Chapter 05

-Bianca-

“Justin!” tawag ko sa aking anak na nakikipaglaro sa ibang mga bata sa bahay-ampunan.

“Sister Bianca!” tuwang-tuwang tumakbo papalapit sa akin ang napakaguwapong anak ko, at hindi ko na napigilan ang sarili kong pupugin ng halik ang buong mukha nito. “Sister Bianca, stop it! Hindi ako makahinga.”

“Oh, I’m sorry, anak. Napakaguwapo mo kasi. Kanino ka ba nagmana? Siguro napakaganda ng nanay mo ano?” pagbibiro ko dito, at napahagikgik naman si Justin nang habulin ko siya ng kiliti.

“Tignan mo ang magnanay oh. Magkasama na naman.” narinig kong sabi ni Sister Maika. Isa siya sa mga kabatch kong pumasok noon sa pagmamadre. At takang-taka ito kung bakit sobrang close ko daw kay Justin na parang ako daw ang tunay nitong ina. Kaya naman tuwing nakikita niyang magkasama kami ay magnanay ang tawag niya sa amin.

“Kung pwede ko nga lang ampunin itong si Justin eh inampon ko na.” pagbibiro ko. Pero hindi ko maiwasang hindi kabahan dahil baka dumating ang araw na kinatatakutan ko. Ang araw kung saan may aampon sa anak ko. 

Hindi ko siguro kakayanin kapag nagkataon. Hindi ako papayag na ilayo nila sa akin ang anak ko. Kapag nangyari iyon ay wala akong magagawa kung hindi ang umamin na ako ang tunay na ina ni Justin, kahit ito pa ang maging mitsa ng pagkakatanggal ko bilang isang madre. 

“Hindi naman basta-basta ang pag-aampon, Sister Bianca. You know the rules. At saka may screening tayo, remember?” pagpapaalala sa akin ni Sister Maika.

“Alam ko  naman ‘yun Sister. Nagjojoke lang naman ako.” sabi ko dito habang pinapanood ko si Justin na nakikipaghabulan sa ibang mga bata. “Hindi naman tayo pwedeng mag-ampon, at saka saan ko naman papatirahin si Justin? At saka malamang, hindi ako papasa sa screening.”

“Ako eh nagtataka lang talaga sa’yo, Sister Bianca. Mula pa noong baby si Justin, ikaw na ang tumayong ina niya. Kapag iyak siya ng iyak, sa kuwarto mo siya natutulog. Buti natiis mo ‘yang batang ‘yan? Napakaiyakin namang talaga eh.” naiiling na saad ni Sister Maika.

“Naaawa lang ako sa bata, ikaw naman.” nakangiti kong sagot.

“Hindi ko talaga akalain na may mga ina na kayang pabayaan ang kanilang mga anak. Akalain mo ‘yun? Iniwan ba naman si Justin ng walanghiyang nanay niya sa labas ng kumbento.” 

Dahil sa sinabing iyon ni Sister Maika ay biglang sumikip ang dibdib ko. Napakalaking kasalanan talaga nang nagawa ko, pero ginagawa ko naman ang lahat para makabawi sa anak ko, at palagi akong humihingi ng tawad sa Kanya sa lahat ng kasalanan ko, at sa patuloy na pagsisinungaling ko sa lahat, lalong-lalo na sa sarili kong anak. 

“Mabuti na lang at nandiyan ka, Sister Bianca.” dagdag pa ni Sister Maika. “Hindi mo siya pinabayaan. Inalagaan mo siya na parang tunay na anak. Ipinaramdam mo sa kanya kung paano ang magkaroon ng isang nanay na minamahal at inaalagaan siya.”

Palihim na pinunasan ko ang luhang namuo sa aking mga mata at saka muling ngumiti ng matipid. Kung alam mo lang, Sister Maika.

“Pero paano nga kung may biglang umapon kay Justin? Anong gagawin mo?” biglang tanong ni Sister Maika. “Hindi malayong mangyari ‘yun, lalo na napakagwapo niyang bata. Mapagmahal at mabait pa.”

“Wala tayong magagawa.” kibit-balikat na saad ko, pero sa kaloob-looban ko ay para akong sinasaksak ng maraming beses. “Hindi siya pwedeng manatili dito habang-buhay.”

