สวมรอยครั้งที่ 03

สวมรอยครั้งที่ 03

seiya part

เกือบไปแล้ว

ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกทันทีที่เข้ามาในห้อง หลังจากผ่านสงครามประสาทกับคนที่เพิ่งจะมีอะไรด้วยกันไปไม่กี่อาทิตย์ก่อน ควบด้วยตำแหน่งพี่ชายคนกลางของบ้าน

เขาเกือบทำให้ผมโป๊ะตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่เข้ามาอยู่บ้านหลังนี้แล้ว โชคดีที่เคยปลอมตัวเป็นนักแสดงสมัยเป็นสายลับใหม่ๆ เลยได้สกิลการแสดงละครติดตัวมาบ้าง ไม่รู้จะโทษเลขาที่ไม่ยอมเอาประวัติทุกคนในบ้านมาให้ผมดูก่อน หรือจะโทษโชคชะตาของตัวเองดี ที่ต้องมาปลอมตัวเป็นน้องชายต่างแม่กับคนที่มีอะไรด้วยเนี่ย ตอนที่เห็นเขาผมทั้งตกใจและทำอะไรไม่ถูกแต่ก็พยายามตีหน้านิ่งไว้ ต่างจากเขาที่ตอนนี้คงคิดรังเกียจตัวเองแล้วช็อกไปแล้วก็ได้

ให้ตายเถอะนี่มันยิ่งกว่าหายนะ ผมว่าเขาต้องสงสัยแน่นอนว่าผมเป็นตัวปลอม เพราะขนาดเห็นผลดีเอ็นเอที่เลขาทำขึ้นมาเพื่อหลอกทุกคน เขาก็ยังดูไม่เชื่อเลย

แต่พอลองคิดดีๆ ตอนที่เข้ามาในบ้านสีหน้าทุกคนดูปกติมากตอนที่เห็นผม ยกเว้นเขาที่ดูตกใจมากที่สุด คิดได้สองทางคือเขาตกใจที่รู้ว่าผมคือน้องชายต่างแม่ของเขา ซึ่งเขาสงสัยว่าผมเป็นตัวปลอม หรือไม่เขาก็คือคนร้าย เพราะมีแค่คนร้ายเท่านั้นที่เคยเห็นหน้าท้องฟ้าตัวจริง ตามที่คุณเลขาบอกผม

Rrrrr

ผมหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาก็เห็นว่าเป็นเบอร์จากเพื่อนสนิทที่ตอนนี้กำลังทำหน้าที่ตามหาตัวไนท์บลูแทนผมที่โดนพักงานอยู่

“ว่าไง” ผมกรอกเสียงถามปลายสายพร้อมกับเดินไปนั่งลงบนเตียง

(ถึงยัง)

“เพิ่งถึง”

(เป็นไง เจอไรไหม)

“ไม่เจอ ทุกคนดูปกติหมด ยกเว้น...” ผมหยุดพูดเมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ควรฟันธงอะไรตอนนี้ เพราะทุกอย่างมันมีโอกาสเป็นไปได้หมด

(ยกเว้นใคร)

“ไม่มีอะไร ช่างเถอะ”

ผมเลือกที่จะบอกปัดปลายสายไป และไม่ลืมที่จะฝากฝังให้ลูอิสสืบเกี่ยวกับเรื่องที่ท้องฟ้าถูกทำร้ายด้วย เพราะผมโดนพักงาน ใบประจำตัวสายสืบก็ถูกยึดทำให้ไม่สามารถทำอะไรได้ ลูอิสจึงเป็นความหวังของผม และอีกฝ่ายก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย เพราะลูอิสเองก็เอ็นดูท้องฟ้าไม่ต่างจากผม เพราะพวกเราทั้งสี่คนรวมถึงน้องสาวของลูอิสด้วย พวกเราเติบโตมาด้วยกัน เลยสนิทและไว้ใจกันเป็นพิเศษ

ผมจัดการจัดห้องของตัวเองหลังจากที่วางสายจากลูอิสไป โชคดีที่เอาของมาไม่ค่อยเยอะ เพราะผมมั่นใจว่าตัวเองจะต้องสืบหาตัวคนร้ายและจัดการมันได้ภายในหนึ่งเดือนนี้แน่นอน ด้วยฝีมือและความอัจฉริยะของตัวผมเอง ยกเว้นว่าคนร้ายมันจะเทพจนผมคาดไม่ถึง

