LOGINMay napakagandang Cantonese restaurant doon, ito ang private retreat ko, at napaka-generous ko na ibinunyag ko ito sa 'yo ngayon.""Sige." Ngumiti si Arabella. "Ang panlasa mo ay palaging mahusay."Magkasabay silang naglakad pasulong. Pagdating sa parking spot, pinindot ni Adrian ang susi ng kotse, at kumislap ang mga ilaw ng itim na SUV. Binuksan ni Arabella ang pinto ng kotse at sumakay sa passenger seat.Nang habulin siya ni Damien, nakita niya mula sa malayo si Arabella na sumasakay sa Toyota SUV ni Adrian.Nakita niya itong nakaupo sa passenger seat, nakatagilid ang mukha, na parang may sinasabi kay Adrian, ang mga labi niya ay naka-curve sa isang ngiti na inosente at relaks. Dati ay ganito rin siya umupo sa kotse niya noong unang panahon.Noon, siya ang tinitingnan niya; ngayon ay iba na ang tinitingnan niya. Nakatayo siya sa bungad ng alley, mahigpit na nakakuyom ang mga daliri niya.—Pagbalik sa bahay ng pamilyang Morgan, inilatag na ni Aunt Furing ang isang mesa na puno ng m
Tumango si Arabella at sinabi sa babae"Aunty, hindi na namin kayo iistorbohin pa. Magpahinga ka, at tandaan na dalhin mo palagi ang gamot mo."Mahigpit na hinawakan nito ang kamay niya, pinipilit silang manatili para sa tanghalian. "Iniligtas mo ang buhay ko, at hindi ka man lang kumain. Masama ang loob ko."Tiningnan niya si Arabella, pagkatapos ay si Adrian, "Kahit man lang makilala niya ang anak kong babae at magiging manugang ko. Ang batang 'yon ay may kakayahan, kilala siya ng lahat sa Westbridge, may malaking impluwensya siya. Makipagkaibigan ka sa kanya, at kung magkakaroon ka ng anumang kahirapan sa hinaharap, pwede mo siyang hingan ng tulong."Tatlong tao ang nag-aagawan sa front hall nang may pamilyar na boses na nanggaling sa labas ng pinto."Mom, nandito na ako. Tingnan mo kung sino ang kasama ko!"May mga yabag na nanggaling sa threshold, at pagkatapos ay dalawang tao ang pumasok nang sunud-sunod. Si Elise pala at si Damien.Nagkita ang apat na tao nang harapan sa hall, a
Pagkatapos maglakad ng ilang hakbang, nakita ni Arabella ang isang babae na nakaupo sa tabi ng kalsada.Nasa fifties na siya, nakasuot ng simpleng damit, nakatali ang buhok, at may regular na features at napakagandang temperament. Hawak niya ang dibdib niya, puno ng pawis ang mukha, maputla, at walang dugo ang mga labi niya.Lumuhod si Arabella, tiningnan ang mukha niya, at tinanong kung masama ba ang pakiramdam niya. Hindi makapagsalita ang babae, tumango lang siya, ang kamay niya ay nakadiin sa dibdib niya, mabilis at mababaw ang paghinga.Nagtanong si Arabella, "May sakit ka ba sa puso?"Tumango ulit ang babae. Binuksan ni Arabella ang handbag niya, naghalungkat, at nakakita ng isang bote ng nitroglycerin.Binuksan niya ang takip, nagbuhos ng isang tableta, at dinala ito sa mga labi ng babae. "Ilagay mo sa ilalim ng dila mo, huwag mong lunukin."Sinunod ng babae ang sinabi. Pagkaraan ng ilang sandali, unti-unting kumalma ang paghinga niya, at bumuti ang kulay ng mukha niya. Tuminga
Nasabi na niya ang lahat ng kailangan niyang sabihin, at wala na siyang masabi pa. "Babalik na ako ngayon. Mananatili ako kay Lola ngayong gabi. Bumalik na rin kayo."Pagkasabi niyon, tumalikod siya at umalis. Habang dumadaan si Arabella kay Elise, hindi siya huminto, pero tinawag siya ni Elise: "Arabella, pwede mo akong kamuhian o guluhin kahit ano ang gusto mo, pero huwag mong subukang maghasik ng alitan sa pagitan ni Lola at Damien. Siya lang ang meron si Damien."Lumingon si Arabella at sumulyap sa kanya, pagkatapos ay biglang ngumiti."Ano'ng tinatawa mo?" Kumunot ang noo ni Elise.Kalmadong sabi ni Arabella, "Dati, akala ko hindi kita kayang talunin. Ngayon mukhang hindi na kailangang talunin ka. Magkaibang species lang talaga tayo."Mahina siyang bumuntong-hininga, "Minsan ang pagkakaiba ng mga tao ay mas malaki pa kaysa sa pagkakaiba ng tao at unggoy."Lumapit si Damien at sakto niyang narinig ang mga salitang 'yon. Tumingala siya kay Arabella. Itinulak niya ang pinto, tahimi
"Damien, anong problema? May nasabi ba akong mali?" mahinang tanong niya.Tiningnan siya ni Damien at kalmadong nagsabi, "Parang si Arabella lang ang pinag-uusapan mo simula kanina."Natigilan si Elise. Tinitigan niya ito nang tulala. Pagkatapos ng mahabang panahon, dahan-dahan siyang nagsalita:"Hindi ba tama? Sinaktan ka niya ng ganito, at gusto mo pa rin siyang protektahan?"Ibinawi ni Damien ang tingin niya nang hindi nagsasalita.May mahinang yabag na nanggaling sa likod ng pinto. Ibinaba ni Damien ang mga kamay niya at hindi sinasadyang itinuwid ang likod niya.Sa wakas ay bumukas ang pinto, at nakatayo si Arabella sa likod nito. Ang tingin niya ay unang napunta kay Damien, at pagkatapos ay dumako kay Elise na nakatayo sa tabi niya.Bago pa makapagsalita si Arabella, naunang nagtanong si Damien, "Kumalma na ba si Lola?"Umiling si Arabella: "Maghahanda na si Lola na matulog. Kinailangan ko siyang pakiusapan nang matagal bago niya ako tuluyang payagang lumabas."Sumulyap siya kay
"Aunt May, malaki ang hindi pagkakaunawaan ni Lola sa akin, at kailangan ko itong ipaliwanag sa kanya sa lalong madaling panahon. Ayokong may manatili siyang sama ng loob sa akin," sabi ni Damien.Tiningnan siya ni Aunt May. Mula pagkabata, matalino at mabilis mag-isip si Young Master Damien, pero ang kapintasan niya ay masyado siyang mayabang at minamaliit niya ang iba. Ito ang unang beses na nakita ni Aunt May na ganito siya kagulo at nagmamakaawa."Buntong-hininga." Bumuntong-hininga si Aunt May. "Sige, papasok ako at magpapaalam para sa 'yo, pero linawin ko muna: kung gusto ka man makita ni Miss o hindi, nasa kanya na 'yon. Alam mo naman na palagi siyang may sariling desisyon.""Salamat sa abala," sabi ni Damien.Bumuntong-hininga si Aunt May at pumasok. Sa tea room, tinutulungan ni Arabella ang Lola niya na mag-ayos ng mga bulaklak.Pumasok si Aunt May at nagsabi, "Miss, naghihintay ang young master sa labas ng gate. Gusto ka niyang makita.""Pauwiin mo siya." Sabi ni Eleanor na







