3

Napasinghap si Simon at parang nabara ang kanyang hininga sa kanyang lalamunan habang nakatingin ang babae sa itaas ng mga ulo ng mga lalaking nakapalibot dito, na tumitingin-tingin sa paligid ng silid nang may malinaw na kawalan ng interes—halos na para bang may kamalayan itong may nakatitig sa kanya, ngunit walang ideya kung sino o bakit. Ang kanyang maagang impresyon sa kompletong pagkainip nito sa kanyang mga tagahanga at sa kanyang paligid ay nakumpirma nang pigilin nito ang isang hikab. Kasabay nito ang pagtatagpo ng kanilang mga sulyap.

Nagtatagpo at pagkatapos, habang ang titig ng babae ay mabagal na bumabalik sa kanya, nanatili…. Pagkatapos ay pasabog…. Nakilala siya nito!

Alam niyang nakilala siya nito sa paraan ng paglaki ng mga mata nito sa pagkagulat. Pinagmasdan niya ang bawat galaw… Ang paraan ng pagkuha nito ng malalim na hininga… Ang pamumula ng mga pisngi nito… Ang pag-angil sa mukha nito bago ito mabilis na tumingin sa malayo. Ang reaksyon nito ay mas nakakatawa pa kaysa sa inakala niya, at si Simon ay napangiti sa loob-loob niya. Mas nakakagulat pa na nakaramdam siya ng isang kakaibang uri ng kagalakan dahil naalala siya nito. Marahil ay nakagawa siya ng medyo malaking impresyon, naisip niya.

Tumingin itong muli sa kanyang direksyon. Malamang na tinitiyak kung siya talaga iyon, at si Simon ay nagtaas ng isang nagtatanong na kilay—upang makatanggap lamang ng isang walang ekspresyong titig at pagkatapos ay isang walang interes na kibit-balikat bilang tugon, bago ang babaeng nakapula na gown, tulad ng pagtawag na ni Simon sa kanya sa kanyang isip, ay tumalikod upang tumanggap ng isang bagong baso ng champagne mula sa isa sa mga lalaking nakapalibot sa kanya, sa lahat ng layunin at dahilan na para bang nakalimutan na nito ang kanyang pag-iral.

Bagaman maaari itong maging isang nakakapreskong pagbabago matapos ang nakaraang linggo at nitong huling dalawang oras ng pagkakaroon ng mga babaeng naghahagis ng kanilang sarili sa harap niya tulad ng mga iniaalay na sakripisyo, tiyak na hindi ito ang reaksyong kinasanayan ni Simon na natatanggap kapag nagpapakita siya ng interes sa isang magandang babae.

Bilang isa sa dalawang pinsang Hamilton, na may mga interes sa negosyo sa buong mundo, at mayaman nang higit sa maiisip, hindi kailanman naging napakalosisi ni Simon upang maniwala na ang kanyang hitsura lamang ang umaakit sa mga babae sa kanya. Hindi rin siya naniniwala na ang bawat babaeng makikilala niya ay kailangang makitang kaakit-akit ang kanyang taas at madilim na hitsura.

Ngunit pa rin, kinainis niya na ang babaeng nakasuot ng hapit sa katawang pulang gown—isang babaeng nagpapatigas sa kanya mula pa lamang sa pagtingin sa kanya!—ay ibinalewala siya nang napakadali at napakakompleto.

Malamang ba na may asawa na siya? O engaged? O baka nasa isang seryosong relasyon?

Hindi, tiyak na hindi alinman sa unang dalawa; ang kamay na humahawak sa baso ng champagne na pinalabas pa lamang nito sa mga masaganang pulang labi na iyon—ang kanyang kaliwang kamay—isang mahaba at payat na kamay na napakadaling maiisip ni Simon na gumagalaw nang may pagmamahal sa kanyang mas madilim na balat sa isang libangan na pinapaboran din ng kanyang pagkasabik habang nararamdaman niyang kumukutitap ang kanyang ari sa pag-aabang!—ay kasing hubad sa alahas tulad ng kanyang leeg at mga pulso. At kung ito man ang huli, nasaan ang lalaking kinakasama nito?

Kung ang isang babaeng kasing ganda nito ay pagmamay-ari niya, tiyak na hindi niya ito iiwanang mag-isa kahit isang minuto, sa awa ng pangkat ng mga hyena na kasalukuyang nakahanda para sa pagpatay. Kung ang isang babaeng tulad nito ay pagmamay-ari niya…?

Ano ba 'yan?

