เพรงพ่าย

แปร๊น~~

เสียงร้องของช้างดังขึ้นในเช้าวันสดใส อากาศเย็นชื้น จนได้กลิ่นดินกลิ่นหญ้าชัดขึ้นกว่าทุกวัน เพราะฝนที่พรำลงมากว่าครึ่งชั่วโมงที่แล้ว เพิ่งจะซาเม็ดลงไป

หลังจากลาป่วยมาหลายวัน สัตวแพทย์ประจำโรงพยาบาลช้าง ก็เดินออกมาจากห้องนอนด้วยชุดยูนิฟอร์ม เป็นเสื้อแขนสั้นสีม่วงลายช้างน้อยที่สวมทับเสื้อแขนยาวสีดำเอาไว้ภายใน เข้าชุดกับแบล็กยีนส์ผ้ายืด เพื่อเพิ่มความคล่องตัวเวลาทำงาน

หมอกิดากานต์

เธอประจำอยู่ที่นี่มา 4 ปีแล้ว เธอรักสัตว์ทุกชนิด แต่ชอบช้างมากเป็นพิเศษ เลยทำงานอุทิศตัวให้กับสัตว์โลกตัวใหญ่ด้วยใจเมตตา ซึ่งถือได้ว่า เธอเป็นบุคลากรที่สำคัญของประเทศคนหนึ่ง เพราะหมอที่ทำงานสายนี้ ยังถือว่ามีจำนวนน้อยนัก

เมื่อได้ทำงานที่รัก แม้จะเจออุปสรรคบ้างก็ไม่ใช่ปัญหา เธอไม่เคยโกรธช้าง ที่บางคราวก็เล่นงานกันยามเผลอจนได้เข้าโรงพยาบาล

ใช่แล้วล่ะ เธอเพิ่งออกจากโรงพยาบาลมาเมื่อคืนนี้เอง โรงพยาบาลคนนะ ไม่ใช่โรงพยาบาลสัตว์ เพราะโดนงวงช้างพังเดือนหงายสะบัดใส่ร่างจนตัวปลิว ขณะที่หมอเดินเข้าใกล้ลูกช้างพลายจุมพล ที่กำลังเจ็บป่วยมีอาการขาบวมไม่ทราบสาเหตุ

เพราะนั่นเป็นการออกไปทำงานนอกสถานที่ เคสดังกล่าวจึงไม่ได้จัดการให้ช้างอยู่ในสถานที่ที่ปลอดภัยต่อผู้รักษาเท่าที่ควร เหตุการณ์ไม่คาดฝันเลยแจ็คพอตเข้าให้ เล่นเอาเห็นดาวเห็นเดือนกลางวันแสกๆ กันเลยทีเดียว

เดือนหงายนะเดือนหงาย เปรี้ยงเดียวทำเอาไปฟื้นอีกทีบนเตียงในโรงพยาบาล แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่โกรธหรือโทษใคร เพราะเป็นความประมาทของเธอเองทั้งนั้น ที่ดันสะเพร่าไม่ยอมถอด AirPods ออกจากหู เลยทำให้ไม่ได้ยินว่ามีคนกำลังร้องห้าม เพราะมันอยู่ในรัศมีที่ช้างพังเดือนหงายจะโจมตีถึงตัว

AirPods แทบจะกลายเป็นอวัยวะชิ้นที่สามสิบสาม ด้วยเหตุผลส่วนตัวบางอย่าง ที่ไม่มีใครกล้าถามว่าทำไมหมอกิดากานต์จะต้องสวมมันติดหูเอาไว้แทบจะตลอดเวลา

และที่ทำให้ทุกคนตกใจพอๆ กับที่ปลุกหมอไม่ตื่นในตอนตัวกระเด็นไปอีกฟาก ก็เพราะเสียงเพลงที่ดังออกมาจากหูฟังนั่นเอง ที่เป็นต้นเหตุทำให้เธอไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ในตอนที่ใครๆ พยายามจะร้องห้าม

