Imperative Mama คุณแม่จำเป็น (Mpreg)

 **Warning**

1.เหตุการณ์ในเรื่องเป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น

2.พฤติกรรมบางอย่างของตัวละครมีความไม่เหมาะสม

3.โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

4. มีฉากเกี่ยวกับ suicide / self-harm (ทำร้ายร่างกายตัวเอง ฆ่าตัวตาย)

|

|

Imperative Mama คุณแม่จำเป็น

บทนำ ความสิ้นหวัง

.

.

อภิษฎา เปี่ยมมีสุข หรือ อิน เป็นชื่อที่ได้มาจาก พ่อแม่บุญธรรม ของเขา อันที่จริงแล้วอินเป็นเด็กกำพร้าไม่รู้แม้กระทั่งหน้าตาของพ่อแม่ที่แท้จริง เพราะเขาถูกทิ้งไว้ที่หน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและเติบโตมาจนอายุ 15 ปี ก็ได้รับข่าวดีว่ามีครอบครัวเศรษฐีต้องการรับเลี้ยงเด็กน้อยเอาไว้

สำหรับคนภายนอกแล้วอาจจะเรียกมันว่าข่าวดี แต่สำหรับเด็กชายกำพร้าแล้วเป็นเหมือนนรกบนดิน เด็กน้อยตัวเล็กน่ารักร่างกายบอบบาง ถูกกระทำเรื่องที่น่ารังเกียจส่งผลกระทบต่อจิตใจอย่างสูงสุด จากคนที่เรียกได้ว่าเป็น พ่อบุญธรรมของตัวเอง หรือ เกียรติศักดิ์ เปี่ยมมีสุข ผู้มีภาพลักษณ์เป็นนักธุรกิจสายบุญซึ่งคนในสังคมต่างยกย่อง

พ่อบุญธรรมที่เป็นคนมอบทั้งชื่อทั้งชีวิตใหม่ให้กับตัวอิน แต่ก็เป็นคนที่หยิบยื่นความอัปยศให้แก่ตัวอินด้วยเช่นกัน คนที่ถูกเรียกว่าพ่อกระทำการน่ารังเกียจกับอินเป็นเวลานานจนตอนนี้เขาอายุได้ 23 ปี

เรื่องน่ารังเกียจถูกปกปิดไว้อย่างมิดชิด เหมือนกับมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ถึงเด็กน้อยคิดจะบอกความจริงออกไปก็ไม่เป็นผลดีกับตัวเองเป็นแน่ เพราะด้วยภาพลักษณ์ที่ดูเป็นคนดีช่วยเหลือสังคมของคนที่ถูกเรียกว่า พ่อบุญธรรม นั้นทำให้อินตระหนักได้ว่าเขาควรอยู่เงียบ ๆ เสียดีกว่า

แต่ความอัปยศมันเกิดขึ้นบ่อยครั้งเข้า เพราะยิ่งร่างกายของเด็กน้อยโตเต็มวัยมากขึ้นเท่าไรมันยิ่งไปกระตุ้นจิตใจอันเลวทรามของพ่อบุญธรรมมากขึ้นเท่านั้น และนั่นส่งผลให้อินตั้งท้องขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ สิ่งนี้เองเป็นเหตุผลที่ทำให้อินทนรับความน่ารังเกียจต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เขาจึงคิดจะออกไปจากบ้านหลังนี้เสียที

อินตัดสินใจหนีออกจากบ้านที่ทุกคนต่างใฝ่ฝันจะได้เข้าไปอยู่แม้เพียงหนึ่งคืน แต่สำหรับอินแล้วแม้เพียงวินาทีเดียวเขาก็อยากหนีออกไปแทบใจจะขาด และวันนั้นก็มาถึงวันที่อินจบการศึกษาและหางานเป็นหลักเป็นแหล่งได้ และแน่นอนว่ามันต้องเป็นที่ที่ไกลออกไปจากนรกบนดินแห่งนี้

ตอนนั้นอินตั้งท้องเข้าเดือนที่ 6 แล้ว เพียงแต่เป็นท้องแรกคนอื่น ๆ จึงไม่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงใด ๆ เขาคิดเข้าข้างตัวเองในใจว่านี่แหละเป็นช่วงที่เขาจะได้เริ่มชีวิตใหม่กับคนที่เป็นครอบครัว และเป็นสายเลือดของอินอย่างแท้จริง

ทันทีที่พ่อบุญธรรมของอินรู้เรื่องที่อินหนีออกไปจากบ้านเขาก็โวยวายออกมายกใหญ่ จากคนที่เงียบ สุขุม ไม่มีที่ติไปเสียทุกอย่างกลับระเบิดอารมณ์ออกมา จนคนในบ้านทราบเรื่องอัปยศของคนที่ถูกเรียกว่าพ่อ ทั้งภรรยา และ ลูกแท้ ๆ ของเขา ต่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

“มึงไปตามเมียกูกลับมา”

