Mag-log inLuna’s POV
“So, ano na ang plano mo? Sasabihin mo na ba sa kanya?” tanong sa akin ni Pearl. Hindi ako makaimik kasi naiisip ko pa rin kung ano ang magiging reaksiyon ni Alex kapag sinabi ko sa kanya na buntis ako at magkakaanak na kami. “Hindi ko pa alam, best, kung sasabihin ko ba sa kanya. Natatakot ako, paano kung sabihin niya na ipalaglag ko ang bata?” nalulungkot kong sabi sa kanya, at hindi ko mapigilang mapaluha. Lumapit siya sa akin at niyakap ako, binigyan niya ako ng tissue, at pinahid ko na lang ang mga luha ko. “Shh, everything will be okay. Basta sabihan mo ako, okay?” sabi niya sa akin, at tumango ako sa kanya. Nag-usap lang kami nang matagal bago ko naisipang umalis na, baka ano pa ang isipin ni Alex. Habang papalabas ako sa opisina ni Pearl, parang may nakita akong pamilyar paglingon ko sa kanan ko. Sobra ang gulat ko nang makilala ko na si Alex iyon at ang kapatid niya na si Juliana na magkasama. Ngayon ko lang nakitang nakangiti si Alex nang ganyan. Hindi ko alam kung saan ako hahawak nang makita kong maglapat ang mga labi nila. “Hey, best, what happened?” nag-aalalang tanong sa akin ni Pearl. Napalingon naman siya kung saan ako nakatingin. Bigla na lang naglakad si Pearl papunta kila Alex. Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ko para hawakan siya at huwag gumawa ng iskandalo. “What! Bitawan mo ako, best, I’ll make a reminder to your fucking cheat husband, that fucking asshole!” nanggagalaiting sabi niya sa akin. “Pl-please… wag na, best, wag mo na silang puntahan,” umiiyak kong sabi sa kanya. Nagdilim bigla ang paligid ko, ang dating mahigpit na hawak ko sa braso ni Pearl ay lumuwag. Hindi ko na maalala dahil nawalan na ako ng malay. Narinig ko pa ang boses ni Pearl, iyon ang huli kong naaalala. Pagmulat ng mata ko, puting kisame ang nakita ko. “Best, okay ka na ba?” tanong sa akin ni Pearl. Natatanta ako at biglang hinawakan ang tiyan ko. “The baby is okay, nothing to worry,” nang sabihin niya sa akin ‘yon ay naginhawaan ako. Salamat naman at okay lang ang baby ko. “Pero, seriously, Best, hahayaan mo lang na ganoon? Matagal ko na talagang napapansin ang babaeng ‘yan na sobrang dikit sa asawa mo… Sure ka ba na kapatid niya iyon?” sabi niya sa akin habang nagtataka. Hindi ko rin alam kung totoo ba ang sinasabi niya na kapatid niya iyon. Hindi ko rin matanong ang pamilya ni Alex dahil patay na ang mga magulang niya, at sila lang dalawa nang kapatid niya raw ang magkasama sa isang bahay. Bigla namang nag-ring ang cellphone ko. Tiningnan ko kung sino ang caller, at si Alex iyon. “Ibigay mo sa akin ‘yan, ako na ang sasagot sa h*******k na ‘yan,” galit niyang sabi. “Please, Best, ‘wag ka nang magalit, ako na ang sasagot,” sabi ko sabay pindot sa answer button. “H-hello, Alex?” sabi ko. Sa kabilang linya, narinig ko siyang nagbuntong-hininga bago ako sagutin. “Where the hell are you, woman?” galit niyang sabi sa akin. Dahil sa lakas ng pagkakasabi niya, sumakit ang tainga ko. “Kasama ko pa si Pearl, Alex… um, mayroon pa kasi siyang sinasabi tungkol sa upcoming wedding niya,” sabi ko nang malumanay. Tumingin naman sa akin si Pearl na parang na-shock, kasi wala naman siyang jowa o kahit ka-fling man lang. “Stop lying, woman, kasi pag-oras na malaman ko na nagsisinungaling ka sa akin… hindi lang sigaw ang aabutin mo sa akin,” galit niyang sabi sa akin. “Totoo, Alex, kasama ko si Pearl. Saglit, papsasalitain ko siya,” sabi ko at hinarap kay Best ang cellphone at sinenyasan na magsalita siya sa tawag. “Best, anong magandang gown dito?” sabi niya sa akin na parang napipilitan. I'm sorry to her, at nilagay pabalik sa tainga ko ang cellphone. “Okay, you better hurry kung ayaw mong masaktan,” sabi niya pa sa akin sabay baba ng tawag. Napangiti ako nang pilit kay Pearl. “I'm sorry, Best, wala na talaga akong masabi sa kanya, baka ano pa ang gawin sa akin ‘non.” “Ano ba ang sinabi niya? Don’t