Mommy of the Billionaire’s Heiress

Zoe Zamora’s POV

“Zoe! Tanga ka ba talaga? Bakit ka umalis ng hindi nagpapaalam? Eh, hindi mo pa tapos linisin ang kwarto ko!” Sigaw ni Amber, ang stepsister ko. Kagabi lang ay binuhusan niya ako ng mainit na tubig dahil sa galit niya. Kahit nando’n si Papa, wala siyang ginawa.

“Pinapag-grocery ako ni Tita Marga. Hindi ba kakalinis ko lang ng room mo kagabi?” Tanong ko habang chine-check ang list ng pinapabili sa akin ng stepmom ko.

“Wala akong pakialam! Bilisan mo na lang, ang dami mo pang dahilan, napakatamad mo talaga, ’pag wala ka pa dito—” Napatigil ako sa paglalakad.

“Zoe! Nakikinig ka ba?” Hindi na ako nakasagot sa galit na galit na si Amber. Dahil na tuon ang atensyon ko sa pamilyar na lalaking nakatayo.

Kitang-kita ko kung paano halikan ni Warren si Elisse nang walang pag-aalinlangan, na para bang wala lang sa kanila na puwede silang makita ng kahit sinong dumadaan dito sa park. Nakasandal si Elisse sa isang puno habang nakayakap ang mga braso ni Warren sa baywang nito. At ang lubos na nagpakulo ng dugo ko ay nang makita ko kung paano niya ito pinapaulanan nang napakadiin at romantikong mga halik na kailanman ay hindi niya ibinigay sa akin sa buong panahon ng relasyon namin. Namuo ang matinding galit ng masaksihan ko na buong pagnanasang gumanti pabalik si Elisse sa mga halik si Warren.

Nakatayo lang ako, ilang metro ang layo, habang nanlalamig at paralisado ang buong katawan at hindi pa rin makapaniwala sa nakikita ko. Napakabilis ng tibok ng puso ko sa matinding sakit at galit habang nakapako pa rin ang tingin ko sa kanilang dalawa. Dito pa talaga sa park? Sa gitna ng liwanag ng umaga, kung saan kahit sino ay puwedeng makakita sa kanila?

Sila na lang ang natitirang mga tao na mayroon ako. Si Warren ang long-time boyfriend ko at si Elisse ang matalik kong kaibigan na pinagsasabihan ko ng lahat. Sila ang tanging natatakbuhan ko laban sa impyernong buhay ko sa mansyon ng mga Zamora tuwing pakiramdam ko ay hindi ko na kaya.

Buong buhay ko, ipinamukha na sa akin na ako ang dahilan kung bakit namatay ang mommy ko habang ipinapanganak ako. Kahit naman ako, hindi ko ginusto ang nangyari sa kanya. Ang dalawang taong pinagkatiwalaan ko ng puso ko, sila pa ang mismong dumurog ng natitira kong pag-asa sa buhay.

Napaluhod ako sa damuhan, idinikit ang mga palad sa mukha ko, at tuluyang humagulgol sa matinding emosyon na hindi ko na kayang pigilan, habang bumubuhos ang mga luhang matagal kong kinimkim.

"Mommy! Mommy, I found you!"

Biglang may dalawang maliliit na bisig na yumakap nang mahigpit sa akin na nakapagpagulat sa akin sa gitna ng pag-iyak ko. Napatigil ako sandali at napatingin sa kanya. Pinunasan ko nang mabilis ang mga mata ko at tinitigan ko siya. Isang napakagandang batang babae, mga apat na taong gulang lang ang nakatingala sa akin na may suot na pink na dress at punong-puno ng pag-asa ang mukha na parang nakahanap siya ng pinakamahalagang bagay sa buhay niya.

"B-Baby… wait," nanginginig kong sabi habang humihikbi at pilit na iniiwas ang tingin kina Warren sa di-kalayuan. "I’m sorry, sinong kasama mo? Hindi ako ang mommy mo… Nagkakamali ka. Halika, hanapin natin ang mommy mo."

"No! I’m sure, you are my Mommy!" umiling-iling ang bata habang lalong humigpit ang yakap sa akin at isiniksik ang sarili sa akin.

"Daddy said Mommy is beautiful and has long hair like a princess. And it's you, Mommy. I finally found you!"

Lalong bumuhos ang luha ko sa sobrang bigat ng nararamdaman ko. Ang sakit-sakit ng ginawa nina Warren at Elisse sa akin. Tapos may ganitong bata na desperadong yumayakap sa akin at naghahanap ng pagmamahal. Akala ko tatakbo ang bata dahil nag-hysterical ako sa iyak, pero niyakap niya ang leeg ko at nagsimula na ring umiyak habang itinatago ang mukha niya sa balikat ko.

"Mommy, why are you crying? Please, Mommy… don't cry," hikbi ng bata, idinidikit ang maliit niyang pisngi sa mukha ko na parang pilit niyang pinapawi ang sakit na nararamdaman ko. "I don't want to see Mommy cry... Why are you crying, Mommy? Please…don’t cry."

"Sino bang kasama mo, baby?" Pilit kong inayos ang boses ko habang pinapahid ang mga luha naming dalawa. "Hahanapin natin ang guardian mo, okay? Huwag ka nang umiyak…" Pero bago pa man ako makatayo para tulungan siya, biglang dumilim ang paligid ko dahil sa mga anino ng mga taong lumapit at pumalibot sa akin.