หลังจากที่จัดการกับข้าวของของตัวเองเสร็จผมก็เดินลงมาจากห้องของตัวเอง กะจะมาดื่มน้ำให้หายจากความเหนื่อยล้าสักหน่อย แต่สายตาก็ดันไปเห็นพี่สาวคนโตของบ้าน ที่ถ้าผมจำไม่ผิดเธอน่าจะชื่อเฌอ ผมคิดว่าเธอเป็นคนนิ่งขรึมดูโตเป็นผู้ใหญ่ แต่บัดนี้กำลังยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูอยู่ เธอมองกระดาษอะไรบนโต๊ะแล้วก็จิ๊ปากหลายรอบเหมือนคนกำลังคิดหนัก

“ทำอะไรอยู่หรือครับ” ผมถามเรียกความสนใจของเธอ ทำให้เธอเงยหน้ามามองผมใบหน้าที่เครียดเมื่อครู่กลับกลายเป็นอ่อนโยนภายในไม่กี่วินาที

“อ้าวท้องฟ้า เป็นไงห้องอยู่ได้ไหม”

“ได้ครับ ห้องสวยมากเลย แล้วนี่...” ผมตอบก่อนจะถามย้ำ สายตาก็มองไปที่กระดาษอะไรสักอย่างในมือของเธอ

“อ่อ พี่กับแฟนว่าจะเปิดร้านขนม แต่ยังคิดไม่ออกว่าจะเพิ่มขนมอะไรเข้าไปให้มันน่าสนใจ มีแต่เมนูทั่วไปอะตอนนี้ในหัว” เธอว่าแล้วลองยื่นกระดาษในมือให้ผมดู ผมหยิบขึ้นมาดูก็เห็นเป็นกระดาษที่เขียนเมนูขนมด้วยลายมือสะสวย ซึ่งตามที่เธอบอกเลย ผมเองก็เห็นด้วย เมนูทั้งหมดบนกระดาษล้วนเป็นเมนูที่มีขายทั่วไปแทบจะทุกคาเฟ่ไม่ว่าจะเป็นเค้ก ขนมปัง หรือพุดดิ้ง

“ลองเพิ่ม พานาคอตต้าไหมครับ” ผมเสนอไอเดียเป็นขนมหวานที่ผมชอบกินตั้งแต่เด็ก

“มันคืออะไร”

“ขนมคลายร้อนของอิตาลีน่ะครับ ผมกับน้องเคยทำกินด้วยกันบ่อยๆ” ผมบอกเธอไปด้วยรอยยิ้ม มันเป็นขนมที่ทำกินง่ายๆ ผมและท้องฟ้าเคยทำกินด้วยกันบ่อยๆ ในช่วงปิดเทอมหน้าร้อน

“น้อง? เรามีน้องด้วยเหรอ” พี่เฌอถามอย่างสงสัยทำให้ผมรู้ตัวว่าเมื่อกี้ตัวเองเผลอพูดอะไรออกไป

“ผมหมายถึงน้องชายข้างบ้านครับ” ผมแถ โชคดีที่เธอหันมาพยักหน้าเชื่อคำพูดของผม

“แล้วมันทำยังไงบอกได้ไหม”

“เดี๋ยวผมช่วยสอนนะครับ”

ว่าแล้วผมก็ลองเดินไปดูของในตู้เย็นว่ามีอะไรที่พอจะทำได้ไหม โชคดีที่มีสตรอเบอรี่สดกับแยมสตรอเบอรี่ ผมเดินไปหาอุปกรณ์และวัตถุดิบพวกนมสด น้ำตาล วิปครีม ผงเจลาติน โชคดีที่ของในครัวมีครบทุกอย่างพอดีเลยไม่ต้องเสียเวลาออกไปซื้อของเพิ่ม ผมเริ่มด้วยการนำผงเจลาตินค่อยๆ โรย ใส่ลงไปในน้ำเปล่า คนให้เจลาตินละลาย พักไว้ประมาณ 5-10 นาที เตรียมไว้ก่อน ส่วนพี่เฌอก็ตั้งใจถ่ายวิดีโอตอนผมทำทุกขั้นตอนไปพร้อมกับการจดสูตรจนผมอดที่จะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูไม่ได้

“เรียบร้อยครับ ลองชิมดู” ผมว่าหลังจากจัดพานาคอตตาใส่ถ้วยแล้วตกแต่งอย่างสวยงาม พี่เฌอที่เห็นดังนั้นจึงรีบไปหยิบช้อนตักขนมมาลองตักชิมดู ก่อนที่ตาเธอจะเป็นประกาย

