CHAPTER 2

"Daddy, natatakot ako... Masakit ang injection. Ayoko pong magpaturok. Huhuhu..."

Bahagyang nag-angat ng mukha ang batang lalaki habang nakatingala sa lalaking karga siya. Sa pagkakataong iyon, tuluyan nang nasilayan ang maganda at pino nitong mukha.

Biglang natigilan si Allara.

Nanlaki ang mga mata niya habang nakatitig sa mukha ng bata.

Halos walang pinagkaiba ang mukha nito sa mukha ni Theo!

Eksaktong kamukha nito ang kanyang asawa!

At tinatawag nitong Daddy si Theo?

Ibig sabihin ba nito...

May ibang babae ang asawa niya?!

Unti-unting nawala ang kulay sa mukha ni Allara.

Pakiramdam niya, para bang may kamay na walang awang dumukot sa puso niya at pinilas ang isang malaking bahagi nito.

Napakasakit.

Hindi niya mapigilang manginig ang buong katawan.

Samantala, buong pasensiya namang inaalo ni Theo ang bata.

"Be good, Zachy. Kailangan mong magpaturok para gumaling ka. Nandito lang si Daddy. Sasamahan kita, okay? Be brave for Daddy."

"Kung magpapakabait po si Zachy at magpapaturok, puwede po bang samahan ako ni Daddy matulog mamayang gabi?"

Tumingala ang bata sa kanya, punong-puno ng pag-asa ang mga mata.

"Sabi kasi ni Mommy, birthday ko na bukas. Magfi-five years old na ako. Gusto ko pagmulat ko ng mata bukas, si Daddy agad ang unang makikita ko!"

Marahang hinaplos ni Theo ang ulo ng bata gamit ang mahahaba niyang daliri.

"Okay. I promise, Zachy."

"Thank you, Daddy! Daddy is the best! I love you so much!"

Bahagyang ngumiti ang lalaki.

"I love you too, Zachy."

Ang inosenteng paglalambing ng bata.

Ang malumanay at mapagmahal na pagsuyo ng lalaki.

Bawat salitang naririnig ni Allara ay tila unti-unting pumapatay sa kanya.

Five years old?

Limang taon na pala ang batang iyon!

Pakiramdam niya, may napakalaking kamay na humawak sa puso niya at walang awang pinipiga iyon.

Biglang kumulo ang sikmura niya.

Hindi na nakayanan ni Allara ang sakit na nararamdaman. Mabilis niyang tinakpan ang bibig at nagmamadaling tumalikod.

Pagkatapos, halos patakbong lumapit siya sa basurahan sa gilid ng hallway at nagsimulang magsuka.

"Ugh—"

Ang sunod-sunod niyang pagduwal ang nakakuha ng atensyon ng batang lalaki.

Lumingon ito sa may kanto at itinaas ang maliit nitong daliri, itinuro si Allara.

"Daddy, may auntie po roon. Parang may sakit din siya. Mukhang nahihirapan siya."

Bahagyang nagkunot ang noo ni Theo.

Nang marinig ang tunog ng pagduwal, may kakaibang pakiramdam na biglang sumulpot sa kanyang dibdib.

Hindi niya maipaliwanag kung bakit.

Kaya tumayo siya habang karga pa rin ang bata. Naghahanda na sana siyang lumapit upang tingnan kung sino ang babaeng iyon nang biglang may mabilis na mga yabag na papalapit mula sa likuran nila.

"Theo!"

Natigilan si Theo at lumingon sa pinanggalingan ng boses.

Samantala, natigil din si Allara sa pagduwal.

Pamilyar na pamilyar sa kanya ang boses na iyon.

Hinding-hindi niya iyon maaaring mapagkamalan.

Isang babaeng nakasuot ng eleganteng office attire ang nagmamadaling lumapit kay Theo.

Pagdating sa harap nito, agad niyang hinaplos ang mapulang pisngi ng bata. Bakas sa mukha niya ang pag-aalala.

"Ano ang sabi ng doktor?"

"May inflammation sa katawan niya kaya paulit-ulit ang lagnat. Kailangan niyang magpa-IV."

Malalim ang boses ni Theo habang sumasagot.

"Magbayad muna tayo sa cashier bago natin dalhin si Zachy para maikabit ang dextrose."

"Okay."

Tumango ang babae at muling tumingin sa batang lalaki. Halatang nag-aalala siya.

"Zachy, sorry, anak. Late na naman dumating si Mommy."

Umiling ang bata.

"Okay lang po, Mommy. Sabi ni Daddy, busy ka sa work. Alam ko pong pagod ka rin palagi. Hindi po ako galit sa'yo."

"Ang bait-bait naman ng baby ko."