Hindi nagpapatali si Simon. O kahit pangmatagalan. At tiyak na hindi permanenteng bagay. Ilang araw, sa ilang kaso ay ilang linggo, ng pagtatamasa sa lipunan ng isa't isa—at ng mga katawan—ang hangganan ng anumang interes na ipinakita niya sa mga babaeng nakasama niya sa nakaraang labing walong taon.

Paggusto—oo. Pakikipagtalik—tiyak na oo. Pag-ibig o pagmamay-ari—tiyak na hindi. Ang kanyang pinsang si Zach—isang lalaking mas ayaw pa sa mga permanenteng relasyon kaysa kay Simon hanggang sa nakatagpo nito si Evelyn isang buwan na ang nakalilipas, at mabilis na napaibig dito—ay maaaring sumuko sa kompromiso sa isang babae, ngunit tiyak na hindi interesado si Simon na gawin ang parehong bagay.

Ninais niya ang babaeng nakagown na pula. Mas nagalit siya nang kaunti sa kagaanan kung paano siya ibinalewala nito kanina lamang. Kasabay nito ang pagiging sabik at matigas mula pa lamang sa pagtingin sa paraan ng pagyakap ng hapit na pulang gown na iyon nang buong pagmamahal sa lahat ng mga malusog at sa ilalim ng gown ay hubad na mga kurba. Ito ay isang pagkasabik na alam ni Simon na mas gusto niyang ibigay nito ang kasiyahan, kaysa sa bukas na katawan ng ibang babae.

Taglay ang kaisipang iyon kaya't sa magulong pag-iisip ay gumawa si Simon ng mga paumanhin sa mga babaeng nakapalibot sa kanya bago tumawid sa silid patungo sa babaeng nakagown na pula.

—-----------------

Tulad ni Moises na hinahati ang Pulang Dagat, napansin ni Sara nang may pagsisisi habang ang mga lalaki sa paligid niya ay tumabi para sa matangkad, madilim, at mayabang na guwapong lalaki na deliberate na humuli sa kanyang titig ilang minuto ang nakalipas bago bumaybay nang buong determinasyon sa silid patungo sa kanya.

Paanong naging posible na sa lahat ng tao sa mundo, makakadalo siya sa isang party kasama ang lalaking bumagok sa kanyang mga taillight, at tumangging mag-alok ng isang simpleng paumanhin? Kung hindi pa ito tanda para umuwi na, ano pa ba? Nakilala niya ito halos kaagad nang makita niya ito, at tila hindi mapigilan ang kanyang mga mata na gumala sa direksyon nito. Anong babae ang hindi makakapansin sa madilim at misteryosong guwapong lalaking ito?

Ang kanyang hitsura ay hindi naman nakakasama, siyempre. Si Sara ay limang talampakan labing-isa sa kanyang tatlong pulgadang may-taas na pulang sapatos, ngunit ang lalaki ay mas matangkad pa rin ng ilang pulgada. Sapat ang taas upang makatingin sa kanya nang may mainit at sensual na berdeng mga mata. Ang kanyang madilim na buhok ay may hilig na kumot sa kanyang mga tainga at batok, at ang kanyang matang kulay emerald ay nanliliit na ngayon at nagtatasa, nakalapat sa isang nakakahimok na guwapong mukha na tila inukit mula sa malambot na gintong bato: matataas at matitigas na cheekbones, mahabang ilong na parang talim, matulis na mga labi, at isang parisukat at determinadong baba. Ang perpektong pasadyang itim na panggabing suit ay halos walang ginawa upang itago ang katotohanang napakalakas din ng kanyang pangangatawan—malalapad at may-otot na mga balikat at dibdib, patag at paitaas na tiyan, payat na balakang, at napakahabang mga binti.

Walang duda tungkol doon. Pagdating sa karisma at magandang hitsura, mayroon nito ang lalaking ito nang labis-labis! Marahil ay malas lamang—para sa kanya—na alam ni Sara sa pagtingin pa lamang sa kanya na siya ang uri ng lalaki na ayaw niyang magkaroon ng anumang pakikitungo. Personal man o propesyonal.

"Hindi ba kamangha-mangha na magkikita tayong muli?" tanong nito, habang ang isang sulok ng kanyang mga labi ay tumagilid paitaas. "Hindi ko kailanman naiisip na magkikita tayong muli… At napakaaga pa,"

Pinalabanan ni Sara ang pagnanais na ipagulong ang kanyang mga mata rito, "Hindi ko sasabihing kamangha-mangha ito," sabi niya, habang tinatapatan ang titig nito, "Sasabihin kong medyo malas ito,"

Natawa ito sa kanyang pahayag, at naisip ni Sara kung ang sinabi niya ay nakakatawa, dahil tiyak na hindi niya iyon nilayon na maging ganoon.