ตอนที่ 6 แล้วมันจะมีความหมายอะไร

**Warning**

1.เหตุการณ์ในเรื่องเป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น

2.พฤติกรรมบางอย่างของตัวละครมีความไม่เหมาะสม

3.โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

|

|

Imperative Mama คุณแม่จำเป็น

EP.6 แล้วมันจะมีความหมายอะไร

.

.

“พี่รินทร์ไหวเปล่าเนี่ยวันนี้ดูเพลีย ๆ นะ” 

ส้มสังเกตเพื่อนร่วมงานมาสักพักแล้วว่าดูสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีสักเท่าไรก็อดเอ่ยถามเพราะความเป็นห่วงไม่ได้ เพราะตอนนี้อินสภาพเหมือนคนไม่มีสติอยู่กับตัว

“ไม่เป็นไร พอดีเมื่อคืนพี่นอนดึกไปหน่อยนะ”

“นั่งก่อนก็ได้นะพี่เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง” เจ๋งเดินมาคว้าไม้ถูพื้นมาถือไว้เองเพื่อให้อินเดินไปนั่งพัก

“อื้อ ขอโทษนะ พี่พักแค่แป๊บเดียว เดี๋ยวพี่เอาขยะไปทิ้งให้นะ”

“ไม่เป็นไรพี่รินทร์ไม่ต้องคิดมากนะ เจ๋งมันทำได้อยู่แล้ว”

“ครับ ๆ เชิญสาว ๆ นั่งพักกันก่อนได้เลยครับ”

ส้มได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะออกมาพร้อมกับอินที่เห็นเพื่อนร่วมงานอายุน้อยกว่าพูดเล่นกันแบบนี้ประจำแต่ก็ช่วยเหลือกันเป็นอย่างดี

“แล้ววันนี้จะไปรับเด็ก ๆ ไหวมั้ยพี่รินทร์ เอางี้เดี๋ยวส้มทำน้ำหวานให้พี่รินทร์ดื่มหน่อยดีกว่าจะได้สดชื่น” ส้มมองอินแล้วก็ยิ่งเป็นห่วงเพราะหน้าเพื่อนรุ่นพี่ดูซีดลงเรื่อย ๆ

“ขอบคุณนะส้ม”

“ใกล้ถึงเวลาเด็ก ๆ เลิกเรียนแล้ว พี่รินทร์กลับบ้านพร้อมเด็กเลยเหอะ เดี๋ยวผมบอกพี่กฤษณ์ไว้ให้จะได้พักผ่อน”

“ขอบคุณนะทั้งสองคน เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่มาชดเชยให้นะ”

“คิดมากหน่าพี่รินทร์ ช่วย ๆ กัน”

“ใช่ครับ ถ้าพี่รินทร์ไม่ยอมพักเดี๋ยวป่วยหลายวันพวกผมก็แย่อะดิ” 

เจ๋งพูดทีเล่นทีจริงพร้อมกับหัวเราะแต่ก็โดนส้มทุบหลังไปหนึ่งทีเพราะพูดอะไรไม่เข้าท่า และนั่นก็เรียกรอยยิ้มให้ปรากฏขึ้นมาบนหน้าของอินที่ซีดเซียวอยู่เกือบทั้งวันได้

ติ๊ง!!

อยู่เสียงโทรศัพท์ของดารินทร์ก็ดังขึ้นอินจึงหยิบขึ้นมาเพื่อเช็กดู แต่พออินสังเกตที่ชื่อกับเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก อินขมวดคิ้วลองคิดดูให้ดีว่าในความทรงจำของดารินทร์จำเบอร์ที่ส่งข้อความมาให้ได้หรือเปล่า แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะคิดออก

Line Chat

Unknow : น้องรินทร์วันนี้ก็ไม่โผล่มาที่บ่อนเลยน้า จะไม่ให้พี่คิดว่าหนีหนี้ได้ยังไง บ้านเธอพี่ก็รู้จัก คิดว่าโรงเรียนลูกของน้องรินทร์พี่จะไม่รู้จักเหรอ รีบจ่ายก่อนที่อะไร ๆ จะเกิดขึ้นดีกว่านะ ถ้าไม่ได้มาเป็นลูกค้ากันยาวๆ พี่ก็ไม่มีเหตุผลให้ใจดีกับน้องรินทร์นะจ๊ะ รีบคิด พี่ให้เวลาสามวันนะคนสวย

“พี่ขอไปรับลูกก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันนะ” อินร้อนใจเพราะกลัวว่าคนที่เป็นเจ้าของข้อความจะทำตามสิ่งที่ส่งมาบอกกับเขาจริง ๆ ที่โรงเรียนของเด็ก ๆ

“ไปเลยพี่ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวบอกพี่กฤษณ์ให้ครับ”

“ขอบคุณนะ”

.

