Init 1: Sandali

Luna’s POV

Naghahalikan kami ng asawa kong si Alexander sa loob ng aming kwarto. Mahigpit ang pagkakayakap niya sa akin habang patuloy na h********n ang aking mga labi.

“Bend over,” bulong niya sa aking tainga.

Wala na akong nagawa kundi sundin ang sinabi niya. Ngunit sa biglaan at pagmamadali ng mga sumunod na pangyayari, hindi ko napigilang mapadaing.

“A-Alex, dahan-dahan…” mahinang pakiusap ko.

Pero tila hindi niya ako narinig. Sa halip na makinig, lalo lamang siyang naging padalos-dalos. Habang tumatagal, unti-unting napapalitan ng kirot at hindi komportableng pakiramdam ang mga sandaling dapat sana ay puno ng pagmamahalan.

“A-Alex, p-please…” nahihirapan kong sambit.

“Please what, woman? Sinabi ko bang magsalita ka?” nanggigigil niyang tanong.

Napapitlag ako nang bigla niyang hampasin ang aking puwitan. Hindi ko inaasahan ang ginawa niya, kaya lalo akong napakapit sa kumot.

“S-Sorry…” mahinang sagot ko. “Tatahimik na ako.”

“Very good. Dapat ganyan ka lang. Be silent para ganahan ako,” malamig niyang sabi.

Hindi ko alam kung anong klaseng emosyon ang dapat kong maramdaman matapos niyang sabihin iyon.

Nasaktan ako.

Hindi dahil sa nangyayari sa amin, kundi dahil sa paraan ng pakikitungo niya sa akin.

Parang pakiramdam ko, ginagamit niya lang ako para sa sarili niyang kagustuhan.

Asawa niya ako, hindi ba?

Pero bakit sa mga sandaling ito, pakiramdam ko ay isa lamang akong estrangherang wala siyang pakialam kung nasasaktan man?

Nasaan na ang Alexander na minsang nangakong mamahalin at aalagaan ako?

Napapikit na lamang ako at piniling manahimik.

Makalipas ang ilang oras, natapos din ang lahat. Agad siyang bumangon at dumiretso sa walk-in closet upang magbihis.

Tahimik ko siyang pinagmasdan habang inaayos ang kaniyang damit.

“Alex, saan ang punta mo?” tanong ko sa kaniya.

“I have a meeting today, so huwag mo na akong antayin. Baka sa opisina na ako matulog,” walang emosyong sagot niya.

“Ganoon ba?” Pilit akong ngumiti. “Gusto mo ba, ipagluto kita para may baon ka?”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, masama niya akong tinitigan na para bang may ginawa akong napakalaking kasalanan.

“Seriously, woman? Why are you so talkative? Pwede ba, for once, manahimik ka?” galit niyang sabi.

Agad akong napayuko.

Dahan-dahan kong hinila ang kumot upang takpan ang aking katawan.

Gusto ko lang naman siyang ipaghanda ng pagkain.

Masama ba iyon?

“Tsk. Makaalis na nga rito. Bwisit,” iritadong sabi niya bago tuluyang lumabas ng kwarto.

Napapikit ako nang malakas niyang isara ang pintuan.

Ilang segundo akong nanatiling nakatitig sa p***o, umaasang baka bumalik siya.

Na baka bigla siyang pumasok, yakapin ako, at sabihing nagbibiro lang siya.

Pero walang bumalik.

Unti-unti kong inilapat ang aking palad sa tiyan ko.

“Baby…” mahina kong bulong.

Hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya kahit nagsisimula nang mangilid ang mga luha ko.

“Sorry, ha? Hindi lang siguro good mood si Daddy kaya ganyan.”

Marahan kong hinaplos ang aking tiyan.

“Pero huwag kang mag-alala, okay? Mahal na mahal ka ni Mommy.”

Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng aking mga luha.

Sana, kapag nalaman ni Alex na magkakaroon na kami ng anak, bumalik na siya sa dati.

Sa lalaking minahal ko.

Sa lalaking pinakasalan ko.

Sa lalaking nangakong hindi niya ako sasaktan.

Sa kakaiyak, hindi ko namalayang nakatulog na pala ako.

⸻

Kinaumagahan, maaga akong nagising upang sana ay ipaghanda ng almusal si Alex.

Pero nang tingnan ko ang kabilang bahagi ng kama, wala pa rin siya.

Mukhang hindi nga talaga siya umuwi kagabi.

Napabuntong-hininga na lamang ako bago bumangon at mag-ayos ng sarili.

Pagkababa ko sa kusina, nadatnan ko si Manang Mary na abala sa paghahanda ng almusal.

“Manang, ako na po ang magluluto,” nakangiti kong sabi.

Agad siyang napalingon sa akin.

“Naku, iha, huwag na. Ako na rito. Maupo ka na lang diyan sa mesa at kumain,” malungkot niyang sagot.

