ฤดูร้อนซ่อนรักโดยMe.Daisy

ฤดูร้อนซ่อนรักโดยMe.Daisy

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-04-22
โดย:  Me.Daisyจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel12goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
41บท
254views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

คำโปรยฤดูร้อนซ่อนรัก ซัมเมอร์ไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะถูกหวย 54 ล้าน แต่ที่คิดไม่ถึงกว่านั้นคือเธอเป็นลูคีเมีย ถ้าไม่รักษาก็จะตาย แต่ถ้ารักษาก็ทรมาน ถึงขนาดที่ว่าความเจ็บปวดที่คืบคลานมาเพื่อแสดงว่าเข้าใกล้ประตูแห่งความหาย ที่สำคัญคนรักเก่าแสนน่ารักก็บังเอิญกลับเข้ามาในชีวิต แม้จะไม่ให้โอกาสเป็นครั้งที่สอง แต่ถึงอย่างนั้น สองเป้าหมายสุดท้ายที่ซัมเมอร์อยากทำ คือทำให้ตามดาวตกเป็นของเธอผู้เดียว และทำช่องฤดูร้อนซ่อนรักให้ปัง จนสะเทือนและเปลี่ยนแปลงสังคมได้ คนเจ้าเล่แบบเธอจะทำอินโทรเวิร์ตกลับมาอยู่ในกำมือได้ไหม แล้วช่องเธอจะประสบความสำเร็จได้ไหม พบกับไอเดียคอนเทนต์ ไอเดียสตรีมเกม แรงบันดาลใจให้สู้ตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจ และความรักที่ไม่จำกัดแค่หญิงชาย แต่เกิดจากที่เพราะพวกเธอแค่รักกัน ไม่ว่าจะเป็นเพศอะไรก็ตาม คนเจ้าแผนการแบบซัมเมอร์ จะวางแผนให้เธอได้ทุกอย่างมาตกอยู่ในกำมือให้ได้ กระทั่งมันจะแลกมาด้วยสิ่งที่เธอคิดไม่ถึง! แนะนำ อ่านแบบอีบุ๊คฟรี ได้ที่เมพเลยจ้า https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTE1MDg3MjYiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiI0MjAwMzIiO30

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 โอกาสครั้งสำคัญของซัมเมอร์

CRYSTAL

They told me not to think about him too much. But how can I do that when he's all I see?

I think about the slight scattering of freckles on his nutmeg skin. I think about the deep coils in his hair and his long fingers, I think about his name - Roman.

A name which I always thought was perfect just for a person like him.

But most of all, I think about his eyes and their peculiar shade of grey. I had never seen eyes that shade before I met him.

For some reason, they remind me of the moon. Especially when he stood in different lights. I'd like to think his eyes also reflected his moods, his emotions, his feelings...

Did you know that when an eclipse happens, there are two shadows cast? The first is called the umbra and it gets smaller as it goes away from the sun. The second shadow is called the penumbra and it gets larger as it goes away from the sun.

I used to think Roman was as beautiful as the moon. But I never looked at him during an eclipse. I forgot that you needed the light to see the shadows.

"Wakey wakey Crystal, dear, it's a beautiful day." I heard an all too familiar voice yell, next thing I knew I felt someone jump on my bed, causing a depression to form right beside where I lay.

"Arg! Go away Kat!" I groaned as I turned over and threw a pillow over my head.

Kat started bouncing up and down, provoking the already overused springs in my mattress.

"No can do. Mum told me to make sure you wake up for school."

Of course she did.

I lifted my pillow and looked up at Kat. "Could you just tell her I'm sick?" I gave her my best puppy dog eyes.

"Nope," Kat spoke, completely unphased. "You're going to school. Now, get up."

Kat tugged on my hand and pulled me into a sitting position before jumping off my bed and walking over to draw back the floral turquoise curtains. I could just picture her scowling at them. I picked them out at a thrift store a few months ago and Kat had hated them at first sight. But since we had an agreement that she would get to pick out the colour on our bedroom wall - a dark blue that I wasn't too fond of either - she couldn't complain.