tell me sinabihan ka niya na sasaktan ka niya, that fucking asshole!” nangagalaiting sabi niya na naputol na nga ang ballpen dahil sa pagkakasabi niya ‘noon. “Wala naman, hinahanap niya lang ako kung saan ako ngayon,” pagsisinungaling ko sa kanya. “Uuwi na ako, Best, thanks again,” sabi ko na lang at inayos ang damit ko at ang bag ko para umalis na. “Sure ka, okay ka lang? Ipapahatid kita kay Nelson,” sabi niya sa akin. Si Nelson ‘yung pinsan niya na pinsan ko rin. “Nah, I’m good, I can still drive,” sabi ko sa kanya. Tumango na lang siya sa akin. Naglakad na ako palabas at papuntang parking lot. Nagsisinungaling na naman ako kay Pearl dahil hindi ko inamin na sinasaktan ako ni Alex noon pa man. After all, napilitan lang naman siyang magpakasal sa akin dahil sa ginawa kong kalokohan noon. Binabaybay ko na ang daan papunta sa bahay namin. Masyado nang madilim; hindi pa rin nawawala sa isipan ko ang nangyari kanina sa ospital. Bakit ganoon na lang siya kasaya? Hindi ko rin alam kung bakit hinalikan niya ang babaeng ‘yon e kapatid niya iyon. ‘Yon ang sabi niya sa akin matagal na. Baby, sorry ha, muntik ka nang mapahamak dahil sa akin. Hayaan mo, pag talagang alam na ni mommy na talagang merong relasyon ang daddy mo at tita mo, aalis tayo. Ilang minuto lang ay nakarating na ako sa bahay. Pagkababa ko ng sasakyan ay sobrang tahimik ng bahay—akala ko pa naman uuwi ako na nandito na siya. Tiningnan ko naman ang nakaparik na sasakyan at nagliwanag ang mata ko. Nandito siya, salamat naman at maaga siyang umuwi. “Manang, Alex, hello… bakit kaya ang tahimik ng bahay ngayon?” sabi ko pa dahil sa katahimikan nag-echo ang boses ko sa buong bahay. Naglakad-lakad ako, umakyat ako at dahan-dahang naglakad papunta sa kwarto namin nang makarinig ako ng mahihinang unggol na galing sa kwarto namin.Luna’s POV“Mara… does Alex know about this?”Hindi agad sumagot si Mara. Tinitigan niya ang activity log nang matagal bago dahan-dahang ibinaba ang papel sa mesa.“I can’t speak for Alex,” mahinahon niyang sabi. “Pero ang request na gumawa ng account mo, nanggaling mismo sa executive office.”Parang may humigpit na alambre sa dibdib ko. “So he approved it?”“An executive authorization code was used. But Luna, that doesn’t automatically mean siya ang nag-encode.”Napatingin ako sa wall clock. Ten minutes before nine. Dapat campaign revisions at slide decks ang iniisip ko ngayon—hindi kung sino ang gumagamit ng pangalan ko sa kompanyang ito.“I need to talk to him.” Agad akong tumayo.“I know,” pigil ni Mara, bahagyang humawak sa braso ko. “Pero huwag kang susugod nang walang hawak na ebidensya. Someone wants you to react before we uncover the truth. Don't give them the satisfaction.”Napalunok ako. “Then help me find the rest of it.”Nang itulak ko ang pinto ng opisina ni Alex, napata
Luna’s POV“Luna, that photo isn’t what you think.”Nakatitig lang ako kay Nico, mahigpit ang hawak sa sarili kong cellphone.“Then tell me what it is.”Sandali niyang sinulyapan ang screen. Walang kawala—malinaw sa litrato na may hawak siyang folder na may nakasulat na PROJECT L.“Pumunta ako sa records room kagabi,” pag-amin niya.“So the photo is real?”“Yes.”“Then why were you there, Nico?”Bumuntong-hininga siya nang malalim, bakas ang pagod bago sumagot. “May nag-text sa akin. Sinabing may tinatagong impormasyon tungkol sa pagkaka-hire sa ’yo sa archives.”Nanlamig ang buong katawan ko. “An anonymous message?”Tumango siya at iniharap sa akin ang screen ng phone niya.UNKNOWN: The answers are in the records room. Shelf B-12.Parehong-pareho sa format at tono ng text na natanggap ko kanina.“Bakit hindi mo sinabi sa akin agad?” matigas kong tanong.“Akala ko kasi prank lang,” paliwanag niya, bahagyang nanginginig ang boses. “Pero nang makita ko ang pangalan mo sa folder, I panic
