บทที่ 1 สถานีวิจัยใต้สมุทรเบอร์มิวดา

บทที่ 1

สถานีวิจัยใต้สมุทรเบอร์มิวดา

19 ตุลาคม ดี.ดี. 12

กลไกสลับซับซ้อนเคลื่อนตัว เครื่องจักรส่งเสียงอึงอลระใบหู ของเหลวสีเขียวถูกระบายออกจากหลอดทดลองขนาดยักษ์ ไร้ซึ่งสิ่งพยุงร่าง ไพเรนทร์ก็ร่วงลงไปกองที่ก้นหลอดทดลอง มือจักรกลดึงเขาขึ้นมาใหม่เพื่อสวมแท่งเหล็กหนาสีดำสนิทหุ้มตั้งแต่ปลายนิ้วไปจนถึงข้อศอกล็อกสองแขนของเขาไม่ให้ขยับเขยื้อนได้

“หมายเลขหนึ่งหนึ่งสาม ตามมาด้วยความสงบ หากขัดขืนจะทำการยิงยาสลบทันที”

เจ้าหน้าที่ในชุดเกราะต่อต้านไอทมิฬของดีซีโอสองคนถือปืนเดินมาประกบข้างหลอดทดลอง หลอดแก้วทรงกระบอกหนาเลื่อนตัวลง ปลดปล่อยตัวทดลองข้างในให้เป็นอิสระ

ไพเรนทร์ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก สองขาที่ล่องลอยอยู่แต่ในของเหลวจนอ่อนเปลี้ยไม่เหลือเรี่ยวแรง อุปกรณ์ที่ล็อกแขนเขาไว้ก็หนักเสียถ่วงดุลทั้งร่างไปด้านหน้า เจ้าหน้าที่สองคนรุดมาหิ้วปีกเขาคนละข้าง ด้วยรู้ว่าหากรอให้ไพเรนทร์ลุกเองวันนี้คงไม่ต้องไปไหนกันพอดี ไพเรนทร์เดินไปตามทางที่ผู้คุมทั้งสองพาเขาไปอย่างเลื่อนลอย เพื่อทำกิจวัตรประจำวันใหม่ในห้องทดลองแห่งใหม่

ตัวทดลองเข้าไปเอนกายนอนในเครื่องสแกน ภาพบนหน้าจอปรากฏริ้วไอทมิฬที่ไหลเวียนดุจสายน้ำในร่าง ไร้ซึ่งความแปรปรวน ไร้จุดปะทุ ดั่งฝูงปลาว่ายเวียนอพยพตามฤดูกาล

“วันนี้ไอทมิฬของตัวทดลองอมตะก็ยังคงสงบนิ่ง ไม่มีอะไรผิดปกติ แน่ใจนะว่านายไม่ได้แต่งเรื่องขึ้นมาเอง” ชายชราผมสีดอกเลาจับเครื่องควบคุมอันดัดแปลงมาจากอาวุธสังหารเหนี่ยวนำการทำงานของเครื่องมือทดลอง ใบมีดทมิฬกรีดผ่ากลางอกของตัวทดลอง ไอทมิฬจากในอกพวยพุ่งขึ้นมาปกคลุมฟื้นฟูบาดแผลในพริบตา

“หา? ฉันจะทำแบบนั้นไปทำไม เดี๋ยวพ่อปั๊ดทุบกะโหลกเละซะหรอก ตาแก่นี่” ชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ผิวออกสีแทนเล็กน้อยอย่างคนที่เคยกรำแดดแต่ไม่ได้ออกแดดมานาน ผู้สวมเพียงเสื้อกล้ามสีดำตัวบางในห้องปรับอุณหภูมิหนาวเหน็บกัดบุหรี่ในปากจนหักงอ