The sun's rays filled in the room causing a warm glow. I smiled. It was rarely ever warm in Woodfell but when it was, I found it hard to be in a bad mood.

Except today.

"Come on Cryss, the first day of school always sucks but we'll endure, we always do." Kat had already moved over to our closet and had started digging through no doubt searching for an outfit for me to wear.

She was already all dressed up in nothing else but her favourite colour of course, black.

Black jeans, a black halter top and a black leather jacket paired with black and white converse. It's days like this that I'm grateful her hair isn't dark like mine. Instead her long curls hold some golden blonde highlights.

"Easy for you to say, you're not on the pack's 'most hated' list." I told her as I let out a yawn and stretched my arms.

"Stop exaggerating. You're not on the pack's most hated list, Cryss." Kat told me.

"Yes I am. I was already an outcast in this pack when I got here and now after what happened this summer-"

"What Roman did had nothing to do with you." Kat spoke in a quieter, more gentle voice.

That ache in my chest that I had been trying to suppress all summer came back. But hey, at least I'm not bursting out crying anymore at the slightest memories.

I swung my feet off the bed and got up. "Please don't say his name." I muttered as I tried to busy myself with making my bed. Anything to avoid eye contact with Kat.

Kat's bed which was right beside mine was unmade of course, she was probably planning on coming back after school and going right back to sleep.

A little habit of hers.

"I'm sorry." She spoke in a soft tone. One she usually wouldn't use by the way but she knew how sensitive I was about this subject matter.

She walked up to me and placed a hand on my shoulder. "I know it's hard going back after all that happened but I'll be there with you every step of the way, I promise."

I smiled at her. "Thank you."

Kat and I weren't sisters, we didn't even know each other until four years ago but she was my best friend, the sister I've never had.

"And," Kat added, "if anyone does say something, I will kick their butts."

I laughed but stopped myself instantly when I realised she wasn't kidding. "Please don't. The last thing we need is to get in trouble or draw attention to ourselves. Besides, wouldn't that kind of attention ruin your chances of getting accepted into the AAP?"

"Oh please, I'm a shoo in for the AAP, I've trained my butt off all year. I've worked harder than anyone in our grade., That's how much I want this."

The Alpha's Apprenticeship Programme or the AAP is a program that our school offers. It gives ordinary students the 'chance of a lifetime'. Undergoing an apprenticeship under the alpha himself.

It sounds like a big deal and around here, I guess it kind of is. The Alpha's apprentices are an elite group made up of the creme de la creme of the pack. They work directly under the alpha and are in charge of dealing with certain social, political and sometimes even international matters. They are basically overrated assistants if you ask me. But Kat has been dreaming of becoming one of them since she was five.

"I agree, they'd be crazy not to pick you." I told her.

And I wasn't just saying that because Kat was my cousin.

She had worked hard to keep her grades up and been dedicated to pouring time and effort into physical training. All to meet the requirements for the program and be eligible.

So I had no doubt that her name would be announced as one of the participants today in our assembly.

The door to our room burst open and Hazel, Kat's ten year old little sister, stuck her head in. Her curly hair, which was much like her big sister's, was tied in two buns on each side of her head. "Mum says you two should get your butts downstairs or you'll be late for school!" She announced in her happy little voice. She didn't even wait for our response before running off.

Shortly after, she came back and peeped in. "Oh and she says you better not be wearing all black, Kat!" She added before running off again.

I stifled a laugh as Kat grumbled something under her breath and marched to the closet.

I walked over to the bathroom we shared and for a second I just stared at my reflection.

"Today won't suck." I told myself.

