ตอนที่ 7 เป็นป๊าเต็มเวลาง่ายนิดเดียว

**Warning**

1.เหตุการณ์ในเรื่องเป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น

2.พฤติกรรมบางอย่างของตัวละครมีความไม่เหมาะสม

3.โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

|

|

Imperative Mama คุณแม่จำเป็น

EP.7 เป็นป๊าเต็มเวลาง่ายนิดเดียว

.

.

สองอาทิตย์หลังจากที่ส่งคืนลูกให้คนเป็นพ่อโดยแท้จริงแล้ว แม่ที่เป็นเพียงแค่ร่างกายแบบอินก็ได้แต่นั่งคิดถึงเด็กน้อยทั้งสองซึ่งเคยอยู่ด้วยกันเป็นเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา โดยพยายามทำใจไม่ให้คิดอะไรนอกเสียจากใช้ชีวิตให้ดีเพื่อรอเจ้าของร่างกลับมาเอาร่างกายนี้คืนไป

อินยังคงไปทำงานตามปกติโดยไม่ต้องไปรับลูก ๆ ที่โรงเรียน ทำได้แค่โทรหาเด็ก ๆ เป็นบางครั้ง นอกเสียจากวันอาทิตย์ที่เป็นวันหยุดของร้านถึงได้เจอเด็ก ๆ บ้าง แต่ก็ต้องไปเจอที่คอนโดของคนเป็นพ่อ ทำให้ได้พบกับจารุพิชญ์ไปด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งอีกฝ่ายก็เอาแต่มองตัวเองอยู่กับเด็กทั้งสองด้วยสายตาจับผิดแล้วก็เดินเข้าห้องทำงานไป

และนั้นเป็นเหตุที่อินมาทำงานในเช้าวันจันทร์ด้วยอาการไม่ค่อยจะสดใสเท่าไร ทั้ง ๆ ที่ควรดีใจแท้ ๆ ที่ได้อยู่กับเด็กแฝดที่ไม่ได้เจอตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา

“พี่รินทร์น้ำจะล้นแล้วนะ”

“อ๊ะ โทษทีพี่คิดอะไรเพลินไปหน่อย” 

อินได้สติหลังจากที่ส้มเอ่ยทักเมื่อเห็นเพื่อนร่วมงานเปิดน้ำล้างแก้วทิ้งไว้แต่มือไม่ได้ขยับเอาแต่เหม่อจนน้ำแทบนองออกจากซิงค์ล้างแก้วตรงหน้า

“คิดถึงลูกอะดิพี่ เคยอยู่ด้วยกันตลอดไง”

“ก็นิดหน่อย แต่ก็ยังดีได้เจอทุกวันอาทิตย์ แล้วก็ได้โทรหาทุกเย็น”

“แต่ก็ไม่เหมือนอยู่ด้วยกันไงพี่” เจ๋งพูดแย้งออกมาขณะนั่งพักหลังช่วงเช้าของวันผ่านไปแล้ว

“ก็ใช่ แต่ให้อยู่กับพ่อเขาก็ดี เขาน่าจะมีทุกอย่างให้ลูก ๆ มากกว่าพี่”

“ก็ดีหรอกพี่ แต่ได้อยู่ด้วยกันพ่อแม่ลูกก็ไม่ดีกว่าเหรอครับ”

“แกนี่เสือกเนาะเจ๋ง” ส้มว่าพร้อมกับขว้างผ้าเช็ดโต๊ะใส่ไอ้คนเสียมารยาทอย่างเต็มแรง

“โอ๊ยส้ม สกปรก”

“หัวแกสกปรกกว่าผ้าเช็ดโต๊ะอีก”

“หื้อเดี๋ยวเจอ”

“อ๊าย..อย่านะ” 

อินมองเจ๋งวิ่งเอาหัวไปให้ส้มดมเพื่อแกล้งให้คนที่ว่าร้ายต่อศีรษะตัวเองเพื่อเป็นการลงโทษ ส้มก็เลยต้องวิ่งหนีจนทั่วร้าน

“สองคนนี้เอาอีกแล้วเหรอครับ”

“อ้าว..พี่กฤษณ์มาแล้วเหรอครับ” 

อินหันไปมองคนมาใหม่พร้อมกับส่งยิ้มให้คนที่กำลังหัวเราะเพราะเข้ามาก็เห็นบรรยากาศในร้านวุ่นวายเพราะตัวป่วนขาประจำของร้านทั้งสองคน

“ครับ ก็วันนี้น้องรินทร์จะย้ายที่พักไม่ใช่เหรอ พี่ก็จะไปช่วยขนของไงครับ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่อยากรบกวนเลย”

“ได้ไงล่ะครับ รู้ว่าน้องรินทร์ลำบากจะให้พี่นั่งดูเฉย ๆ เหรอครับ” กฤษณ์พูดไปก็ยิ้มให้ลูกจ้างตัวเล็กไปด้วย

“ผมเรียกรถเอาก็ได้ครับ ไม่ได้ย้ายไปไกลแค่เขาไปในซอย 500 เมตรก็ถึงแล้วครับ”

“ของเยอะจะตาย ให้พี่ช่วยนั่นแหละครับ เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว ไม่รับความเห็นต่างครับ”

“ดื้อจริง ๆ นะครับ” 

อินได้แต่ส่ายหัวให้กับความดื้อรั้นของเจ้านาย เขาเลยได้แต่ยอมรับความช่วยเหลืออย่างปฏิเสธไม่ได้ไปแต่โดยดี

“ฮ่าๆ ก็มีคนบอกเยอะเลยครับ”

.