นักวิจัยชราเหลือบมองคนด้านข้างด้วยสายตาดุดัน “ก็ลองดูสิ นายได้ถูกขังให้จมอยู่ใต้มหาสมุทรไปพร้อมกับสถานีวิจัยเบอร์มิวดาแห่งนี้แน่ แล้วก็บอกกี่ครั้งแล้วว่าในนี้ห้ามสูบบุหรี่”

“ชิ เหม็นกลิ่นคนแก่โว้ย!” ชายหนุ่มพ่นบุหรี่ทิ้งลงพื้นแล้วใช้ปลายเท้าขยี้ดับไฟระบายอารมณ์

ผู้ชราถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย เขาเริ่มการทดลองต่อไปตามลำดับ ชายชรายื่นปุ่มกดไปให้ชายหนุ่มด้านข้าง ชายหนุ่มกระแทกมือกดมันอย่างอารมณ์เสีย ปุ่มหน้าโง่นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องทนอยู่ในสถานีวิจัยน่าเบื่อหน่ายแห่งนี้ และยังต้องถ่อสังขารมาที่ห้องทดลองนี้ทุกวัน

โพแทสเซียมคลอไรด์ถูกฉีดเข้าเส้นเลือดที่ข้อพับแขนซ้ายโดยไร้ยาสลบและยาคลายกล้ามเนื้อเหนี่ยวนำ ตัวทดลองดิ้นทุรนทุรายอย่างทรมานก่อนจะสิ้นลม ไอทมิฬพวยพุ่งปกคลุมทั่วทั้งร่างจนภาพในหน้าจอกลายเป็นสีดำสนิทดั่งสัญญาณดับ เพียงแต่ไอทมิฬในร่างของตัวทดลองกลับยังคงไหลเวียนอย่างสงบเช่นเดิม ไม่ได้มีส่วนใดถูกแบ่งมาเพื่อฟื้นฟูชีวิตที่ขาดหายไปแม้เพียงเสี้ยวเดียว

“มีแค่การตายเท่านั้น ที่ตัวทดลองอมตะไม่ได้ใช้ไอทมิฬจากในร่างเลยแม้แต่น้อย แล้วเขาเอาพลังมาจากไหนกันล่ะ?” นักวิจัยพึมพำพลางจดบันทึกผลการทดลอง “หรือว่าความลับของพลังอันแข็งแกร่ง จะต้องตายก่อน”

ชายหนุ่มด้านข้างได้ยินดังนั้นก็เงียบไปสักพักก่อนจะแค่นเสียงสบถ “เหอะ! เรื่องแบบนั้นพิสูจน์ไม่ได้หรอก ไม่มีฆาตกรคนไหนยอมตายเพียงเพื่อจะช่วยปู่พิสูจน์เรื่องบ้า ๆ พรรค์นี้แน่ คนที่มีชีวิตเพื่อฆ่าน่ะ ไม่สามารถยอมรับความรู้สึกในชั่วขณะที่ชีวิตกำลังจะดับสูญโดยไม่รู้ว่าจะได้ลุกขึ้นมาฆ่าอีกไหมได้หรอกนะ อีกอย่าง ฉันก็ฆ่าฆาตกรนอกเขตไปตั้งเยอะแยะ ไม่เห็นจะลุกขึ้นมาใหม่สักคน”

นักวิจัยเหลือบมองฆาตกรด้านข้าง แม้อีกฝ่ายจะไม่ใช่ตัวทดลอง แต่ความเห็นเมื่อสักครู่เขาคงต้องขอจดบันทึกเพื่อประโยชน์ในการพัฒนางานวิจัยไว้เสียหน่อย

“ได้เวลาทำงานของนายแล้ว เข้าไปคุยกับเขาหน่อยสิ เค้นหาสิ่งผิดปกติที่นายกุขึ้นมาซะ”

“ฉันไม่ได้กุขึ้นมานะเว้ย! แล้วจะให้คุยกับศพเดินได้แบบนั้นน่ะเหรอ? คุยกับซอมบี้ยังน่าสนุกกว่า ให้ตายเถอะ ทำไมคนอย่างฉันต้องมาติดแหง็กในที่เส็งเคร็งแบบนี้ด้วย”

