

Here we go.

Dahan-dahan niyang binuksan ang p***o.

Hindi niya alam na sa loob ng kuwartong iyon, naghihintay sa kanya ang lalaking pinilit niyang takasan mula pa nung isang kagabi.

Kabanata 5: Umpisa

Pag-angat ng kanyang mga mata, agad niyang nakita si Zachary na nakaupo sa likod ng kanyang desk habang abala sa pagbabasa ng ilang dokumento.

Nakalas na ang suit jacket nito at nakasabit sa gilid ng upuan. Isang itim na polo shirt na lamang ang suot nito, at dalawang butones sa bandang leeg ang nakabukas, bahagyang inilalantad ang maayos nitong collarbone.

Sa simpleng ayos na iyon, mas lalo itong nagmukhang mapanganib kaysa noong umaga.

Ngunit hindi iyon ang dahilan kung bakit biglang nanigas si Allison.

Sa bandang collarbone nito ay may ilang mapupulang marka.

Napatingin siya roon nang ilang segundo bago mabilis na iniwas ang kanyang mga mata.

Hindi kaya... ako ang may gawa niyan?

Biglang uminit ang kanyang mukha.

Isang araw at isang gabi na ang lumipas, ngunit naroon pa rin ang mga bakas.

Ibig sabihin, talagang naging matindi ang nangyari noong gabing iyon.

Agad niyang pinilit alisin sa isip ang mga alaala.

Hindi iyon ang oras para maalala niya ang lahat.

Maingat siyang pumasok nang tuluyan at marahang isinara ang p***o sa likuran niya.

“President, pinatawag mo po ako?”

Dahan dahang itinaas ni Zachary ang kanyang mga mata.

Sa mismong sandaling iyon, dumiretso ang malalim niyang tingin kay Allison.

Matalim.

Diretso.

At may kakaibang bigat na dahilan para maramdaman ni Allison na para bang wala siyang kahit anong maitatago sa harap nito.

Hindi niya alam kung bakit, pero bigla niyang naramdaman na tila nakikita nito ang lahat ng iniisip niya.

Pinilit niyang panatilihing kalmado ang mukha.

“President, ano po ang kailangan ninyo sa akin?”

Hindi agad sumagot si Zachary.

Sa halip, bahagya siyang sumandal sa kanyang upuan at iniangat ang isang binti, tila napakarelaks lamang habang nakatingin sa kanya.

Bahagya niyang itinaas ang matalim na baba. Sa ganoong ayos, lalo niyang naipakita ang natural na awtoridad ng isang taong matagal nang nakasanayan na siya ang nasusunod.

Makalipas ang ilang segundo, malamig ngunit kaswal siyang nagsalita.

“Hindi ba kita puwedeng tawagin kahit wala akong kailangan?”

Napakurap si Allison.

“Kung wala naman po kayong kailangan, aalis na sana ako. May trabaho pa po ako sa ibaba.”

Bahagyang ngumisi si Zachary.

Napahigpit ang hawak ni Allison sa laylayan ng kanyang palda.

Hindi niya gusto ang ngiting iyon.

May kung anong pakiramdam siyang hindi magiging maganda ang susunod nitong sasabihin.

Marahang pinaikot ni Zachary ang ballpen sa pagitan ng kanyang mga daliri. Mababa ang kanyang boses nang magsalita, ngunit bawat salita ay malinaw na umabot sa pandinig ni Allison.

“Miss Allison, tumakbo ka agad pagkagising mo matapos mong mapunta sa kama ko.”

Bahagyang umangat ang kanyang kilay.

“Matapang ka rin pala.”

Nanigas ang buong katawan ni Allison.

Ayun na.

Alam niyang darating talaga ang usapang ito.

Hindi niya kayang tumakas sa pagkakataong ito.

Lalo na ngayon na siya mismo ang nasa opisina ni Zachary.

Nang hindi siya sumagot, bahagyang yumuko si Zachary at patuloy na tumingin sa kanya.

“Wala ka bang gustong ipaliwanag?”

Uminit ang kanyang mga tainga.

Hindi niya alam kung saan magsisimula.

“Lasing ako nang gabing iyon,” maingat niyang sagot. “Hindi ko alam kung ano ang nangyari at hindi ko rin alam kung bakit ako napunta sa kuwarto mo.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Zachary.

“Maiintindihan ko kung kalasingan ang dahilan.”

Saglit siyang tumigil.

“Pero hindi ko maintindihan kung bakit kailangan mong tumakas.”

“...”

Napatingin si Allison sa kanya.

Talaga bang tinatanong niya iyon?

Sino ba naman ang hindi tatakbo kapag paggising niya ay nakita niyang nakahiga siya sa iisang kama kasama ang nakatatandang kapatid ng kanyang best friend, at pareho pa silang walang saplot?

Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang gawin noon kundi umalis.

At ngayon, parang kasalanan pa niya ang pagtakbo.