.

ห้องพักใหม่ของอิน

หลังจากที่เคลียร์เรื่องหนี้สินจนหมดแล้ว อินก็เหลือเงินติดบัญชีไว้กว่าหกแสน เพราะตั้งใจจะเหลือไว้ให้เจ้าของเงินตัวจริง และตัดสินใจย้ายออกจากคอนโดหรูไปด้วย เพราะลำพังเงินเดือนที่หาได้คงจ่ายไม่ไหว

“ดูเล็กกว่าที่เคยอยู่เยอะเลยนะครับ”

หลังจากที่เจ้านายใจดีขับรถมาส่งพร้อมกับช่วยขนของเข้ามาให้อินเสร็จเรียบร้อย ก็ต้องมาเห็นห้องที่อินเช่าอยู่ใหม่มันต่างจากที่อินเคยอยู่ไปหลายเท่า จึงเป็นกังวลแทนเจ้าตัวว่าจะไม่สะดวกสบายเหมือนเดิมแล้วเจ้าตัวจะพอใจกับมันหรือเปล่าเพียงเท่านั้น

“ครับค่าเช่าก็ไม่แพง มีระเบียง เครื่องซักผ้ายอดเหรียญก็อยู่ใกล้ด้วย” 

อินก็หาข้อมูลมาอย่างดีแล้วว่าที่พักใหม่นี้สะดวกสบายในการใช้ชีวิตประจำวันดีจึงตัดสินใจเลือกอยู่ที่นี้ พร้อมกับส่งยิ้มไปให้คนที่สีหน้าดูเป็นกังวลได้คลายความเป็นห่วงลง

“แต่ทางเข้าก็ไกลอยู่เหมือนกันนะครับ กับที่ร้าน”

“เดี๋ยวผมว่าจะซื้อจักรยานสักคันน่ะครับ น่าจะสะดวกกว่า”

“ให้พี่มารับมั้ยครับ” 

เมื่อได้ยินว่าลูกน้องคนโปรดไม่มีรถเพื่อใช้เดินทางกฤษณ์จึงได้จังหวะเสนอตัวเพื่อหวังทำคะแนนทันที แต่ก็ต้องโดนตีตกไปเพราะคนตัวเล็กปฏิเสธกลับมาเสียงแข็งอย่างทันควัน

“ไม่ได้ครับ ไม่ได้เด็ดขาด”

“ทำไมครับ พี่เต็มใจนะครับ”

“ยังไงก็ไม่ได้ครับ ไม่รับความเห็นต่างนะครับ” 

อินยืนยันเสียงแข็งแค่นี้ก็ไม่รู้จะตอบแทนเจ้านายแสนใจดีคนนี้ยังไงแล้ว ถ้าเขามาค่อยรับส่งอีกคงต้องบวชให้ซะแล้วมั้ง

“โดนย้อนแบบนี้พี่ก็ไปไม่เป็นเลยสิครับ”

“ก็ยอมผมแล้วกันนะครับ”

“ครับ ๆ พี่ยอมให้ แต่วันไหนฝนตกให้พี่มาส่งนะครับ”

“ขอบคุณนะครับ เป็นเจ้านายที่ดีจริงเลยนะครับ”

“ไม่อยากเป็นแค่เจ้านายได้มั้ยนะ”

“คงไม่ดีหรอกครับ ผมไม่คิดเรื่องอื่นนอกจากเรื่องเด็ก ๆ หรอกครับ จะเสียเวลาพี่กฤษณ์เอาเปล่า ๆ”

อินตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ เขาเองก็รู้ดีอยู่แล้วว่าเจ้านายคิดกับตัวเองยังไง แต่ก็นั่นแหละ เขาคงจะหลงรักในตัวดารินทร์ที่หน้าตาดี แถมสถานะเขาตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาจะมาคิดเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ในขณะที่ใช่ร่างกายคนอื่นอยู่ด้วย

“อ๋า พี่อกหักเหรอครับ”

“ขอโทษด้วยนะครับ อย่าเสียเวลากันผมเลย ผมอยู่ไม่นานหรอกครับ”

“อะไรครับ พี่ไม่ให้เราลาออกหรอกนะ พนักงานน่ารักๆ แถมทำงานดี พี่ไม่ให้ออกไปไหนแน่นอน”

“ฮ่า ๆ จะทำให้ดีที่สุดนะครับ”

“ดีครับ วันนี้พี่กลับก่อนนะครับ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เหมือนเดิมนะครับ พี่ไม่ถือเรื่องที่เราหักอกพี่หรอกครับ” 

กฤษณ์พูดแก้สถานการณ์ไปเพราะเขาเองก็ยังไม่ได้ลงใจไปกับลูกจ้างคนโปรดมากนักถึงขั้นเสียอกเสียใจ ตอนนี้มันเป็นแค่ความรู้สึกเสียดายก็เท่านั้น

“พี่กฤษณ์ล่ะก็ กลับดี ๆ นะครับ”

.

.