Napangiti na lamang ako bago naupo sa isa sa mga upuan.

“Manang, hindi po ba umuwi si Alex?”

Alam ko naman na ang sagot.

Gusto ko lang makasiguro.

“Hindi, eh.” Napailing siya. “Ano ba ang nangyari kagabi? Galit na galit iyong lumabas ng bahay. Nag-away ba kayo?”

Agad akong umiling.

“Hindi naman po, Manang. Naalibadbaran lang siguro sa akin iyon kasi ang ingay ko,” mahinang sagot ko habang pilit na nakangiti.

Napansin kong biglang nalungkot ang mukha ni Manang Mary.

Parang may gusto pa siyang sabihin, pero pinili na lamang niyang manahimik.

Hindi na rin siya nagtanong pa.

Tahimik ko na lamang hinintay na maluto ang pagkain bago ako nagsimulang kumain.

May appointment pa pala ako ngayon sa ospital.

Kailangan kong magpa-checkup upang masigurong maayos ang kalagayan ng baby ko.

Ayon kasi sa doktor ko, hindi maganda ang labis na stress habang nagbubuntis.

Kaya hangga’t maaari, kailangan kong iwasan ang mga bagay na maaaring makasama sa amin ng anak ko.

Sana okay lang ang baby ko.

“Manang, aalis nga po pala ako mamaya. May aasikasuhin lang po ako. Pakisabi na lang kay Alex kung sakaling umuwi siya at wala pa ako rito,” paalam ko.

Tumango naman siya.

“Oo, iha. Pero mag-iingat ka, ha?”

“Opo, Manang. Thank you po!”

Nginitian ko siya bago muling umakyat sa kwarto upang magbihis.

Habang namimili ako ng isusuot, biglang tumunog ang cellphone ko.

Agad ko itong kinuha at sinagot nang makita kung sino ang tumatawag.

Si Pearl.

Ang aking best friend slash sister.

“Yes, what can I help you with?” pabiro kong bati.

Narinig ko ang malakas niyang tawa mula sa kabilang linya.

“Sira ka talaga, girl! So, I called because iyong appointment mo sa akin, now po iyon,” sabi niya.

Napatawa naman ako.

“Ito na po, Doc. Papunta na po. I’m just changing, that’s why,” nakangiti kong sagot.

“So, ano? Alam na ba niya?”

Agad na nawala ang ngiti sa aking mga labi.

Alam kong si Alex ang tinutukoy niya.

Napatahimik ako.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin.

“Let me guess. Hindi pa, ano?” tanong niya.

Hindi ako nakasagot.

“Girl, you need to tell him. Nang sa ganoon, alam niya.”

Napabuntong-hininga ako.

Alam ko naman iyon.

Alam kong may karapatan siyang malaman na magiging ama na siya.

Pero paano kung ayaw niya?

Paano kung hindi siya matuwa?

Paano kung magalit siya sa akin?

At ang pinakakinatatakutan ko…

Paano kung sabihin niyang ipalaglag ko ang anak namin?

Hindi ko alam kung kakayanin ko kapag nangyari iyon.

“Gaga! Nag-o-overthink ka na naman, ano?”

Napakurap ako nang marinig ang boses ni Pearl.

Paano ba kasi niya nalalaman agad ang iniisip ko?

“Sige na, punta ka na rito nang ma-check ko na iyang pamangkin kong maganda,” pabiro niyang sabi.

Hindi ko napigilang mapangiti.

Iyan ang gusto ko kay Pearl.

Alam niya kung kailan dapat maging seryoso at kung kailan niya kailangang patawanin ako.

Kaya mahal na mahal ko ang babaeng iyon.

“Okay, bye! See ya later!”

“Bye, girl! Ingat sa pagda-drive!”

Ibinaba ko na ang tawag at ipinagpatuloy ang pagbibihis.

Pagkatapos kong mag-ayos, kinuha ko ang aking bag at bumaba.

“Manang, aalis na po ako!” paalam ko.

“Ingat, iha!”

“Opo!”

Dumiretso na ako sa garahe at sumakay sa aking sasakyan.

Oo, ako mismo ang nagmamaneho.

Hindi kasi ako pinayagan ni Alex na kumuha ng sariling driver.

Ayon sa kaniya, hindi ko naman daw kailangan iyon dahil wala naman akong masyadong ginagawa.

Kaya kahit asawa niya ako, mas pinili kong masanay na gawin ang mga bagay nang mag-isa.

Habang binabaybay ko ang daan papunta sa Luke’s Hospital, biglang tumunog ang cellphone ko.

Nang makita ko kung sino ang tumatawag, hindi ko napigilang makaramdam ng kaunting saya.

Si Alex.

Si Alex ang tumatawag sa akin!

Agad kong sinagot ang tawag gamit ang hands-free connection ng sasakyan.