“นายเป็นคนพาเขามา ถ้าเขาเป็นตัวอันตรายอย่างที่นายรายงานจริง คนเดียวที่จะหยุดเขาได้ก็มีแต่นายแล้ว”

นักวิจัยชราจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม แม้พวกเขาจะดูเหมือนปฏิบัติต่อกันอย่างไร้ซึ่งความเคารพ แต่เรื่องความไว้วางใจในฝีมือของอีกฝ่ายนั้น ไม่จำเป็นต้องพูดออกมา

“ชิ! น่ารำคาญจริง”

สีขาวหายไป เสียงบาดหูเหมือนเหล็กลากพื้นเรียกให้ไพเรนทร์ลืมตา เขาไม่เคยได้ยินเสียงนี้ เขากำลังจะได้รับการทรมานแบบใหม่อย่างนั้นหรือ…

“เฮ้! ไอ้หนูทดลอง มานั่งนี่”

ใครกัน ไพเรนทร์ไม่เคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน แล้วที่ว่าให้มานั่งนี่… เก้าอี้ทรมานแบบใหม่?

“เฮ้ย! เมินกันเหรอวะ? ลุกขึ้น”

กลิ่นควันระคายคอที่ไพเรนทร์ไม่ชอบกลับชวนให้ระลึกถึงวันวานก่อนที่โลกจะพังพินาศ เขาเกลียดบุหรี่ และไม่เคยทำใจชอบมันลง แม้คนรอบข้างเขาจะมีหลายคนที่เสพติดมันจนขาดไม่ได้ก็ตาม บุหรี่ในยุคนี้จัดเป็นของฟุ่มเฟือย ไพเรนทร์จำได้ว่า ในเขตสิบเอ็ดเคยมีผู้ที่ลักลอบซื้อขายถูกลงโทษให้มาทำงานชดใช้ในค่ายกักกันไอทมิฬด้วย

เขาทั้งไม่อยากถูกทรมานและเกลียดกลิ่นควันบุหรี่ แต่หากไม่ไป การทดลองในวันนี้ก็คงไม่มีวันจบ ไพเรนทร์เข้าใจในข้อนี้ดี ถึงกระนั้นชายหนุ่มก็ไร้แรงใจจะบังคับร่างให้ลุกขึ้นยืน

นอนตรงนี้ตลอดไปเลยไม่ได้หรือ? นอนไปโดยไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก...

คอเสื้อของเขากลับถูกกระชากอย่างแรง เสื้อที่ฉีกขาดจากการทดลองอยู่เดิมขาดแหว่งจนแทบจะปกปิดสิ่งใดไม่ได้

“ฉันไม่ได้มีความอดทนมากนักหรอกนะ ไอ้หนูทดลอง ฉันสั่งให้ลุก แกก็ต้องลุก!”

ไพเรนทร์เบนสายตามองอีกฝ่ายอย่างเฉยเมย ชายหนุ่มที่ขยุ้มคอเสื้อเขาอยู่มีรูปร่างสูงใหญ่ แขนที่โผล่พ้นเสื้อกล้ามสีดำเต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสัก ไม่แปลกใจที่สามารถฉุดเขาขึ้นมาได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องพึ่งพลังแห่งความตายเสริมความแข็งแกร่ง

ลำคอแห้งผากเปล่งเสียงขาด ๆ หาย ๆ อย่างยากลำบาก เนื่องจากไม่ได้พูดมานาน “หนัก… ลุกไม่ขึ้น”

ไพเรนทร์พยักพเยิดไปทางแขน บอกเป็นเชิงให้อีกฝ่ายดูอุปกรณ์อันใหญ่เทอะทะที่หนักเสียจนแค่ลุกก็เหมือนไหล่จะหลุด

