Se connecterPartager
บทที่ 8.3
Date de publication:
2026-05-16 06:55:09
Dernier chapitre
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 15.7 จบ
งานแต่งงานเรียบง่ายท่ามกลางญาติและเพื่อนสนิท เฟิ่งหรานใบหน้ายิ้มแย้มจนเพื่อนเจ้าสาวหลายคนอิจฉาตาร้อน จวินเล่อมองเขาอย่างมีความสุข หากรู้ว่ายอมแต่งกับเขาแล้วเขาดูมีความสุขอย่างนี้ เธออาจจะใจอ่อนตั้งแต่ที่เขาพูดถึงเรื่องแต่งงานครั้งแรกนึกถึงตอนนั้นเพิ่งผ่านพ้นเรื่องราวของความทรงจำในอดีต เธอเองก็ทำตัวติดกับเขาจนคนอื่นเริ่มซุบซิบว่าข้าวใหม่ปลามัน เดี๋ยวๆ ก็เลิกกันมันไม่จริงเลย...เฟิ่งหรานยังคงเหมือนเดิมนับจากวันแรก เขาไม่เคยเปลี่ยนไป แต่กลับดูแลจวินเล่อราวกับของมีค่าที่เขาไม่อาจคลาดสายตาเพราะกลัวทำหล่นหายเขาเคยรักยังไงวันนี้ก็ยังคงรักอย่างนั้นเคยยอมทุกเรื่องยังไง วันนี้เขาก็ยังไม่เปลี่ยนเรื่องทุกอย่างในบ้านเขาเป็นคนจัดการ นอกจากตัวเขาจะกลับช้าจวินเล่อถึงจะได้แตะต้องงานบ้านสักครั้งหนึ่ง หมายถึงในส่วนของแมนชั่น เพราะที่บ้านยังมีป้าหลี่คอยจัดการทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิต หากเป็นเรื่องร้ายเขามักจะออกหน้า หากเป็นเรื่องดีเขาไม่เคยเก็บเอาไว้กับตัว ในชีวิตของคนคนหนึ่ง หากได้พบคนที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ ขอเพียงแค่เห็นคุณยิ้มได้อย่างมีความสุข อย่างนี้แล้วคุณยังจะเรียกร้องอะไรอีกเล่า.
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 15.6
อาหารค่ำฝีมือเฟิ่งหรานใต้แสงเทียน กับบรรยากาศในมุมสูงของเซี่ยงไฮ้ยามค่ำคืน ทำให้จวินเล่อนึกครึ้มอกครึ้มใจอยากดื่มไวน์ขาวสักแก้วกับสเต๊กปลาเห็นท่าทีกระตือรือร้นของเจ้าของแมนชั่น หญิงสาวได้แต่หมั่นไส้“อย่าคิดอะไรเลยเถิด แค่แก้วเดียวหรอกค่ะ ฉันไม่ค้างที่นี่ ไม่ได้บอกแม่ไว้”“พี่ก็ไม่ได้คิดอะไรนี่ เธอคิดมากไปเอง”“ให้มันจริงเถอะ”สรุปคืนนั้นเธอก็ยังต้องค้างคืนที่แมนชั่นของเขาอยู่ดี ไวน์ขาวแก้วเดียวจริงๆ แต่รินไปไม่รู้กี่ครั้งจนหมดขวดและก็ยังเป็นเธอที่จับเขากดหลังจากเมาได้ที่ เฮ้อ...ปีต่อมาจวินเล่อออกจากงานมารับช่วงต่อกิจการตระกูลจวิน ถึงอย่างนั้นเฟิ่งหรานก็ยังไม่ยอมให้หญิงสาวขับรถไปทำงานเองเขายังคงคอยตามรับส่งหญิงสาว หากวันไหนไม่ว่างก็จะมีคนขับรถมารอรับจวินเล่อไปส่ง เรื่องนี้ถูกซุบซิบหนาหูว่าท่านประธานเฟิ่งหวงและห่วงคู่หมั้นอย่างกับอะไรดีแต่...เบื้องหลังก็คือก่อนหน้านั้นจวินเล่อขับรถไปทำงานเอง ระหว่างทางดันชนท้ายรถคันหนึ่งเข้าผลก็คือเจ้าของรถคันนั้นเอาแต่โทรมาตามจีบหญิงสาวจนท่านเทพพิโรธออกหน้ารบ...หมายถึงออกตัวว่าเป็นแฟนตัวจริงของเธอปีที่สองที่คบกันจริงจัง จวินเล่อไม่สบายเข้าโรงพย