คอนโด LSRK

“ปะป๊า โทรหาม๊าได้อะยางงงงง”

“ตัวอย่ากวนป๊าสิ ป๊าคุยงานอยู่”

ตั้งแต่พาลูก ๆ มาอยู่ด้วย จารุพิชญ์ ก็ต้องฟังไพลินรบเร้าจะโทรหามะม๊าของตัวเองตอน 19.00 น.ทุกวันตามเวลานัดหมายเป๊ะ ๆ เหมือนนาฬิกาปลุกตัวน้อย

“แต่เค้าคิดถึงมะม๊านี่น่า”

“ไม่เป็นไรครับลูก ป๊าผิดเอง ป๊าลืมดูเวลา” คนเป็นพ่อบอกลูกเสร็จก็วางสายจากงานแล้วต่อสายหาดารินทร์เหมือนทุกวัน

[ว่าไงครับลูก ]

“มะม๊า คิดถึงน้า วันนี้ไพลินได้กินข้าวห่อไข่ด้วย แต่ไม่อร่อยเท่าของมะม๊าน้า”

[เหรอครับลูก ไว้วันอาทิตย์มะม๊าไปทำให้กินดีมั้ย ]

“เย้!! มะม๊าเอาซอสเยอะ ๆ น้า”

ไพลินกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ จนคนเป็นพ่อมองดูการกระทำของลูกตัวเองอย่างเอ็นดูปนความตกใจว่าแม่แบบดารินทร์จะทำให้ลูก ๆ มีความสุขแบบนี้ได้

“ม๊าเหนื่อยมั้ยครับ วันนี้ลูกค้าเยอะหรือเปล่าครับ”

อินยิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำถามแสนห่วงใยจากปากของเด็กน้อยวัย 5 ขวบที่มีให้อย่างตื้นตันทำเอาน้ำตาจะไหลออกมาเสียให้ได้แต่ก็ต้องพยายามกลั้นเอาไว้ก่อนไม่ให้มันไหลออกมาต่อหน้าเด็ก ๆ

[ เมื่อกี้ยังเหนื่อยอยู่เลยน้า แต่พอได้ยินเสียงไพลินกับเพทาย ม๊าหายเป็นปลิดทิ้งเลยนะเนี่ย ]

“จริงเหรอ งั้นไพลินจะคุยกับม๊าทั้งคืนเลยดีม้าย”

“ตัว ม๊าต้องพักผ่อนนะ”

“จริงด้วย งั้นเอาไว้ฟังวันอาทิตย์เนาะ ๆ”

[ อื้อ ม๊ารอวันอาทิตย์นะครับลูก ]

อินนอนคุยกับเด็ก ๆ ไปสักพักจนเกือบจะหนึ่งชั่วโมงแล้ว จึงถึงเวลาต้องวางสายแล้วเพราะค่อนข้างดึก ไหนจะยังไม่ได้จัดของให้เข้าที่ดี ๆ เลย ถ้าคุยมากกว่านี้เด็ก ๆ ได้นอนดึกไปด้วยแน่

[ ไปนอนได้แล้วครับลูก ไพลินหาวใหญ่แล้ว ]

“งื้อ ไพลินม่ายง่วงงงงงงง”

“ไม่ง่วงอะไร ตัวตาจะปิดแล้ว”

“อยากฟางนิทานมะม๊าอีก มะม๊าเพื่อนเยอะ ๆ”

[ ไว้มีโอกาสม๊าเล่าให้ฟังนะครับลูก แต่ตอนนี้คนเก่งของม๊าไปนอนได้แล้วน้า ]

“ครับม๊า / ไพลินนอน ๆ”

เมื่อได้ข้อสรุปแล้วว่าเด็ก ๆ ถึงเวลานอนคนเป็นพ่อก็รับโทรศัพท์มาจากมือลูกๆ แล้วเพทายก็พาแฝดพี่ของตัวเองเดินไปที่ห้องนอนอย่างไม่ต้องให้เอ่ยปากบอก

“ไม่ได้อยู่ที่ห้องรึไง” 

หลังจากที่รับมือถือมาแล้วแต่ปลายสายยังไม่ปิดกล้องวางสายไป จารุพิชญ์จึงเห็นว่าคนในกล้องไม่ได้อยู่ในห้องเดิมเหมือนที่เคยเห็น

[ ผมย้ายแล้วครับ มาอยู่ห้องใหม่ ]

“เหรอ ทำไมอยู่ที่เก่าไม่ได้เพราะคิดถึงลูกรึไง” 

จารุพิชญ์พูดพลางหัวเราะในลำคอเหมือนเหน็บแนมมากกว่าตั้งใจจะหมายความอย่างที่พูดจริง ๆ

[ อันนั้นก็ด้วยครับ แต่ผมไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าด้วยครับ ] 

พิชญ์ขมวดคิ้วไปครู่หนึ่งเมื่อได้ฟังคำตอบอีกฝ่าย นอกจากแปลกใจที่คนในสายคิดถึงเรื่องประหยัดเงินเป็นต่างจากแต่ก่อนที่เจ้าตัวคงหาผู้ชายรวย ๆ คนใหม่มาจ่ายให้ทันทีอย่างไม่เดือดร้อนอะไร

“เงินที่ให้ไปใช้หมดแล้วรึไง”

[ ใช่เงินของผมที่ไหนละครับ ]

“แล้วของใคร จะเก็บไว้ให้ลูกเหรอ ตอบแบบนั้นฉันคงขำแย่”

[ ผมคงไม่ตอบหรอกครับ เพราะยังไงก็ไม่ใช่เรื่องของเรา แค่นี้นะครับ ]

ว่าจบแล้วปลายสายก็วางไปทันที จารุพิชญ์ได้แต่แปลกใจที่ดารินทร์ไม่พูดจาเล้าโลมหรือถ่วงเวลาให้ได้คุยกับเขาต่อเหมือนที่เคยทำเช่นตอนเขาโทรหาลูก ๆ จนเป็นเขาเองที่ต้องตัดสาย

“หรือว่าคนผ่านความเป็นความตายแล้วจะดีขึ้น”

ประธานบริษัทเริ่มส่ายหัวเพื่อสลัดความคิดที่ไม่เข้าเรื่องออกไป คนเราไม่สามารถเปลี่ยนกันได้ง่าย ๆ หรอก ก็คงจะแสดงละครเรียกคะแนนสงสารอีกเหมือนเคย

.

