Indestructible

น้องสาวชอบเล่นเกมแกล้งคนในเทศกาลไหว้พระจันทร์ ทุกคนในครอบครัวก็พากันเล่นด้วยกับเธอ

สองปีก่อน เธอเอาขนอ่อนบนผิวลูกพีชใส่ลงในแก้วน้ำ จนทำให้อาการหอบหืดของฉันกำเริบ ปีที่แล้ว เธอเปลี่ยนแชมพูของฉันเป็นครีมกำจัดขน จนทำให้ฉันสัมภาษณ์งานไม่ผ่าน

ปีนี้...ทั้งที่ทุกคนในครอบครัวรู้อยู่แล้วว่าฉันกลัวความมืด แต่กลับร่วมมือกับเธอหลอกฉันออกมานอกเมือง

ส่วนพวกเขากลับนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร พนันกันว่าฉันจะทนได้กี่นาทีก่อนจะขอให้หยุด

ฉันไม่ร้องไห้ และไม่โวยวาย

ท่ามกลางความมืด ฉันเดินออกไปในทิศทางตรงข้ามกับบ้าน

เกมแกล้งครั้งนี้ ฉันขอประกาศฝ่ายเดียวว่ามันจบลงแล้ว

...

รอบตัวมืดสนิทจนยื่นมือออกไปตรงหน้า ก็แทบมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วของตัวเอง

ในภาพจากกล้องวงจรปิดที่ฉันดูผ่านมือถือ ทุกคนในครอบครัวกำลังนั่งล้อมโต๊ะอาหาร โดยวางโทรศัพท์สี่เครื่องไว้ตรงกลาง

พวกเขาพนันกันว่าฉันจะโทรกลับไปขอให้หยุดภายในกี่นาที

เซี่ยเหมียวเหมียว น้องสาวของฉันพูดอย่างไม่ลังเล

“หนึ่งนาที”

เทศกาลไหว้พระจันทร์ในปีที่ฉันอายุสิบขวบ เซี่ยเหมียวเหมียววางยาพิษลูกสุนัขที่ฉันเลี้ยงไว้

ฉันร้องไห้ตะโกนว่ายอมแล้ว ก่อนจะพุ่งเข้าไปในห้องพ่อแม่ ขอร้องให้พวกเขาพาลูกสุนัขไปโรงพยาบาล

แม้จะเห็นฉันร้องไห้ฟูมฟายจนควบคุมตัวเองแทบไม่ได้ พ่อกับแม่ก็ยังไม่เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่

“เหมียวเหมียวก็แค่เล่นเกมแกล้งกับแกเอง ถ้าหมาตายก็ค่อยซื้อใหม่อีกตัว”

ลูกสุนัขอยู่ในอ้อมแขนของฉัน จากที่ชักกระตุก จนกระทั่งหมดลมหายใจ

หนึ่งนาทีพอดี

หลังจากนั้น เรื่องที่พวกเขาเคยรับปากว่าจะซื้อสุนัขให้ใหม่อีกตัว ก็ไม่มีใครพูดถึงอีกเลย

พอถึงตาพ่อกับแม่ ทั้งคู่ก็ตอบขึ้นพร้อมกันเป็นเสียงเดียว

“ห้านาที”

ครั้งเดียวที่ฉันเคยนั่งกินข้าวพร้อมหน้ากับครอบครัว เซี่ยเหมียวเหมียวเปลี่ยนโคล่าของฉันเป็นยาฆ่าแมลง

ฉันปวดบิดในท้องจนกลิ้งอยู่บนพื้นเต็มๆ ห้านาที กว่าจะยอมเปิดปากขอร้องให้พวกเขาหยุด

วันนั้น ฉันต้องล้างท้องอยู่ในโรงพยาบาล ส่วนพวกเขาพากันไปชมพระจันทร์ทางเหนือของเมือง