Limang matatangkad na lalaking nakasuot ng itim na suit ang mabilis na pumalibot sa amin na parang kinokorner kami, kaya bigla kong binuhat at niyakap nang mahigpit ang bata. Bago pa man ako makapagsalita, isang malamig at bantaing boses ang nanggaling sa likuran ko na nagpatahimik sa buong paligid.

“Sino kayo? Anong kailangan n’yo sa ‘min? Tanong ko, kahit alam kong nananginginig ang boses ko sa sobrang takot.

"Who are you? Where do you think you're taking my daughter?" Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Dahan-dahan akong lumingon at nakita ang isang lalaking napakatangkad, may matatalim na mata, matulis na panga, at may hawak na baril na direktang nakatutok sa ulo ko na parang handa siyang pumutok anumang segundo. Mukha siyang galing sa isang delikadong mundo na hindi ko kailanman naisip na haharapin ko.

Ibinababa ko nang dahan-dahan ang bata bago ko itinaas ang dalawa kong kamay sa ere sa matinding takot habang mabilis na tumitibok ang puso ko. "P-Please... Hindi ko kayo kilala! Wala akong ginagawang masama! Lumapit lang sa akin ang anak mo at wala akong masamang plano sa kanya. Tutulungan ko pa nga siyang hanapin ang guardian niya bago kayo dumating." Akala ko ay babarilin na niya ako, pero biglang tumayo at humarang sa harapan ko ang maliit na bata. Binuksan niya ang dalawa niyang maliit na braso para protektahan ako laban sa sarili niyang ama.

"Daddy, no! Please don't hurt my Mommy! I found her!" sigaw ng bata sa lalaking masama pa rin ang tingin sa ‘kin. "She's my Mommy! Don’t hurt her, please!" Natigilan ang lalaki at bumaling ang tingin sa bata. Ang matatalim niyang mga mata ay nanlaki sa gulat habang nakatingin sa anak na nakaharang sa isang isang taong hindi naman talaga niya kilala at ngayon lang niya nakita. Dahan-dahan niyang ibinaba ang baril na parang natakot din siya sa magiging reaksyon ng anak.

"Sammy, we should go," utos ng lalaki sa malalim na boses, pero pilit niyang pinapalamig ang tono para hindi lalong matakot ang bata. "She’s not your mom. Let's go home."

"No! I won't come with you without her!" matigas na sagot ni Sammy. Mas lalo siyang kumapit sa kamay ko yung bata. "I'm staying with Mommy! I won’t come with you." Nang palapit na ang lalaki para kargahin nang pilit ang anak niya, lalong nag-hysterical ang bata. Umalingawngaw sa buong park ang malalakas niyang iyak na nagdulot sa akin ng matinding pag-aalala. Sa gitna ng takot ko sa baril at sa mga armadong lalaki sa paligid ko, hindi ko napigilang makaramdam ng galit sa kawalan niya ng konsiderasyon.

"Sir, mawalang-gala na, pero hindi mo ba nakikita na natatakot siya sa ginawa mo!" Nakapako pa rin ang mata ko sa lalaking armadong nakaluhod at pilit na kinukuha ang anak niya. "Pwede bang ibaba mo muna 'yang baril mo? Natatakot na ang bata dahil sa ginagawa ninyo." Nakita ko na nagkuyom ang kamao ng lalaki dahil sa sinabi ko. Tumingin siya sa akin—isang mabilis at matalim na pag-obserba na para bang sinusukat ang tapang ko—bago bumaba ang tingin niya sa nag-iiyak na si Sammy.

Bakas sa mukha ng napakadelikadong lalaking ito ang matinding epekto ng bata sa kanya. Nawala ang bagsik sa mata niya at agad na pinalitan ng matinding pagmamahal para sa anak.

"Sammy… baby, listen to me," mahina at halos pabulong na pakiusap ng lalaki, submissive na submissive sa luha ng anak niya.

"We need to go home now, okay? Don't cry..." Tumingin si Sammy sa kanya habang humihikbi. "Please, Daddy… Let Mommy come home with us..." Natahimik ang lalaki. Matagal siyang tumingin sa akin bago bumuntong-hininga na parang napilitan na lang siyang sumunod sa kagustuhan ng anak.

"Okay," sagot ng lalaki bago siya tumayo at tumingin sa akin nang malamig. "We will take her home with us."

"W-Wait lang, isasama n’yo ako?" Panlalaki ng mga mata ko dahil hindi ko akalain na isasama niya ako nang ganoon-ganoon na lang.

"Kidnapping na ’to! Hindi n’yo ko puwedeng isama basta-basta!" Pero bago pa man ako makapagpalag, mabilis na sumenyas ang lalaki sa mga lalaki sa paligid namin. Nang bigla na lang, pinalibutan ako ng mga guard habang hawak ni Sammy ang kamay ko para masigurong wala akong mawawala sa paningin niya.

Naghalo-halo na ang emosyon ko, mula sa sakit na makita ang pagtataksil ng boyfriend ko kasama ang best friend ko, pati na rin sa takot na tutukan ako ng baril at palibutan ng mga lalaking armado na hindi ko naman kilala. Wala na akong nagawa kundi magpakaladkad papunta sa isang mamahaling black SUV na naghihintay sa gilid ng kalsada.