.

7.30 น. “ไพลินนั่งกินดี ๆ ครับ”

“อื้อ แต่ไพลินเอาหนมปังไม่ถึง”

“เดี๋ยวเค้าเอาให้ ตัวนั่งลงดี ๆ ก่อน” 

ไพลินยอมนั่งลงดี ๆ ตามที่ทั้งพ่อและน้องชายบอกแต่ก็ไม่คลายหน้ามุ้ยเพราะไม่พอใจที่ไม่ได้หยิบขนมปังกินเอง

“ไพลินอย่ากัดแต่เนื้อขนมปังสิลูก มันไม่ดีนะครับ”

“ก็ไพลินไม่ชอบกินขอบ”

“ไม่ชอบก็ต้องกินครับ เวลาออกไปกินข้าวข้างนอก เดี๋ยวคนมองว่าไม่มีมารยาทนะครับลูก”

“มารยาทคืออะไร”

“มารยาทเป็นสิ่งที่ทุกคนควรมี และหนึ่งในนั้นคือไม่ทานของเหลือนะครับลูก”

“แต่ไพลินไม่ชอบกินนะปะป๊า” ไพลินยังดื้อส่งสายตาอ้อนคนเป็นพ่อเพราะชอบกินขอบขนมปัง

“เดี๋ยวผมกินแทนพี่เองครับป๊า ไว้ค่อยให้พี่ฝึกตอนโตกว่านี้เถอะครับป๊า” เพทายเห็นท่าว่าแฝดพี่ตัวเองจะร้องงอแงหลังจากที่พ่อออกคำสั่งเสียงแข็ง

“ไพลินไม่ชอบปะป๊าแล้ว”

ปากเล็กเบะออกเมื่อไม่พอใจปะป๊าที่เอาแต่สั่ง ตั้งแต่มาอยู่ที่นี้ปะป๊าเอาแต่บอกให้ทำสิ่งที่ไม่ชอบทั้งนั้น มีแต่เรื่องที่เพทายทำได้ง่าย ๆ แต่ไพลินกลับต้องใช้ความอดทนอย่างมากกว่าจะผ่านไปได้ เช่นแยกเตียงนอนกับเพทาย แล้วก็ไม่ได้ฟังนิทานก่อนนอน ทำการบ้านก่อนทานของว่าง ปะป๊าไม่น่ารักเหมือนมะม๊าเลยสักนิด

“ถ้าน้องไพลินทำได้ดี ป๊าจะพาไปกินไอติมวันศุกร์ดีมั้ยครับ”

“ก็ได้ ไพลินยอมคืนดีด้วยก็ได้” แต่เด็กน้อยก็ต้องแพ้ให้กับพลังความหวานของไอศกรีมอีกเช่นเคย เมื่อถูกเสนอให้เป็นของแลกเปลี่ยน

“ขอบคุณครับลูก รีบทานเถอะครับ เดี๋ยวป๊าไปส่งที่โรงเรียน”

“โอเค/ครับป๊า”

.

.

บริษัท LSRK

“เป็นอะไรมั้ยครับ ประธานดูเพลีย ๆ นะครับ”

“เลี้ยงลูกเองไม่ง่ายเลยนะครับ”

ประธานคนเก่งพูดพลางใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้คลึงที่ระหว่างคิ้วทั้งสองข้างเพื่อเป็นการคลายเครียด เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในทุกเช้าและทุกเย็นเวลาต้องคอยดูแลลูก ๆ เพทายไม่เท่าไร แต่ไพลินกว่าจะโน้มน้าวให้ทำอะไรตามที่บอกก็ทำเอาเหนื่อยไม่ใช่เล่นเลยล่ะ

“ให้ผมช่วยหาพี่เลี้ยงให้มั้ยครับ”

“ไม่ต้องหรอกครับ คนอย่างดารินทร์ยังดูแลลูก ๆ ได้ก็คงไม่ยากเท่าไรมั้งครับ”

“แต่เด็กเลี้ยงยากนะครับ คุณหนูเพทายไม่เท่าไร แต่คุณหนูไพลินไม่ใช่เล่น ๆ เลยนะครับ” 

วินพูดไปพลางหัวเราะไปด้วยเมื่อนึกถึงใบหน้าคุณหนูตัวน้อยที่เรียกได้ว่าเป็นอิสระ แต่ต้องมาอยู่กับพ่อที่แสนจะเนี๊ยบ คงงอแงเอาเรื่องจนคนเป็นพ่อคิดไม่ตก

“นั้นน่ะสิ เด็กน่ารัก ๆ แบบนั้น เวลาไม่ฟังก็เอาเรื่องเลยล่ะครับ”

“ไม่โทรไปขอคำแนะนำจากคุณดารินทร์ล่ะครับ”

“แบบนั้นไม่ได้หรอกครับ”

วินได้แต่หัวเราะในใจเมื่อคิดได้ว่าเจ้านายตัวเองไม่ยอมเสียศักดิ์ศรีโดยการไปขอร้องคนที่ตัวเองอุตส่าห์แย่งลูกมาได้ให้ช่วยเหลือแน่ ๆ