หลังจากนั้น เพราะเข็ดขยาดกับเกมแกล้งของเซี่ยเหมียวเหมียว ฉันก็ไม่เคยฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์กับครอบครัวอีกเลย

โจวจื่อหมิงเป็นห่วงฉัน ถึงงานของเขาจะมีลักษณะพิเศษ แต่ทุกปีก็ยังหาเวลาลามาอยู่เป็นเพื่อนฉัน

แต่ตอนนี้

เขาที่เงียบมาตลอด จู่ๆ ก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเฮฮา เขาลุก “พรวด” ขึ้น หยิบเสื้อคลุมแล้วเดินตรงไปทางประตู

ฉันกำโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ขณะที่กำลังจะส่งพิกัดให้โจวจื่อหมิง ฉันกลับเห็นเขาหยุดฝีเท้าอยู่ตรงประตู

โจวจื่อหมิงเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม

“ผมพนันว่าคืนนี้จือจือจะไม่โทรมาขอให้หยุด”

“เพราะว่า...เสาสัญญาณในเขตชานเมืองแถวนั้นอยู่ในพื้นที่ดูแลของบริษัทผม เมื่อครู่ผมให้ผู้ช่วยออกประกาศซ่อมบำรุงไปแล้ว หลังเที่ยงคืนคืนนี้ บริเวณที่จือจืออยู่จะกลายเป็นพื้นที่ไร้สัญญาณ”

หัวใจฉันดิ่งวูบลงทันที

เซี่ยเหมียวเหมียวทั้งตกใจทั้งดีใจ รีบพุ่งเข้ามากอดโจวจื่อหมิง

“มิน่าล่ะ นายถึงยืนกรานว่าจะต้องเปลี่ยนที่อยู่ไปเป็นแถวนอกเมืองให้ได้”

“จื่อหมิง นายสมกับเป็นปรมาจารย์นักแกล้งจริง ๆ!”

เมื่อก่อน โจวจื่อหมิงไม่เคยยอมให้ฉันเข้าใกล้บริเวณนี้เลย

เขาบอกว่าแถวนี้ยังไม่ได้รับการพัฒนา มีคนเร่ร่อนอยู่มาก แถมยังมีหมาจรจัดทำร้ายคนอีก

เพราะกลัวว่าฉันจะตกอยู่ในอันตราย

แต่ตอนนี้ เพื่อเอาใจเซี่ยเหมียวเหมียวและเกมแกล้งของเธอ เขากลับยอมทิ้งฉันไว้ที่นี่ตลอดทั้งคืน

ทุกคนในครอบครัวโห่ร้องดีใจที่เกมแกล้งของพวกเขามีสมาชิกใหม่ฝีมือดีเพิ่มมาอีกคน ก่อนจะกอดกันเป็นกลุ่ม

ความหวังเสี้ยวสุดท้ายในใจฉันดับมอดลงอย่างสิ้นเชิง

อาศัยช่วงที่โทรศัพท์ยังมีสัญญาณเหลืออยู่อีกหนึ่งนาทีสุดท้าย ฉันตอบกลับเรื่องการโยกย้ายไปทำงานที่มิลานในอีกสามวัน

ก่อนหน้านี้ที่ฉันลังเล ก็เพราะระยะทางไกลเกินไป และคงไม่สามารถกลับมาอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวได้

แต่การอยู่พร้อมหน้ากันแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ

รวมถึงครอบครัวนี้ด้วย ฉันก็ไม่ต้องการอีกแล้ว

เมื่อถึงเที่ยงคืน โทรศัพท์ของฉันก็ไม่ต่างอะไรจากก้อนอิฐที่ไร้สัญญาณ

ฉันหยิบไม้ท่อนหนึ่งขึ้นมา แล้วกัดฟันเดินหน้าต่อไป

เดินไปได้สักพัก จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าไม่ได้กลัวมากเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว

ที่แท้ เมื่อคนเราไม่มีใครให้พึ่งพา

ก็สามารถกล้าหาญขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาดจริงๆ