เข้าสู่ระบบ
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-27
18
แชร์:
รายงาน
More than a secret เจี่ยนซีหลิว แอบรัก หลี่เหยียนเสียง ค่ำคืนเร่าร้อนทำให้เธอตัดสินใจที่จะสานต่อความสัมพันธ์ หากไม่ใช่ว่าผู้หญิงคนนั้นยังคงอยู่ในชีวิตเขา ที่สำคัญพวกเขายังมีพยานรักอีกด้วย เด็กคนนั้นเรียกเขาว่า แด๊ดดี้ เธอจะทำยังไงดี...หนีไปทั้งที่เกิดอาการคลื่นเหียนอย่างนั้นหรือ!!! ************** Our Secret ทำไมผู้ชายส่วนใหญ่ถึงได้สำคัญตัวเองนัก ชอบคิดว่าตัวเองเลิศเลอเพอร์เฟคสามารถเลือกผู้หญิงราวกับไปเดินตามท้องตลาดแล้วเลือกซื้อของ แต่ละคนทั้งอยากได้ผู้หญิงที่ยังเวอร์จิ้นแต่ก็อยากได้ผู้หญิงที่เก่งเรื่องบนเตียงไปด้วย บ้าเอ้ย!!! คนแบบนั้นมันมีที่ไหนกันเหลวไหลทั้งเพ!!! ************** The Hidden secret ในคืนงานเลี้ยง ‘จวินเล่อ’ เมาไม่รู้เรื่องกลับกล้าล่วงเกินเอาเปรียบ ‘ท่านเทพแห่งเจียงซู’ ‘เฟิ่งหราน’ รุ่นพี่หล่อเหลาสาวกรี๊ดที่เอาแต่มองเธอด้วยสายตาแปลกๆ เขาไม่เคยพาตัวเองมาเข้าใกล้หญิงสาว เพียงแต่มองดูอยู่ห่างๆ ถึงอย่างนั้นทันทีที่หญิงสาวเรียนจบ ทำไมเขาถึงกลับมาคิดบัญชีทั้งต้นทั้งดอกโดยไม่ให้จวินเล่อได้ตั้งตัวละ
ดูเพิ่มเติมบทที่ 1
บทที่ 1.1 More than a secret เพียงปรารถนา
“คุณเคยแอบรักใครสักคนจนหมดหัวใจมั้ย
ความรักข้างเดียวที่ทำให้หัวใจรู้สึกอบอุ่นมีแรงผลักดัน
ความรักอันงดงามที่แม้จะรู้ว่าเขามีเจ้าของ
ถึงอย่างนั้นขอเพียงแค่ได้ดูอยู่ห่างๆ ก็มีความสุขแล้ว”
*************
ท่ามกลางความพร่าเลือนสับสน แอร์เย็นฉ่ำสัมผัสผิวกายอันเร่าร้อนของฉัน อาการมึนงงสับสนซึ่งเกิดจากวิสกี้ราคาแพง ทำให้สติของฉันเริ่มรางเลือน ถึงอย่างนั้นสัมผัสที่กำลังลูบไล้กลับชัดเจนในความรู้สึก
ฉัน ‘เจี่ยนซีหลิว’ กำลังพยายามปรือตามองเงาร่างกำยำซึ่งทาบทับอยู่บนเรือนกาย ความงุนงงทำให้ฉันได้แต่พยายามรวบรวมสติ ถึงอย่างนั้นใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้า กลับทำให้ความทรงจำมากมายค่อยๆ หมุนวนเข้ามา
คลับคล้ายคลับคลาว่าเมื่อครู่เราทั้งสองคนนั่งอยู่ในผับ ฉันนั่งมองเขาอยู่ตั้งนาน เขากลับไม่สนใจที่จะมองมา
เขา ‘หลี่เหยียนเสียง’ รุ่นพี่ที่ฉันแอบหลงรักมานานกว่าสิบปี
ใช่...รักข้างเดียวสิบปี
น่าหัวเราะใช่มั้ย แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่เลย ทุกอย่างมันงดงามแม้ว่าเขาจะไม่รู้ ฉันไม่เคยสารภาพเพียงแอบมองอยู่ห่างๆ มองเขากับแฟนสาวซึ่งเป็นรุ่นพี่เช่นกัน เดินพูดคุยกันอย่างสนิทสนม
ฉันเข้าเรียนมัธยมปลายชั้นปีแรก ตอนที่เขากำลังเรียนอยู่มัธยมปลายชั้นปีสุดท้าย เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังของเซี่ยงไฮ้ ฉันเองก็ตามเขาไปเช่นกัน