“งั้นก็ต้องปวดหัวไปสักพักใหญ่เลยล่ะครับ กว่าจะผ่านไปได้”

“พอได้ลองเลี้ยงลูกเองแล้วผมนับถือวินเลยนะครับ ที่เลี้ยงลูกจนโตมาได้ขนาดนี้ กี่ขวบแล้วนะครับ”

“12 แล้วครับ เดี๋ยวนี้ไม่ติดพ่อแม่แล้วครับ อยู่กับตัวเองได้แล้ว ถ้าเลือกได้ไม่อยากให้โตสักเท่าไรเลย”

“ฮ่า ๆ ดูเหมือนเราจะสวนทางกันอยู่นะครับตอนนี้” 

ทั้งคู่หัวเราะใส่กันเมื่อคุยเรื่องลูกของตัวเอง เหมือนสมาคมพ่อบ้านที่มาปรึกษาปัญหาเรื่องลูกของกันแล้วกัน

.

.

โรงเรียนของเด็กแฝด

“อาวินสวัสดีครับ”

“ปะป๊าล่ะอาวิน”

“ป๊าไม่ว่างครับ อาวินเลยขอมารับแทนครับ”

ไพลินทำหน้ามุ่ยไปครู่หนึ่งเพราะไม่พอใจที่ปะป๊าไม่ยอมมารับอีกแล้ว ทั้งที่รับปากว่าจะมารับแท้ ๆ วินเห็นหน้าคุณหนูตัวน้อยก็อดเอ็นดูไม่ได้ เป็นการงอนที่น่ารักไม่หยอกจริง ๆ

“ตัวไม่งอแงนะ เดี๋ยวป๊าทำงานเสร็จก็กลับมาเอง วันนี้เค้าให้ตัวเลือกชุดนอนดีมั้ย”

“ก็ได้ ไว้ไพลินจะจัดการปะป๊าทีหลังเอง” 

วินหัวเราะออกมาเล็กน้อย คิดไปถึงประธานบริษัทที่มีแต่คนเคารพกลับต้องมาโดยคาดโทษจากเด็กน้อยแก้มอ้วนที่รอสำเร็จโทษเขาอยู่เมื่อกลับมาถึงบ้าน

.

.

คอนโด LSRK

แกร๊ก

“ป๊ากลับมาแล้วครับละ..ลูก”

จารุพิชญ์ชะงักทุกการกระทำลงเมื่อเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นว่ามีเด็กตัวน้อยยืนกอดอกหน้านิ้วคิ้วขมวดรออยู่ พร้อมกับส่งสายตาตำหนิเขาเหมือนว่าเขาไปทำอะไรที่เป็นความผิดอันใหญ่หลวงมาเสียอย่างนั้น

“ทำไมปะป๊าไม่ทำตามที่พูด ปะป๊าบอกว่าจะไปรับเราหลังเลิกเรียน” 

เอาแล้วไงเขาโดนทำโทษเสียแล้วแต่เป็นถูกต่อว่าที่ทำเขาอดยิ้มออกมาไม่ได้เลย ปากเล็กที่มุ่ยอยู่ช่างน่ารักเสียจริง

“ป๊าขอโทษได้มั้ยครับ ป๊าซื้อนี่มาให้พอจะหายโกรธมั้ยครับ”

“ไอติมมมมม” 

เด็กที่ตั้งท่าโกรธกอดอกเมื่อครู่หายไปในพริบตาเมื่อเห็นว่าในมือปะป๊ามีของโปรดตัวเองอยู่ พลันเก็บความโกรธเอาไว้ก่อนทันที

“เพทายลูกมากินก่อนสิครับ” 

เมื่อทำให้เด็กน้อยคนพี่หายโกรธได้แล้วก็มองหาแฝดคนน้องที่นั่งทำการบ้านตั้งแต่กลับมาจากโรงเรียนเป็นแบบนี้ทุกครั้ง

“ไม่เป็นไรครับป๊า ผมทานข้าวอิ่มแล้วครับ”

“ไม่พักก่อนเหรอครับลูก” 

หลังจากที่ไพลินง่วนอยู่กับการกินไอศกรีมไปเรียบร้อยแล้ว จารุพิชญ์ก็เดินมานั่งอยู่ข้าง ๆ เพทายที่ทำการบ้านอยู่ แต่มันดูเหมือนจะเป็นการบ้านที่ออกจะเกินวัยของเพทายอยู่ไม่น้อย

“คุณครูให้โจทย์มาลองทำดูครับป๊า”

“แต่ว่านี้เป็นโจทย์ของเด็กประถมนะลูก”

“ครับ คุณครูบอกให้ลองดู ถ้าทำได้คุณครูบอกจะขอคุยกับป๊าม๊าครับ” อ่า..ว่าแล้วเชียวต้องมีคนเห็นแววความฉลาดของเพทาย ว่าง ๆ เขาต้องพาไปตรวจความถนัดจาก DNA สักหน่อยแล้ว

“แล้วชอบทำมั้ยครับ”

“ชอบครับ”

“ถ้าชอบทำอะไร ป๊าก็จะสนับสนุนนะครับ” 

จารุพิชญ์ลูบหัวเพทายด้วยความเอ็นดูปนความภูมิใจเพราะเมื่อเห็นเพทายทีไรก็อดคิดถึงตัวเองตอนเรียนเมื่อสมัยอายุเท่าเพทายไม่ได้

“ขอบคุณครับป๊า”