But even I couldn't bring myself to believe that lie.
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
41
บทที่ 1 โอกาสครั้งสำคัญของซัมเมอร์
"ขอโทษนะคะ มาทำงานวันนี้เป็นวันแรกค่ะ" ซัมเมอร์เงยหน้ามองเสียงขึ้นจมูกอย่างคุ้นหู ใบหน้าเรียวเล็กนั้นออกจะน่ารักเกินกว่าจะเรียกว่าสวย อย่างไรเสีย ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง เธอก็ไม่เคยเบื่อเลย "ซัมเมอร์!" "ตามดาว!" ซัมเมอร์แอบมูอยู่ในใจขอให้คนตรงหน้าไม่ยิ้ม แต่ราวกับสิ่งศักสิทธิ์จะรู้งานกามเทพของตนเอง ท่านทำให้เธอยิ้ม ยิ้มให้กับคนรักเก่าของเธอ รักที่ไม่ว่าผ่านมานานแค่ไหน เธอก็ไม่เคยลืม ไม่รู้ว่าเป็นนิสัยที่ยอมให้คนอื่นง่ายๆ ผิวพรรณขาวผุดผาด เสียงหัวเราะเล็กๆที่แสนน่ารัก หรือใบหน้าที่เห็นแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ทุกที เธอไม่เคยรู้ว่าเป็นเพราะเหตุผลข้อไหน หรือเพราะทุกข้อรวมกัน ทำให้ใจซัมเมอร์ดังกึกก้องอยู่อย่างนี้ "บังเอิญจัง" ซัมเมอร์เป็นฝ่ายเอ่ยก่อน เพราะรู้ว่าต้องง้างปาก ตามดาวถึงจะยอมพูด "..." "ไม่เจอกันตั้งนาน ยังร่าเริงได้อีกเนอะ" แทนจะพูดจาดีๆ เธอกลับประชด ในขณะที่ใจจริงแล้วไม่อยากทำอย่างนั้น ส่วนตัว ซัมเมอร์ได้แต่สงส
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-19
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ไปหาหมอกันเถอะ
"นี่ถ้าฉันไม่ออกสาว คนคงเข้าใจว่าฉันพาเมียมาฝากท้อง และเมียฉันก็แพ้ท้องหนักซะด้วย" "พูดอะไรให้เกียรติฉันบ้าง ฉันเพิ่งยี่สิบ" "แค่อยากให้ยิ้มเฉยๆ" จูเลียยิ้มมุมปากอย่างหล่อเหลา แต่ไม่อาจทำให้ซัมเมอร์ใจกระตุกได้เท่าที่ตามดาวทำ กระบวนการตรวจของโรงพยาบาลรัฐ ทำให้เวลาของสองเพื่อนต่างเพศหายไปค่อนวัน บัดนี้ทั้งสองคนมานั่งหน้าหมอชายวัยห้าสิบ ผมขาว ทำหน้าลำบากใจหลังแว่นตา "ผมอยากให้คุณนาราทราบว่า นี่เป็นผลการตรวจเบื้องต้น ถ้าคุณนาราไม่สบายใจ อยากได้ความเห็นของแพทย์คนที่สอง หรือเปลี่ยนโรงพยาบาล ผมก็เข้าใจนะครับ" "ดิฉันอยากทราบว่า ผลตรวจร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" ซัมเมอร์รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหมอมาจากที่ไกลๆ สติเธอรางเรือนเพราะผ่านสมรภูมิคนไข้มาตลอดทั้งวัน หมอไม่ตอบในทันที แต่ถอนหายใจครั้งใหญ่ จนหัวใจพวกเขาหล่นไปที่ตาตุ่ม "ครับ คุณเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดเฉียบพลัน หรือ Acute Leukemia ครับ" "ลูคีเมีย?" ซัมเมอร์พึมพำ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-21
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 ตัดสินใจไม่บอก
