Init 1: Sarap

Luna’s POV

Naghahalikan kami ng asawa kong si Alexander sa loob ng aming kwarto. Hindi ko mapigilang umongol dahil sa sarap na pinaparamdam niya sa akin.

“Bend over,” tanging bulong niya sa aking tainga sabay taas sa nightgown na suot ko. Napapatirik ako biglang biglaan niyang pinasok ang pagkalalaki niya sa aking kweba.

“Ahhh! A-Alex, dahan-dahan..” tanging nasambit ko lang. Pero parang wala ata siyang narinig dahil mas binilisan niya pa ang pag-indayog sa akin. Naka-doggy style kami, pero habang tumatagal parang sumasakit ang pagbayo niya sa akin kahit na parang mabilis ito.

“Ohhh! A-A-Alex, p-please…” nahihirapan kong sabi. “Please what, woman? Sinabi ko ba na magsalita ka,” nanggigigil niyang sabi sabay hampas sa pwet ko na nagbigay pa mismo ng sarap at init sa buong katawan ko.

“S-Sorry, t-tatahimik na… ahhh!! haaah!” napapaungol kong sagot sa kanya. “Very good, dapat ganyan ka lang, be silent para ganahan ako,” masakit niyang sabi sa akin.

Hindi ko alam kung anong klaseng emosyon ang nararamdaman ko ngayon ng sabihin niya sa akin iyon. Parang feeling ko pinagpapasasaan niya lang ako.

Parang hindi niya ako asawa sa lagay na ito, sa mga sinasabi niya parang wala kaming pinagsamahan.

Tanging ungol ko lang ang maririnig sa loob ng silid at ang boses ng pagbayo niya sa akin. Makalipas ang ilang oras na p********k namin, pumunta agad siya sa walk-in closet at nagbihis.

“Alex, saan ang punta mo?” tanong ko sa kanya.

“I have a meeting today, so huwag mo na akong antayin at baka sa opisina na ako matutulog,” sabi niya sa akin.

“Ganun ba, gusto mo ba ipagluto kita para meron kang baon?” sabi ko. Hindi siya umimik at tinitigan lang ako ng masama.

“Seriously woman, why are you so talkative… pwede ba for once manahimik ka,” galit niyang sabi sa akin.

Napatahimik na lang ako at hinawakan ang kumot para takluban ang walang saplot kong katawan. “Tsk, makaalis na nga dito, bwisit,” tanging sabi niya bago siya umalis at sinara ang pintuan ng malakas.

Napahawak na lamang ako sa tyan ko at napabulong. “Baby, sorry ha, hindi lang siguro good mood si daddy kaya ganyan,” tumulo na lang ang luha ko hanggang sa makatulog ako.

Kinaumagahan, maaga akong nagising para sana ipaghanda si Alex. Pero parang hindi nga siya umuwi kagabi sa bahay.

“Manang, ako na po ang magluluto,” sabi ko kay Manang Mary.

“Nako, iha, huwag na, ako na, maupo ka na lang diyan sa lamesa at kumain,” malungkot niyang sabi sa akin.

“Manang, hindi po ba umuwi si Alex?” tanong ko, siyempre alam ko na ang sagot sa tinatanong ko, gusto ko lang makasigurado.

“Hindi e, ano ba nangyari kagabi? Galit iyon lumabas kagabi. Nag-away ba kayo kagabi?” sabi niya.

“Hindi naman po, Manang, na-alibadbaran lang siguro sa akin 'yon kasi ang ingay ko,” mahinang sabi ko sa kanya habang nakangiti nang pilit.

Nalungkot naman si Manang sa sinabi ko at hindi na nagtanong pa ulit. Inantay ko lang maluto ang ulam at tsaka kumain.

Pupunta pa akong ospital ngayon at magpapatsek-up. Sabi kasi ng doktor ko na ang stress can make your baby also stress. I hope so, sana okay ang baby ko.

“Manang, aalis nga po pala ako mamaya, lalakarin lang po. Pakisabi na lang po kay Alex kung makauwi siya tapos wala pa ako, na may nilakad lang,” sabi ko kay Manang. Tumango naman siya sa akin kaya pumunta na ako sa kwarto at nagbihis.

May tumawag sa cellphone ko kaya dali-dali ko itong sinagot, si Pearl lang pala, ang aking best friend slash sister. “Yes, what can I help you with?” pabiro kong sabi sa kanya.

Narinig ko lang siyang napatawa rin sa kabilang linya. “Sira ka talaga, girl. So I called because iyong appointment mo sa akin, now po iyon,” sabi niya sa akin.

“Ito na po, doc, papunta na po. I’m just changing, that’s why,” sabi ko habang nakangiti.

“So ano, alam na ba niya?” tanong niya sa akin. Napatahimik na lang ako, hindi ko alam kung sasabihin ko ba sa kanya o hindi.

“Let me guess, hindi pa, ano?” sabi niya.

“Girl, you need to tell him nang sa ganon alam niya,” sabi niya pa sa akin.

Napaisip tuloy ako, paano kung ayaw niya sa bata? Paano kung sasabihin niya ipalaglag ko?

“Gaga, nag-overthink ka na naman. Sige na, punta ka na dito nang ma-check ko na iyang pamangkin kong maganda,” pabiro niyang sabi.

Iyan ang gusto ko sa kanya e, alam niya kung saan hihinto at kung saan magpapatuloy, kaya love ko 'yon.

“Okay, bye, see ya later,” sabi ko sabay baba ng cellphone.

“Manang, aalis na po ako,” pagpapaalam ko pa kay Manang bago sumakay sa sasakyan ko. Oo, ako ang nagmamaneho; hindi kasi ako pinayagan ni Alex na kumuha ng driver, lalo na at wala naman daw akong gagawin.

Habang nilalakbay ko ang daan papunta sa Luke’s Hospital, biglang nag-ring ang cellphone ko kaya sinagot ko.

“Hey, where are you?” tanong sa akin ni Alex—oo, si Alex ang tumatawag sa akin.

“May lang akong pupuntahan saglit, babalik rin ako,” sabi ko pa habang 'di inaalis ang mata sa daan.

“Sino? Kabit mo? For God’s sake, Luna, kung magsisinungaling ka lang, sa akin pa talaga,” sabi niya. Sasagot na dapat ako, pero bigla niyang binaba ang tawag.

Hindi naman ako nagluluko aba, wala nga akong lalaki maliban sa kanya. Hindi niya ba alam na mahal ko siya? Bakit nag-iba na siya? Hindi naman siya ganyan dati.

Pinahid ko na lang ang luha sa mata ko para hindi mapansin ni Pearl na galing akong iyak. Baka pagalitan pa ako niyon at dadakdakan ng isang katutak na sermon.

Nasa parking lot na ako nang may makita akong pamilyar na sasakyan. Hindi ba’t kay Alex 'to? Nah, maybe I'm just wrong; ano naman ang gagawin niyon dito sa hospital e hindi ko pa naman sinasabi sa kanya na buntis ako.

Naglakad na ako papunta sa opisina ni Pearl at ipinag-walang-kibo na lang ang nakita ko.

“Congrats, girl, 5 weeks na pala 'tong pamangkin ko,” sabi niya sa akin. Pinakita niya naman sa akin iyong sonogram; hindi ko mapigilang mapaluha dahil sa nakita ko. Ang baby ko, ang ganda niya o gwapo, ang liit pa.