คุณคงไม่อยากรู้หรอกว่าฉันต้องใช้ความพยายามแค่ไหนในการสอบเข้าที่นั่น ฉันเตรียมตัวตั้งแต่เข้าเรียนมัธยมปลายปีแรก ความตั้งใจของฉันหนักแน่นไม่สั่นคลอน กระทั่งในที่สุดฉันก็ได้พบเขาอีกครั้ง
ข้างกายเขายังคงเป็นรุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้น ก่อนที่ทั้งสองจะบินไปเรียนต่อโทที่อเมริกา ที่ซึ่งฉันไม่มีทางติดตามเขาไปได้ เช่นกันกับตัวฉันพร้อมที่จะตื่นจากฝัน
การเฝ้ามองและแอบรักใครสักคนแม้จะงดงาม ถึงอย่างนั้นฉันเองก็รู้ว่าสักวันต้องตื่นจากฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงนี้ ไม่ใช่ในขณะที่เขามีคนรู้ใจแสนดีข้างกาย
หลังจากฉันเรียนจบมหาวิทยาลัย ฉันกลับมาหางานทำที่ซูโจว[1] กระทั่งมีวันหยุดยาวจึงแอบหนีมาเที่ยวที่ฝรั่งเศส เพราะที่นี่ฉันมีเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยอยู่คนหนึ่ง เธอเป็นชาวฝรั่งเศสและเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่อยู่หอพักเดียวกับฉัน
เอนิต้ารู้เรื่องการแอบรักมาราธอนสิบปีของฉัน ดังนั้นเมื่อพบหลี่เหยียนเสียงในฝรั่งเศส ก็รีบบอกเล่าเรื่องที่ได้รู้มาทันที
ใช่...มันคือเรื่องบังเอิญที่สมควรตายจริงๆ ฉันได้พบกับเขาที่ฝรั่งเศส หลังจากเอนิต้าบอกเล่าเรื่องที่ได้ยินมาให้ฉันฟัง ความจริงฉันควรหยุดได้แล้ว แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงยังคงดั้นด้นพาตัวเองมาพบเขา...หวังแค่มาแอบดู
‘เขาเลิกกับรุ่นพี่ตั้งนานแล้ว ได้ยินมาว่าเขาถูกนอกใจ สองสามวันก่อนฉันเห็นเขาที่นี่ ดังนั้นถ้าเธออยากไปพบเขา นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุด...แต่ยังไงข่าวนี้ก็ไม่รู้จริงมั้ย เธอจะไปดูหรือไม่ไปแล้วแต่เธอเลย’
ฉันพบเขาในผับไม่ไกลจากหอไอเฟล ความจริงคือฉันรู้ว่าเขาอยู่ที่โรงแรมไหน เอนิต้าบอกมาอย่างละเอียดหลังจากรู้มาจากเพื่อนอีกคนที่ทำงานละแวกนั้น
ชายหนุ่มเอเชียหล่อเหลาโดดเด่นนั่งดื่มอยู่ที่ผับ ฉันนั่งมองอยู่ห่างๆ ลังเลว่าสมควรเดินเข้าไปทักเขาดีหรือไม่ สับสนตื่นเต้นจนมือเย็นไปหมด
นั่งมองอยู่นานจนรับรู้ว่าบาร์เทนเดอเองก็สังเกตเห็น เขากระซิบบางอย่างกับเขา จากนั้นคนที่ฉันแอบมองมานานก็หันมามองฉัน
...ฉันไม่ได้หวังให้เขาหันมามอง ไม่เคยคิด ไม่เคยคาดหวัง แต่ในที่สุดวันนี้เขากลับหันกลับมามอง เพียงแต่สถานการณ์และสถานที่ ช่างแตกต่างจากที่เคยจินตนาการลิบลับ
เขาเดินมาพร้อมกับจ้องมองฉันราวกับจ้องมองเหยื่อ “สวัสดีครับ คนจีน?”
แน่ละเขาไม่รู้จักฉันแล้วจะจำฉันได้อย่างไร...
