IKAAPAT NA KABANATA

Pananaw ni Gabriella

Nagising ako sa isang katok. Nang may katamaran ay umikot ako sa kama, inililipat ang aking braso sa espasyo sa aking tabi.

Tinapik ko ito nang dalawang beses ngunit hindi ko naramdaman ang kaanyuan na dapat ay naroroon.

Binuksan ko ang aking mga mata upang makita ang isang walang taong silid. Nasaan si Mariano?

Dumating muli ang mga katok. Umupo ako habang hinahanap ang aking لباس at nakuha ko itong nakatupi sa isang upuan.

Inilipat ko ang aking mga binti sa gilid at humakbang upang bumagsak lamang pabalik sa kama nang may pag-angil. Ang aking mga binti ay tuluyang masakit at ang alon ng sakit na dumaloy sa akin ay hindi nakatutuwa.

"Magandang umaga po, ginang," isang tinig sa p***o ang nagsalita. "Inutusan ako ng panginoon na kumuha ng isang bagay para sa iyo."

Panginoon? Nangangahulugan ba iyon na si Mariano?

Isang alon ng kaginhawaan ang dumaloy sa akin. Hindi ako magsisinungaling sa pagsasabing hindi ako nadismaya na hindi nagising sa kanyang tabi. Ngunit ito ay nagdala ng ngiti sa aking mukha.

"Papunta na ako," sigaw ko at tumayo muli. Masakit pa rin ngunit nakatayo ako at nakalakad patungo sa p***o.

Isang tagapangalaga ng bahay ang nasa labas ng p***o, may ilang tinuptop na damit at mga tubo ng krim sa tuktok ng bunton.

Pumasok siya sa loob at naging mabait upang tulungan akong bumalik sa kama. Ang aking mukha ay nag-aapoy nang mag-alok siya. Marahil ay alam niya ang nangyari at kung sino mismo ang naglagay sa akin sa sitwasyong iyon.

"Inutusan ako ng panginoon na kumuha ng kapalit na damit para sa iyo at ilang nagpapalamig na krim para sa iyong bahagi."

Nang may nanginginig na mga kamay at lubos na napapahiyang mukha ay kinuha ko ang krim mula sa kanya.

"Salamat."

"Nag-iwan din siya ng mensahe para sa iyo. Sinabi niyang mayroon siyang mahalagang gawain at babalik sa loob ng isang oras."

"Ah, sige."

Yumukod siya at lumisan sa silid. Lumakad ako patungo sa banyo at nilinis ang aking sarili. Ang paglalagay ng krim ay nakatulong nang malaki sa iritasyon at ang simpleng damit ay napakaginhawa.

Hinanap ko ang aking telepono at nakuha ko ito sa tabi ng talahanayan na may 12% na lamang na baterya.

Kumonekta ako sa Wi-Fi at ang aking telepono ay napuno ng mga mensahe.

Karamihan ay mula sa aking ina na nagtatanong kung kumalma na ako. Ang isa pa ay mula kay Davis na nagsasalita ng mga kasinungalingan tungkol sa kung paano niya ako namimiss at ang kanyang paglalakbay ay nakababagot.

Inilagay ko agad sa koreo ang kanyang usapan bago ako makapagsalita ng isang masamang bagay. Hindi sa hindi niya ito nararapat.

Ang aking ama ay nagpadala rin ng isang teksto at nag-atubili ako bago ko ito binuksan. Ang malamig at hindi likas na paraan ng kanyang pagbalewala sa aking sakit ay isang bagay na hindi ko malalampasan nang mabilis.

Mayroon lamang siyang mga tagubilin. Na dapat akong bumalik sa bahay agad dahil ang aking mga aplikasyon sa pagsasanay ay malapit nang maaprubahan.

Iyon ay nagtulak sa akin sa isang mas mahirap na dilemma. Pagkatapos ng aking pagtatapos noong nakaraang taon ay nakatakda akong italaga sa isang random na kumpanya upang tuparin ang aking pagsasanay, isang programa na ipinag-uutos ng pamahalaan.

Bumuntong-hininga ako na nalalamang babalik ako sa buhay na ngayon ay napagtanto kong isang gintong kulungan.