“Bakit hindi mo na lang sabihin sa pamilya mo na ampunin si Justin? Sigurado ako, makakapasa sila sa screening. Mayaman ang pamilya mo, di ba? Mababait naman sila, at siguradong hindi nila mamaltratuhin ang isang batang kagaya niya.”

Sa naisip ni Sister Maika ay bigla akong nabuhayan ng loob. Bakit nga ba hindi?

“Ang galing ng naisip mo na ‘yan, Sister Maika.” dahil sa suggestion nito ay bigla akong naexcite. “Tamang-tama. Araw ng pagbisita ko bukas sa family ko. Sasabihin ko ‘yan sa kanila. Sigurado matutuwa si mommy. Matagal na rin niyang gustong magkaroon ng apo.”

Si Josh na lang na nakababata kong kapatid ang pag-asa ng parents ko para magkaroon sila ng apo. Ang problema, masyado itong palikero. Siya na ngayon ang CEO ng company namin, at matagumpay nitong napapatakbo ang aming business. Yun nga lang, wala daw itong balak mag-asawa. Hindi ito naniniwala sa kasal.

Pagkaalis ni Sister Maika ay tinawag ko si Justin. “May good news ako sa’yo.” sabi ko sa kanya habang hawak-hawak ang mga kamay niya, at magkatabi kaming nakaupo sa ilalim ng punong mangga.

“Ano po ‘yun, Sister Bianca?” inosenteng tanong nito.

“Gusto mo bang ang parents ko ang umampon sa’yo?” sabi ko na maluwang pagkakangiti, ngunit bigla akong napaseryoso nang tumamlay ang ekpresiyon ng mukha ni Justin. “Bakit? Ayaw mo ba?”

“Hindi na tayo magkikita kapag dun na ako titira sa inyo.” malungkot na saad nito. “Malulungkot ako.”

“Of course, magkikita pa rin tayo. Palagi kitang papasyalan doon.” pagbibigay assurance ko dito. “Gusto mo ba na iba ang umampon sa’yo, eh di mas lalong hindi na tayo magkikita.”

Umiling ito. “Ayokong magpaampon sa iba, Sister. Gusto ko, sa inyo lang ako. Gusto ko ikaw lang palagi ang kasama ko.” sabi nito sabay yakap ng mahigpit sa akin.

Kinabukasan nga ay nagpaalam ako kay Sister Veronica na dadalaw ako sa bahay, at pinayagan naman agad ako dahil nakaschedule talaga ako sa araw na iyon. Hindi ko muna sinabi dito ang balak kong pag-ampon kay Justin. Pagbalik na lamang siguro kapag nakausap ko na sina mommy at daddy. 

“That’s a great idea!” tuwang-tuwang saad ni mommy nang sabihin ko sa kanya ang balak ko. “Sa wakas magkakaroon na rin ng bata dito sa bahay. Makakarinig na ulit ako ng mga matitinis at masasayang tawa ng isang bata. Hays, I miss the old days.”

“Thank you, mommy!” niyakap ko siya ng mahigpit. “Sigurado, matutuwa nito si Justin!”

Noong hapon ding iyon ay bumalik na ako sa kumbento, pero kasama ko na sina mommy at daddy, pero nasa bungad pa lamang kami ng office ni Sister Veronica ay sinalubong na ako ng umiiyak na si Sister Rita.

“Sister Bianca!” nanginginig ang boses na sabi nito. “Si Justin!”

“Bakit po, Sister? Anong nangyari kay Justin?” nag-aalalang tanong ko, at hindi ko namalayan na nanginginig na pala ang buong katawan ko.

Wala pang isang araw akong nawala, at heto mukhang may nangyari nang masama sa anak ko. 

“May nag-ampon na kay Justin.” sagot ni Sister Rita na medyo kalmado na ang boses.

“Ano? Sino? Bakit biglaan naman yata?” naiiyak ko na ring saad. Hindi pwede ito! Hindi pwedeng mawalay sa akin ang anak ko!

“Si Mr. Vaughn Avery ang umampon sa kanya.” ani Sister Rita, at muling itong napahagulgol. Napamahal na din kasi dito si Justin, at parang apo kung ituring niya ito. 

Si Mr. Avery?

Hindi ko pa ito nakikita, pero sa pagkakaalam ko ay siya ang pinakamalaking magdonate sa aming simbahan dahil isa itong bilyonaryo.

Paano ko ngayon mababawi sa kanya ang anak ko?