Rrr Rrr Rrr

เวลาผ่านไปครู่หนึ่งหลังจากที่เขานั่งตอบคำถามเพทายเมื่อเจอสิ่งที่ไม่เข้าใจระหว่างลูกทำโจทย์ อยู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา ปลายสายขึ้นเป็นวินเลขาคนสนิท คงหนีไม่พ้นเรื่องงานอีกตามเคย

“ว่าไงวิน”

[ขอโทษที่รบกวนครับประธาน แต่ประธานเกียรติศักดิ์ขอคุยกับท่านเรื่องเร่งด่วนครับ]

“ได้ครับบอกให้เค้าติดต่อมาได้เลย”

เป็นเวลานานที่จารุพิชญ์ได้คุยงานทางโทรศัพท์แต่ดูเหมือนยังต้องคุยต่ออีกสักพัก ทำให้เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงที่เด็กแฝดต้องได้คุยกับม๊าของพวกเขาแล้ว จึงเป็นเด็กน้อยไพลินที่เดินเข้ามากระตุกชายเสื้อป๊าเพื่อบอกเวลา

“ปะป๊า โทรหามะม๊า” 

จารุพิชญ์รีบเอามือปิดโทรศัพท์ไว้ แย่แน่ ๆ ถ้ามีใครรู้ว่าเขามีลูกแล้วในตอนที่เขายังไม่ได้ประกาศออกไป ยังไงก็ตามก่อนที่จะเกิดข่าวลือเขาขอจัดการเรื่องของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนเพื่อให้มีผลกระทบต่อลูก ๆ

“รอก่อนนะครับ เดี๋ยวป๊าออกไปครับ”

“อื้อ..เร็วน้าปะป๊า”

“โทษทีครับ ข้อเสนอดีนะครับ แล้วจะเริ่มประมาณไตรมาสไหนครับ”

จากที่บอกลูกว่าอีกสักพักเขาก็คุยโทรศัพท์อยู่อีกกว่าครึ่งชั่วโมงจนลืมเรื่องที่บอกให้ลูก ๆ รอไปเสียดื้อ ๆ นั่นทำให้เด็กตัวน้อยต้องเดินมาตามอีกครั้ง

“ปะป๊า!!”

“ไพลินป๊าบอกว่ารอก่อน” 

ด้วยความตกใจแล้วกลัวว่าเสียงจะเข้าไปในสายรีบยกมือปิดโทรศัพท์ และเผลอหันไปตวาดเด็กน้อยจนไพลินตกใจ ด้วยความที่ไม่เคยโดนปะป๊าดุมาก่อน

ปากเล็กเบะออกและน้ำตารื้นขึ้นมาน้อย ๆ ก่อนจะวิ่งออกไปจากห้องทำงานปะป๊าทันที จารุพิชญ์เห็นแบบนั้นก็ใจเสียรีบบอกปลายสายว่าจะติดต่อกลับทีหลัง เห็นทีว่าเข้าสร้างคดีใหม่ให้ตัวเองเสียแล้วสิ

แต่เมื่อออกมาจากห้องทำงานเพื่อมาดูว่าไพลินที่น่าจะโกรธเขาอยู่นั้น แต่เขากลับไม่เห็นวี่แววของเด็กทั้งสองคนเลย จึงเดินไปที่ห้องนอนของลูก ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงเล็กที่กำลังคุยกันอยู่เรื่องของตัวเขา ในทีแรกเขาว่าจะเปิดเข้าไป แต่เนื้อหาที่เด็ก ๆ พูดคุยกันอยู่ทำให้เขาชะงัก

“ตัวไม่ร้องนะ ป๊าไม่ได้ตั้งใจหรอก”

“แต่ปะป๊าดุเสียงดังเลย เค้าไม่อยากอยู่กับปะป๊าแล้ว มะม๊าใจดีกว่าตั้งเยอะ”

“ไหนบอกอยากอยู่กับป๊าไงเมื่อก่อน เดี๋ยววันอาทิตย์ก็ได้เจอม๊าแล้ว”

“ก็ปะป๊าเอาแต่ห้าม ฮึก..นอนกับเพทายก็ไม่ได้ ฮึก..เค้าอยากจับมือตัวตอนนอน ปะป๊า ฮึก..ก็บอกว่าไม่ได้ อะไรที่เค้าไม่ชอบ ฮึก..ปะป๊าก็บังคับให้กิน แล้วไหนจะให้เค้าเรียนพิเศษอีก เค้าไม่อยากเรียน ฮือออออ” ความในใจพวยพุ่งออกมาจากปากเล็กที่ยังคงเบะคว่ำลงส่งเสียงสะอื้นอยู่ไปพร้อม ๆ กัน

“ไม่ร้องนะตัว เดี๋ยววันนี้เค้าขอป๊าให้ว่าเราจะนอนด้วยกันนะ”

“จริง ๆ นะ ฮึก..เรื่องเรียนด้วยได้มั้ย”

“เรื่องนั้นไพลินลองบอกป๊าว่าทำไมไม่ชอบดูนะ ตอนนี้ตัวหยุดร้องก่อนนะ เค้าปวดใจ”

“ไม่ปวด เพทายไม่เจ็บน้า เค้าหยุดแล้ว ฮึบ” 

เมื่อได้ยินว่าแฝดคนน้องปวดใจเพราะตัวเองร้องไห้ไพลินจึงทำท่ากลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างสุดกำลัง

“อื้อ เค้าไม่เจ็บแล้ว”