เธอชอบฟังเพลงเสียงดังขณะเครียดๆ หรือไม่ก็แสนสบายใจ และแน่นอน คนเรามันก็จะมีแค่สองอารมณ์นี้สลับไปมาระหว่างวัน และเหตุการณ์ในวันนั้นคือเธอกำลังเครียด เรื่องอยากได้หมอเด็กๆ เข้ามาช่วยแบ่งเบางาน

จนในที่สุดเธอก็ได้คลายเครียดสมใจ ได้นอนพักผ่อนข้าวฟรียาฟรีอยู่ 3 วัน ก็ขอออกมาทำงาน เพราะอยากจะมาดูว่า เด็กใหม่ที่รับเข้ามาในช่วงที่เธอพักรักษาตัว ทำงานเป็นเช่นไร จะมาช่วยเหลือหรือเพิ่มภาระกันแน่

จะว่าไปแล้ว เธอก็ออกจะตื่นเต้นอยู่สักหน่อย เพราะหมอคนใหม่ ผอ. ให้สิทธิ์เธอคัดเลือกเองกับมือ เธอจึงอยากจะออกไปทักทายเขาในเช้าวันแรกที่จะได้พบกัน

แต่เพียงแค่เปิดประตูบ้านพักออกมา กิดากานต์ก็ยิ้มเยือนคนที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาด้วยท่าทีกระตือรือร้น

“หมอไม่พักต่ออีกสักวันเหรอครับ” ลุงอู๊ด คนขับรถประจำโรงพยาบาลถามคนที่ยังสวมเฝือกอ่อนดามคอเอาไว้

“ฮะ!? ไม่ล่ะ ขาดงานหลายวันแล้ว คนก็ยิ่งขาดๆ อยู่ด้วย แล้วเป็นไงบ้าง หมอใหม่ที่มา โอเคมั้ยคะ”

“ตอนที่หมอไม่อยู่ มันมีการเปลี่ยนแปลงกันนิดหน่อยนะครับ ผอ. เซ็นต์รับหมอใหม่ที่มาแทนคนที่มาไม่ได้ เพราะคนนั้นมีเหตุสุดวิสัยอะไรสักอย่าง”

ในแววตาของคนฟังไม่ได้กังขาต่อสิ่งใด มีเพียงคำถามสั้นๆ กลับมาว่า “ผู้ชายป่ะ”

ทันทีเลยทีเดียวที่ลุงอู๊ดหนวดขาวพลันส่ายหน้าดิก

“หมอคงงานหนักอีกตามเคย คนมาแทนเป็นผู้หญิงครับ”

เสียงถอนหายใจยืดยาว และการสบตากันนิ่งๆ อย่างไร้อารมณ์ นั่นคือการบ่งบอกว่า กิดากานต์ไม่ปลื้มเอาเสียเลย

“แต่ท่าทางแข็งขันเอาเรื่องอยู่นะครับ”

“เคยงานมั้ย” กิดากานต์ถามหน้านิ่ง แล้วเบือนหน้ามองไปยังอาคารพยาบาลเปิดโล่งขนาดใหญ่ด้วยความหนักใจ

“เคยฝึกงานที่ลำปางมาครับ”

หมอทำหน้านิ่งกดหัวคิ้วเข้าหากันด้วยความรู้สึกบางอย่าง แล้วก็พ่นลมหายใจ ระบายความอึดอัดที่ยังไม่ทราบถึงสาเหตุออกมาอีกระลอก

“จะทนรึเปล่าเหอะ ช้างถีบทีนอนโรงบาลไปสามวัน เจอแล้วจะรู้สึก”

ได้ยินอย่างนั้น ลุงอู๊ดก็กลั้นยิ้มแทบไม่ไหว ก่อนจะทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เลยรีบหยิบเอาถุงซิปใสจากกระเป๋ากางเกงออกมายื่นให้ทั้งรอยยิ้มแหย

“นี่ครับ อันนึงมันเสียบอยู่ที่หู แต่อีกอันนึงพากันหาแทบตาย มันหลุดไปไกลเลยหมอ”

AirPods คู่ใจในถุงซองซิปที่กำไว้ในมือ สร้างรอยยิ้มสวยขึ้นมาให้อีกคนยิ้มตาม

“ขอบคุณมากนะคะ ก็ยังคิดอยู่ว่า วันนี้มันขาดๆ อะไรไป”

