WORST ABOUT ME

THE ROOM WAS dark… No, mas tamang sabihin na malamlam dahil na rin sa nightstand na nakasindi sa gilid ng bedside table.

Patagilid na nakahiga si Isaviel sa kanang bahagi ng kama habang tahimik na nakikiramdam sa paligid. Ilang sandali pa ay bumukas ang p***o ng banyo at mula doon ay lumabas si Anton na nakatapis lang ng puting tuwalya.

Palihim na napakagat-labi si Isaviel. Mariin din niyang ipinikit ang mga mata habang pilit na inaalis ang mapanuksong imahe ni Anton sa kanyang maharot na isipan.

Ang matipo nitong katawan kung saan umaagos pa ang ilang patak ng tubig. Ang basang buhok na umaabot sa kanyang ilong ang amoy ng ginamit nitong panglalaking shampoo. Humalo iyon sa aftershave ng lalaki na mas lalong nagbigay kay Isaviel ng malikot na imahinasyon.

Jusko! Ano ba ang nangyayari sa kanya? Nangako pa siya sa sarili niya hindi na siya magpapa-apekto sa lalaki.

‘Eh, kaso nga’y apektado ka, te…’ anang isang bahagi ng isipan ni Isaviel.

Napasimangot siya at pilit inignora ang presensiya ni Anton.

Ilang sandali pa ay naramdaman na ni Isaviel ang paglapit ng lalaki sa kama. Lumundo ang bahagi ito patunay na nakahiga na rin ang lalaki.

Nagkuwanri namang tulog si isaviel kahit ang totoo ay alumpihit ang pakiramdam niya. Jesus! Hindi yata tama na pumayag siyang sa iisang kama sila matulog ni Anton.

Nakaramdam si Isaviel. Dama niya ang paghinga ni Anton at alam niyang kagaya niya ay hindi pa tulog ang lalaki.

The aircon hummed. Isaviel shivered as she felt the cold covering her body.

Wala sa loob na hinila niya ang kumot at ibinalot ang sarili hanggang leeg. Umayos din siya ng higa dahil pakiramdam niya ay mahuhulog na siya anumang sandali.

Napatigil si Isaviel nang biglang gumalaw si Anton. Biglang nanigas ang katawan niya.

“Nilalamig ka?” Anton’s rough and sexy voice cut through the dark.

Hindi kaagad sumagot si Isaviel. She felt the blanket tug. Anton was pulling it from his side to cover her shoulder too.

“Hindi ko kailangan,” naiilang na usal ni Isaviel sa mahinang tinig.

God, ito yata ang unang beses na naging masuyo sa kanya si Anton.

No. There was a time na naging masuyo din ito sa kanya noon. Iyon ay noong matuklasan nito ito ang unang lalaki sa buhay niya.

Nakaramdam ng hapdi sa dibdib si Isaviel. Great, six years had passed and she's still hurting. Akala niya’y tapos na siyang masakta pero mukhang mali siya.

“I know. Pero giniginaw ka.”

Anton’s hand accidentally brushed her arm when he let go of the blanket. Muling nanigas ang katawan ni Isaviel.

No… mas tamang sabihin na pareho sila ni Anton. Both of them froze. Six years of being away and that one touch felt like fire.

Isaviel quickly pulled her arm away. “Salamat.”

Hindi sumagot si Anton at hindi na rin nagsalita si Isaviel ngunit buhay na buhay ang pandama niya.

“Yung perfume mo,” halos pabulong na ani ni Anton sa namamaos na tinig. “Pareho pa rin.”

Isaviel’s heart dropped. “Anong perfume?”

“Yung ginagamit mo noon,” Anton said. “White tea, the one that I gave to you.”

Natigilan si Isaviel. Hindi kaagad siya nakapagsalita.

“I... I didn’t know you remembered.”

“I remember everything, Viel,” Anton said. There was a hint of bitterness in his voice. “That’s the problem.”