ทุกการกระทำของเด็กทั้งสองคนอยู่ในสายตาคนเป็นพ่อทุกอย่าง เขาคงเข้มงวดกับไพลินเกินไปจริง ๆ อย่างที่ลูกว่ามา เป็นเพราะเห็นว่าไพลินเอาแต่เล่นจำกังวลว่าจะตามไม่ทันเพทายเอา

แต่เขาลืมคิดไปว่าเขาไม่ควรเปรียบเทียบลูก ๆ ด้วยกันเองเลย

[ ครับ แล้วลูกล่ะครับ ] 

หลังจากที่เห็นว่าลูกปลอบกันได้แล้ว เขาก็กดโทรวิดีโอคอลหาแม่ของลูกทันที หวังจะใช้สิ่งนี้ง้อแฝดคนพี่ให้หายโกรธ

“ไพลินร้องไห้น่ะ”

[ หือ ไพลินเหรอครับ บังคับอะไรแกมั้ยครับ ]

“ก็หลายอย่างน่ะ ฉันอยาให้ไพลินตามให้ทันเพทาย ก็เลยว่าจะให้เรียนพิเศษ” จารุพิชญ์หน้าเครียดอธิบายเหตุการณ์ให้แม่ของลูกฟัง

[ พี่พิชญ์จะให้ใครตามเพทายทันล่ะครับ เพทายเค้าเรียนรู้เร็วตามธรรมชาติของเขา ส่วนไพลินเค้าก็เร็วตามพัฒนาการนะครับ ]

“อื้อ ฉันลืมไป” 

จารุพิชญ์ตอบกลับเสียงอ่อนเมื่อได้ยินความจริงข้อนี้ตีแสกหน้าจากอีกฝ่ายที่เขาเคยปรามาสว่าไม่เอาไหน

[ โดนลูกงอนเหรอครับ ] 

“คงงั้น บอกไม่อยากอยู่กับฉัน” 

อินยิ้มให้กับทางท่าไปไม่เป็นที่ไม่เคยเห็นมากก่อนของคนปลายสาย อย่างที่เขาว่ากันพ่อที่ไหนก็แพ้ให้ลูกตัวเองกันทั้งนั้น กลัวกันทุกคนเมื่อลูกจะไม่ต้องการตัวเอง

[ แกคงโกรธอยู่ก็เลยพูด ขอผมคุยด้วยหน่อยสิครับ ]

“อือ”

จารุพิชญ์เดินเข้าไปในห้องลูก ๆ เพื่อให้คนแม่ได้คุยกับลูกเหมือนทุกวัน แต่พอเปิดเข้าไปเขาก็เห็นภาพที่ชวนปวดใจ เมื่อไพลินขยับเข้าไปหลบหลังเพทายเพราะไม่อยากเห็นปะป๊าในตอนนี้ จนจารุพิชญ์ต้องยื่นโทรศัพท์ให้เพทายแทน

“สวัสดีครับม๊า”

[ไหนใครงอแง ใครร้องไห้น้า ] ทันทีที่ได้ยินเสียงมะม๊าน้ำตาที่แห้งไปแล้วก็เริ่มเอ่อออกมาอีกครั้งแต่ก็พยายามกลั้นไว้เพราะกลัวจะทำให้เพทายปวดใจ

“ไพลินไม่ร้อง” ยิ่งเห็นเด็กน้อยกำลังกลั้นน้ำตายิ่งทำให้อินเอ็นดูเข้าไปอีก

[ เก่งจังเลยน้า แล้วใครบอกไม่อยู่กับป๊า ไม่กลัวป๊าน้อยใจเหรอ ]

“ก็ป๊าดุ”

[แล้วถ้าป๊าขอโทษจะให้อภัยมั้ย]

“ต้องให้อภัยถ้าปะป๊าขอโทษ ใครทำผิดแล้วขอโทษเราต้องให้อภัย” ไพลินว่าพลางเหลือบตาไปมองปะป๊าที่ทำหน้าตาละห้อยอยู่ข้าง ๆ

“ป๊าขอโทษครับลูก ที่เสียงแข็งใส่ แล้วก็บังคับลูกมากเกินไป ให้อภัยป๊านะครับลูก” เสียทรงจริง ๆ ด้วย ประธานบริษัทกลับแพ้ให้เด็ก 5 ขวบซะได้

“อื้อ ทีหลังอย่าทำอีกนะ” ไพลินเดินไปตบบ่าพ่อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ช่างน่าเอ็นดูอะไรอย่างนี้ เห็นแล้วอยากเข้าไปกอด

“ม๊าเป็นไงบ้างครับ” เพทายเห็นว่าทุกอย่างดูจะคลี่คลายแล้วเพราะตอนนี้ไพลินอยู่บนตักพ่อพร้อมกับถูกกอดหอมง้ออย่างเต็มรักเรียบร้อยแล้ว

[สบายมากครับลูก ม๊ามาอยู่ห้องใหม่ด้วยนะ]

“ห้องใหม่ ไพลินอยากไปด้วย”

[ไว้ว่าง ๆ ให้ป๊าพามานะลูก] อินพูดไปด้วยเสียงประหม่าเพราะเขารู้ว่าข้อตกลงคือต้องไปเจอที่คอนโดพ่อของลูกเท่านั้น

“ปะป๊าพาหามะม๊าด้วยน้า” ไพลินหันไปบอกพ่อทันทีด้วยความอยากเห็นห้องใหม่มะม๊า

“ไว้มีโอกาสป๊าพาไปนะครับ” จารุพิชญ์ตอบเอาใจลูกไปก่อนเพื่อไม่ให้เด็ก ๆ รับรู้ถึงความไม่ปกติของความสัมพันธ์พ่อกับแม่