Kinuha ko ang aking damit at ang aking damit-panloob na inilagay sa ilalim. Habang itinutulak ko ang p***o at sumusulyap sa labas, ang aking puso ay pumipintig.

Bahagi ng aking sarili ang nakakaalam na ang ginagawa ko ay napakamali. Si Mariano ay gumawa sa akin ng isang kamangha-manghang pabor at pinakitunguhan ako nang napakabuti. Ang pag-alis nang ganito ay mababa ngunit wala akong pagpipilian. Ang gabi ay tapos na at kailangan kong bumalik.

Lumamutak ako sa pasilyo at sa pagkakita ng walang kahit isang kaluluwa, tumakbo ako sa silid at palabas ng silid.

Labis akong natakot na subukan ang elevator kaya bumaba ako sa mga hagdan hanggang sa maabot ko ang aking palapag at tumakbo sa aking silid.

Kinuha ko ang aking maleta at itinapon ang lahat ng aking mga pag-aari. Inaprubahan ng kumpanya ng eroplano ang aking pagbili ng isang biglaang tiket pabalik sa bahay.

Habang nakaupo ako sa taksi, naramdaman kong napakasama sa kaibuturan ng aking tiyan. Hindi ko mapigilang maalala ang mga halik at marahang paghawak ni Mariano.

Bumuntong-hininga na lamang ako habang ang taksi ay lumalabas sa paradahan ng otel.

...

Ang paglalakbay patungo sa paliparan at ang paglipad ay kumatok ng kabuuang pitong oras at bago mag-8 ng gabi ay nakarating ako sa bahay.

Ipinadala ng aking ama ang aming drayber na sumundo sa akin.

Pagkarating sa bahay, ang aking ina ay gising pa rin. Nakaupo sa silid-tanggapan na may isang magasin na kumukuha ng kanyang atensyon.

Tumayo siya nang makita ako at lumapit na nagbibigay sa akin ng isang yakap na karaniwan ay natutunaw ako ngunit ngayon ay nanatili akong matigas. At napansin niya iyon.

"Oh, halika na, mahal," huni niya nang may buntong-hininga. "Hindi ka pa rin pwedeng magalit kay Davis. Kalimutan mo na lang iyon."

Pinag-isipan ko lamang ang aking mga labi. Anumang sabihin ko ngayon ay walang kahulugan. Alam ko ang aking kasalukuyang sitwasyon at ang pinakamagandang sitwasyon ay ang makahanap ng paraan palabas.

"Alam ko, Inay, pagod lang ako. Pagod sa paglalakbay at lahat."

Tumango siya at pinauwi ako sa aking silid, nagtatakda ng isang usapan sa umaga kasama ang aking ama.

Pumangit ang aking mukha sa pagsasaayos ngunit binalewala niya ako at pumunta sa kanyang sariling silid.

Pumunta ako sa akin at bumagsak sa kama nang may daing. Ako ay nasa bahay ngunit naramdaman ko ang lahat maliban sa kaginhawaan. Sa halip ay kinatatakutan ko ang usapan kasama ang aking ama na maaaring tungkol kay Davis o sa aking pagsasanay. O pareho.

Hindi ko maunawaan kung paano ako tutugon mula ngayon. Titingnan ko ba si Davis at magpapanggap na ang lahat ay ayos lamang? Upang batiin ang kanyang mga kaibigan nang may parehong init kapag alam kong iniisip lamang nila ako sa isang bulgar na nakabababang paraan.

At ang kanyang kasalukuyang kerida na tila ba ang kanyang sira-ulong dating kasintahan. Susuriin ko ba ang kanyang presensya o ipipikit ang aking mga mata?

Hindi ko inaasahang matutulog talaga ngunit ang pagod ang nanalo at nagising ako sa tinig ng aking ina sa kasunod na umaga.

Hinimok niya akong magbihis at sinundan ako pababa sa talahanayan ng kainan kung saan naghihintay ang aking ama.

Kumain kami nang ilang sandali bago ibinaba ng aking ama ang kanyang tinidor at humarap sa akin.

"Ang tanggapan ng mga aplikasyon ay nagbigay sa amin ng isang araw lamang upang gumawa ng isang desisyon. Kailangan itong iproseso upang makapasok ka sa sistema sa susunod na linggo."