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 15.5
จวินเล่อพยักหน้าและพยายามสงบอารมณ์ลง กระทั่งเฟิ่งหรานพามาส่งถึงบ้าน อ้อมอกของพ่อกับแม่อบอุ่นปลอดภัยคนละแบบกับอ้อมกอดของเฟิ่งหราน หญิงสาวโผเข้ากอดพ่อกับแม่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย“หนูขอโทษนะคะที่ทำให้เป็นห่วง”“ไม่เป็นไร ปลอดภัยก็ดีแล้ว ดีแล้ว”จวินเซียวมองเฟิ่งหรานด้วยสายตาซาบซึ้ง ทั้งสองมองกันเงียบๆ ไม่จำเป็นต้องพูดมากความทรงจำของจวินเล่อกลับมาแล้ว และไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ทั้งหมดหวั่น แม้ติดขัดบ้างแต่ก็นับว่าผ่านไปได้ด้วยดี จวินเล่อเดินเข้าไปในห้องของจวินเซี่ย น้ำตาค่อยๆ ไหลออกมาเงียบๆ แต่ใบหน้ากลับยังคงมีรอยยิ้ม“พี่คะ สบายดีมั้ย ฉันคนเดิมกลับมาแล้ว ขอโทษนะคะที่ให้รอนานเลย”มองดูรูปถ่ายที่เธอขี่หลังพี่ชาย จวินเล่อสะอื้นออกมาพร้อมกับนั่งลงบนพื้นซบใบหน้าลงไปกับเตียงนอน“ฉันคิดถึงพี่” เสียงสะอื้นดังออกมาเบาๆ “ฉันจะมีชีวิตต่อไปให้ดี ดูแลตัวเองดีๆ ดังนั้นไม่ต้องห่วงฉันนะคะ”Epilogueงานเลี้ยงรุ่นคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีครึกครื้นฮือฮา ท่านเทพแห่งเจียงซูควงว่าที่ภรรยาออกงานอย่างสง่างาม ทำเอาสาวๆ ที่แอบปลื้มเขาอกหักกันเป็นแถบไม่มีใครคาดคิดว่าคนที่พิชิตหัวใจท่านเทพเฟิ่ง จะเป็นรุ่น
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 15.4
กว่าจะตื่นขึ้นมาหลังผ่านความเร่าร้อน จวินเล่อก็แทบขยับตัวไม่ได้ ร่างทั้งร่างปวดเมื่อยจนต้องร้องโอดโอย เรียกเสียงหัวเราะของคนที่ตื่นก่อนและเอาแต่แอบมองหญิงสาวที่กำลังหลับ“ยังจะมาหัวเราะ ไม่ใช่เพราะพี่หรือไงที่เป็นต้นเหตุ” จวินเล่อพลิกตัวหนีอ้อมกอดที่รัดแน่นเข้า “ทำไงดี ทำไมเหนื่อยแบบนี้ กี่โมงแล้วคะ จะไปทำงานไหวมั้ยเนี่ย”เฟิ่งหรานยังคงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “หยุดสักวันมั้ย ต้องกลับบ้านไม่ใช่หรือไง”จวินเล่อชะงัก “พี่โทรหาคุณพ่อหรือยังคะ”“อืม บอกไปแล้วว่าไม่ต้องห่วง”“งั้นตอนเย็นค่อยกลับดีกว่า ขอทำใจอีกวัน” จวินเล่อไหล่ห่อแต่พูดไปอย่างนั้น เพราะขืนยังไม่กลับรู้ได้เลยว่าพ่อกับแม่คงกังวลจนไม่เป็นอันทำอะไรเฟิ่งหรานพาหญิงสาวลงมาชั้นล่างแมนชั่น