IKALAWANG KABANATA

Pananaw ni Gabriella

"Ipagpatawad mo?" Ang kanyang tinig ang nagpabalik sa akin mula sa aking pagkatulala.

"Ha?" Tumingin ako sa kanya pataas. Diyos ko, mas guwapo siya nang malapitan. Malalim ang kanyang mga mata na parang mga ipu-ipo na dahan-dahang humihila sa akin papasok.

"Naniniwala akong nasa maling lugar ka." Wika niya, ang kanyang tinig ay malalim ngunit ang tunog ay dumausdos sa aking mga tainga at nagpalambot sa aking utak.

"Mali?" Lumibot ang aking paningin at napansin ang mga taong nakaupo sa paligid.

Tumayo ako agad, ang kaunting alak ay nagpainit sa aking mga pisngi.

"Ipagpatawad mo nang lubos. Hindi ko napansin... Aalis na ako."

Sinubukan kong kumilos agad bago pa man may dumating na empleyado ng klub at hiyain ako sa hindi pagpuna bago umupo.

Habang akmang dadaan ako, isang malaking braso ang humawak sa akin upang pigilan ako. Tumingin ako pataas nang may pagkalito, lumaki ang aking mga mata sa labis na lapit at tumitig nang malalim sa mga matang iyon.

"Natatakot ka ba sa kanila?" Nakaukit sa kanyang mukha ang pagtataka.

"Ano? Siyempre hindi." Umiling ako. "Talagang maganda sila at napakabukod-tangi. Paumanhin kung mukhang huwad na papuri ngunit narinig ko lamang ang tungkol sa heterochromia. Ang makakita nito nang malapitan—"

"Ay bagong karanasan?"

"Oo." Tapat kong tugon.

"Maupo ka sa tabi ko." Hinila niya ako pabalik sa sopa at bago pa ako makatanggi ay ginamit niya ang isang daliri upang itulak ako pababa.

Naupo siya sa tabi ko at bago ko pa maibigkas ang pagtanggi, pinag-alis niya ang mga lalaking nakapaligid sa kanya. Maliban sa isa na kasalukuyang nakatitig nang masama sa akin.

"Vincent, alisin mo ang iyong mga mata sa ginang."

Tila nag-aatubili ang lalaki bago tumango. Tumalikod siya sa akin at nagsimulang magsalita sa wikang ipinapalagay ko lamang na Kastila o Italyano.

Tumango lamang ang lalaki at winaksi siya palayo.

Pagkatapos ay kaming dalawa na lamang. Mag-isa.

"Topolina, nagtaka tuloy ako kung ano ang ginagawa ng isang tulad mo sa isang lugar na tulad nito."

Dahil doon ay sumimangot ako.

"Anong ibig mong sabihin? Ito ay isang klub. Maaari akong tumambay sa isang klub. Mukha ba akong bata?" Matigas kong sagot.

Sa halip na masaktan ay tumawa lamang siya, may mapaglarong kislap na sumasayaw sa kanyang mga mata.

"Ay, tila may apoy sa loob mo. Ang Tigrotta ay mas nababagay sa iyo."

"Wala akong pakialam sa iyong mga palayaw," sinubukan kong patatagin ang aking sarili kahit na sumisigaw ako sa loob na parang isang mag-aaral pa sa mababang paaralan.

Itinaas lamang niya ang isang kilay at lumapit pa nang husto.

"Talaga? Kakatwang hindi ko iyon pinaniniwalaan."

Umurong ako, sinubukang ihalo ang aking sarili sa sopa. Anumang paraan upang makalayo sa paraan ng pag-ikot ng aking ulo dahil sa pananabik at pagkalito.

Lumulon ako ng laway, iniisip na marahil ay ang inumin iyon. Marahil may inilagay na anuman sa loob nito. Isiping hindi ko man lamang naisip na ito ay dahil sa aking walang hanggang estado ng pagkabirhen.

"Kumalma ka. Hindi kita sasaktan." Naging seryoso ang kanyang mga mata. "Hindi ko iyon ugali o pinag-aralan."

Hindi ko sana siya pinaniwalaan. Ang mga lalaki ay nagsisinungaling araw-araw. Kitang-kita ito mula sa natuklasan ko tungkol kay Davis ilang oras na ang nakararaan. Ngunit pinaniwalaan ko siya.

Ang kanyang mga mata ay matatag ngunit nagtataglay ng labis na katiyakan. At hindi nakatulong na naramdaman kong uminit ang aking katawan sa kanyang matinding titig.

"Nauunawaan ko ngunit—" natigil ako, nag-aalinlangang tumingin sa kanya nang may kaba.

"Magsalita ka, tigrotta. Hindi ako nangangagat... maliban na lamang kung nais mo." Ngumisi siya.

Humagikgik ako.

"Iyan ang punto," lumayo ako sa sopa at lumapit nang husto kaya nagdikit ang aming mga ilong, "Paano kung gusto kong mangagat ka?"

Natigilan siya sa kanyang kinatatayuan, ang kanyang titig ay naging matulis at mapanuri. Ang katahimikan ay tumagal nang ilang segundo.