.

หลังจากไปรับเด็กมาจากโรงเรียนแล้วอินก็เบาใจที่พวกนั้นยังไม่ได้ทำอะไรอย่างที่ส่งข้อความมาบอก อินพาเด็ก ๆ นั่งแท็กซี่มาจนถึงที่พัก ก่อนจะจูงมือเด็กแฝดเพื่อขึ้นไปพักผ่อน

“มะม๊าวันนี้ไม่ไปที่ทำงานเหรอ ไพลินอยากกินหนม”

“วันนี้ม๊ากลับก่อนน่ะลูก”

“ม๊าไม่สบายหรือเปล่าครับ มือม๊าเหงื่อออกเยอะเลย” เพทายที่กุมมือม๊าอยู่แต่รู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ฝ่ามือของม๊าขึ้นมาจนเด็กน้อยแอบกังวล

“ไม่เป็นไรครับลูก ม๊าแค่นอนน้อยไปหน่อย”

“มะม๊าจะมีคนไม่ดีมากอีกมั้ย” 

อินใจกระตุกวูบเด็กน้อยทั้งสองคงจะกลัวอยู่ไม่น้อยเลยจากเหตุการณ์เมื่อวาน และยิ่งสีหน้าของไพลินตอนที่ถามคนเป็นแม่อินยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

บ้านควรจะเป็นที่ที่ปลอดภัยแต่กลับต้องมานั่งกลัวเวลาที่กลับมาถึง ชวนให้อินคิดถึงบ้านที่ตัวเองเคยอยู่มันเคยทำให้อินกลัวทุกครั้งตอนที่กลับไปถึงเช่นกัน

“ไม่มีครับลูก ไม่มีใครมาอีกแล้ว”

“จริงน้าไพลินกลัว” 

อินเหมือนมีก้อนสะอื้นมาจุกอยู่ที่คอ แต่ก็ต้องพยายามกลั้นมันเอาไว้ เพราะไม่อยากให้เด็ก ๆ กังวล

“ไม่ต้องกลัวนะ เค้าจะอยู่กับตัวเอง” 

เมื่อเดินมาจนถึงหน้าประตูอินหยุดเพื่อไขกุญแจห้องเข้าไป อินปล่อยมือออกจากแฝดคนพี่แต่ความอบอุ่นก็ไม่ได้จากไปไหนนานเมื่อแฝดคนน้องยื่นมือเล็กเข้าไปจับมือพี่ตัวเองไว้แทนม๊า

“อื้อ อยากให้ป๊าอยู่ด้วยจัง” ไพลินเบะปากน้อย ๆ พร้อมกับพูดความในใจออกไป

“ไม่เอาหน่าตัว รีบเข้าห้องกัน ม๊าน่าจะง่วงแล้ว” 

เพทายมองหน้าที่ไม่ค่อยมีสีของม๊าแล้วก็คิดว่าม๊าอยากพักผ่อนแล้วจึงเร่งให้คนพี่ที่ดูกลัว ๆ ก้าวเข้าห้องไป

“ลูกทำการบ้านกันก่อนนะครับ เดี๋ยวตอนเย็นม๊าทำข้าวเย็นให้กิน ม๊าขอพักสายตาก่อนนะลูก” 

อินรู้สึกเพลียมากจริง ๆ และคิดว่าตัวเองต้องการการพักผ่อนก่อนจะทำอาหารเย็นให้ลูก จึงเอ่ยบอกให้ลูก ๆ ดูแลตัวเองไปก่อน แล้วจึงเดินเข้าไปเพื่อนอนให้ห้องนอนของตัวเอง เมื่อเห็นว่าลูก ๆ กำลังนั่งทำการบ้านด้วยกันที่ห้องรับแขก

.

