IKATLONG KABANATA

Pananaw ni Gabriella

Sa isang iglap ay nasa kanyang mga bisig na ako habang naglalakad siya patungo sa ibang p***o. Tinulungan ko siyang buksan ito at naroroon ang isang panloob na silid na may mas simple ngunit marangyang palamuti.

Ibinaba niya ako sa kama, nakatayo sa aking ibabaw habang itinatapon ang kanyang kamiseta sa isang sulok ng silid at pagkatapos ay lumipat ang kanyang mga kamay sa kanyang sinturon.

Inilipat ko ang aking mga kamay sa aking tagiliran, sinusubukang buksan ang siper ng aking damit, ngunit hinawakan lamang niya ang aking mga kamay nang mahigpit.

"Huwag." Ang kanyang tinig ay malalim na ngayon at garalgal. "Ako mismo ang mag-aalis ng bawat piraso ng damit sa iyo sa pamamagitan ng aking sariling mga kamay."

Lumulon ako ng laway ngunit ang diin sa kanyang tinig ay nagpainit sa aking katawan sa maraming paraan.

Sumandal ako pabalik at ang lalaking wala nang kamiseta ay gumapang sa aking ibabaw, hinawakan ang aking mga labi nang matindi.

"Tigrotta." Hinalikan niya ang aking leeg pababa. "Alam mo ba ang aking pangalan?"

"Ha?"

Malabo na ang aking isip, ang mga pakiramdam na itinaas ng mabuway na ilaw at ang init ng kanyang balat ay nag-iwan sa akin na tila walang pag-iisip.

"Tinanong ko kung alam mo ang pangalan ng lalaking magdadala sa iyo sa langit at pabalik."

Naramdaman ko ang diin sa tagiliran ng aking damit.

Punit iyon. Ang siper.

"Ahh—" Sinubukan kong umupo ngunit muli akong itinulak pababa. "Bakit mo ginawa iyon?"

Binalewala niya ako nang tuluyan, maingat na inalis ang mga tali sa aking mga balikat at inalis ang damit na parang nagbubukas ng isang bagay na maselan at mahalaga.

Walang pagmamadali sa kanyang mga kamay. Walang pagmamadali. Tanging maingat at hindi nagmamadaling paggalang na nagpapatindi sa aking dibdib sa paraang hindi ko inaasahan.

Kailanman ay hindi ako tiningnan ni Davis na tila baga ako ay karapat-dapat paglaanan ng panahon.

Ibinaba ko ang pag-iisip na iyon nang kasingbilis ng pagdating nito.

"Siguro dapat tinanong ko muna ang pangalan mo bago ako tumalon sa iyong mga bisig." Tumawa ako nang ilang beses habang ang damit ay tuluyang nadulas, nag-iiwan sa akin sa aking kulay-alak na bra at katugmang panty.

Sumandal siya pabalik.

Tinitigan lamang ako.

Ang kanyang titig ay dahan-dahang dumaan sa kurba ng aking mga dibdib na itinulak ng lace, pababa sa manipis na tela na bahagyang tumatakip sa akin, pagkatapos ay humahagupit sa aking mga hita. Ang kanyang dibdib ay tumaas at bumaba nang mas mabigat. Isang mababang tunog ang lumabas sa kanyang lalamunan — gutom at isang bagay na malapit sa paggalang — at ang init ay dumaloy sa aking mga pisngi kahit na ang isang likaw ng kasiyahan ay pumutok sa aking kaibuturan.

Nabighani siya. Sa akin. Sa akin lamang.

"Mariano." Sabi niya pagkatapos ng isang mahabang sandali. "Ang pangalan ko ay Mariano."

Nilaro ko iyon sa aking mga labi at hinayaan ang isang mabagal na ngiti na mabuo.

"Ngayon ay mayroon na akong pangalang isisigaw."

Ang kanyang bibig ay kumurba sa isang bagay na tulad ng sa isang pemimsa bago siya muling yumuko sa akin.

Ang kanyang halik sa pagkakataong ito ay mas mabagal. Mas malalim. Ang kanyang dila ay dumausdos laban sa akin nang may mga maingat na paghimas habang ang kanyang mga kamay ay gumagala sa aking mga tagiliran at hinahawakan ang aking mga dibdib sa pamamagitan ng lace. Inipit niya nang marahan, ang mga hinlalaki ay umiikot hanggang sa tumigas ang aking mga u***g, pagkatapos ay hinila ang mga tasa pababa at iniyukayok ang kanyang ulo upang kunin ang isa sa pagitan ng kanyang mga labi.

"Mariano—" Ang salita ay lumabas nang walang hininga.

Hindi siya nagmamadali at masusi, nagpapalit ng mga tagiliran, ang kanyang bibig ay mainit at matiyaga habang ang kasiyahan ay pumutok nang direkta sa akin. Ang bawat hila ng kanyang mga labi ay nagpadala ng init sa pagitan ng aking mga hita. Isinabit ko ang aking mga daliri sa kanyang buhok at hinawakan siya roon, hindi iniisip si Davis, hindi iniisip ang Vegas o mga kontrata o alinman sa mga iyon.

Ito lamang.

Siya lamang.