ตอนนั้นยังไม่สว่างรอบๆ ยังคงไร้ผู้คน มองเวลาก็พบว่าเป็นเวลาตีห้าครึ่ง จวินเล่อหาวหวอดตอนที่กำลังเดินไปที่รถยนต์ซึ่งจอดอยู่ยังลานจอดไม่ไกลจากลิฟต์“เฟิ่งหรานคะ”ด้านหลังมีเสียงของลี่เจี่ยนดังขึ้น จวินเล่อไม่ได้กันกลับไปมอง เพียงเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่ม เขาเองก็ก้มลงมองมายังเธอเช่นกัน“จวินเล่อ ฉันแค่อยากมาขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ อย่าให้เฟิ่งหรานปลดคุ
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 15.3
เฟิ่งหรานเองก็หัวใจเต้นรัว เขาหยัดเอวผสานจังหวะจากมือน้อย กระทั่งทั้งสองอ้าปากคำรามด้วยความสุขสม ความพร่าพรายระเบิดออกเพียงแค่การปรนเปรอภายนอกเฟิ่งหรานไล้จุมพิตลงไปมากับลำคอขาวผ่อง จากนั้นเมื่อไล้ปลายลิ้นต่ำลงก็อ้าปากครอบครองยอดถันที่อยู่ตรงหน้า จวินเล่อเพิ่งสุขสมไปยกหนึ่ง ตอนนี้กลับกำลังถูกปลุกเร้าอีกครั้ง หญิงสาววางมือกับไหล่กว้าง บีบเบาๆ ตามแรงอารมณ์ ขณะที่ยอดถันถูกฟอนเฟ้น ร่างทั้งร่างก็สั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้งสองแขนเรียวกอดศีรษะของเฟิ่งหรานเอาไว้ ดันเบาๆ เพื่อให้เขามอบสัมผัสอันวาบหวามให้มากกว่านี้ เขาเองก็ไม่ปฏิเสธ ทั้งยังดูดดึง ขบเม้ม ฟอนเฟ้น กระทั้งมือข้างหนึ่งก็ยกขึ้นมาเคล้นคลึงอย่างเมามันส่วนล่างเกิดเสียงเสียดสี กางเกงนอนเนื้อนุ่มของเขาถูกรูดออก บางอย่างแกร่งกล้าดีดผึงขึ้นอย่างตื่นตัว จวินเล่อหัวใจเต้นรัวแต่ก็ไม่ได้หลับสัมผัสจากชายหนุ่มเขาผละจุมพิตออกเพื่อสบตากับหญิงสาว “เล่อเล่อ ยอดรัก” เขากระซิบพร้อมกับคว้าสะโพกนิ่มเอาไว้ ทั้งสองมองตากันและกันในขณะที่จุดประสานกำลังจดจ่อจวินเล่อเป็นฝ่ายกดสะโพกลงหาเขา ช้าๆ... กระทั่งตัวตนของเขาผ่านชำแรกเข้าไปถึงส่วนลึก ทุกอย่างกลับงดงามแล
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 15.2
จวินเล่อหันไปมองประตูห้องน้ำจากนั้นจึงลุกจากเตียงเดินเข้าไปในห้องครัว จำได้ว่าในตู้ข้างๆ มีไวน์ราคาแพงอยู่หลายขวด มั่นใจว่าเฟิ่งหรานคงไม่ขี้เหนียวหากหญิงสาวจะดื่มเพื่อช่วยให้ตัวเองนอนหลับสนิท...ผลลัพธ์ไม่ต้องเดาก็คงรู้ไวน์แดงสองแก้วจวินเล่อก็แก้มแดงปลั่ง กว่าเฟิ่งหรานจะออกมาพบ จวินเล่อก็นั่งลงบนพื้นห้องครัว ข้างๆ มีขวดไวน์ที่ถูกกลอกไปกว่าครึ่งขวด!!!