.

17.30 น.

“ตัวเค้าหิวแล้ว มะม๊ายังไม่ตื่นเลยทำไงดี”

“เดี๋ยวเค้าลองเข้าไปปลุกม๊าก่อน ตัวไปกินหนมก่อนได้มั้ย”

“อื้อ โอเค”

ว่าแล้วไพลินก็วิ่งไปที่ตู้เย็นเพื่อหานมกินไปก่อน ในขณะที่เพทายเดินไปที่ห้องม๊าเพื่อปลุกม๊าเพราะถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว แต่มาก็ยังไม่มีวี่แววว่าม๊าจะออกมาจากห้องนอนเลย

“ม๊าครับ ยังไม่ตื่นเหรอครับ” 

เพทายเดินเข้าไปใกล้ม๊าก่อนจะเอื้อมมือเล็กไปสะกิดม๊าเบา ๆ แต่เด็กน้อยก็ต้องตกใจและขมวดคิ้วเพราะความสงสัยเมื่อรู้สึกได้ถึงความร้อนจากตัวของม๊า

“อืออออ” อินขยับตัวเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตามองที่มาของสัมผัสอยู่ข้าง ๆ เตียง

“ม๊าไม่สบายเหรอครับ”

“กี่โมงแล้วครับลูก” อินขยับตัวลูกขึ้นจากเตียงแต่ก็ยังรู้สึกปวดหัวอยู่

“จะหกโมงแล้วครับม๊า”

“แย่แล้วม๊าหลับยาวไปหน่อย หิวกันหรือยังครับลูก” อินว่าพร้อมกับขยับตัวลุกออกจากเตียงเพื่อจะได้ไปเตรียมอาหารให้เด็ก ๆ กิน

อินพยายามยันร่างที่รู้สึกปวดเมื่อยให้ลุกขึ้น แต่ทันทีที่เท้าแตะลงพื้นก็ต้องเซล้มลงไปที่เตียงอีกครั้ง พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมขมับเพราะรู้สึกปวดหัวไปหมด

“ม๊าเป็นอะไรมั้ยครับ”

“วันนี้ม๊าคงจะทำกับข้าวให้ไม่ไหวแล้ว เอาเป็นว่าเราสั่งอะไรกินกันดีกว่านะลูก”

“ครับม๊า” ว่าแล้วอินก็ลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์เพื่อโทรสั่งอาหารให้เด็ก ๆ ที่ตอนนี้น่าจะหิวกันมากแล้ว

“ม๊า!!!”

แต่ยังไม่ทันที่อินจะได้โทรออกไปไหนร่างทั้งร่างก็รู้สึกหนักอึ้ง พลางสติก็ค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมกับร่างกายที่ล้มลงไปกับพื้น ทำเอาเพทายที่เห็นภาพม๊าล้มลงไปต่อหน้าต่อตานั่นรีบเข้าไปหาม๊าทันที

“ตัวทำไมเสียงดัง มะม๊า!!!!”

“ตัวม๊าน่าจะไม่สบาย”

“แงงงง ทำไงดี มะม๊าร้อนนนนน”

แฝดคนพี่แตะไปที่ตัวมะม๊าก่อนจะรับรู้ได้ถึงความร้อนที่เกิดขึ้นที่มือเล็ก ๆ นั้นจนเกิดความกังวลว่ามะม๊าจะเป็นอะไรหรือไม่และเริ่มปล่อยโฮออกมาเพราะกลัวมะม๊าจะไม่ยอมตื่นตามประสาความคิดของเด็ก

“ตัวไม่ร้อง เดี๋ยวเค้าโทรหาป๊าก่อน”

“อื้ออ โทร..ฮึก..หาปะป๊า”

ไพลินเช็ดน้ำตาที่เปื้อนไปทั่วใบหน้าเล็กแถมน้ำมูกก็เริ่มออกมาที่ปลายจมูกน้อย นั่งรอให้เพทายโทรหาคนเป็นพ่ออยู่ข้าง ๆ ตัวมะม๊าที่ตอนนี้ไม่มีสติ

.

.