“อร่อยมากเลยท้องฟ้า ต้องขายดีมากๆ แน่ๆ” เธอว่าแล้วยกนิ้วโป้งให้ผมทันทีจนผมหลุดยิ้มออกมาด้วยความภูมิใจกับผลงานของตัวเอง

“เดี๋ยวถ้าได้กำไร พี่มาแบ่งนะ”

“ไม่เป็นไรครับ ถือเป็นการขอบคุณที่ให้ผมมาอยู่บ้านหลังนี้”

“ขอบคุณอะไรกัน เราก็น้องพี่คนหนึ่ง”

“แล้วพี่โอเคเหรอครับที่ผมมาอยู่บ้านหลังนี้” ผมหลอกถามเพื่อดูปฏิกิริยาของเธอ

“ทำไมจะไม่โอเค แค่มีน้องชายเพิ่มมาอีกคนไม่เห็นจะแปลกอะไร จริงไหม” และผมก็พบว่าเธอพูดมันออกมาด้วยความรู้สึกที่จริงใจ และเธอก็ดูเชื่อสนิทใจว่าผมคือท้องฟ้าตัวจริงเสียด้วย

“ขอบคุณนะครับ” ผมขอบคุณเสียงเรียบก่อนจะขอตัวไปล้างอุปกรณ์ทำขนม พลางคิดว่าจะตัดเธอออกจากผู้ต้องสงสัยดีหรือเปล่า เพราะเธอดูไม่มีพิษมีภัยอะไร

“พี่เฌอกินอะไรอยู่” ผมหันไปตามเสียงเรียกชื่อพี่สาว เป็นพี่ชายคนกลางของบ้านที่ผมเพิ่งจะมีเรื่องไปด้วยเมื่อเช้า เขาเดินตรงเข้ามาหาพี่เฌอโดยไม่ได้สังเกตว่าผมยืนอยู่ตรงนี้สักนิด

“พาราคอตต้าสตรอเบอรี่กินไหม ชูชอบกินสตรอเบอรี่นี่น่าจะชอบ” พี่เฌอว่าแล้วยื่นช้อนให้คนเป็นน้องชาย ผมจึงปิดน้ำแล้วเปลี่ยนมายืนกอดอกสะโพกพิงซิงค์ล้างจานเมื่อรอการรีวิวขนมที่ตัวเองทำจากเขา

“ขอชิมนะ”

“อร่อยมากครับ ละลายในปากเลย พี่ทำเองเหรอ สุดยอด” ผมยิ้มอย่างภูมิใจกับฝีมือทำขนมของตัวเองเมื่อเห็นเขายิ้มอย่างมีความสุขที่ได้กินขนมของผม

“เปล่า ท้องฟ้าเป็นคนทำ” พอพี่เฌอพูดจบจากคนที่ยิ้มก็กลายเป็นแยกเขี้ยวเหมือนไม่พอใจทันทีก่อนจะตวัดสายตามามองผม ราวกับเพิ่งรู้ว่ามีอีกสิ่งมีชีวิตยืนอยู่ตรงนี้ ผมทำหน้าตาล้อเลียนไปใส่เขา

“ถึงว่ารสชาติงั้นๆ” และก็ได้การตอบกลับมาที่ดูก็รู้ว่าโกหก ก็เมื่อกี้เขายังบอกว่าอร่อยอยู่เลย พ่อคนทิฐิสูงกว่าเสาไฟฟ้าเอ๊ย

“ชู” พี่เฌอทำเสียงเอ็ดคนเป็นน้อง

“แล้วพี่ให้เขามาใช้ครัวได้ไงครับ ระวังของจะหายนะ โอ๊ย” พี่ชูร้องเสียงดังลั่นเมื่อเจอพี่สาวคนโตตีที่ไหล่ไม่แรงนัก

“พูดอะไรเนี่ย ไม่น่ารักเลย ท้องฟ้าเขาก็เป็นน้องเรานะ”

“พี่ดูปากผมนะ ผม ไม่นับ มัน เป็น น้อง”

เขาเน้นเสียงบอกพี่เฌอแต่หันหน้ามาพูดใส่ผมแบบชัดถ้อยชัดคำ เหมือนจะเน้นว่าต่อให้โลกจะพังทลายเขาก็ไม่มีทางยอมรับท้องฟ้าเป็นน้องเด็ดขาด สีหน้าและท่าทางเขามันทำให้ผมรู้สึกสนุกขึ้นมา ความรู้สึกอยากเอาชนะเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวผม มันเป็นความรู้สึกเดียวกันกับตอนที่ตามล่าจอมโจรไนท์บลู อยากเอาชนะ อยากให้คนที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับผมศิโรราบภายใต้เท้าของผม เราทั้งคู่ต่างจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ราวกับเสือสองตัวที่กำลังห้ำหั่นกันทางกระแสจิต