Huminga nang malalim si Allison bago pilit na sumagot.

“Hin... hindi ko po sinasadya.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Zachary.

“Hindi sinasadya?”

Tumango siya.

“Opo.”

“Kung ganoon, sinadya?”

“Hin... hindi.”

Napangiti si Zachary.

“Sige. Kung ganoon, tutulungan kitang maalala.”

Napatigil si Allison.

“Hindi na kailangan...”

Ngunit hindi siya pinansin ni Zachary.

“Nang gabing iyon, nakahiga ka sa kama ko. Ikaw ang unang lumapit sa akin at ikaw rin ang unang nangulit.”

Unti unting namula ang mukha ni Allison.

“Sinubukan kitang pigilan, pero hindi ka tumigil. Ikaw pa ang unang nagtanggal ng damit ko.”

“Sandali!”

Mabilis siyang sumabat.

“Puwede bang huwag mo nang sabihin?”

Hindi na niya kayang marinig ang mga detalye.

Hindi dahil hindi niya alam ang nangyari.

Kundi dahil ayaw niyang maalala ang mga iyon habang kaharap mismo niya ang lalaking sangkot.

Tahimik siyang tinitigan ni Zachary. Nang makita nitong namumula na ang kanyang mukha, tila lalo itong naging interesado.

“Kung ganoon, ano ang balak mong gawin tungkol dito?”

Hindi na nagdalawang isip si Allison.

“Wala.”

Diretso siyang tumingin dito.

“Hindi kita hihingan ng responsibilidad. Tratuhin na lang natin ang nangyari bilang isang aksidente at kalimutan na natin.”

Nanatiling tahimik si Zachary.

“Bukod doon, kapatid mo si Nadia at matalik ko siyang kaibigan. Ayokong maapektuhan ang relasyon namin dahil lamang sa nangyari sa atin.”

Hindi niya kayang isipin kung gaano magiging awkward ang bawat pagkikita nila ni Nadia kapag nalaman nito ang nangyari.

Higit sa lahat, noong gabing iyon ay hindi malinaw ang kanyang isip.

Dahil sa sobrang kalasingan, inakala niyang siya mismo ang nakapasok sa kuwarto ni Zachary at siya ang dahilan kung bakit nauwi sa ganoon ang lahat.

Kaya ang una niyang naisip kinaumagahan ay tumakas.

At hanggang ngayon, iyon pa rin ang tingin niyang pinakamadaling paraan para matapos ang lahat.

Hindi na lamang nila pag uusapan.

Hindi na nila babalikan.

At pareho silang magpapanggap na walang nangyari.

Ngunit bahagyang huminto ang paggalaw ng mga daliri ni Zachary sa ballpen.

Unti unti siyang napatingin kay Allison.

Mukhang masyado itong kampante na matatapos ang lahat sa simpleng pag uusap na iyon.

Bahagyang ngumiti si Zachary.

“Ibig mong sabihin, ang nangyari sa akin ay isa lang aksidente para sa iyo at puwede na nating kalimutan?”

Napakurap si Allison.

Ang nangyari sa kanya?

Bakit parang siya pa ang may kawalan?

Kung tutuusin, siya nga ang halos hindi makalakad kinabukasan.

Gayunpaman, hindi na siya nakipagtalo.

“Hindi naman sa ganoon,” mahina niyang sabi. “Pero hindi naman siguro naging masama ang gabing iyon para sa iyo.”

“Hindi masama.”

Bahagyang ngumiti si Zachary.

“Anim na beses lang naman.”

“...”

Tuluyang natigilan si Allison.

Nanlaki ang mga mata niya.

Anim na beses?

Kaya pala halos hindi niya maigalaw nang maayos ang mga binti niya kinabukasan.

At sinasabi pa nitong hindi naman naging masama?

Ang kapal ng mukha.

Kung hindi siya umalis nang maaga nang umagang iyon, hindi niya alam kung ilang beses pa sana itong nagpatuloy.

Sa mismong ideyang iyon, hindi niya namalayang bahagyang nanginig ang kanyang mga binti.

Mabilis siyang huminga at pilit na ibinalik ang usapan sa gusto niyang sabihin.

“Ang importante, wala namang mawawala sa iyo dahil sa nangyari. At hindi rin naman magiging maganda para sa iyo kung kumalat pa ito. Mas mabuti kung ituring na lang nating parang walang nangyari. Hindi kita hihingan ng kahit anong responsibilidad.”

Tahimik na nakatitig si Zachary sa kanya.

Suot ni Allison ang pink niyang sweater at floral skirt na kapareho ng suot niya nang makita ito sa lobby kanina.

Bahagyang maluwag ang sweater, ngunit hindi nito lubos na natatakpan ang maayos nitong hubog.

Hindi niya maiwasang maalala ang gabing iyon.