โรงพยาบาล

อินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่หมดสติไปนาน ตาเรียวสวยกะพริบถี่ ๆ เป็นการปรับให้การมองเห็นกลับมาเป็นปกติก็พบว่าตัวเองไม่ได้นอนอยู่บนเตียงที่ห้องนอนของตัวเอง

“ตื่นแล้วเหรอ”

“พี่พิชญ์”

“ดูแลตัวเองยังไง ถึงได้ป่วยจนลูก ๆ ต้องเป็นฝ่ายดูแลเธอซะเอง” 

พ่อของลูกเอ่ยเสียงแข็งทันทีที่เห็นคนป่วยได้สติ บอกตรง ๆ ว่ายิ่งเห็นหน้าคนคนนี้ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด แม้หลัง ๆ มานี้ดูจะมีจิตสำนึกขึ้นมาบ้างก็ตาม

“ขอโทษครับ พอดีผมนอนน้อยไปหน่อย”

“ทำไมนอนน้อยได้ล่ะ หรือตอนกลางคืนออกไปรับจ๊อบหารายได้เสริมมาใช้หนี้” 

อินหันขวับไปมองหน้าคนที่พูดตำหนิตัวเองอย่างแคลงใจ ก่อนจะรีบส่ายหัวปฏิเสธทันที

“ไม่ใช่นะครับ ผมแค่นอนไม่หลับเพราะมีเรื่องให้คิด”

“เรื่องอะไรล่ะ มีเรื่องที่จะยกลูกให้ฉันอยู่ในหัวเธอบ้างมั้ย”

“คือ..”

“ดารินทร์คิดดูให้ดีเถอะเรื่องนี้ ฉันไม่ได้ต้องการจะเอาชนะอะไรเธอ แต่เป็นเพราะลูกของเราที่ควรได้อยู่ในที่ที่ดี มีพร้อมทุกอย่าง ทั้งอาหาร การดูแล การเรียน และความปลอดภัย ลองคิดถึงมุมของลูกบ้าง”

“ม๊า / มะม๊า” 

อินยังไม่ทันได้ตอบกลับคำถามพ่อของลูกแต่อย่างใด เด็กแฝดทั้งสองก็เข้ามาในห้องผู้ป่วยเสียก่อนพร้อมกับเสียงเรียกด้วยความดีใจที่เห็นม๊าได้สติขึ้นมาแล้ว

“ครับลูก”

“มะม๊า อาวินพาไปกินข้าวมา ไก่ทอดอร่อยมากกกก”

“เหรอครับขอบคุณอาวินกันหรือยังครับ”

“ไม่เป็นไรครับเป็นเรื่องที่ผมต้องดูแลคุณหนูอยู่แล้วครับ” 

เลขาหนุ่มยิ้มพร้อมกับมองไปที่เด็กแฝดทั้งคู่อย่างเอ็นดูและคิดถึงลูกตัวเองที่บ้านไปด้วย

“ไม่ได้สิครับ เอ้า เร็วเข้าขอบคุณอาวินเร็วครับ”

“ขอบคุณอาวิน” เสียงเล็ก ๆ ของเด็กแฝดตัวน้อยทั้งสองรีบเอ่ยปากขอบคุณอาวินตามที่คนเป็นแม่บอก

ทุกการกระทำของคนป่วยอยู่ในสายตาของประธานบริษัทคนเก่งซึ่งหรี่ตาลงมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัยปนความแปลกใจไม่น้อย เพราะไม่เคยได้เห็นแม่ของลูกเป็นแบบนี้มาก่อน

การสั่งสอนลูกที่ดูเหมือนจะเป็นไปในทางที่ดี ซึ่งเขาเองก็ไม่เคยได้เห็นแม้จะผ่านเวลามา 5 ปีแล้วที่ปล่อยให้ลูก ๆ อยู่กับแม่ของพวกเขา ไหนจะพฤติกรรมของอีกฝ่ายที่ดูต่างออกไปตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้นโดยสิ้นเชิง

แต่ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะปรับปรุงตัวดีขึ้นกว่าเมื่อเดือนก่อนสักแค่ไหน การกระทำที่ผ่านมาของคนตรงหน้าก็ไม่ได้ช่วยให้ความคิดที่มีต่ออีกฝ่ายต่างออกไปจากเดิมเสียเท่าไรนัก