"Mayroon ka bang napili, mahal?" Tanong ng aking ina.

"Mayroon ba akong pagpipilian? Kung sinabi kong gusto kong magtrabaho sa isang kumpanya sa kabilang dako ng bayan, papayag ba kayo?"

Pareho silang may mga nagugulumihanang ekspresyon.

"Bakit mo gustong pumunta roon?"

"Ang kumpanya ng aming pamilya at ang sa Castillo ay tutugon sa iyong bawat pangangailangan. Lalo na ang mga Castillo."

"Tumpak," uminom ako ng aking kape. "Walang pagpipilian. Inaasahan lamang na lalabas ako upang makalapit sa aking hinaharap na panginoon— ah, ang ibig kong sabihin ay asawa."

"Huwag mong sabihin sa aking nagpapatuloy ka pa rin sa bagay na iyon." Tinitigan ako ng aking ama ngunit hindi ako aatras.

"Anong bagay? Ang katotohanang nahuli ko si Davis na nagtataksil sa akin o ang katotohanang wala akong kahulugan sa kanya maliban sa isa pang katawan na lilupigin."

"Ayusin mo ang iyong pananalita, bata," pangaral ng aking ina. "Pinipili mo ang kumpanya ng Castillo. Ang distansya sa pagitan mo at ni Davis ang simula ng hindi pagkakaunawaang ito."

Hindi pagkakaunawaan. Wow.

Tumango na lamang ako. Ang silid ay nadulas sa katahimikan hanggang sa ipinaalam sa amin ng utusan ang tungkol sa isang bisita. Binigyan siya ng aking ama ng pahintulot na papasukin ang tao at siyempre ang sansinukob ay laban lamang sa akin dahil si Davis ay pumasok na may ngiti sa kanyang mukha.

Talagang gusto ko siyang suntukin.

Tumayo ang aking ina upang yakapin siya at tinapik ng aking ama ang kanyang likod.

Ako, sa kabilang dako, ay nakaupo lamang na kumakain dahil hindi ako sigurado sa aking kakayahang manatiling kalmado. Sa huli, ang titig ni Davis ay naabot ang akin at nakita ko ang pagkainis na lumulutang sa kanyang mga mata.

"Mahal, bakit hindi ka lumapit upang yakapin ako?" Ungol niya.

"Kumakain ako," malamig kong sabi. "Huling beses kong sinuri, mayroon tayong magandang asal."

Ang hangin ay naging tahimik ngunit hindi ako mag-aalala.

Cawkward na tumawa si Davis. "Galit lang siya sa akin dahil sa aking kawalan."

"Sigurado, mahal, galit lang siya mula kagabi."

"Anong nangyari kagabi?" Tanong niya at labis akong sabik na sumagot ngunit ang titig ng aking ina ay nagpatahimik sa akin.

"Ilang iritasyon lamang. Pumunta siya sa bahay ng kanyang kaibigan at marahil ay nakakuha ng anuman ngunit ayos na siya ngayon." Sabi niya nang may pilit na ngiti. "Ngunit ano ang nagdala sa iyo rito? Naniniwala akong kararating mo lamang kagabi. Bakit hindi ka nagpapahinga?"

Isang nainis na ekspresyon ang pumuno sa kanyang mukha. "Buweno, ang aking tiyuhin ay kararating lamang at inutusan ako ng aking ama na dalhin si Gabriella. Hindi pa niya siya nakikita."

"Ang iyong tiyuhin," umupo ang aking ama. "Ang ibig mong sabihin ay ang bagong pinuno ng pamilya?"

"Oo," sabi ni Davis nang may pilit na ngiti.

"Bagong pinuno ng pamilya?" Nagugulumihanan ako. "Akala ko ang ama ni Davis ang magiging bagong pinuno ng pamilya."

"Hindi na ngayon," maikling sabi ni Davis. "Huwag kang magtanong ng napakaraming tanong at sumunod ka sa akin."

Itaas ko ang isang kilay sa kanyang nag-uutos na tono ngunit tumayo pa rin ako. Talagang nagtataka akong makita ang tiyuhin na ito na nakakapagpadama ng pagkainis kay Davis.