C-3

Misty's POV

Nasa silid ako habang inaayos ko ang mga damit na dadalhin ko sa trabaho.Pakiramdam ko,mabigat ang dibdib ko,- at alam ko naman kung bakit,dahil muli na naman akong lalayo sa pamilya ko,Bukas na ang byahe ko.

"ate,bukas na ba talaga ang alis mo?"

Bahagya akong gumalaw upang lingonin ang kapatid kung si mikay.Nakatayo siya sa hamba ng pinto.

"oo eh.Kaya ikaw muna ang bahala sa tindahan natin habang wala pa kayong pasok.Sayang din ang kikitain ng tindahan."sabi ko.

Lumapit siya, saka umupo sa papag paharap sakin.

"ate,may tindahan na rin naman tayo.Bakit kailangan mo pang umalis, at magtrabaho sa ibang tao."sabi niya na naiiyak.

Malalim akong napabuga ng hangin.

"para sa inyo ni bunso itong gagawin ko,mikay.Gusto kung tulongan sila tatay at nanay.....kayo rin ni bunso.Gusto kung makapagtapos kayong dalawa, kahit ang kapalit nito ay ang paglayo ko pansamantala.Kahit pa sabihin nating may tindahan tayo,kulang na kulang pa rin ang pera, lalo't pareho na kayong nasa kolehiyo.Ayaw kung matulad kayo sakin na hindi nakapagtapos ng pag-aaral dahil wala tayong pera.Kaya tiis-tiis lang muna kapatid,mas malaki ang kikitain ko sa pakikipagsapalaran ko sa malayo."mahaba kung paliwanag.

"titigil na lang ako sa pag-aaral ate,para hindi mo na kailangan mangamuhan at lumayo sa amin."sabi niyang muli, sabay pahid niya sa kanyang pisngi.Alam kung umiiyak na siya,-at kahit ako ay naiiyak rin.Pero pilit kong nilalabanan iyon.Ayaw kung ipakita sa kapatid kong mahirap din para sakin na lumayo sa kanila.

"yan ang huwag mong gagawin,Mikay.Walang titigil sa pag-aaral.Mas pagbutihan niyo pa lalo ang pag-aaral ninyo ni bunso,dahil kapag nakamit niyo na ang pangarap.Ako na ate ninyo ni bunso ang pinakamasayang ate sa buong mundo."nahihirapan kung sabi,saka muli akong huminga malalim.

Umiiyak na tumango siya,saka ako niyakap.

"salamat ate Misty,napakabait mong ate sa amin ni bunso at anak sa magulang natin.Kapag nakapagtapos na ako sa kolehiyo,agad akong maghahanap ng trabaho......at ikaw, hindi kana magta-trabaho sa malayo upang hindi kana ulit lalayo sa amin ha."mangiyak-ngiyak niyang sabi.

Tumango ako, kasabay ng paghagod ko sa likuran niya.

Matapos kaming mag-usap ng kapatid ko,sabay kaming lumabas ng silid.Naabutan namin sila nanay at tatay na nag-uusap ng masinsinan.Tumigil lamang sila ng makita kami.

"nay, tay.Kayo na ang bahala mula bukas sa tindahan.Isang taon lang naman ang kontrata ko sa amo ko.At kapag tapos na,uuwi na naman ako."nakangiti kung sabi sa kanila.

"basta palagi kang mag-iingat doon,anak.Huwag mong kalimutan magdasal ha."paalala sa akin ni itay.

"susundin ko po ang sinabe mo itay.Kayo rin, huwag po matigas ang ulo."

"ang ama mo ang pagsabihan mo, Misty.Sa katigasan ng ulo ng ama ninyo,kaya siya napapahamak."sabi ni inay,na ramdam ko ang inis nito sa ama namin.

"ikaw naman nay, hindi matigas ang ulo ko aksidente lang talaga ang nangyari sa akin noon."sabi ni itay kay nanay,saka yumapos sa kanya, at parang may ibinulong,dahilan ng pagngiti naman ng nanay namin.