“Hello, Alex?”

“Hey, where are you?” bungad niya.

“May pupuntahan lang ako saglit. Babalik rin naman ako agad,” sagot ko habang nananatiling nakatuon ang aking mga mata sa daan.

“Sino? Kabit mo?”

Nanlaki ang aking mga mata.

“A-Alex?”

“For God’s sake, Luna! Kung magsisinungaling ka lang, sa akin pa talaga?” galit niyang sabi.

Napahigpit ang pagkakahawak ko sa manibela.

“Alex, hindi naman—”

Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko dahil bigla niyang ibinaba ang tawag.

Napatingin ako saglit sa cellphone bago muling ibinalik ang aking atensyon sa pagmamaneho.

Kabit?

Talaga bang iniisip niyang may iba akong lalaki?

Wala nga akong ibang minahal kundi siya.

Siya lang naman ang lalaking pinili ko.

Siya lang ang lalaking gusto kong makasama habang buhay.

Hindi niya ba alam kung gaano ko siya kamahal?

Bakit siya nagkakaganito?

Bakit parang ibang tao na ang lalaking pinakasalan ko?

Hindi naman siya ganiyan dati.

Dati, kahit gaano pa siya ka-busy, nagagawa niya pa rin akong tawagan para lang kumustahin.

Dati, hindi niya ako hinahayaang matulog nang malungkot.

Dati, lagi niyang sinasabi na ako lang ang babaeng mamahalin niya.

Pero ngayon…

Parang kahit ang simpleng pakikipag-usap sa akin ay kinaiinisan na niya.

Napasinghot ako at mabilis na pinahid ang luhang tumulo sa aking pisngi.

Ayokong makita ni Pearl na umiyak na naman ako.

Baka pagalitan na naman ako ng babaeng iyon at abutin ako ng isang katutak na sermon.

Maya-maya pa, nakarating na rin ako sa parking lot ng ospital.

Maayos kong ipinarada ang sasakyan bago kinuha ang aking bag.

Ngunit bago pa ako tuluyang makababa, may isang sasakyang nakatawag ng aking pansin.

Napakunot ang aking noo.

Pamilyar ang sasakyang iyon.

Sandali…

Hindi ba’t kay Alex iyon?

Mas tinitigan ko pa ang nakaparadang sasakyan.

Parehong-pareho talaga.

Pero agad ko ring ipinilig ang aking ulo.

Nah. Maybe I’m just wrong.

Ano naman ang gagawin ni Alex dito sa ospital?

Wala naman siyang nabanggit na may appointment siya rito.

At lalong hindi niya alam na buntis ako.

Baka nagkataon lang na may kapareho siya ng sasakyan.

Hindi ko na iyon pinagtuunan ng pansin at tuluyan nang bumaba.

Pagkapasok ko sa ospital, dumiretso ako sa opisina ni Pearl.

⸻

“Congrats, girl! Five weeks na pala itong pamangkin ko!”

Halos mapatalon ako sa saya nang marinig ang sinabi ni Pearl.

“Really?” hindi makapaniwalang tanong ko.

Tumango siya habang nakangiti.

“Yup! Five weeks na si baby.”

Iniabot niya sa akin ang sonogram.

Dahan-dahan ko itong kinuha at tinitigan.

Hindi ko mapigilang mapaluha.

Ang baby ko…

Ang anak namin ni Alex.

Ang liit-liit pa niya.

Hindi ko pa man alam kung magiging kamukha ba siya ng daddy niya o ng mommy niya, alam kong mamahalin ko siya nang buong-buo.

“Ang ganda niya, Pearl…” mahinang sabi ko.

Napatawa naman ang kaibigan ko.

“Girl, paano mo nasabing maganda? Eh, hindi pa nga natin alam kung girl or boy iyan!”

Napatawa ako sa sinabi niya.

“Eh, di gwapo kung lalaki!” sagot ko.

Muli kong tiningnan ang sonogram na hawak ko.

Marahan kong hinaplos ang maliit na larawan.

Hindi ko maipaliwanag ang saya sa puso ko.

Sa unang pagkakataon matapos ang mga nangyari sa amin ni Alex, naramdaman kong may dahilan na naman ako para ngumiti.

May isang munting buhay na lumalaki sa loob ko.

Isang buhay na mamahalin ko at poprotektahan sa abot ng aking makakaya.

“Hi, baby…” mahina kong bulong habang nakatitig sa sonogram.

“I’m Mommy.”

Muling tumulo ang aking mga luha.

Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksiyon ng daddy mo kapag nalaman niyang nandito ka na.

Pero sana…

Sana maging masaya siya.

Sana mahalin ka rin niya tulad ng pagmamahal ko sa iyo.

At sana, sa pagdating mo sa buhay namin…

Bumalik na sa dati ang daddy mo.