Hinalikan niya ang aking tiyan pababa, isinabit ang kanyang mga daliri sa aking panty at dahan-dahang inalis ang mga ito hanggang sa nahiga ako nang tuluyang hubad. Umupo siya sa pagitan ng aking mga hita, ang kanyang malalapad na balikat ay nagtutulak sa kanila nang mas malapad, at tinalunton ang isang daliri sa aking gitna.

Napasinghap ako.

"Handa na para sa akin, Tigrotta." Ang kanyang tinig ay mababa habang idinausdos ang isang daliri sa loob, pagkatapos ay dalawa, na kumukurba sa kanila sa paraang nagpaangat ng aking likod mula sa mga kumot. Ang kanyang hinlalaki ay gumawa ng mabagal na mga bilog laban sa aking klitoris, ang presyon ay nabubuo at nabubuo hanggang sa nawalan ako ng kontrol sa paligid ng kanyang kamay sa isang sigaw na hindi ko mapipigilan kahit subukan ko.

Binigyan lamang niya ako ng isang sandali bago pinalitan ng kanyang bibig ang kanyang mga daliri. Hinawakan ko ang mga kumot. Ang kanyang dila ay hindi nagmamadali at nakawasak, inaaral ako na tila mayroon siyang lahat ng oras sa mundo habang ako ay tuluyang nawawalan ng kontrol laban sa kanyang mga labi.

Sa oras na tumayo siya at inalis ang nalalabi niyang mga damit, ako ay nanginginig at walang lakas at tuluyang sigurado na nawalan na ako ng isip.

Inilagay niya ang kanyang sarili sa aking pasukan at nagtama ang aming mga mata.

"Tumingin ka sa akin."

Ginawa ko.

Pumapasok siya nang mabagal, pulgada sa pulgada, at ang pag-unat ay nagdulot ng sapat na sakit upang mapangiwi ako at ibaon ang aking mga kuko sa kanyang mga balikat.

Tumigil siya. Tuluyang tahimik.

Hinalikan niya ang aking mga labi. Pagkatapos ay ang aking panga. Pagkatapos ay ang kurba ng aking leeg, ibinubulong ang aking palayaw sa aking balat na parang isang mababang matatag na ankla habang naghihintay siya. Walang kawalan ng pasensya. Walang presyon. Siya lamang na pinipigilan ang kanyang sarili nang tuluyan para sa akin.

Ang sakit ay dahan-dahang lumambot tungo sa kabuuan. Tungo sa isang bagay na nagpaatras ng aking hininga sa isang ganap na ibang dahilan.

Ibinaba ko ang pag-iisip na iyon ngunit nag-iwan ito ng isang bagay — isang tahimik na walang takot na pasasalamat na walang kinalaman sa paghihiganti at may kinalaman sa lalaki sa aking ibabaw na nagtanong nang dalawang beses kung sigurado ako.

"Mariano." Ang kanyang pangalan ay lumabas nang malambot. Pahintulot at pakiusap nang sabay.

Nagsimula siyang kumilos.

Mababagal na mahahabang paghimas na dumadausdos sa bawat sensitibong lugar, ang kanyang mga kamay ay itinataling ang akin sa itaas ng aking ulo habang nakakahanap siya ng matatag na ritmo. Ang likaw ay nabuo nang mababa at mahigpit at ipinulupot ko ang aking mga binti sa kanyang baywang na hinihila siya nang mas malalim hanggang sa ang tensyon ay pumutok, ang aking buong katawan ay kumakapit habang isinisigaw ko ang kanyang pangalan sa mabuway na silid.

Ipinatong niya ang kanyang noo sa akin, pareho kaming humihinga nang mabigat.

Pagkaraan ng isang sandali ay lumipat siya, marahang pinalipat ako sa aking tiyan nang may matitigas na kamay sa aking mga balakang. "Sa iyong mga tuhod, Tigrotta."

Ang bagong anggulo ay labis. Mas malalim. Ang kanyang kamay ay umaabot upang gumana sa aking klitoris habang kumikilos siya at tumigil ako sa pag-iisip nang tuluyan — walang Davis, walang mga magulang, walang mga kontrata, walang Vegas — tanging ang mababang daing ni Mariano sa likod ng aking leeg at ang kasiyahan na humihila sa akin nang tuluyan sa ilalim hanggang sa yumanig ako sa isang huling pagpapakawala, humihingal sa kanyang pangalan sa unan.

Sumunod siya sa pambihirang sandali pagkaraan, humihila pabalik at dumadaloy sa aking balat nang may magaspang na paghinga bago bumagsak sa aking tabi at hinila ang aking pagod na katawan sa kanyang mga bisig.

Ang silid ay tahimik. Ang aking buong katawan ay naramdamang likido at mainit.

"Tigrotta."

"Mm?"

Ang kanyang hinlalaki ay nagtatalunton ng mga walang ginagawang bilog sa aking balikat. "Ayos ka lang ba?"

Tinitigan ko ang kisame, ang dibdib ay tumataas at bumababa pa rin. Isang tawa ang nadulas bago ko ito mahuli — malambot at medyo hindi nakakapaniwala.

"Ipagtanong mo ulit sa akin bukas ng umaga."

Naramdaman ko ang kanyang ngiti laban sa aking buhok.