Nagkatinginan kaming dalawa ni Mikay,na may ngiti sa aming labi.Masaya kaming pareho dahil sa nakikita naming sweetness ng mga magulang namin.Bihira lang namin sila makitang mag-away,-at kung mag-away man sila,yung tahimik,walang murahan at walang basagan ng gamit,- o pagwawala.

Sana,kapag dumating din sa buhay ko ang pag-aasawa,-yung katulad ni itay ang mapapangasawa ko.Hindi mananakit, at mahamahalin ako habang buhay.

.......................

Alas syete nang umaga ng ihatid ako ng pamilya ko sa terminal ng bus.Hindi na ako hinatid ni ma'am Elizabeth dahil alam ko na ang pupuntahan ko sa maynila-sa bahay nang magiging amo ko at may tiwala rin siya sakin.

At sa ilang oras kung naging byahe.Nakarating na rin ako sa wakas sa terminal.Sasakay na lang ako ng taxi upang sa ganun,hindi ako mahirapang hanapin ang address ng amo ko.

Agad kung pinara ang taxi na paparating, mabuti na lang walang ibang pasahero.Nang makasakay ako,agad kung sinabe ang address kong saan niya ako ihahatid.

Dumaan ang ilang minuto, huminto ang taxing sinasakyan ko sa harap ng guard house.

"ma'am, hanggang dito na lang kita maihahatid.Bawal na pong pumasok sa loob ang taxi."sabi sakin ng driver.

Naintindihan ko naman si manong,dahil private Residence ang lugar, at masyado ng secured.Ang maaari lang pumasok ay mga residente na nakatira rito.

Hindi ako nagreklamo.

"ayos lang po manong.Heto po ang bayad ko, salamat."saka binigay ko ang pamasahe ko.

Pagkatapos kung bumaba ng taxi, napabuga ako ng hangin.

"kaya natin ito, Misty.Para sa pamilya."bulong ko sa sarili ko.

"good afternoon, ma'am.Saan po kayo?"tanong sa akin ng isang guard.

Pinakita ko sa kanya ang hawak kung papel kung saan nakasulat ang address at kung sino ang maging amo ko.Pinakota ko rin ang id ko.

"ah kayo po pala ang inihabilin sa akin kanina.Sige po, ipapahatid ko na kayo,para hindi na kayo mahirapang maglakad, at saka gumagabi na rin."sabi ng guard.

Bumalik siya sa kanyang pwesto, at may tinawagan sa telepono.

Mayamaya lang ay may dumating na isa pang guard.May dalang masasakyan,na siyang maghahatid sa akin sa address ng amo ko.

Dahil hindi naman kalakihan ang dala kung bag.Hindi na kinuha ng lalaking guard ang bag ko.Sumakay na lang ako sa sasakyan na dala nito.

Ilang minuto lang ang tinakbo ng sasakyan,tumigil na ito sa tapat ng magara at kulay maroon na gate.

"dito na po ang address ma'am."sabi sakin ng guard.Nagpasalamat ako rito bago ako bumaba ng sasakyan.

Pagkaalis ng guard,tumingala ako.Namangha ako dahil napakalaki ng bahay ng amo ko, at mag-isa lang din siyang pagsisilbihan ko.

Napangiti ako.

Lumapit ako sa doorbell at pinindot ng isang beses.Ilang sandali muna akong naghintay,mayamaya lang bumukas ang maliit na gate.Lumabas ang may katandaan nang ginang.

"magandang gabi po.Ako po si Misty Vergara,ang pinadala ng agency ng Laoag city."pakilala ko sa sarili ko.

"pasok ka ineng.Kanina pa kita hinihintay."nakangiting sabi sa akin ng ginang.

Pumasok ako sa loob, at sobra akong namangha.Napakaganda, malawak ang loob, at marami ring halaman na namumulaklak.May fountain din sa gitna nito.

Continue......