หลังจากคุยกับจูเลียเสร็จ ซัมเมอร์พาร่างอ่อนแรงของตัวเองกลับมาบ้านของเธอ พ่อทิ้งทาวน์โฮมหลังเล็กริมชานเมืองไว้ให้ครอบครัว ทำให้พวกเธอไม่ต้องคิดว่าจะทำอย่างไรเพื่อหาค่าเช่าให้พอแต่ละเดือน และบ้านหลังนี้ยังมีสภาพแวดล้อมที่ดี มีคนดูแลส่วนกลางสม่ำเสมอ ดังนั้นครอบครัว 'ตั้งจิตดี' จึงอยู่ได้ไม่ลำบากนัก ซัมเมอร์มีน้องชายและแม่อีกคน แต่สองแม่ลูกจะเข้ากันได้ดีกว่า เธอจึงเหงาไปบ้าง แต่จูเลียก็ทำให้เธอไม่เป็นไรมากนัก วินเทอร์เกิดคนละฤดูกับพี่สาว ส่วนหน้าตาสองพี่น้องจัดว่าสวยหล่อไปคนละแบบ น้องชายหล่อได้แม่ ส่วนซัมเมอร์สวยได้พ่อ แต่ที่น้องชายกินไม่ขาด คือท่าทางราวกับชนชั้นสูงของซัมเมอร์ ไม่ว่าเธอจะมีอิริยาบทไหน ก็ดูน่าจดจำไปหมด และนั่นทำให้หญิงสาวรวมทั้งชายหนุ่มหลายคน ลืมเธอไม่ได้ ซัมเมอร์กำลังจะเดินเข้าบ้าน เธอเพิ่งเรียนเสร็จ ในหัวอื้ออึงไปด้วยบทเรียนอันหนักสมอง แต่เสียงพูดคุยจริงจังดังมาจากห้องนั่งเล่น ทำให้ซัมเมอร์ได้ยินโดยไม่ต้องแอบฟัง เธอหยุดอยู่กับที่ ถอดรองเท้าแล้วยกขึ้นบนชั้นวางอย่างไม่เร่งรีบ พร้อมๆ กับได้ยิ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-23
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 เพื่อนออนไลน์คนสำคัญ
อีกวันหนึ่ง ซัมเมอร์นั่งหน้าโน๊ตบุ๊คตัวเก่ง ห้องนอนของเธอจัดเป็นระเบียบ มีผ้าห่มลายดาว หมอนรูปดวงจันทร์ หากปิดไฟตอนนี้จะเห็นดาวที่สะท้อนแสงอยู่บนเพดาน มีกรอบรูปเล็กๆ ริมโต๊ะข้างเตียง เป็นภาพครอบครัวยิ้มแย้ม บนโต๊ะทำงานที่เธอนั่งอยู่ตอนนี้กำลังเปิดคอมอยู่ เธอเข้าสู่ระบบไปยังเว็บบอร์ดที่คนไทยนิยมมากที่สุด เธอตั้งกระทู้ว่า ถ้ารู้ตัวว่ากำลังจะตาย จะทำอะไรก่อนตาย โดยมีเวลาเหลือเพียงสามเดือนเท่านั้น แม้จะไม่ใช่ความจริงทั้งหมด แต่เธอก็ส่งคำถามที่ใกล้เคียงกับตัวเองออกไป เวลานั้นเป็นเวลาหกโมงเย็น คนส่วนใหญ่เลิกงานแล้ว คำตอบมากมายพรั่งพรูกันเข้ามา : ขอทำบุญก่อนตายค่ะ : ขอทำตามความฝัน : จะตายจริงดิ? หรือแค่คอนเทนต์เรียกแขก : อยากทำอะไรก็ทำ ทำไมต้องถามคนอื่น ถามตัวเองสิ : หาสามีก่อนตายค่ะ : ตอนนี้จะทำอะไรไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าเธออยากทำอะไรต่างหาก ถ้าหาคำตอบไม
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-26
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 ประกาศรับสมัคร
