CHAPTER 1.2

"Hinihintay pa rin namin na maging mga anak mo ulit!"

Pagkarinig sa mga salitang iyon, muling napaluha si Allara.

…

Nang magising siya, napagtanto niyang nasa ospital na pala siya.

Si Aling Nena, ang kasambahay nila, ang nakadiskubre sa kanya matapos mapansing may sakit siya. Agad siya nitong isinugod sa ospital.

Dahil sa matinding karamdaman, isang linggo siyang na-confine.

Pero sa buong panahong iyon, ni minsan ay hindi nagpakita si Theo.

Wala man lang itong dalaw.

Wala ring tawag para kumustahin siya.

Naalala ni Allara ang sinabi ng dalawang anak niya sa panaginip.

Kaya nang makalabas siya ng ospital, muli siyang nagtungo sa sementeryo.

Doon, hinarap niya ang mga puntod ng kanyang kambal.

Sa pagkakataong iyon, nagpasya siyang magpaalam sa kanila sa huling pagkakataon.

Hindi dahil gusto na niya silang kalimutan.

Kundi dahil gusto na rin niyang matutong mabuhay nang hindi araw-araw na nilalamon ng sakit ng nakaraan.

…

Sa sumunod na kalahating buwan, hindi man lang nagkusang makipag-ugnayan sa kanya si Theo.

Bihira rin itong umuwi.

Isang beses lang sa isang araw nito sinasagot ang tawag ni Allara.

At kahit sagutin pa nito, iisa lang palagi ang malamig nitong tugon.

"Busy."

"Sa susunod na lang ako uuwi."

Alam ni Allara na sinasadya siyang iwasan ni Theo.

Pero sa pagkakataong ito, hindi na siya nagreklamo.

Hindi na rin siya naghabol.

Sa halip, itinigil niya ang pag-inom ng sleeping pills at sinunod ang payo ng doktor na magsimulang mag-yoga upang unti-unting maibalik sa maayos na kondisyon ang kanyang katawan.

Nilinis niya ang dating kuwarto ng kambal.

Inalis niya ang lahat ng gamit na nakalaan sana para sa dalawang bata.

Maging ang mga ultrasound at prenatal checkup records nila ay sinunog niya.

At higit sa lahat, hindi na niya muling binanggit ang tungkol sa kambal.

Unti-unti ring naging kapansin-pansin ang pagbabago sa kanyang katawan dahil sa regular na pag-eehersisyo at tamang pangangalaga sa sarili.

Nabawasan ang kanyang pagkawala ng gana sa pagkain. Unti-unti na rin siyang nakakakain nang maayos, at kasabay nito ang unti-unting pagtaas ng kanyang timbang.

Nang mapansin ni Theo ang determinasyon niyang magbago, personal pa siya nitong sinamahan upang magpatingin sa isang sikat na nutritionist na may espesyalidad sa pangangalaga at pagpapalakas ng katawan.

Sa loob ng dalawang buwan, regular siyang sumailalim sa gamutan at pangangalaga.

Mula sa dating apatnapung kilo, umabot na sa apatnapu't limang kilo ang kanyang timbang.

Unti-unti ring nawala ang kawalan ng buhay sa kanyang mga mata.

Bagama't payat at maputla pa rin siya, malaking pagbabago na iyon kumpara sa dati niyang kondisyon.

Dahan-dahan, bumalik sa normal ang takbo ng kanyang buhay.

Muli siyang naging katulad ng dati.

Palagi niyang pinagbibigyan si Theo. Lagi siyang sumusunod sa kagustuhan nito at minamahal ito nang buong puso, walang reklamo at walang hinihinging kapalit.

Samantala, bilang asawa, naging mahinahon naman si Theo sa kanya. Hindi ito nagdadamot sa kanyang mga kahilingan at halos lahat ng gusto niya ay ibinibigay nito.

Sa paningin ng ibang tao, para bang bumalik na sa dati ang kanilang relasyon.

Para bang wala nang nangyaring masama sa pagitan nila.

…

Makalipas ang tatlong buwan, napansin ni Allara na delayed ang kanyang regla.

Noon ay nasa ibang bansa si Theo para sa isang business trip at hindi pa nakakabalik.

Kaya nagpasya siyang magpunta muna sa ospital nang mag-isa upang magpatingin.

…

"Congratulations, Mrs. Martinez! Base sa resulta ng pagsusuri, seven weeks and four days ka nang buntis. Healthy naman ang baby mo. At ayon sa ultrasound, mayroon na ring heartbeat."

Napangiti ang doktor habang ipinapakita sa kanya ang resulta ng pagsusuri.

"Congratulations ulit! Alagaan mo ang sarili mo, ha?"

Paglabas ni Allara sa consultation room, mahigpit niyang hawak ang pregnancy test results sa isang kamay.

Samantala, kinuha naman niya ang cellphone mula sa kanyang bag gamit ang kabilang kamay.

Binuksan niya ang contacts list.

Ngunit nang makita ang pangalan ni Theo, bahagyang nanginig ang kanyang mga daliri.

Huminga muna siya nang malalim bago pinindot ang call button.

Hindi niya namalayang napigil na pala niya ang kanyang paghinga habang hinihintay na sagutin nito ang tawag.

Pamilyar na ringtone ang biglang narinig niya.

Pero hindi iyon nagmula sa kanyang cellphone.

Nanggaling iyon sa likuran niya.

Natigilan si Allara.

Nang sumunod na sandali, may sumagot sa tawag.

At isang pamilyar na boses ang narinig niya.

"Busy ako. Kung may kailangan ka, pag-usapan na lang natin pag-uwi ko."

Sabay na narinig ni Allara ang boses na iyon mula sa kanyang cellphone at sa may likuran, bandang kabilang bahagi ng hallway.

Napakalamig ng tono ni Theo.

Hindi man lang nito hinintay na makapagsalita siya nang mas marami. Agad nitong pinutol ang tawag.

Napatigil si Allara sa kinatatayuan niya.

Hindi siya makagalaw.

Dahil sa malamig at walang pakialam na pakikitungo ng lalaki, bigla siyang nakaramdam ng matinding pagkahilo.

Parang isang panaginip lang pala ang tatlong buwang puno ng katahimikan at lambing na pinagsaluhan nila.

"Zachy, Daddy will take you to get your injection first, okay?"

Muling narinig ni Allara ang boses ng lalaki mula sa kabilang bahagi ng hallway.

Pero iba ang tono nito ngayon.

Malambing.

Maingat.

Punong-puno ng lambing na hindi niya narinig sa tawag nito kanina.

Mahigpit na hinawakan ni Allara ang cellphone.

Dahan-dahan siyang pumihit, pilit na kinokontrol ang naninigas niyang mga daliri at paa habang unti-unting naglalakad patungo sa kabilang bahagi ng hallway.

At doon...

Nakita niya ang asawang dapat sana ay nasa ibang bansa para sa isang business trip.

Nakatalikod ito sa kanya habang nakaupo sa waiting chair sa gilid ng hallway.

May karga itong isang batang lalaki.

Sa noo ng bata ay may nakadikit na fever patch.

At sa harap ng eksenang iyon, tuluyang nanlamig ang buong katawan ni Allara.

Ang lalaking ilang buwan niyang hinintay...

Ang lalaking hindi man lang nagawang dalawin siya noong isang linggo siyang naka-confine...

Ang lalaking halos hindi makapaglaan ng ilang minuto para kausapin siya...

Ay naroon pala.

At hindi ito nag-iisa.

May isang batang lalaki sa mga bisig nito na tinatawag nitong anak.