“ม๊าเป็นยังไงบ้างครับ”

“ม๊าไม่เป็นไรแล้วครับแต่คุณหมอบอกให้ม๊านอนที่นี่ก่อนเผื่อมีอะไรฉุกเฉินครับ”

“แล้วมะม๊าไม่ได้กลับบ้านเหรอ ไพลินจะนอนยังไงไม่ได้ฟังเรื่องเล่ามะม๊า” 

ไพลินปีนขึ้นไปบนเตียงผู้ป่วยแขนเล็กเอื้อมไปกอดอ้อนแม่อย่างน่าเอ็นดูจนคนถูกกอดต้องกอดตอบอย่างเต็มรัก

“แค่วันเดียวนะครับลูก”

“ตัวอย่ากวนม๊าสิให้ม๊านอนพักก่อน”

“ทั้งสองคนไม่ต้องเถียงกันนะครับเดี๋ยววันนี้ไปนอนกับป๊าก่อนครับ” 

จารุพิชญ์ดูเด็กน้อยทั้งสองเถียงกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่งเสียงห้ามทัพไว้ไม่ให้เถียงกันมากไปกว่าเดิม

“แล้วมะม๊าล่ะปะป๊า”

“ป๊าพาพี่ไปด้วยเลยครับเดี๋ยวผมนอนกับม๊าเอง”

“ไม่อาววววว เค้าก็อยากอยู่กับมะม๊า”

แล้วทั้งคู่ก็เถียงกันเจื้อยแจ้วต่อไปจนทำให้คนเป็นแม่นั่งมองแล้วยิ้มตามเพราะความเป็นห่วงที่ได้รับจากเด็กน้อยทั้งคู่ ถ้ายังเป็นอินในร่างเก่าเวลาเจ็บป่วยแบบนี้คงต้องนอนอยู่เพียงลำพัง แต่ตอนนี้กลับมีคนห่วงใยอยู่ตั้งสองคน มันช่างเป็นอะไรที่ดีจริง ๆ

“แบบนี้ป๊าน้อยใจนะครับ ไม่มีใครอยากไปกับป๊าเลยสิเนี่ย”

“ไม่ใช่นะปะป๊า ไพลินรักปะป๊า แต่วันนี้มะม๊าป่วย ต้องมีคนค่อยเป่าให้จะได้หายไวน้า” ไพลินเปลี่ยนจากกอดมาเป็นมากอดปะป๊าของตัวเองแทนเพราะกลัวคนพ่อจะน้อยใจ

“ไม่เป็นไรครับลูกวันนี้ทั้งสองคนไปนอนกับป๊าก่อนนะครับเดี๋ยวม๊าให้คุณหมอเป่าให้นะครับ”

“ได้ครับม๊า” เพทายตอบอย่างไม่อยากขัดใจม๊า

“ก็ได้ ไพลินนอนกับปะป๊ามีของเล่นเยอะ มีตูนดูด้วย รอบนี้เค้าดูตูนน้าตัว”

“อือ ม๊านอนพักดี ๆ นะครับ”

“วินเดี๋ยวพาคุณหนูไปที่รถก่อนนะผมขอคุยกับดารินทร์สักครู่เดี๋ยวตามไปครับ”

หลังจากที่เลขาพาเด็ก ๆ ที่กอดลาแม่ตัวเองเรียบร้อยแล้วไปที่รถตามคำสั่งของประธานบริษัทเรียบร้อย จารุพิชญ์ก็นั่งมองแม่ของลูกที่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขาถ้าเป็นแต่ก่อนคงจะเกาะแกะและพูดจากวนอารมณ์เขาไม่หยุดเป็นแน่

“จะเอายังไงดารินทร์ เธอจะให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นไปถึงเมื่อไร เธอดูแลตัวเองไม่ได้จนต้องให้ลูก ๆ ค่อยดูแล แล้วไหนจะความไม่ปลอดภัยที่เธอสร้างเรื่องไว้อีก ถามจริง ๆ นะเธอจะเห็นแก่ตัวไปถึงเมื่อไร”

“...”