“ชู ไอ้เด็กคนนี้นี่” พี่เฌอเอ่ยเสียงดุ จนเขาเป็นฝ่ายหลบตาผมและเลือกที่จะเดินขึ้นไปบนชั้นสองแทน

“ท้องฟ้าอย่าไปถือสาเลย ชูก็เป็นแบบนี้แหละ แต่เดี๋ยวก็ชิน”

“ครับ”

พี่เฌอหันมาบอกผมเพื่อให้ผมไม่ต้องคิดมาก และผมก็ไม่ได้คิดมากหรอก แต่คิดว่ามันสนุกดีมากกว่า ไม่ได้รู้สึกสนุกแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ

“กระเป๋าใครคะ ป้าเนตรดาว ของท้องฟ้ายังไม่หมดเหรอ” ผมหันไปตามเสียงพูดของพี่เฌอหลังจากที่ล้างอุปกรณ์ทำขนมเสร็จ ก็เห็นว่าคุณป้าแม่นมของบ้านกำลังลากกระเป๋าใบใหญ่เข้ามาพร้อมกับคนรับใช้อีกสองคนที่ถือกระเป๋าเข้ามาเช่นกัน

“ไม่ใช่ของผมนะครับ” ผมบอกเพราะไม่ใช่ของผมจริงๆ กระเป๋าสามใบนั่นผมไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ

“ของคุณชูค่ะ เห็นบอกว่าต่อไปจะมานอนที่นี่แล้ว”

“ชูเนี่ยนะ ปกติแทบจะไม่อยากมาเหยียบบ้าน” พี่เฌอพูดอย่างแปลกใจ แต่ผมรู้นะว่าทำไม

ดูก็รู้เขาจงใจมาอยู่ที่นี่ เพื่อจับผิดผม เพราะเขามั่นใจว่าผมไม่ใช่ท้องฟ้าตัวจริงแน่นอน และผมไม่เถียงหรอกว่าเขาคิดถูก แต่ผมก็คงปล่อยให้เขาทำแผนของผมพังไม่ได้

เห็นทีต้องจัดการผู้ชายคนนี้เสียแล้ว

นี่เป็นเวลาตีสองแล้วแต่ผมก็ยังคงนอนไม่หลับอาจจะเพราะยังไม่คุ้นเคยกับที่สักเท่าไหร่ ผมจึงจัดการยันตัวลุกขึ้น บางทีผมอาจจะต้องเริ่มสำรวจบ้านตั้งแต่วันนี้ก็ดี เพราะอาทิตย์หน้าผมต้องเริ่มไปโรงเรียนตามที่คุณเลขาบอกแล้ว ถึงผมจะอายุยี่สิบแล้วก็เถอะ แต่เพราะต้องมาปลอมตัวเป็นท้องฟ้าที่อายุแค่สิบเจ็ด ผมก็เลยต้องไปโรงเรียนเพื่อความแนบเนียน

ขาทั้งสองข้างเริ่มก้าวออกมาจากห้องด้วยความเงียบก่อนจะทำการแอบไปติดกล้องแอบถ่ายตามจุดต่างๆ ของบ้าน โชคดีที่แอบขโมยของหน่วยออกมาก็เลยมีค่อนข้างเยอะ

พรึ่บ!

ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อไฟที่ควรจะปิดสนิทกับเปิดสว่างวาบขึ้นก่อนจะรีบวิ่งไปหลบใต้บันไดทันที ผมแอบแง้มหน้าออกไปดูเล็กน้อยว่าเป็นใคร 

ก็พบกับร่างสูงของพี่ชายนักจับผิด พี่ชูเดินเข้าไปในครัวแล้วหยิบน้ำในตู้เย็นขึ้นมาดื่ม แล้วก็นั่งลงที่เก้าอี้ในห้องครัว สีหน้าเขาดูเครียดเป็นพิเศษ และเพื่อความปลอดภัยผมควรขึ้นไปนอนก่อนที่เขาจะรู้ตัว

แกร็ก!