หลังจากที่ได้รับคำสั่งจากหัวหน้าคนที่เป็นหมารับใช้ก็รีบเร่งออกตามหาตัวของอินทันที เพียงผ่านไปไม่ถึงอาทิตย์ด้วยพลังเงินและอำนาจของพ่อบุญธรรมก็ใช้เวลาไม่นานในการหาตัวอินพบ และอิสระของเขาก็ถูกพรากไปโดยที่เขาได้มันมาครอบครองเพียงไม่นาน

อินถูกจับขัง และถูกทำร้ายร่างกายจนต้องเข้ารับการรักษา แต่อาการเจ็บทางกายไม่ได้ทำให้อินเจ็บเท่าการถูกทำร้ายทางใจ เมื่อรับรู้ได้ว่าทุกวันที่ลืมตาตื่นขึ้นมาต้องพบกับสภาพแวดล้อมเดิม ๆ ยิ่งไปกว่านั้นการต้องรับรู้ว่าเขาได้เสียคนที่จะเติบโตมาเป็นครอบครัวของเขาไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ และที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้นคือคนที่เป็นภรรยา และ ลูกแท้ ๆ ของครอบครัวนี้รุมพูดจาดูถูกเหยียบย้ำความเป็นคนของเขาให้ต่ำลงไปในทุก ๆ วัน

“อีเด็กชั้นต่ำ กล้ามักใหญ่ใฝ่สูง คิดจะแย่งผัวฉันงั้นเหรอ อีสกปรก” คำดูถูกจากคนที่เป็นภรรยา เฉียดแทงเข้าไปกลางใจของอินจนแทบกระอักเลือดตายลงไปเสียเดี๋ยวนี้

“ออกไปให้พ้นหน้าฉัน ฉันเห็นหน้าแกแล้วจะอ้วก แค่รู้ว่าต้องอยู่ในบ้านหลังเดียวกับปรสิตอย่างแกฉันก็อยากจะกัดลิ้นตายแล้ว ไป!!” ฉึก คำพูดแสนร้ายกาจทิ่มแทงลงไปที่ใจของอินซ้ำแล้วซ้ำเล่า วนอยู่แบบนั้นทุกวันจนจิตใจบอบช้ำมากขึ้นเรื่อย ๆ อินในตอนนี้ไม่รับรู้ถึงคุณค่าการมีอยู่ของตัวเองอีกต่อไปแล้ว

สิ่งที่อิสระที่สุดคงจะเป็นสายลมในอากาศที่ผ่านพัดเข้ามาสู่ใบหน้าของอินในตอนนี้ อยากเป็นเธอเหลือเกินสายลมเอ๋ย เธอช่างอิสระ ไร้รูปร่าง และ ล่องหน ไม่มีใครมองเห็น ไร้ซึ่งการถูกตำหนิ ตัดสิน และถูกทำร้าย จากอะไรทั้งสิ้น ถ้าได้เป็นเธอก็คงจะดีเพียงแค่ไม่มีใครมาพบเห็นเขาอีกก็พอแล้ว

ตอนนี้อินอยากทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไปให้หมด เขาก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนขอบสะพานด้วยเท้าที่เปลือยเปล่า ร่างของคนตัวเล็กยืนอย่างอิสระปะทะกับสายลม และอีกไม่กี่วินาทีตัวเขาก็จะเป็นอิสระด้วยการตัดสินใจของตัวเอง แม่กำลังไปหาแล้วนะลูก

ผมไม่มีชื่อ ไม่มีนามสกุลเป็นของตัวเอง

ผมไม่มีพ่อและแม่เป็นของตัวเอง

ผมไม่มีชีวิตเป็นของตัวเอง

วันนี้ผมขอคืนชีวิตที่ผมไม่ควรมีตั้งแต่แรก

หากจะให้ขออะไรเป็นสิ่งสุดท้าย

ผมขอเป็นใครก็ได้ที่มีความสุขมากกว่าตัวผมเอง

หากชาติหน้ามีจริงขอให้ผมได้ทำหน้าที่เป็นแม่ของลูกผมด้วย

ตูม!!

เสียงร่างกายกระทบกับผิวน้ำด้วยความสูงจากสะพาน อินรู้สึกถึงอิสระจากความทรมานที่ได้รับเมื่อถูกดึงลงไปสู้ก้นแม่น้ำ ลึกลงไปเรื่อย ๆ ยิ่งความทรมานมากขึ้นเท่าไร การเป็นอิสระและการได้พบกับลูกที่เสียไปก็ใกล้เข้ามามากเท่านั้น

ตูม!!

ในขณะที่ลมหายใจและสติของอินกำลังจะหายไป เขาก็เห็นคนอีกคนที่ค่อย ๆ ถูกดึงลงสู่ก้นแม่น้ำลึกลงมาเรื่อย ๆ เช่นเดียวกับตัวเขา แต่ที่ต่างออกไปร่างกายนั้นดีดดิ้นด้วยความทรมานและอยากหนีจากความทรมานนี้ อินมองภาพนั้นก่อนจะเผลอคิดไปว่าอยากรู้สึกแบบนั้นบ้างสักครั้ง การดิ้นรนเอาชีวิตรอดให้ได้มีชีวิตอยู่เพื่อใช้มันให้ต่างออกไปจากตัวเขาเอง

.

.

.

to be continued..

.

.

ฝากตัวกับนักอ่านด้วยนะคะ