“เธอจะเอาแต่เงียบไม่ได้แล้วนะดารินทร์ เรื่องนี้ฉันใจดีกับเธอมามากแล้ว ฉันเห็นว่าช่วงนี้ดูแลลูก ๆ ดีมากขึ้น งั้นก็ช่วยพิจารณาเรื่องนี้ให้ดี ๆ ว่าเป็นผลดีกับพวกเขามากแต่ไหน แล้วตัดสินใจเลือกทางที่ดีต่อลูก ๆ สักที ฉันขอร้องเธอล่ะ”

“...” อินทำได้แค่คิดตามสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมาก็มีเหตุผล แต่ก็รู้ตัวว่าตัวเองยังตัดสินใจอะไรไม่ได้

“เธอนี่มัน...เอาเถอะถึงแม้ว่าครั้งนี้เธอจะไม่ยอมทำตาม ฉันก็คงจะใช้กฎหมายจัดการเรื่องนี้จริง ๆ จัง ๆ สักที เอาเป็นว่าฉันจะให้เวลาเธอคิดระหว่างที่พักอยู่โรงพยาบาล แล้วถ้าออกจากโรงพยาบาลเมื่อไรขอคำตอบให้ฉันด้วย”

ก่อนจะหันหลังออกไปจากห้องผู้ป่วย เขามองคนที่เอาแต่กุมมือตัวเองอยู่บนเตียงแล้วไม่ยอมพูดอะไรออกมาแม้แต่น้อย จนเขาต้องส่ายหัวเพราะหมดปัญญาที่จะพูดให้อีกฝ่ายเข้าใจ จึงแล้วเดินออกจากห้องไป

“เฮ่อ..คนอะไรดุชะมัดหน้าตาก็ดีทำไมไม่ยิ้มแย้มสักหน่อย” อินได้แต่บ่นกับตัวเอง และถอนหายใจอย่างโล่งอกที่อีกฝ่ายออกไปจากห้องพักแล้ว

Unknow : น้องรินทร์หนีไปแล้วเหรอ

Unknow : พี่มาหาที่คอนโดก็ไม่เจอ

Unknow : คิดว่าจะหนีพ้นเหรอครับ

Unknow : น้องติดต่อกลับด้วยล่ะ ไม่งั้น

Unknow : พี่ไม่รับประกันความปลอดภัยของลูก ๆ น้องน้า

อะไรกันนักนะชีวิตที่ได้อยู่ในร่างนี้ อินคิดตำหนิตัวเองในใจที่ไปขออะไรแปลก ๆ ก่อนจะฆ่าตัวตาย ไอ้ที่ว่าอยากจะเป็นคนอื่นสักครั้งนั่นน่ะ ไม่รู้ว่ามันต้องทำให้ได้มาเจอเรื่องแบบนี้หรือเปล่า และมันดูเหมือนจะมีอยู่เรื่องเดียวที่เป็นเรื่องดี ๆ คือการได้เจอเด็ก ๆ ที่น่ารัก

แต่ก็ดูเหมือนว่าอินต้องปล่อยมันไปเสียแล้ว จะให้เด็ก ๆ มาอยู่กับตัวเองทั้ง ๆ ที่สถานการณ์ของอินในตอนนี้ไม่ดีสักเท่าไร อินได้แต่คิดว่าคงหมดเวลาแล้วสินะ เวลาที่ได้ใช้ชีวิตแบบมีคนที่รักเราแบบไม่มีเงื่อนไขสักครั้ง

“ถ้าเรามาอยู่ในร่างที่มีฐานะก็คงจะดี..หึ..เรานี่มันโลภจริง ๆ ” 

อินนึกตำหนิตัวเองในใจทั้ง ๆ ที่คิดอยากตายแท้ ๆ แต่กลับมาเรียกร้องให้ได้ร่างกายที่ดีกว่าตอนนี้งั้นเหรอ ไม่รู้จักพอจริง ๆ เลยอินเอ๊ย

ขอโทษนะดารินทร์เราคงรักษาลูกของเธอไว้ไม่ได้ แต่มันก็เป็นทางที่ดีที่สุดแล้วที่ให้เด็ก ๆ ไปอยู่กับพ่อของเขา แล้วเธอเองก็ได้ปลดหนี้ที่เป็นต้นเหตุให้ชีวิตเธอเกือบจบลงแล้วด้วย อย่างน้อยเธอก็น่าจะยกโทษให้ฉันตอนเธอกลับมานะดารินทร์

Line Chat

ดารินทร์ : พี่พิชญ์ครับผมตกลงครับ

จารุพิชญ์ : ดีมาก พรุ่งนี้เจอกัน

หลังจากได้ข้อสรุปให้กับตัวเองแล้วอินก็ตัดสินใจว่าจะให้ทุกอย่างเป็นประโยชน์แก่เด็ก ๆ ที่สุดและทางที่ดีก็คงเป็นทางนี้เท่านั้น

“กลับมาตัวคนเดียวอีกแล้วสิเรา”

.