“ค่ะ” ฉันยิ้มมีเสน่ห์ มั่นใจกับการแต่งตัวสวยเฉี่ยวทั้งที่ไม่เคยแต่งแบบนี้มาก่อน
ก่อนออกมาเอนิต้าถึงกับสูดปากเมื่อจับฉันแปลงโฉมเสร็จ ฉันเองก็รู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่ เพียงแต่ไม่ชอบเวลาตกเป็นเป้าสายตาก็เท่านั้น
เราสองคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ไม่ถามชื่อ ไม่ถามความเป็นมา เพียงพูดถึงปารีสและความงดงามยามค่ำคืน ดื่มด่ำกับวิสกี้ซึ่งรสชาติบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก
...กระทั่งมาจบลงที่ห้องของเขาในโรงแรมได้ยังไง ฉันเองก็จำไม่ค่อยได้
ไฟหัวเตียงเลือนรางเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้า...ใกล้แค่ปลายจมูก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาลึกล้ำ ฉันตกอยู่ในห้วงแห่งความปรารถนาซึ่งมีเขาเป็นคนจุด
ดวงตาคมคล้ายมีแรงดึงดูดมหาศาล ซึ่งทำให้ฉันไม่อาจดิ้นรนหาทางออก เราสองคนกายเปลือยเปล่าแนบชิด ชุดเดรสสุดเซ็กซี่ของฉันถูกเขาลอกคราบ รับรู้เพียงสัมผัสอันเร่าร้อนที่ลูบไล้ไปทั่วผิวกาย
เสียงทุ้มต่ำครวญครางอย่างพึงพอใจ ขณะที่เขาก้มลงจุมพิตพัวพันรุกเร้า ฉันหัวหมุนไปหมด รู้สึกคล้ายถูกเขาสูบวิญญาณ ร่างกายถูกเคล้นคลึงบดเบียด อกแกร่งทาบทับและเสียดสีเป็นจังหวะ
“คนสวย...คุณสวยจริงๆ” เขาชม
ฉันทำได้แค่กอดรัดเขาเอาไว้ ในยามที่เรียวขาถูกแยกออก ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างแค่คืบ ขณะที่ฉันรับรู้ว่ามีบางอย่างกรีดแยกเข้ามาในกาย ฉันได้แต่กัดปากกลั้นเสียงร้อง ความเจ็บปวดแสบสันทำเอาตัวสั่นระริก
[1] เป็นเมืองสำคัญทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลเจียงซู อยู่ทางภาคตะวันออกของประเทศจีน อยู่ติดกับเขตการปกครองเทศบาลนครเซี่ยงไฮ้
บทล่าสุด
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 15.7 จบ
งานแต่งงานเรียบง่ายท่ามกลางญาติและเพื่อนสนิท เฟิ่งหรานใบหน้ายิ้มแย้มจนเพื่อนเจ้าสาวหลายคนอิจฉาตาร้อน จวินเล่อมองเขาอย่างมีความสุข หากรู้ว่ายอมแต่งกับเขาแล้วเขาดูมีความสุขอย่างนี้ เธออาจจะใจอ่อนตั้งแต่ที่เขาพูดถึงเรื่องแต่งงานครั้งแรกนึกถึงตอนนั้นเพิ่งผ่านพ้นเรื่องราวของความทรงจำในอดีต เธอเองก็ทำตัวติดกับเขาจนคนอื่นเริ่มซุบซิบว่าข้าวใหม่ปลามัน เดี๋ยวๆ ก็เลิกกันมันไม่จริงเลย...เฟิ่งหรานยังคงเหมือนเดิมนับจากวันแรก เขาไม่เคยเปลี่ยนไป แต่กลับดูแลจวินเล่อราวกับของมีค่าที่เขาไม่อาจคลาดสายตาเพราะกลัวทำหล่นหายเขาเคยรักยังไงวันนี้ก็ยังคงรักอย่างนั้นเคยยอมทุกเรื่องยังไง วันนี้เขาก็ยังไม่เปลี่ยนเรื่องทุกอย่างในบ้านเขาเป็นคนจัดการ นอกจากตัวเขาจะกลับช้าจวินเล่อถึงจะได้แตะต้องงานบ้านสักครั้งหนึ่ง หมายถึงในส่วนของแมนชั่น เพราะที่บ้านยังมีป้าหลี่คอยจัดการทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิต หากเป็นเรื่องร้ายเขามักจะออกหน้า หากเป็นเรื่องดีเขาไม่เคยเก็บเอาไว้กับตัว ในชีวิตของคนคนหนึ่ง หากได้พบคนที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ ขอเพียงแค่เห็นคุณยิ้มได้อย่างมีความสุข อย่างนี้แล้วคุณยังจะเรียกร้องอะไรอีกเล่า.
