2

Maaari ngang sira na ang araw niya, ngunit malaki ang naiambag nito roon at kailangan niya ng taong mapagbubuhosang ng galit. Nakipagsapalaran si Sara na sumulyap sa kanyang salamin na alam niyang nasa likod pa rin niya ito, at halos mapasinghap nang makitang nakatitig na ito sa kanya mula sa loob ng kotse nito. Buong katigasan niyang tinapatan ang titig nito sa loob ng ilang segundo bago siya tumingin sa malayo.

Dahil kanselado na ang kanyang meeting, didiretso na lamang siya sa bahay, pagdedesisyon niya. Ang pagbabad sa tub ay tila napakagandang ideya, at mabuti na lamang at hindi na niya kailanman kailangang makita muli ang gago na iyon.

Hindi kailanman nagustuhan ni Sara McCall ang mga cocktail party, dahil napilitan siyang dumalo sa napakarami ng mga ito noong araw… karamihan ay dahil sa kanyang kapatid na si Scott McCall. Lalo pa niyang hindi nagugustuhan ang mga ibinibigay ng mga Senador. Puno hanggang sa huling puwesto ng karamihan sa mga mayayaman at magagandang mamamayan ng lungsod ang malaking reception room sa isa sa mga pinakasikat na hotel sa New York. Napakalakas ng kuwentuhan, lalo na ang mga tawanan, at ang mga alahas na nagpapalamuti sa mga bisig, leeg, at tainga ng mga babaeng bihis na bihis ay nagkikislapan sa liwanag ng humigit-kumulang isang dosenang crystal chandelier na nakabitin sa itaas. Kasabay nito, ang mga pandama ni Sara ay inaatake ng amoy ng dosena-dosenang mamahaling pabango na pumupuno sa silid na may air-con.

Ngunit, tulad ng paboritong sabihin ng kanyang ina, 'Ang hindi kayang gamutin ay kailangang tiisin.'

Kailangan ng buong katatagan ni Sara upang magtiim-bagang at makaraos sa cocktail party na ito na inihanda ng walang iba kundi ang bumibisitang Senador na si Robert Ashcroft. Bilang executive assistant ng kanyang kapatid, napilitan siyang dumalo, ngunit kahit pa roon, nag-aalinlangan si Sara kung mag-aabala siyang tanggapin ang imbitasyon kung hindi lang niya alam kung gaano ito magugustuhan ng lalaking kanyang date ngayong gabi.

Ito ang eksaktong uri ng pagtitipong panlipunan na kinagigiliwan ni Mark Forbes. Na maayos naman. Hindi lang iyon ang tunay na dahilan kung bakit gusto niya itong makitang muli.

Sa katunayan, walang ideya si Sara kung paano magre-react si Mark kapag nakahanap siya ng pagkakataong ipaliwanag na wala siyang anumang balak na makipagtalik dito—kailanman—o sa kahit sinong lalaki, ukol sa bagay na iyon. Sa halip, iniisip niyang tanungin ito kung papagpayag itong maging sperm donor kung itutuloy niya ang IVF na kanyang pinag-iisipan. Ang isang paksang napakaselan at napakapersonal ay isang bagay na naramdaman niyang kailangan niyang unti-unting buksan, sa halip na bigla na lang isambulat sa kanilang una—o kahit ikalawang!—pagkikita.

Ang party para sa inumin ni Senador Ashcroft ay lumalabas na eksaktong kasing-gulo at kasing-dami ng tao tulad ng inaasahan ni Simon Hamilton. Karamihan sa kanila ay kilala na niya matapos ang nakaraang linggo ng pakikipagkapwa-tao, at marami sa mga lalaki ang gustong muling sariwain ang kanilang pakikipagkilala sa kanya. Ang kanilang mga asawa, anak na babae, o mga kasintahan ay hindi itinatago ang katotohanang nakikita nilang kaakit-akit ang kanyang madilim at misteryosong hitsura.

Hindi naman sa may anumang reklamo si Simon sa huling bahaging iyon. Nasiyahan siya sa isang malusog na buhay-pakikipagtalik noong mga taon ng kanyang pagtira at pagtatrabaho sa London, at taos-puso siyang umaasa na maipagpapatuloy iyon ngayong lumipat na siya sa New York.