.

ร้านคาเฟ่

“พี่รินทร์มาแล้วเหรอเป็นไงบ้างพี่ ถึงขั้นเข้าโรงพยาบาล” 

หลังจากที่กฤษณ์ไปรับอินมาจากโรงพยาบาลเพราะเจ้าตัวรบเร้าจะไปรับให้ได้ ก็มาแวะมาที่คาเฟ่ทันทีเพราะอินนัดกับคนที่ต้องเจอไว้ที่นี่นั่นเอง

“ไม่เป็นไรแล้วแค่พักผ่อนน้อยน่ะ โจไปไหนล่ะส้ม”ด

“มันไปส่งน้ำบนตึกพี่ แล้วทำไมไม่กลับบ้านก่อนอะพี่รินทร์ หรือบอสใช้งานเหรอ”

“ส้มน้อย ๆ หน่อยผมไม่ใช่คนใจร้ายครับ”

“แฮะ ๆ ส้มหยอกเล่นค่า”

“พี่กฤษณ์ไม่ได้เรียกใช้หรอกแต่พี่มีธุระที่นี่พอดีน่ะ”

“อ๋อ งี้นี่เอง งั้นวันนี้พี่รินทร์ก็เป็นลูกค้าอะสิ รับชาไทยเพิ่มวิปเหมือนเดิมมั้ยคะ”

“อื้อ ขอบคุณนะส้ม” อินหัวเราะกับท่าทางที่ร่างเริงของส้มก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะในร้านเพื่อรอเจอกับคนที่นัดไว้

“ถ้าสั่งอะไรก็สั่งได้เลยน้องรินทร์พี่ไม่เก็บเงิน สวัสดิการพนักงานครับ”

“ไม่ได้สิครับสวัสดิการร้านมันวันทำงาน แต่วันนี้ผมไม่ได้ทำงานให้เป็นลูกค้าสักวันเถอะนะครับ”

“ฮ่า ๆ ..เอางั้นก็ได้ครับ คุณลูกค้าตามสบายนะครับ”

“พี่กฤษณ์ก็”

อินนั่งรอที่โต๊ะอย่างช่างใจ เมื่อรู้ดีว่าเวลาที่จะได้อยู่กับเด็ก ๆ กำลังจะหมดไปแล้วเขาก็ยิ่งวิตกกังวลอยู่ไม่น้อย จะเป็นยังไงกันนะถ้าไม่มีเด็ก ๆ แล้ว

กริ๊ง!!

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า”

อินหันไปตามเสียงกระดิ่งที่ดังขึ้นจากหน้าทางเข้าร้านแล้วก็ใจเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เมื่อเห็นร่างสูงเดินเข้ามาหาตัวเองด้วยใบหน้าที่ตึงเครียด แต่ใบหน้าของเขาก็เป็นแบบนี้มาโดยตลอดเว้นแต่ตอนอยู่กับลูก ๆ เท่านั้นที่จะยิ้มแย้มให้ได้เห็น

“รับไปอ่านสิ” มาถึงพ่อของลูกตรงหน้าก็ไม่รอช้าส่งเอกสารการยกสิทธิ์เลี้ยงดูบุตรให้กับตัวเองไปให้แม่ของลูกอ่านทันที

“ครับ”

“วินไปสั่งเครื่องดื่มรอผมก่อนนะครับ คงอีกสักพัก” 

เมื่อเห็นท่าทางที่คนตรงหน้ากำลังอ่านเอกสารอย่างขะมักเขม้นก็รู้ทันทีว่าน่าจะใช้เวลาพอสมควร ในตอนแรกเขาคิดว่าคนอย่างดารินทร์จะไม่อ่านเสียอีก