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-27In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 15.6
อาหารค่ำฝีมือเฟิ่งหรานใต้แสงเทียน กับบรรยากาศในมุมสูงของเซี่ยงไฮ้ยามค่ำคืน ทำให้จวินเล่อนึกครึ้มอกครึ้มใจอยากดื่มไวน์ขาวสักแก้วกับสเต๊กปลาเห็นท่าทีกระตือรือร้นของเจ้าของแมนชั่น หญิงสาวได้แต่หมั่นไส้“อย่าคิดอะไรเลยเถิด แค่แก้วเดียวหรอกค่ะ ฉันไม่ค้างที่นี่ ไม่ได้บอกแม่ไว้”“พี่ก็ไม่ได้คิดอะไรนี่ เธอคิดมากไปเอง”“ให้มันจริงเถอะ”สรุปคืนนั้นเธอก็ยังต้องค้างคืนที่แมนชั่นของเขาอยู่ดี ไวน์ขาวแก้วเดียวจริงๆ แต่รินไปไม่รู้กี่ครั้งจนหมดขวดและก็ยังเป็นเธอที่จับเขากดหลังจากเมาได้ที่ เฮ้อ...ปีต่อมาจวินเล่อออกจากงานมารับช่วงต่อกิจการตระกูลจวิน ถึงอย่างนั้นเฟิ่งหรานก็ยังไม่ยอมให้หญิงสาวขับรถไปทำงานเองเขายังคงคอยตามรับส่งหญิงสาว หากวันไหนไม่ว่างก็จะมีคนขับรถมารอรับจวินเล่อไปส่ง เรื่องนี้ถูกซุบซิบหนาหูว่าท่านประธานเฟิ่งหวงและห่วงคู่หมั้นอย่างกับอะไรดีแต่...เบื้องหลังก็คือก่อนหน้านั้นจวินเล่อขับรถไปทำงานเอง ระหว่างทางดันชนท้ายรถคันหนึ่งเข้าผลก็คือเจ้าของรถคันนั้นเอาแต่โทรมาตามจีบหญิงสาวจนท่านเทพพิโรธออกหน้ารบ...หมายถึงออกตัวว่าเป็นแฟนตัวจริงของเธอปีที่สองที่คบกันจริงจัง จวินเล่อไม่สบายเข้าโรงพย
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-27In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 15.5
จวินเล่อพยักหน้าและพยายามสงบอารมณ์ลง กระทั่งเฟิ่งหรานพามาส่งถึงบ้าน อ้อมอกของพ่อกับแม่อบอุ่นปลอดภัยคนละแบบกับอ้อมกอดของเฟิ่งหราน หญิงสาวโผเข้ากอดพ่อกับแม่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย“หนูขอโทษนะคะที่ทำให้เป็นห่วง”“ไม่เป็นไร ปลอดภัยก็ดีแล้ว ดีแล้ว”จวินเซียวมองเฟิ่งหรานด้วยสายตาซาบซึ้ง ทั้งสองมองกันเงียบๆ ไม่จำเป็นต้องพูดมากความทรงจำของจวินเล่อกลับมาแล้ว และไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ทั้งหมดหวั่น แม้ติดขัดบ้างแต่ก็นับว่าผ่านไปได้ด้วยดี จวินเล่อเดินเข้าไปในห้องของจวินเซี่ย น้ำตาค่อยๆ ไหลออกมาเงียบๆ แต่ใบหน้ากลับยังคงมีรอยยิ้ม“พี่คะ สบายดีมั้ย ฉันคนเดิมกลับมาแล้ว ขอโทษนะคะที่ให้รอนานเลย”มองดูรูปถ่ายที่เธอขี่หลังพี่ชาย จวินเล่อสะอื้นออกมาพร้อมกับนั่งลงบนพื้นซบใบหน้าลงไปกับเตียงนอน“ฉันคิดถึงพี่” เสียงสะอื้นดังออกมาเบาๆ “ฉันจะมีชีวิตต่อไปให้ดี ดูแลตัวเองดีๆ ดังนั้นไม่ต้องห่วงฉันนะคะ”Epilogueงานเลี้ยงรุ่นคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีครึกครื้นฮือฮา ท่านเทพแห่งเจียงซูควงว่าที่ภรรยาออกงานอย่างสง่างาม ทำเอาสาวๆ ที่แอบปลื้มเขาอกหักกันเป็นแถบไม่มีใครคาดคิดว่าคนที่พิชิตหัวใจท่านเทพเฟิ่ง จะเป็นรุ่น
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-27In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 15.4