Gayunpaman, kahit na napapalibutan ng magagandang babae tulad ng kinaroroonan niya, na tila lahat ay nagpapaligsahan para sa kanyang atensyon, napansin pa rin ni Simon ang babaeng nakasuot ng hapit sa katawang pulang gown, na nakatayo sa kabilang dako ng silid… Marahil dahil naiiba siya sa iba pang mga 'magagandang tao' na naroroon dahil wala siyang ginagawang pagsisikap na tumugon sa nakakapuri sa pakikipag-usap ng mga lalaking kasalukuyang nakapalibot sa kanya, kundi tila bagot na bagot—pareho sa kanila at sa kanyang paligid.

Ngunit hindi lamang ang gayong aura ng kawalan ng interes ang nakabihag sa atensyon ni Simon.

Hindi rin ang katotohanang bata pa siya—malamang ay nasa huling bahagi ng kanyang bente—at napakaganda. Ang buhok na kulay ebano ay masaganang bumubuhos sa kanyang mga balikat hanggang sa kalahati ng kanyang likod, at ang kanyang mga mata ay maliwanag ang kulay—malamang ay kulay abo o tsokolate?—at napapalibutan ng makapal at madilim na mga pusa. Ang kanyang balat ay kulay ng maputlang alabastro, ang kanyang mga tampok sa mukha ay napakapino't maganda, at ang kabuuan ng kanyang mga labi ay nakalagyan ng pampintura na kaparehong nakatutuksong pula ng labis-labis na gown na iyon. Ang tanging alahas niya ay isang pares ng maseselang gintong filigree na hikaw na nakabitin halos hanggang sa kahubaran ng kanyang mga balikat.

Lahat ng iyon ay tiyak na sapat na dahilan para sa sinumang lalaki na lingunin siyang muli, ngunit hindi pa rin iyon ang nakakuha at nagpanatili ng atensyon ni Simon, at ang nagpalamig at nagpatigas sa kanyang katawan sa agarang pagkasabik sa sandaling tumingin siya rito….

Iyon ay ang pagkilala.

Siya 'yon! Hindi siya makapaniwala, ngunit siya 'yon! Ang babaeng bumangga sa kotse niya kahapon lamang. Pumasok sa isip niya ang kasabihang 'maliit ang mundo', at medyo naaliw siya habang inilalarawan kung ano ang magiging reaksyon nito kapag nakita na siya sa wakas. Hindi madalas hamunin si Simon Hamilton, at nakakapanibagong nakakapresko na makakita ng taong gumawa niyon. Ang babaeng ito ay tumindig laban sa kanya, tinitigan siya sa mukha at tinawag siyang mayabang, at sa buong oras na iyon ang tanging naiisip niya ay kung gaano ito kaganda. Sayang at naglakad ito palayo nang halos kasing bilis ng pagtalon nito palabas ng kotse at naisip niyang hindi na niya ito makikita muli, ngunit heto siya…. Mukhang mas maganda pa. Kung hindi ito tadhana na nagbibigay sa kanya ng pangalawang pagkakataon, hindi niya alam kung ano ito.

Lahat ng iba pang babae sa silid ay may suot na napakaraming mamahaling alahas sa kanilang mga tainga, leeg, pulso, at mga daliri at, matangkad man o pandak, silang lahat ay ayon sa uso ang kapapayatan. Ang babaeng nakasuot ng hapit na pulang strapless gown ay ang mga hikaw lamang na iyon ang suot, at ang kanyang hubog ng katawan ay… Mayroong salita para sa kanyang uri ng hubog. Isang lumang salita na eksaktong naglalarawan sa kanya—isa na madalas gamitin upang ilarawan ang mga bituin sa pelikula ng gintong panahon… Malusog at kaakit-akit (Voluptuous)! Iyon na nga! Ang babaeng nakapula na hapit na gown ay may malusog at kaakit-akit na katawan. Hindi mataba—ang kanyang katawan ay halatang-halatang nakahubog para doon. Mayroon lamang siyang hugis-orasang katawan: makurba, masagana, at nakakahimok na katakam-takam.

Lantad ang kanyang mga balikat, ang lawak ng balat na iyon ay kapareho ng makinis na alabastro ng kanyang mukha, at ang nakakatukso't nakakahumaling na gown na iyon ay nagpatingkad sa kabuuan ng mga dibdib na halatang walang suot sa ilalim ng sutla na materyal na dumadausdos sa kanyang makitid na baywang bago yumakap nang buong pagmamahal sa matamis na kurba ng kanyang mga balakang. Ang materyal ay nagtatapos sa ilang pulgada sa itaas ng kanyang mga tuhod upang ilantad ang mahahaba at magagandang hugis ng mga binti, na may tatlong pulgadang may-taas na pulang sandals na may strap sa kanyang napakapino at payat na mga paa.