“ถ้าเจอต้องไปเจอที่คอนโดพี่พิชญ์เหรอครับ”

“ใช่ เอาตามตรงคือฉันไม่ไว้ใจเธอ ไม่รู้ว่าเธอคิดจะเอาลูก ๆ ฉันหนีไปหรือเปล่า”

“ผมไม่ทำแบบนั้นหรอกครับ”

“ใครจะรู้ เธอก็ลองคิดดูสิว่าอะไรทำให้เรามีลูกด้วยกัน ไม่ใช่เพราะคนแบบเธอรึไง”

จะว่าไปแล้วดารินทร์ก็ร้ายใช่เล่น การเจาะถุงยางนั้นเป็นอะไรที่ไม่แปลกเลยทำไมเขาถึงไม่ไว้ใจ ดูเหมือนว่าทุกอย่างคงเกิดขึ้นเพราะตัวเธอเองนะดารินทร์

“ครับ”

“จำนวนเงินที่ฉันจะให้ เธอคงไม่ติดใจอะไรใช่มั้ย” 

อินไล่สายตาไปตามเอกสารแล้วก็ตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นเงินจำนวนกว่า 1,000,000 บาท นี่มันเยอะมากทีเดียว หากใช้ชีวิตตามแบบเดิมของตัวเองไม่รู้ว่าจะหาได้เท่านี้หรือเปล่า

“มันมากไปหน่อยมั้ยครับ”

“หึ..จะเล่นบทคนดีรึไง เมื่อก่อนเธอเรียกร้องมากกว่านี้อีก”

“เอ่อ..ครับ”

“ใช้ชีวิตให้ดีด้วยนะดารินทร์ ไม่งั้นเธอก็ต้องวิ่งหนีอยู่แบบเดิม หรือเอาตัวเข้าแลกเพื่ออะไรสักอย่างไม่รู้จักจบ”

“ผมไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อยครับ” 

อินปฏิเสธพลางบุ้ยปากไม่พอใจไปด้วยเมื่อคนตรงข้ามไม่ว่าจะเจอกันทีไรก็พูดจาดูถูกเขาอยู่ได้ทุกครั้งไปจนน่าหงุดหงิด

“หึ..อย่ามาทำตัวน่ารักหน่อยเลย ฉันไม่ใจดีกับเธอหรอก”

“ก็ไม่เคยใจดีอยู่แล้วนิครับ”

“เถียงแบบนี้ค่อยเหมือนตัวจริงหน่อย เอาล่ะอ่านเสร็จก็เซ็นซะ”

“ครับ แต่ผมมีเรื่องจะขอสักอย่าง”

“อะไรอีกละ”

“ผมขออยู่กับลูกวันเสาร์อาทิตย์นี้ได้มั้ยครับ รับรองผมไม่พาหนีแน่นอนครับ นะครับ” 

อินเสียงอ่อนเสียงหวานอ้อนขอร้องให้คนตรงหน้าให้อนุญาตหลังจากเซ็นเอกสารไปแล้วได้ไม่นาน

“ก็ได้ แต่อย่าคิดทำอะไรแปลกล่ะ”

“ครับ ขอบคุณครับ”

ร่างเล็กตรงหน้ายิ้มร่าขึ้นมาอย่างไม่เก็บอาการดูเหมือนจะชอบใจเป็นอย่างมากที่เขาอนุญาตให้อยู่กับลูก ๆ ทำอย่างกับรักลูกมากขนาดนั้น ทั้งที่ที่ผ่านมาทิ้งขว้างให้คนดูแลเลี้ยงอย่างไม่ไยดี อย่างกับไม่ใช่ดารินทร์ที่เขารู้จัก

หลังจากที่เสร็จธุระแล้วอินก็ขอตัวกลับบ้านเพื่อไปรอรับเด็ก ๆ ที่คอนโดและนี่เป็นโอกาสเดียวที่เหลืออยู่ จะได้ใช้เวลาเพื่อรับความรักจากเด็ก ๆ อย่างเต็มที่ก่อนที่การมาอยู่ในร่างนี้

จะไม่มีความหมายอะไรเลย..

.

.

.

to be continued..

.

.

.

ฝากติดตามด้วยนะคะ