Chapter 2: Delusional lang ba ako?

"You need to listen to me from now on. Ismael is no longer here at ibinilin ka niya sa akin so you better be not a headache to me."

I felt my tears welled up in my eyes. Bakit ang cold niya? Ganito ba siya sa akin noon pa? Hindi naman, ah. Bakit tila ba roon sa mga salita niya, ipinapahiwatig niyang tigilan ko na ang nararamdaman ko sa kaniya dahil malaking kalokohan lang iyon? Dahil hindi kami pwede.

"Eat. Kailangan pa bang subuan kita? Bakit ang tigas ng ulo mo ngayon?"

Iniabot niya sa akin ang tinidor. Pati ang yogurt ay nilagyan niya na ng straw para sa akin. Bakit nasasaktan ako gayong inaasikaso lang naman niya ako? Hindi ba dapat maging masaya ako? Pero bakit hindi ko magawa?

Hindi ko na napigilang mapaluha. Ang babaw naman para umiyak ako, pero bakit ang sakit sakit sa puso? Pakiramdam ko, kailangan ko nang tuldukan ang matagal ko nang pagkagusto sa kaniya. Mas maganda palang wala na lang alam kaysa naman nasasaktan ako nang ganito.

"H-hey, are you crying?" May tono ng pag-aalala sa boses niya. "Why are you crying? Dahil ba nasabihan kita? You know na para lang din sa iyo ang sinabi ko."

"Tsk." Pinunasan ko ang mga luha ko at sinimulan na lang kumain. Ni isang beses ay hindi ko siya tiningnan. Wala na akong pakialam kung makita ako ng mga kaklase kong umiiyak habang kumakain. Kahit na magmukha akong tanga. Tutal, tanga naman talaga ako dahil nagkagusto ako sa pinsan ko. Nagkagusto ako kay Yves.

Nang makatapos kaming kumain ay nakasunod lamang ako sa kaniya habang papunta kami sa classroom. Para niya akong buntot. Sabi niya, sumunod ako sa kaniya, eh. Mamaya, ako pa ang maging dahilan ng pag-aaway nila ni Mael kapag nagpasaway ako.

Buong isang linggo kaming ganoon. Sinubukan ko talagang kalimutan ang nararamdaman ko para sa kaniya, pero bumabalik lang tuwing nagkakatagpo kami ng mga mata. Bakit ba siya ganoon makatingin sa akin? Delusional lang ba ako?

"Are you done? Let's go home," saad niya sabay kuha ng bag ko. Ganito siya palagi tuwing uwian. Umaastang nakatatanda kong kapatid. Hinahatid ako hanggang sa mansiyon.

"I told you I can hold my bag," sambit ko at hinawakan ang bag kong hindi niya pa rin binibitiwan. "Isa, ibigay mo na sa akin," pagsusumamo ko.

"Here we go again," inis niyang salita tsaka ako tinitigan nang masama. Kanina kung tingnan niya ako ay puno ng pag-aalaga, ngayon naman akala mo sasakmalin niya ako na parang leon.

Napansin kong wala na ang mga kaklase ko at tanging kaming dalawa na lang ang naiwan sa room.

"How many times do I have to tell you to behave?"

"Hindi mo naman ito kailangang gawin! Kung inihabilin ako sa 'yo ni Mael, eh 'di bantayan mo ako, pero hindi mo na kailangan pang umasta na parang siya!" sigaw ko. Napakagat ako sa labi. Hindi ko inaasahang masisigawan ko siya.

Totoo naman kasing ganito ang ginagawa sa akin ng pinsan kong si Mael. Masyado siyang protective, pero para gayahin niya? Lalo lang akong nasasaktan.

"Ano naman kung gawin ko ang mga ginagawa niya sa 'yo? Bakit ba parang inis na inis ka sa akin? Tinutulungan lang naman kita."

"Hindi ko kailangan ng tulong mo, Yves!" Marahas kong hinila ang bag ko mula sa kaniya na naging dahilan ng pagkasira nito. Pareho kaming nagulat at napatingin sa mga gamit kong nagkalat sa sahig.

Umupo siya para kunin iyon kahit hindi ko naman sinasabi.

"Isa, tigilan mo 'yan. I never told you to pick up my things," litanya ko. Tumingala siya kaya naman muling nagtagpo ang mga mata namin.

"You're always rejecting my help yet you always show like you need me," bulong niya sabay yukong muli para tapusin ang pagkuha ng mga gamit ko. Kumunot ang noo ko nang ilagay niya iyong lahat sa bag niya.

"Now, you don't have a choice but to go home with me, Jenna Levanier."

That voice, when he uttered my name...it sent shivers down my spine.

"Halika na."

Malakas ang kabog ng dibdib ko nang yayain niya akong muli pauwi. Dahil sa pagpupumilit niya, wala na akong nagawa kung hindi ang maglakad kasunod niya. Oo, nakita ko na lang muli ang sarili kong kasama siya.

We went home together. Sumalubong sa amin si mom.

"Oh, Jenna, Yves, narito na pala kayo," bati sa amin ni mom.

"Good afternoon po, Ma'am Milenne," sambit ni Yves kay mom.

"Naku hijo, ilang beses ko bang sasabihing huwag mo akong tawaging Ma'am? Anyway, kumain na ba kayo? Ipaghahanda ko kayo ng meryenda."

"Inihatid ko la—"

Hindi ko na pinatapos pa si Yves na magsalita. "Hindi pa kami kumakain, mom."

"Sige, halikayo sa kusina."

Nauna nang pumasok si mom sa amin at akmang susunod na ako nang tawagin ako ni Yves.

"Jenna, wait."

Nilingon ko siya. "This is how I treat Mael," matabang kong saad sa kaniya. Umaasta siyang pinsan ko, hindi ba? Pwes.

Hindi niya na nagawa pang magprotesta nang tawagin na kaming muli ni mom.

"I heard that Ismael got accelerated. I'm glad that you're taking care of my daughter, Yves," sambit ni mom bago niya kami binigyan ng pagkain. It was sandwiches and a bowl of mixed fresh fruits.

"Hindi naman po abala sa akin ang bantayan siya."

Napalingon ako kay Yves. Sa pagkakatanda ko, palagi ko siyang inaaway. Mukhang hirap na hirap na nga siya sa katigasan ng ulo ko.

Tumawa si mom. "No, I tell you. She's so stubborn but she's a sweet girl so maybe maniniwala ako sa 'yo. Just tell me kung pinahihirapan ka niya o kung may kalokohan man siyang ginagawa sa school."

"Wala naman po."

Natapos na kaming kumain at mas lamang pa nga yata ang pag-uusap nilang dalawa. Na para bang wala ako sa tabi nila kung pagkuwentuhan nila ako. Sana hindi na lang nila ako sinama.

"Here," wika ni Yves nang ibigay niya sa akin ang mga gamit ko na siyang nilagay niya sa bag niya kanina.

"Thank you," walang buhay kong tugon. Nagpaalam na siya sa akin at hindi na ako nag-abala pang ihatid siya sa main door.

Sinilip ko na lamang siya sa may bintana mula sa kwarto ko habang paulit-ulit na bumubuntong-hininga. So close, yet so far. Ang sakit sa dibdib.

"Did I see it right? Roize was here?"