“ไพลินอยากให้ม๊ามาอยู่ด้วยจังที่บ้านปะป๊ามีห้องเหลือด้วย อยากอยู่กับทั้งปะป๊า และมะม๊า เหมือนเพื่อน ๆ ไพลินนนน” 

ความกดดันเกิดขึ้นทันทีเมื่อพ่อและแม่ได้ยินความประสงค์ของลูกตัวน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่พ่อแม่อย่างเขาทั้งสองคนให้ไม่ได้

“ตัวเค้าว่าม๊าน่าจะเหนื่อย ให้ม๊าไปพักผ่อนดีกว่านะ” 

เพทายที่เห็นว่าบรรยากาศไม่ค่อยดีเท่าไรก็เป็นฝ่ายยุติปัญหาก่อนที่ป๊ากับม๊าจะทำตัวไม่ถูกไปมากกว่านี้ นั่นเป็นเพราะเพทายมักจะรับรู้อะไร ๆ ได้มากกว่าเด็กคนอื่น ๆ เสมอ

“โอเคคคคค พรุ่งนี้คุยกับมะม๊าอีกน้า มะม๊านอนหลับฝันดี” 

ไพลินโบกมือให้โทรศัพท์แล้วยิ้มร่าให้กับมะม๊าด้วยอารมณ์ดีไม่เหมือนเด็กขี้แยเมื่อกี้เลยสักนิด

“ฝันดีนะครับม๊า”

[ครับลูก พรุ่งนี้คุยกันใหม่ครับ]

หลังจากวางสายจากแม่ของลูกไปแล้วจารุพิชญ์ก็เอาเด็ก ๆ เข้านอน และแน่นอนว่าวันนี้เด็กทั้งคู่ขอนอนด้วยกันเหมือนอย่างที่ทั้งคู่ตกลงกันไว้แล้ว ซึ่งเขาเองก็อนุญาตพร้อมกับยืนมองเด็ก ๆ จับมือกันจนไพลินหลับไป แต่เพทายยังคงตื่นอยู่และคุยกับป๊าก่อนป๊าออกไป

“ว่าไงลูกมีอะไรจะพูดกับป๊า”

“อย่าบังคับพี่เลยนะป๊า ปล่อยพี่เค้าสนุกไปเถอะครับ”

“ป๊าไม่ได้อยากบังคับลูก ป๊าแค่คิดว่ามันดีครับ”

“แต่พี่ไม่ชอบครับ ม๊าบอกว่าคนเราไม่สามารถชอบอะไรเหมือนกันได้ แล้วคนเราก็ไม่ควรถูกบังคับให้ทำอะไรที่ไม่ชอบครับป๊า”

จารุพิชญ์อึ้งไปครู่หนึ่งเพราะสิ่งที่เพทายพูดมันเหมือนเขาถูกสอนโดยคนที่เป็นลูกเขาทางอ้อม และที่ยิ่งไปกว่านั้น เพทายยังเอาคำสอนของแม่ ที่เขาไม่เคยคิดว่าคนคนนั้นจะเป็นได้มาสอนคนแบบเขา

“ม๊าสอนอะไรแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรครับ”

“เดือนที่แล้วครับป๊า”

“ม๊าเริ่มสอนอะไรดี ๆ นานหรือยังครับลูก”

“ตั้งแต่ม๊าหายป่วยคราวนั้นครับ”

“อยู่กับม๊าดีมั้ยครับลูก”

“ดีกว่าเมื่อก่อนมากครับ ไพลินเองก็มีความสุข ม๊าทำอาหารอร่อย เล่านิทานเก่ง แล้วก็ม๊าทำงานกับคนดี ๆ ครับ อยู่กับม๊าก็มีความสุขครับ”

“ครับลูก วันนี้เพทายก็นอนได้แล้วนะครับ”

“ครับ ป๊าก็ฝันดีนะครับ”

หลังจากที่ส่งลูกเข้านอนเรียบร้อยจารุพิชญ์ก็กลับมาเคลียร์งานที่เหลือจนเวลาร่วงเลยมาถึง 23.00 น. ก่อนที่สมาร์ตโฟนจะเตือนให้เข้านอนตามที่ตนตั้งเวลาไว้

เมื่อล้มตัวลงนอนในหัวเขาก็มีความคิดแวบเข้ามาก่อนที่จะหลับ เรื่องนั้นเป็นเรื่องของ ดารินทร์ ที่ดูเปลี่ยนไปมากหลังจากที่รอดตายมาจากอุบัติเหตุ ทั้งท่าทาง การพูดการจา ไม่เหมือนคนเดิมที่เขาเคยรู้จักเลยแม้แต่น้อย

ไหนจะเรื่องที่ลูกบอกอีกว่าอยู่กับม๊าแล้วมีความสุข ทั้งที่ก่อนหน้าถามถึงม๊าทีไรก็ไม่ค่อยมีเรื่องจะเล่าเท่าไรแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับมีทั้งเรื่องอาหาร ไหนจะเรื่องสอนลูกอีก ต่างจากตลอด 5 ปีแล้ว ทำไมพึ่งจะมาทำเอาตอนนี้กัน

“ว่าจะหาคนมาดูแลเด็กแฝดสักหน่อย ม๊าเค้าทำไว้ดีขนาดนี้แล้วจะหาได้ที่ไหนล่ะเนี่ยเรา”

.

.

.

to be continued..

.  

.

.

ฝากติดตามด้วยนะคะ