Nakangiting hinaplos ng babae ang ulo ng bata bago muling humarap kay Theo.

"Theo, ako na ang magkakarga kay Zachy?"

"Huwag na. Mabigat na ang bata."

Mahigpit na niyakap ni Theo ang batang lalaki sa kanyang mga bisig.

Naglakad ang lalaki habang nasa tabi niya ang babae.

Isang pamilyang may tatlong miyembro.

Sabay-sabay silang naglakad palayo, hanggang sa tuluyan nang mawala sa paningin ni Allara.

Sa kabilang bahagi ng kanto, nakasandal siya sa dingding upang hindi tuluyang bumagsak.

Halos wala nang kulay ang mukha niya.

Malabo ang kanyang paningin dahil sa mga luhang hindi niya mapigilan.

Bago ang araw na iyon, hindi kailanman sumagi sa isip ni Allara na ang isang lalaking tulad ni Theo—ang lalaking tila napakataas ng pagkatao at hindi basta-basta maaabot ng kahit sino—ay kayang magtaksil.

Ganoon din ang babaeng si Astrid Alcantara.

Ni minsan, hindi niya naisip na magagawa nitong traydurin siya.

Ang isa ay lalaking buong puso niyang minahal.

Ang isa naman ay isang mahirap na estudyanteng personal niyang iniligtas mula sa isang liblib na kabundukan at pinondohan ang pag-aaral hanggang kolehiyo.

Ang babaeng paulit-ulit na nagsasabing itinuturing siya nitong tunay na ate.

Paano nila nagawang lokohin siya?

Paano nila nagawang pagtaksilan ang tiwalang ibinigay niya sa kanila?

…

Nang tuluyang makabalik sa sarili si Allara, nakahinto na pala ang sasakyan niya sa ilalim ng isang malaking puno sa labas ng kanilang mansiyon.

Sa pamamagitan ng windshield, nakita niya ang itim na Maybach ni Theo na kakapasok lamang sa loob ng compound.

Dahan-dahang nagsara ang malaking electric gate na may disenyong tansong ukit.

At tuluyan nitong hinarangan ang paningin ni Allara.

Mahigpit niyang hinawakan ang manibela.

Hindi niya mapigilang manginig ang kanyang mga kamay habang nakatitig sa saradong gate.

Sa loob ng nakakulong na sasakyan, unti-unting bumibilis ang kanyang paghinga. 

Pakiramdam niya, unti-unting nauubusan ng hangin ang kanyang mga baga.

"Ugh—!"

Biglang binuksan ni Allara ang p***o ng sasakyan.

Mabilis siyang bumaba, tinakpan ang bibig at halos patakbong lumapit sa punong nasa gilid ng kalsada.

Pagdating doon, mahigpit siyang kumapit sa puno habang walang tigil sa pagduwal.

Hindi niya alam kung dahil ba iyon sa kanyang pagbubuntis...

O dahil hindi na kayang tanggapin ng katawan niya ang sakit na dulot ng pagtataksil ng dalawang taong pinakamahalaga sa kanya.

Makalipas ang ilang sandali, unti-unting kumalma ang sikmura ni Allara na kanina'y halos mamilipit sa matinding pagsusuka. Nang makabawi siya, dahan-dahan siyang tumayo, saka pinunasan ang mga luhang umaagos sa buong mukha niya. Nakahawak sa puno ng kahoy, marahan siyang pumihit.

Napatingin siya sa paligid ng villa. Pamilyar na pamilyar sa kanya ang bawat sulok nito, pati na ang istilo ng pagkakagawa ng bahay. Pero sa sobrang sakit ng nararamdaman niya, tila manhid na ang puso niya.

Isa ito sa mga eksklusibong residential area sa sentro ng BGC, kung saan napakahirap makahanap ng bakanteng bahay. Ang bahay nilang mag-asawa ni Theo, ang Ocean Crest, ay nasa Area A. Samantalang ang villa na ito, na tinatawag na Mandani Bay, ay nasa Area B.

Isang maliit na kalsadang mahigit isang kilometro lang ang layo ang naghihiwalay sa dalawang lugar.

Ibig sabihin, palihim na bumuo ng sariling pamilya sina Theo at Astrid rito. Nagkaroon sila ng anak na lalaki—habang wala siyang kaalam-alam.

Gaano na kaya sila katagal?

Limang taong gulang na ang bata. Ibig sabihin, sa limang taon na hindi niya magawang makawala sa sakit ng pagkawala ng mga anak niya, masaya namang namuhay sina Theo at Astrid bilang isang kumpletong pamilya.

May bago na siyang tahanan. May bago na siyang anak.

Kaya paano pa niya maaalala o bibigyang-halaga ang kambal na namatay dahil sa isang aksidente?