Luna’s POV“Alex, tell me that’s not true.”Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatitig sa tablet na hawak ni Mara.PROJECT L — CONFIDENTIALSUBJECT: LUNA“The candidate’s employment was planned long before she submitted her application.”“Luna, please,” Alex whispered, step taking a step forward. “Let me explain.”“Then explain!” Hindi ko na napigilan ang pagtaas ng boses ko. “Did I really pass that interview? Or was this entire thing staged from the very beginning?”“Your scores were real. Everything you earned, you deserved.”“Pero may plano ka nang ipasok ako?”Hindi siya agad sumagot. The silence stretched between us, thick and suffocating—and that brief hesitation was enough to tear something open in my chest.Mara cleared her throat quietly from the side. “Sir, this email went out to all department heads. HR will require a formal explanation first thing tomorrow.”Alex gave a grim nod. “And they’ll get one.”He turned back to me, his dark eyes pleading. “Eight months ago, I a
Luna’s POV“If you want to know why this company was really built, ask Alex about Project L.”Paulit-ulit kong binasa ang nakasulat sa papel na hawak ko.Project L?Ano naman iyon?Napatingin ako sa paligid. Busy ang lahat sa kani-kanilang trabaho. May mga nagta-type sa computers, may nag-uusap tungkol sa deadlines, at may tumatawa sa kabilang cubicle.Everything seemed normal.Pero bakit pakiramdam ko may isang malaking sikreto na unti-unting nabubunyag?“Luna?”Napapitlag ako nang marinig ang boses ni Nico.“Uy! Okay ka lang?” tanong niya habang hawak ang dalawang cups ng iced coffee.Agad kong tinupi ang papel at itinago sa drawer.“Yeah. Bakit?”“Kanina pa kita tinatawag. Para kang nakakita ng multo.”I forced a smile. “May iniisip lang.”“Don’t overthink your first day. You did great earlier, remember?”“Thanks, Nico.”Inabot niya sa akin ang isang cup.“Peace offering. Since officially part ka na ng team, libre kita.”Napatawa ako. “Wow, generous!”“Enjoy it while it lasts. Buka
Luna’s POVKinabukasan, nagising ako sa mahinang tunog ng alarm. Then it hit me.First day ko sa office.Napatingin ako sa katabi ko. Mahimbing pang natutulog si Alex, isang braso nakapulupot sa bewang ko. Napangiti ako sa alaala ng kagabi.“Luna, professional ka today,” bulong ko sa sarili.“Who says you can’t be professional and beautiful?” biglang sagot ni Alex, nakapikit pa rin.“Gising ka pala!”He pulled me closer. “Good morning, sweetheart.”“Alex, late na tayo.”“Five more minutes?”“CEO ka. Dapat ikaw ang role model.”Doon siya tuluyang dumilat. “Fine. But breakfast together is nonnegotiable.”Makalipas ang isang oras, nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang cream blouse, black trousers, at simpleng blazer. Malamig ang mga kamay ko sa kaba.“You look ready,” sabi ni Alex mula sa pintuan.“I look ready. That doesn’t mean I feel ready.”Lumapit siya at inayos ang kuwelyo ng blazer ko. “You passed the assessment because you earned it.”“Promise me something,” sabi ko, seryoso
Luna’s POVPagkatapos ng lunch, hindi pa rin mawala ang ngiti sa mga labi ko. Simple lang ang kinain namin, pero the way Alex looked at me—yung tingin na tila ba ako lang ang babae sa buong mundo—it made my heart race. Bawat haplos niya sa kamay ko habang nag-uusap kami, ramdam ko yung tension na unti-unting nabubuo sa pagitan namin.Pagpasok namin sa sasakyan, the atmosphere immediately shifted. The moment the door closed and we were in our own private space, Alex didn’t waste any time. He reached for my hand and kissed it slowly, his eyes locked on mine.“You did great today, Luna. I could tell from the way you carried yourself. Proud ako sa’yo,” he whispered, his voice sounding deeper than usual.“Seryoso ka ba? Kinabahan talaga ako, Alex. Lalo na noong practical assessment, I felt like I was being grilled,” sagot ko, while leaning my head back against the seat.Tumawa siya nang mahina, a low rumble that I could feel in my chest. “I know you. You’re more capable than you give yours







