Todos os capítulos de Init sa Gabi: Capítulo 1 - Capítulo 10

Luna’s POVNaghahalikan kami ng asawa kong si Alexander sa loob ng aming kwarto. Hindi ko mapigilang umongol dahil sa sarap na pinaparamdam niya sa akin.“Bend over,” tanging bulong niya sa aking tainga sabay taas sa nightgown na suot ko. Napapatirik ako biglang biglaan niyang pinasok ang pagkalalaki niya sa aking kweba.“Ahhh! A-Alex, dahan-dahan..” tanging nasambit ko lang. Pero parang wala ata siyang narinig dahil mas binilisan niya pa ang pag-indayog sa akin. Naka-doggy style kami, pero habang tumatagal parang sumasakit ang pagbayo niya sa akin kahit na parang mabilis ito.“Ohhh! A-A-Alex, p-please…” nahihirapan kong sabi. “Please what, woman? Sinabi ko ba na magsalita ka,” nanggigigil niyang sabi sabay hampas sa pwet ko na nagbigay pa mismo ng sarap at init sa buong katawan ko.“S-Sorry, t-tatahimik na… ahhh!! haaah!” napapaungol kong sagot sa kanya. “Very good, dapat ganyan ka lang, be silent para ganahan ako,” masakit niyang sabi sa akin.Hindi ko alam kung anong klaseng emosyo

Luna’s POV“Ahh!! Babe, please make it faster,” mga salitang narinig ko pagkatapak ko pa lang sa tapat ng pinto namin ng mag-asawa.Napahawak ako sa aking bibig para hindi makagawa ng ingay. Nakikita ko na binabayo ni Alex ang sarili niyang kapatid sa mismong kwarto namin.Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Kung masusuka ba ako o mababaliw, patuloy pa rin sila sa ginagawa nila na parang wala ako.Binuksan ko ang pinto at tinapon ang unang-unang mahawakan ko sa gilid ko sabay sigaw sa kanila.“Ang bababoy ninyo! Mga walang hiya kayo… nakakadiri kayo,” sigaw ko sa kanila na mas ikinagulat ni Alex.“Fuck, anong ginagawa mo dito,” nag-aaligagang sabi niya at umalis sa posisyon kung saan silang dala ng kapatid niya.Habang si Juliana naman ay binabalot ang hubot-hubad niyang kaluluwa na nakakadiri. “Nakakadiri kayo, magkapatid kayong dalawa tapos nag-sex kayo,” nauutal kong sabi.Lalapit na sana sa akin si Alex nang tumakbo ako papunta sa walk-in closet ko at nag-lock. Kinuha ko ang

Luna’s POVLimang taon na ang lumipas simula nang makauwi ako sa Pilipinas. I’m wearing a limited edition dress with red wine lipstick and long curly hair.Malaki na rin ang nagbago sa akin simula nang huling pagtapak ko sa lugar kung saan ako unang nagmahal, unang nasaktan, at ginago ng taong minahal ko.At malaki na rin ang baby ko; her name is Vianna Grace Alegra. My cute, five-year-old baby girl, namana niya ang talino ko at ganda, mayroon rin namang features ng ama niya na makikita mo rin sa kanya.“Mamá, ¿dónde está tita ninang Pearl? Ya la extraño,” tanong niya sa akin.“Ninang estará ocupada, está en el hospital, cariño, al fin y al cabo es doctora. ¿Pero la visitaremos más tarde, de acuerdo?” sabi ko sa kanya. Nakakaintindi naman siya ng wikang Tagalog, kaso nahihirapan siyang isalita ito.“But Mommy, I want to see tita now,” pagmamaktol niya sa akin, at sumimangot naman nang tinignan ko siya.Itong ugali na ito, alam ko na kung saan nagmana—edi saan? Sa tatay niyang hinayupa

Luna’s POVPaglabas ko ng restaurant, mahigpit kong hawak ang folder na ibinigay sa akin ni Atty. Lana. Parang sa bigat ng hawak ko rito, kasama na rin nito ang lahat ng problemang pilit kong tinatakasan sa loob ng limang taon.“Luna.”Napalingon ako kay Atty. Lana na kasalukuyang palabas din ng restaurant.“Yes?”“Are you sure you don’t want me to come with you?”I shook my head.“I’m fine.”“Hindi ka mukhang fine.”Napangiti ako nang pilit.“I’ll be okay.”Alam kong hindi siya kumbinsido sa sinabi ko, pero wala na rin siyang sinabi. Lumapit lamang siya sa akin at bahagyang hinawakan ang balikat ko.“Call me kapag may nangyari.”“I will.”“And Luna…”“Hm?”“Be careful.”Tumango ako.“I will.”Hindi na ako nagtagal pa roon. Naglakad na ako papunta sa parking area kung saan naghihintay ang driver na kinuha namin para sa buong araw.Pagkasakay ko sa kotse, agad kong inilagay ang folder sa tabi ko.I stared at it.Hindi ko alam kung bakit parang natatakot akong buksan ulit iyon.Alam ko

Luna’s POV Hindi ako makagalaw habang nakatitig lang ako sa phone ko. Paulit-ulit kong binabasa ang message na natanggap ko. I know you’re with our daughter. Our daughter. Parang biglang nawala ang hangin sa paligid ko. Hindi ko alam kung paano niya nalaman. Hindi ko alam kung sino ang nagsabi sa kanya. At higit sa lahat, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kung totoong alam na ni Alex ang tungkol kay Vianna. “Mommy?” Napalingon ako nang marinig ko ang boses ni Via. Nakatayo siya sa doorway ng hotel room habang hawak ang maliit niyang stuffed bunny. “Are you okay?” Pinilit kong ngumiti. “Yes, baby. Mommy is okay.” Lumapit siya sa akin at umupo sa tabi ko. “You look sad.” Napayuko ako. Five years. Limang taon kong pinrotektahan ang anak ko mula sa lahat ng bagay na maaaring makasakit sa kanya. At ngayon, isang message lang ang kailangan para maramdaman kong unti-unti nang bumabalik ang lahat ng tinakasan ko. “Mommy?” “Yes, cariño?” “Are we going to see Daddy?” N