กว่าจะตื่นขึ้นมาหลังผ่านความเร่าร้อน จวินเล่อก็แทบขยับตัวไม่ได้ ร่างทั้งร่างปวดเมื่อยจนต้องร้องโอดโอย เรียกเสียงหัวเราะของคนที่ตื่นก่อนและเอาแต่แอบมองหญิงสาวที่กำลังหลับ“ยังจะมาหัวเราะ ไม่ใช่เพราะพี่หรือไงที่เป็นต้นเหตุ” จวินเล่อพลิกตัวหนีอ้อมกอดที่รัดแน่นเข้า “ทำไงดี ทำไมเหนื่อยแบบนี้ กี่โมงแล้วคะ จะไปทำงานไหวมั้ยเนี่ย”เฟิ่งหรานยังคงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “หยุดสักวันมั้ย ต้องกลับบ้านไม่ใช่หรือไง”จวินเล่อชะงัก “พี่โทรหาคุณพ่อหรือยังคะ”“อืม บอกไปแล้วว่าไม่ต้องห่วง”“งั้นตอนเย็นค่อยกลับดีกว่า ขอทำใจอีกวัน” จวินเล่อไหล่ห่อแต่พูดไปอย่างนั้น เพราะขืนยังไม่กลับรู้ได้เลยว่าพ่อกับแม่คงกังวลจนไม่เป็นอันทำอะไรเฟิ่งหรานพาหญิงสาวลงมาชั้นล่างแมนชั่น ตอนนั้นยังไม่สว่างรอบๆ ยังคงไร้ผู้คน มองเวลาก็พบว่าเป็นเวลาตีห้าครึ่ง จวินเล่อหาวหวอดตอนที่กำลังเดินไปที่รถยนต์ซึ่งจอดอยู่ยังลานจอดไม่ไกลจากลิฟต์“เฟิ่งหรานคะ”ด้านหลังมีเสียงของลี่เจี่ยนดังขึ้น จวินเล่อไม่ได้กันกลับไปมอง เพียงเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่ม เขาเองก็ก้มลงมองมายังเธอเช่นกัน“จวินเล่อ ฉันแค่อยากมาขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ อย่าให้เฟิ่งหรานปลดคุ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-26In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 2.1
ฉันอับอายจนหน้าแดงก่ำ ได้แต่แกล้งตายให้รู้แล้วรู้รอด เข็มน้ำเกลือถูกถอดออกไปแล้ว ข้างหูได้ยินเสียงกำชับของหมอเกี่ยวกับอาการเครียดสะสมที่เป็นสาเหตุของการล้มป่วยของฉันเสียงสวบสาบดังขึ้น แต่คนที่ยังคงแย่งพื้นที่เตียงกลับไม่ยอมไปไหน ดังนั้นฉันจึงลืมตาขึ้นอย่างเสียไม่ได้ “คุณเองก็สมควรกลับไปได้แล้ว ฉัน
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 1.7
ขณะที่รับรู้ว่าข้อมือถูกรั้งขึ้นสูง พร้อมกันนั้นเขาก็พันธนาการฉันด้วยมือเพียงข้างเดียว เพราะมืออีกข้างกำลังไต่เข้าไปในตัวเสื้อ กอบกุมบีบเคล้นหน้าอกของฉันผ่านบราเซียฉันเจ็บแต่กลับยินยลเสียงคำรามด้วยความพึงพอใจของเขา เขาทำให้ฉันนึกถึงค่ำคืนนั้นที่ฉันตระหนักว่าเขาเร่าร้อนเพียงใดฉันไม่ได้มีอารมณ์ร่วม
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 1.6
ความจริงฉันควรเรียกเขาว่าประธานหลี่อย่างที่ใครๆ ในโรงแรมเรียกเขา “ฉันไม่คิดว่านี่เป็นการพบปะระหว่างประธานกับพนักงานตัวเล็กๆ ในองค์กรที่สมควรเกิดขึ้น”“นั่นสินะ”เขาเอนตัวลงพิงพนักเก้าอี้ บนเรือนกายแกร่งยังคงมีสูทเต็มตัวราคาแพงซึ่งยังคงเนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้ว “ได้ยินมาว่าเดือนที่แล้วคุณลาพักร้อน”ฉันส
In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก บทที่ 1.5
มองตัวเองในกระจกห้องน้ำหลังล้างหน้าล้างตา ผู้หญิงที่กำลังจ้องตรงมาทำให้ฉันอดเม้มปากไม่ได้ ฉันมั่นใจว่าตัวเองดูแตกต่างจากวันนั้น เขาอาจจะจำฉันไม่ได้ใครจะรู้ แต่ก็อดกลัวไม่ได้...หากเขารู้จะรังเกียจหรือไม่...หากเขารู้จะคิดว่าฉันเป็นพวกสต็อคเกอร์หรือเปล่า…เรียนมัธยมเดียวกัน มหาวิทยาลัยเดียวกัน บังเอ
นิยายออกใหม่