“เล่อเล่อ!” เขาเลิกคิ้วมองหญิงสาวพร้อมก้าวมาช่วยประคอง “ล้มหรือเมา”“สงสัยจะเมาค่ะ” จวินเล่อหัวเราะ มองลอนหน้าท้องเป็นมัดๆ ที่โผล่พ้นกางเกงนอนขายาวเนื้อนิ่ม “เฮ้อ” หญิงสาวถอนหายใจ “ทำไงดีคะ” น้ำตาไหลออกมาอีกแล้วเพราะในใจยังสับสนจวินเล่อกอดเข่าซบใบหน้าลงไปก่อนร้องไห้เสียงเบา “ฉัน...จะทำยังไงดี”เฟิ่งหรานนั่งลงข้างๆ ไม่ได้พูดอะไรแต่รอให้หญิงสาวระบายออกมา “ฉันรู้สึกผิดนี่นา พี่บอกไม่ให้ฉันโทษตัวเอง แต่ฉันก็เอาแต่คิดเรื่องนี้ไม่หยุด นอนก็ฝันร้าย ทั้งรู้สึกผิดเพราะคิดว่าหากวันนั้นฉันไม่เอาแต่ใจจะไปสวนสนุกให้ได้ ทุกอย่างก็คงไม่เกิด แต่อีกทางฉันก็ทำตามที่รับปากพี่เอาไว้ไม่โทษตัวเองไม่ได้เลย”จวินเล่อหันมามองเขา ดวงตาเหม่อลอยด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 2.1
ฉันอับอายจนหน้าแดงก่ำ ได้แต่แกล้งตายให้รู้แล้วรู้รอด เข็มน้ำเกลือถูกถอดออกไปแล้ว ข้างหูได้ยินเสียงกำชับของหมอเกี่ยวกับอาการเครียดสะสมที่เป็นสาเหตุของการล้มป่วยของฉันเสียงสวบสาบดังขึ้น แต่คนที่ยังคงแย่งพื้นที่เตียงกลับไม่ยอมไปไหน ดังนั้นฉันจึงลืมตาขึ้นอย่างเสียไม่ได้ “คุณเองก็สมควรกลับไปได้แล้ว ฉัน
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 1.7
ขณะที่รับรู้ว่าข้อมือถูกรั้งขึ้นสูง พร้อมกันนั้นเขาก็พันธนาการฉันด้วยมือเพียงข้างเดียว เพราะมืออีกข้างกำลังไต่เข้าไปในตัวเสื้อ กอบกุมบีบเคล้นหน้าอกของฉันผ่านบราเซียฉันเจ็บแต่กลับยินยลเสียงคำรามด้วยความพึงพอใจของเขา เขาทำให้ฉันนึกถึงค่ำคืนนั้นที่ฉันตระหนักว่าเขาเร่าร้อนเพียงใดฉันไม่ได้มีอารมณ์ร่วม
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 1.6
ความจริงฉันควรเรียกเขาว่าประธานหลี่อย่างที่ใครๆ ในโรงแรมเรียกเขา “ฉันไม่คิดว่านี่เป็นการพบปะระหว่างประธานกับพนักงานตัวเล็กๆ ในองค์กรที่สมควรเกิดขึ้น”“นั่นสินะ”เขาเอนตัวลงพิงพนักเก้าอี้ บนเรือนกายแกร่งยังคงมีสูทเต็มตัวราคาแพงซึ่งยังคงเนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้ว “ได้ยินมาว่าเดือนที่แล้วคุณลาพักร้อน”ฉันส
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 1.5
มองตัวเองในกระจกห้องน้ำหลังล้างหน้าล้างตา ผู้หญิงที่กำลังจ้องตรงมาทำให้ฉันอดเม้มปากไม่ได้ ฉันมั่นใจว่าตัวเองดูแตกต่างจากวันนั้น เขาอาจจะจำฉันไม่ได้ใครจะรู้ แต่ก็อดกลัวไม่ได้...หากเขารู้จะรังเกียจหรือไม่...หากเขารู้จะคิดว่าฉันเป็นพวกสต็อคเกอร์หรือเปล่า…เรียนมัธยมเดียวกัน มหาวิทยาลัยเดียวกัน บังเอ
Vous vous intéresseriez aussi à