แต่เหมือนประสบการณ์การเป็นสายลับจะไม่ได้สอนอะไรผมเลยว่าเวลาจะเดินให้หัดระวังที่เท้าด้วย แล้วใครมันจะไปคิดว่าจะมีคนเอาไม้กวาดมาวางตรงนี้จนผมเผลอเตะจนมันล้มลงกับพื้น ผมเผลอกลั้นหายใจ หวังว่าเขาจะไม่ได้ยิน

"ใครน่ะ"

แต่ผมคงจะขอมากไป เสียงทุ้มพูดขึ้น พร้อมกับร่างสูงของพี่ชูที่เดินมาหยุดที่หน้าห้องครัวมองมาทางผม

"ฉันถามว่าใคร"

"ผมเองครับ"

ผมแสร้งทำใจดีสู้เสือแล้วเดินออกมาเผชิญหน้ากับเขา

"ทำอะไร" เขาทำอย่างจับผิดเมื่อเห็นว่าเป็นผม

"อ๋อ ผมว่าจะลงมากินน้ำครับ แล้วพี่นอนไม่หลับเหรอครับ" โชคดีที่พอจะแถได้บ้าง แล้วก็ปิดด้วยการส่งประโยคคำถามไปให้เขา

"อื้ม" พี่ชูขานรับในลำคอก่อนจะหันไปยกน้ำในแก้วขึ้นมาดื่มไม่ได้สนใจผม

"ให้ผมช่วยไหม" ผมถามขึ้น แล้วเขาก็มองมาที่ผมด้วยสีหน้าที่แยแกกับสิ่งที่ผมพูด

"ผมไม่ชวนพี่ทำเรื่องสิบแปดบวกหรอกน่า" ผมยิ้มออกมาเมื่อคิดว่าเขาคงจะเผลอคิดอะไรแปลกๆ กับคำพูดของผม

"นั่งลงสิครับ" เขาดูลังเลแต่สุดท้ายก็ยอมนั่งแต่โดยดี

"เดี๋ยวผมนวดกดจุดให้นะครับ" ผมบอกก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ ตัวเขา

 แล้วก็ได้สายตาระแวงกลับมาเหมือนเดิม

"ผมไม่ทำร้ายพี่หรอกน่า ปิดโหมดระแวงไปสัก 10 นาทีเถอะ" ผมว่าเสียงหวานก่อนจะยิ้มกว้างเพื่อให้เขาเบาใจ

"ยื่นมือมาครับ" ผมบอกแล้วเขาก็ยอมยื่นมือมาแต่โดยดี ผมใช้นิ้วสามนิ้วค่อยๆ กดไปที่จุดระหว่างเส้นเอ็นและข้อมือด้านในของพี่ชู คนที่คิ้วขมวดตอนแรกดูจะเริ่มคลายความกังวลลง

ผมลองเปลี่ยนไปใช้นิ้วแตะด้านหลังศีรษะตรงกล้ามเนื้อนุ่มๆ 

ที่เชื่อมต่อกับกล้ามเนื้อของเขา ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางกดบนจุดพร้อมกันโดยที่เขายังคงเงยหน้าจ้องมองผมไม่วางตา เราทั้งคู่สบตากันด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ไม่มีใครพูดอะไร ก่อนจะเป็นพี่ชูที่ค่อยๆ หลับตาลงด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย

ผมเผลอยิ้มออกมา ผมชอบเวลาที่เขาหลับจัง เพราะมันคงเป็นเวลาเดียวที่เขาไม่คิดที่จะจับผิดผม

"โอเคไหมครับ" ผมเอ่ยถามขึ้นเมื่อเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเมื่อยขาจากการยืนนวดให้เขาแล้ว

"อื้ม" เขาส่งเสียงในลำคอเพื่อตอบกลับ

"ขอบใจ" และเอ่ยขอบคุณเสียงห้วน

"แล้วไม่มีรางวัลให้ผมเหรอครับ" ผมจึงแกล้งถามเขาพร้อมกับยื่นหน้าไปใกล้เขา คราวนี้พวกเราสบตากันใกล้กว่าเดิม และก็เป็นหัวใจผมเองที่เผลอวูบไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน จนต้องเป็นฝ่ายผละตัวออกเสียเอง จนทำให้เขาแสยะยิ้มออกมา ในขณะที่หน้าผมเลิ่กลักทำอะไรไม่ถูก

"ไปนอนได้แล้ว"

เขาว่าก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วแสยะยิ้มใส่ผมจากนั้นก็เดินออกจากห้องครัวไป

"ครับบบบ"

ผมตอบรับเสียงยานครางพร้อมกับทำหน้าหมั่นไส้คนที่เพิ่งจะเดินออกไป เคยมีใครบอกไหม ว่าผู้ชายคนนี้ขี้แอ็กที่สุดในโลก