Ang babaeng nasa ilalim niya noon ay ibang iba sa maingat at mahiyain na babaeng nakatayo ngayon sa harap niya.

Noong gabing iyon, hindi ito naging kasing tahimik.

At kung hindi lamang ito agad tumakas kinaumagahan, marahil ay hindi rin niya agad ito hahayaang umalis.

Bahagyang ngumiti si Zachary.

“Miss Allison, umakyat ka sa kama ko nang walang pahintulot, ikaw ang unang lumapit sa akin, at ikaw rin ang nangulit sa akin.”

Bahagya siyang sumandal sa upuan.

“Hindi pa nga kita hinihingan ng responsibilidad, pero ang bilis mong baligtarin ang sitwasyon.”

“...”

Napapikit si Allison.

Ano ba itong lalaking kaharap ko?

Hindi niya alam kung paano nito nagagawang magsalita nang ganoon kaayos habang seryoso ang mukha.

Pero isang bagay ang malinaw sa kanya.

Hindi siya madaling manalo sa usapang ito.

Huminga siya nang malalim bago muling nagsalita.

“Lasing ako noon. Hindi malinaw ang isip ko, kaya posible talagang may nagawa akong hindi ko naman ginagawa kapag maayos ang pag iisip ko.”

“Pero ikaw naman, hindi ka lasing, hindi ba?”

Diretso siyang tumingin kay Zachary.

“Bakit hindi mo na lang ako tinanggihan?”

Hindi agad sumagot si Zachary.

Sa halip, bahagyang umangat ang isang sulok ng kanyang labi.

“Sa kalagitnaan ng gabi, may babaeng lumalapit, humahawak at humahalik sa akin.”

Bahagya siyang tumigil bago kaswal na ipinagpatuloy ang sinabi.

“Lalaki ako, Allison. Hindi na siguro nakakagulat kung hindi ako nakatanggi.”

“...”

Tuluyang nawalan ng masabi si Allison.

Napakagat siya sa labi.

Hindi niya alam kung maiinis ba siya o mahihiya.

Ngunit tila hindi pa tapos si Zachary.

Bahagya nitong itinaas ang mga mata at may halatang pang aasar sa kanyang tingin.

“Bukod doon, ikaw lang ba ang nasiyahan noong gabing iyon?”

Biglang namula ang mukha ni Allison.

“Hi... hindi!”

Mabilis siyang tumanggi.

Ngunit bahagyang ngumiti si Zachary.

“Hindi ko na kailangang sabihin kung sino ang paulit ulit na unang humihingi nang gabing iyon.”

Tuluyang uminit ang mukha ni Allison.

Hindi niya gustong maalala.

Lalo na dahil habang kaharap niya ngayon ang isang lalaking mukhang seryoso, maayos manamit at tila walang ibang iniintindi kundi ang trabaho, ibang iba pala ito kapag sila na lamang ang nag uusap.

Hindi niya akalaing ganito kasama ang bibig nito.

Talagang may mga lalaking mukhang disente pero halimaw pala sa loob.

Napakagat siya sa labi.

Alam niyang dehado siya sa usapang ito.

“Kaya ano ba talaga ang gusto mo?”

Napangiti si Zachary nang makita ang namumulang mukha niya.

Hindi niya inaasahang magiging ganito kaaliw ang babaeng ito kapag naiipit.

Bahagya siyang yumuko pasulong at kinuha ang cellphone na nakapatong sa kanyang mesa.

Ilang segundo niya itong pinagmasdan bago binuksan ang messenger at ipinakita kay Allison ang QR code.

“I-add mo ako sa messenger.”

Napatingin si Allison sa cellphone nito.

“Bakit?”

“Kapag may naisip ako, sasabihin ko sa iyo.”

Napakunot ang noo ni Allison.

“Anong ibig mong sabihin na kapag may naisip ka?”

Bahagyang ngumiti si Zachary.

“Malalaman mo rin.”

Tahimik na tinitigan ni Allison ang QR code sa cellphone nito.

Hindi niya alam kung bakit, pero mas lalo siyang kinabahan sa simpleng pag-add kay Zachary sa messenger kaysa sa mismong pagharap niya rito.

Para bang sa sandaling maging bahagi ng contacts niya ang lalaking ito, mas lalo lamang magiging komplikado ang lahat.

Ngunit wala na siyang ibang pagpipilian.

Kung iyon ang gusto nito, mas mabuti nang sundin niya.

Kinuha niya ang cellphone niya at dahan dahang iniscan ang QR code.

At sa isang simpleng pag-add dito ay hindi niya alam na unti unti nang magbabago ang relasyon nila.

Ang lalaking pilit niyang iniiwasan mula pa noong gabing iyon ay hindi na lamang magiging isang lihim na alaala.

Dahil simula ngayon, may paraan na si Zachary para makapasok sa kanyang mundo.

At higit sa lahat, may dahilan na rin itong muling lumapit sa kanya.