              ซัมเมอร์ประกาศรับสมัครช่างกล้องและช่างตัดต่อคลิปทางเว็บบอร์ด  ที่มีมืออาชีพด้านนี้มารวมตัวกัน  ไม่นานก็มีคนมาสมัครงานกับเธอ  แต่มีเพียงคนละตำแหน่งเท่านั้น  หญิงสาวถอนหายใจ  กระนั้นก็ไม่อิดออดเรียกเจ้าตัวมาสัมภาษณ์ที่ร้านกาแฟใกล้บ้าน              ชายคนแรกมาสมัครเป็นช่างกล้อง  ผิวสีแทน  ตัวสูงใหญ่  ดูเหมือนบอดี้การ์ดมากกว่า  แต่ถ้าตัวไม่ใหญ่ก็อาจแบกอุปกรณ์หนักๆ ไม่ไหว  ซัมเมอร์สลัดความคิดแล้วเดินไปนั่งด้วย  เธอรู้สึกประหม่าหน่อยๆ เพราะเขาอายุราวสามสิบปี  แกกว่าเธอนับทศวรรษ              แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านกระจกทำให้ทั้งสองคนหรี่ตามองกัน  ราวกับว่าไม่ไว้ใจในการปรากฎตัวของอีกคน  บรรยากาศอึดอัดนั้น  ทำให้ฝ่ายอายุมากกว่าเป็นคนทำลายลง         
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-28
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 หยุดไม่อยู่
"ไปด้วยกันสิ" "ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่ชอบคิดเลข" "ที่หวยยังคิดถูกเลย ทำไมไพ่จะคิดไม่ได้ นี่แน่ะ เธอรู้ไหม พี่เอ๊ะท้ายซอย เล่นไพ่แล้วถอยมอเตอร์ไซค์ได้ตั้งคันหนึ่ง" "จริงเหรอ" เธอตาโต มือเกร็ง อ้าปากน้อยๆ เพราะตะลึงกับข่าวนั้น นึกถึงลูกชายที่อยากได้รถมอเตอร์ไซค์ขี่ไปโรงเรียน เพราะเบื่อนั่งรถเมล์เต็มทน "อะ ไปก็ได้ แต่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ ฉันนั่งนานไม่ได้ ปวดหลัง" หญิงวัยกลางคนเอ่ยตามนั้นจริงๆ เพราะแบบนี้เธอจึงทำงานหนักไม่ได้ และต้องอาศัยเงินประกันของสามีผู้ล่วงลับเพื่อใช้จ่ายในบ้าน บ่อนเถื่อนแห่งนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านระดับกลางค่อนไปทางสูง ที่นี่มียามเป็นคนตรวจความเรียบร้อย และจะแจ้งเตือนเมื่อมีตำรวจของเข้าใกล้บ่อน ภายในติดผ้าม่านรอบบ้าน กำแพงในห้องรับแขกถูกพังออกจนกลายเป็นห้องขนาดใหญ่ มีการวางโต๊ะกลมหลายตัว นักพนันรายล้อมเต็มเกือบทุกที่นั่ง ศศิธรตื่นตาตื่นใจกับเงินที่วางกองบนโต๊ะ ผู้คนทำหน้าถมึงทึงบ้าง ยิ้มแย้มบ้าง และบางส่วนที่ปิดสีหน้าเอาไว้อย่าง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-02
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 เดินทางกู้กรุงศรี
"ตอนนี้เป็นยุคสิ้นกรุงศรีอยุธยา ขุนนาง ทหาร และชาวบ้านล้มตายกันสิ้น" ไนท์พากย์เสียงใส่มือถือที่กดอัดไลฟ์กับช่องไอทูป ใช้คำพูดเก่าๆ และน้ำเสียงลึกลับเพื่อให้เข้ากับสถานการณ์ "ซากศพกองเป็นภูเขา ไม่มีการทำพิธี ไม่มีเวลาอาลัยให้แก่ผู้วายชนม์ นอกจากเผาให้กลิ่นเน่าเหม็นหายไป ฝูงนกแร้งกางปีกบินไปทั่วทั้งอาณาจักรเก่า" กองซากศพถูกทำเลียนแบบของจริง แสงขมุกขมัวในยามนี้ทำให้เกมดูลึกลับ เสียงเพลงเป็นเสียงไทยเดิม ฟังดูเดียวดาย หดหู่และสิ้นหวัง เสียงแมลงวัน