Kumunot ang noo ni Isaviel. Ano ang gustong palabasin ng lalaking ito?

“Then why didn’t you stop me six years ago? Why didn’t you sign the papers and let me go if you remember everything?”

Anton propped himself up on one elbow. Over the pillow wall, his face was half in shadow.

“Because letting you go meant admitting na talo ako.”

Mas lalo pang lumalim ang pagkakakunot ng noo ni Isaviel. What the hell? Paanong talo ito? Hindi ba’t mas dapat na sa kanya manggaling ang salitang iyon? Anong drama na naman ang gusto nitong palabasin?

Bumangon si Isaviel at patamad na umupo sa kama.

“Talo ka? Is that why you kept me? As what? As a ghost in your marriage certificate?”

“No,” bumangon na rin si Anton bago umiling. “I kept you because some stupid part of me thought you’d come back.”

“Anong klaseng logic yun, Anton?” Isaviel’s voice rose. “You let me think I was free. You let me build a life in Paris thinking I was single.”

“At bumalik ka pa rin dito, Isaviel.” marahas ang tinig na sabi ni Anton. “So what does that say about you?”

Isaviel flinched. “Low blow.”

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Isaviel. God, first night of their ninety days pero ito at nagtatalo sila.

“Truth hurts,” Anton said. He leaned forward. The pillow between them was the only thing stopping them from touching. “You came back for the will, right, Viel?”

Isaviel laughed. But it was broken. “Wow! So that’s how you see me, huh.”

Paano ba niya sasabihin sa lalaki na wala siyang pakialam sa mamanahin niya? Na kaya lang siya umuwi ay dahil sa pagkamatay ng Lolo niya? But damn him for thinking the worse about her!

“That’s how it is,” Anton said.

Napahilot sa sariling noo si Isaviel. Pakiramdam niya ay pinangangapusan siya ng hininga. Noon at ngayon, wala pa ring ipinagkaiba ang tingin ng lalaki sa kanya. Para kay Anton, siya ay isang spoiled brat na lahat ng gustong makuha ay ginagawa ang lahat kahit pa ang kapalit ay ang kaligayahan ng iba.

Most especially, ang kaligayahan ni Venice.

Isaviel stood up. “I need air.” tila nanghihinang aniya sa lalaki.

“Viel—”

Hindi niya pinansin si Anton. She walked to the balcony door and opened it. The cold night air hit her face.

Behind her, she heard Anton’s footsteps. Napakapit si Isaviel sa railing ng veranda. Then he was there. Behind her. Not touching but close enough that she could feel his heat.

“Umalis ka sa edge. Baka mahulog ka.”

“I said I’m used to falling,” Isaviel answered in a cold voice. Hindi siya nag-abalang lingunin si Anton.

Dinig ni Isaviel ang marahas na pagbuga ni Anton ng hangin. Napapiksi siya.

“You always do that, Viel. When you’re cornered, you run.”

“And you? What do you do, Anton? You shut down. You go cold. You build walls higher than this villa.”

Anton stared at her. His jaw tightened. “Because if I don’t, I’ll do something stupid—like touch you. Like ask you to stay.”

The words hung between them.

Isaviel’s breath caught. “Don’t.”

“Don’t what?” Anton took one step closer. “Don’t want you? Too late, Viel. I never stopped.”

Nagbabaga ang mga mata sa galit na nilingon ni Isaviel ang lalaking inalayan ng tunay na pagmamahal anim na taon na ang nakakaraan but ended up hurt dahil una pa lang hindi naman siya nito gusto.

“Stop, Anton. Huwag na tayong magkunwari. Ninety days then we go back to our own lives.”

“Yeah,” Anton said. His voice was hoarse. “That’s what scares me.”

He reached out. His hand hovered near her cheek. Not touching. Just... there.

Isaviel didn’t move away.

For three seconds, she didn’t move.

Then she stepped back and walk into the room.

“Goodnight, Anton.”

Anton dropped his hand.

“Goodnight.”