"Paumanhin nang lubos..." nauutal kong sabi habang handa nang tumakas, "Hindi ko sana sinabi iyon."

"Wala kang sinasabing nakakasakit." Hinila niya ako palapit. "Mayroon lamang akong tanong."

"Ano iyon?"

"Alam mo ba ang iyong ipinahiwatig? Dahil hindi ka mukhang uri ng taong may alam."

"Siyempre alam ko," inayos ko ang aking dibdib. Ano ba ang mayroon sa mga lalaking ito at iniisip nilang wala akong kakayahang gumawa ng mga desisyon.

"Talaga ba?"

"Oo, hinihiling ko sa iyong makipagtalik sa akin." Lumabas ang mga salitang iyon sa aking bibig nang hindi ko iniisip.

Iniwasan ko ang kanyang titig hanggang sa naramdaman ko ang isang matigas na palad na marahang humawak sa aking baba at inangat ito hanggang sa nagtama ang aming mga mata.

Diyos ko.

Madilim ang kanyang mga mata. Puno ng pagnanasa na nakita ko lamang nang makita ng aking ama ang isang kapaki-pakinabang na kasunduan. Ngunit sa pagkakataong ito ay hindi ko naramdaman ang pagiging isang bagay kundi isang bagay na karapat-dapat sa pananabik na iyon.

"Tigrotta, minsan ko lamang itatanong ito. Alam mo ba ang iyong hinihiling dahil handa akong tanggapin ang alok ngunit sa kondisyong ikaw ay handa."

Ang kanyang pag-aalala ay nakipaglaban sa pagnanasa. Ang nag-iisang gawang iyon ay nagpatibay ng aking desisyon. Humingi siya ng aking pahintulot. Ng aking opinyon.

Huminga ako ng malalim, alam kong hindi na ako makakabalik mula rito.

Inilagay ko ang aking mga palad sa magkabilang panig ng kanyang mukha at hinila siya palapit, hanggang sa nagdikit ang aming mga labi.

Sa isang iglap, ang kanyang mga kamay ay pumulupot sa aking baywang, dinala akong nakadikit sa kanya.

Inangkin ng kanyang mga labi ang akin, hinalikan ang aking bibig na parang isang taong uhaw na nakahanap ng tubig. Napadaing ako sa naramdaman. Ang aking mga kamay ay lumaglag upang mamahinga sa kanyang matipunong dibdib.

Opisyal na nawala ang aking isip at ginamit niya ang kanyang dila upang sakupin ang bawat pulgada ng aking bibig. Ang kakulangan sa hininga ay nagpahilo sa akin ngunit hindi ko magawang lumayo.

Ilang segundo bago ako mahimatay, iniwan ng kanyang mga labi ang akin at lumapag sa aking leeg, sinisipsip at marahang kinakagat.

"Diyos ko." Humihinga akong napapikit habang nagtuon siya sa bahagi malapit sa aking pulso.

Ang aking mga kamay ay nahulog sa kanyang pantalon at lumapag sa isang matigas na bagay. Instintibo ko itong hinawakan at bigla siyang sumingasing kaya napatalon ako.

"Ayos ka lang ba?" Nanlalaki ang mga matang tiningnan ko kung nasaktan ko siya.

Hinalikan lamang niya ako ulit, nanginginig sa tawa.

"Hindi, ngunit sa paraan ng iyong pagtalon ay iisiping hindi ka pa nakakakita ng ari ng lalaki noon."

Ang mga bulgar na salita na hinaluan ng aking kawalan ng karanasan ay nagpataas ng init sa aking mga pisngi.

Humupa ang kanyang pagtawa.

"Tigrotta, isa ka bang birhen?"

Tumango ako. "Problema ba iyon?"

Wala siyang sinabi nang ilang sandali. Tumitig lamang siya sa aking mga labi at pagkatapos ay inilabas ang kanyang telepono.

"Tayo na." Hinila niya ako patayo.

Hindi na ako nakapagsalita pa nang muling magtipon ang kanyang mga tauhan kasama ang nakasimangot na si Vincent.

Hinawakan niya ang aking kamay habang binabagtas namin ang klub at pumasok sa pangunahing otel. Pumasok kami sa isang elevator kasama lamang ang dalawang lalaki at si Vincent.

Sa loob ng dalawang minuto ay naabot namin ang palapag na ipinapalagay kong pinakamataas na palapag at pumasok sa isang marangyang silid.

Mula itaas hanggang ibaba, nag-uumapaw ito sa karangyaan nang walang halong kasagleang o labis na pagpapakitang-tao.

Pinag-alis niya si Vincent at ang mga lalaki. Muli kaming nag-iisa.

Nanatili siya sa malayo, tinatanggal ang kanyang kamiseta. "Itatanong ko ulit—"

"Gusto ko ito," pinutol ko siya habang lumalapit, ang bigat ng kanyang titig ngayon ay nagbigay sa akin ng kumpiyansa. "Hindi ako aatras."