แล้วจากนั้นทั้งคู่ก็เดินเคียงข้างกันมา ซึ่งเรือนพักกับสถานพยาบาลห่างจากกันไม่ถึงร้อยเมตรเท่านั้น…และหลังจากได้รู้ว่าหมอคนใหม่เป็นผู้หญิง เธอก็ไม่สนใจที่จะตั้งคำถามอะไรอีกเลย

กลับเอาแต่รู้สึกเหนื่อยหน่ายขึ้นมาเสียอย่างนั้น เพราะด้วยร่างกายที่ไม่อาจจะกระฉับกระเฉงได้เท่าเมื่อก่อน มันอาจจะทำให้เธอสู้รบปรบมือกับงานหนักๆ ของที่นี่ไม่ไหวเข้าในสักวัน

เฝือกอ่อนที่สวมดามคอ นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่สวม เพราะหมอเคยเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์มาก่อน เลยมีปัญหาเกี่ยวกับกระดูกคอมาตั้งแต่ตอนนั้น ส่งผลให้มันกลายเป็นความเปราะบางของร่างกายอยู่ไม่น้อย

และที่ทำให้เครียดต่อเนื่องมาหลายเดือน ก็เพราะเธอกังวลว่าจะพยุงองค์กรที่เสี่ยงจะถูกปิดเอาไว้ไม่ไหว ที่นี่เป็นเพียงสาขาเล็กที่สับซอยลงมาให้เล็กลงไปอีก เพราะตั้งอยู่ในพื้นที่ที่ไม่ได้มีจำนวนช้างชุกชุมเช่นอิสานใต้

จริงอยู่ที่โรงพยาบาลช้างขอนแก่น เคสไม่เยอะ แต่กลับมีแต่เคสที่หนัก ต้องใช้ระยะเวลารักษานานหลายเดือนเพื่อดูแลกันทั้งนั้น เธอจึงรักและผูกพันกับที่นี่มาก

และตอนนี้สถานการณ์ของที่นี่ก็กำลังเข้าขั้นวิกฤติ การโดนใบเตือนว่าทางเอกชนอาจจะถอนเงินสนับสนุน มันทำให้เธอถึงกับนั่งซึมมาเป็นเดือนๆ จากแต่ก่อนที่เคยมีหมอประจำอยู่หลายคน ตอนนี้ก็มีแค่เธอและเด็กใหม่อีกหนึ่งคนเท่านั้น

หากได้หมอหนุ่มตัวโตๆ มาช่วยเบาแรงก็คงจะดี เธอคิดแค่นี้ ไม่ได้คิดดูถูกความเป็นหญิง และกำลังพยายามทำใจยอมรับอยู่ว่า สิ่งที่คาดหวังมันไม่ได้เกิดขึ้นเสียแล้ว

“หมอใหม่ตัวใหญ่ป่ะ” กิดากานต์ถามสิ่งที่คิดออกมาในที่สุด

“ไม่นะครับ หุ่นนางแบบเหมือนหมออูนนี่แหละ”

คำตอบจากลุงอู๊ด ทำเอาอีกคนถึงกับกลอกตามองบนด้วยใจอันห่อเหี่ยวอย่างสุดๆ

“จะไหวมั้ยเนี่ย”

“ทำงานสไตล์หมออูนเป๊ะเลย ใช่แฮะ ขนาดท่าพันผ้าก็อซยัดลงแผลคุณยายสร้อยสังวาล ยังเหมือนกันไม่มีผิด ผมก็ว่ามันคุ้นๆ”

ชักน่าสนใจขึ้นมาทีละนิด แม้หมอกิดากานต์จะไม่ชอบทำอะไรเหมือนใคร แต่ทำไมใครคนนี้กลับดึงความสนใจให้ถึงกับกะพริบตาถี่ได้ขนาดนี้ล่ะ

“เข้างานตรงเวลามั้ย”

“มาถึงก่อนด้วยซ้ำครับ อีกเดี๋ยวก็คงจะมา” ลุงอู๊ดบอกหลังจากพลิกนาฬิกาข้อมือขึ้นมามอง

“ก็ยังดี เพราะหมอทำงานกับคนมาสายไม่ได้จริงๆ”