เสียงร้องไห้ปานขาดใจดังไปทั่วแผ่นดิน ในความเห็นของไนท์ สงครามไม่ว่ายุคไหน ก็ทำให้จิตใจหดหู่ได้เสมอ "ไนท์ใช้คำเก่าพอเป็นพิธีนะทุกคน เรากำลังเดินเข้าไปเรื่อยๆ เพื่อสำรวจนะคะ เจอดาบก็เก็บเข้าคลัง เจอทองหรือวัตถุที่คล้ายหนังสือด้วยค่ะ ไนท์จะเก็บของพวกนี้ไปกู้ชาติ แล้วการเสียสละของคนไทยทำให้เรารอดพ้นจากการเป็นเมืองขึ้น ไนท์อาจจะตลก แต่บอกเลยว่าไนท์เคารพวีรชนคนไทยมากๆ" เสียงเพลงราบเรียบ ก่อนดังขึ้นอย่างน่าตื่นตระหนก วิญญาณโผล่ออกมาจากมุมมืด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-04
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 เอาตัวรอดในป่า
              ซัมเมอร์ไม่เคยคิดเลยว่าในป่าจะทั้งคัน  แถมเหนื่อยจนหายใจไม่ทัน  เพราะต้องเดินทางไกลสุดๆ แต่เธอเลือกแล้วว่าคลิปแรกเป็นเรื่อง'เอาตัวรอดใน่ปา'  และเธอต้องทำให้สำเร็จ              เธอยืนไม่ห่างจากตามดาว  เรียกว่าแทบจะสิงเลยก็ว่าได้  ทำไมถึงติดสกินชิพขนาดนี้  เธอเองก็ไม่เข้าใจ  แต่ทุกสายตาที่มองมา  เดาออกกันหมดว่าสองคนนี้จ้องกันด้วยแววตาแบบไหน              ตากล้องได้รับอนุญาตให้หันกล้องไปที่ทุกคน  และต่อจากนี้ทุกคนในทีม  คือ  ดาราจำเป็น              อันที่จริง  ผู้บริหารสาวได้สรุปโปรเจ็คนี้สั้นๆ มาก่อนแล้ว  ไม่มีสคริปต์แต่ต้องคุยให้มากที่สุด  และเธอก็อดห่วงตามดาวไม่ได้  เพราะรายนั้นทั้งวันพูดไม่กี่คำ  &n
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-06
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 การมีกันและกัน
"จะเอายังไงเรื่องหาเงิน" เข้าเรื่องโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แต่ทำให้น้องชายเงยหน้าจากมือถือได้ "ไม่เอาไง ไม่มีทางอยู่แล้ว ใครจะจ้างเด็กแบบผม แล้วถ้าให้ทำงานพิเศษกระจอกๆ ผมไม่เอาด้วยหรอก พี่จะพูดอะไรก็เรื่องของพี่" "ถ้าพี่แนะนำวิธีง่ายๆ แถมเข้ากับไลฟ์สไตล์แกด้วย เอาป่ะ?" "..." เริ่มเงยหน้าด้วยความสนใจนิดหนึ่ง กดหยุดเกมเอาไว้ "มีมือถือเครื่องเดียว ก็ทำได้แล้ว" "ผมไม่รู้จะขายอะไร ถ้าพี่จะเสนอว่าต้องหาลูกค้าจากรูปภาพหรือคลิป" "ไม่รู้จริงๆ เหรอ" "ครับ" "วันนั้นที่ฉันด่าแก ว่าอยากเป็นแม่บ้านเหรอ ฉันมาคิดดูแล้ว แกอาจเป็นเชฟที่ยอดเยี่ยมเลยก็ได้นะ" "อาฮะ" "พี่จะแนะนำแกเอง แม่จะช่วยแกด้วย เราคุยกันแล้ว" ศศิธรหันมาหาซัมเมอร์ที่นั่งอมทุกข์ หลังจากคุยกับน้องชายเสร็จ เธอเห็นความทุ่มเทที่ลูกสาวมีต่อน้องชาย ทำให้อยากให้คำปรึกษา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-09
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status