ชายหนุ่มมองตามก็ยิ่งขัดใจกว่าเดิม

“ชิ! มีไอทมิฬมากขนาดนั้น แต่ดันอ่อนแอปวกเปียกอย่างกับลูกหมา แกนี่มันชวนโมโหจริงว่ะ”

ไอทมิฬถูกเรียกออกมาห้อหุ้มท่อนแขนกำยำ ร่างสูงหิ้วคอตัวทดลองขึ้นมาจากเครื่องสแกน จับเขาห้อยไพล่หลังแล้วโยนลงบนเก้าอี้ที่ลากมาตั้งไว้

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายเป็นคนเดียวกับคนในตอนนั้น ไอ้วิคเตอร์นั่นดันแอบซ่อนของดีไว้ในเขตของตัวเองไม่ยอมรายงานดีซีโอ ถ้าเจ้านั่นไม่ได้ขอกำลังเสริมจากหน่วยของเขตหนึ่งที่ออกไปทำภารกิจอยู่ไม่ไกลพอดีล่ะก็ นายคงถูกเก็บเป็นความลับของมันไปจนวันตายแน่”

ไพเรนทร์ใจเต้นระรัว เขาไม่ได้อยู่ในเขตที่สิบเอ็ดแล้ว เขาหนีพ้นจากวิคเตอร์แล้ว ความโล่งอกทำให้เขาผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย ไพเรนทร์ทำใจกล้าช้อนสายตามองอีกฝ่ายด้วยความลังเล “ที่นี่…คือเขตที่หนึ่ง?”

“หา? ก็ใช่น่ะสิ นายอยู่มาตั้งนานโดยไม่รู้เลยว่าตัวเองอยู่ที่ไหนเนี่ยนะ สมแล้วที่เป็นได้แค่หนูทดลอง” ชายหนุ่มเขี่ยก้นบุหรี่แล้วควักมวนใหม่ขึ้นมาจุด “เอาหน่อยมะ?”

ไพเรนทร์เพียงส่ายศีรษะเบา ๆ แทนคำตอบ

“คุณเอง…ก็เป็นหนูทดลอง?”

“หนูทดลอง? ฉันเนี่ยนะ? ขำตายล่ะ ฉันมันคนใหญ่คนโตในเขตหนึ่งนะเว้ย! จะเอามาเทียบกับหนูทดลองห่วย ๆ อย่างนายได้ไง”

“อืม” ไพเรนทร์ตอบกลับสั้น ๆ คนคนนี้มีไอทมิฬที่แข็งแกร่งมาก หากไม่ใช่ฆาตกรทั่วไปก็คงจะเป็นหน่วยพิเศษ ไพเรนทร์เคยได้ยินมาบ้างว่าเขตการปกครองใหญ่มักจะดึงฆาตกรอันดับสูง ๆ ในรายชื่อผู้ปลุกไอทมิฬมาเป็นกองกำลังเสริมทัพให้กับเขตของตน

ชายหนุ่มพ่นควันบุหรี่พลางจ้องไพเรนทร์เหมือนกำลังรอให้เขาพูดอะไรบางอย่าง แต่หนูทดลองกลับปิดปากเงียบ นิ่งสนิทราวกับไม่มีตัวตนอยู่แล้ว

“ชิ นายนี่มันน่าเบื่อจริง ๆ เอาเถอะ ฉันจะรีบ ๆ พูดแล้วกัน จะได้ออกไปจากที่เส็งเคร็งนี้สักที ที่นี่คือสถานีวิจัยใต้สมุทรเบอร์มิวดา ก็ตามชื่อนั่นแหละ สถานีหน้าโง่นี่อยู่ใต้มหาสมุทรส่วนที่เคยเป็นสามเหลี่ยมเบอร์มิวดามาก่อน”

เรื่องนี้กลับดึงความสนใจไปจากไพเรนทร์ได้เล็กน้อย “ใต้สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา… ไม่อันตราย?”

“นั่นมันก่อนการวาร์ปของแผ่นเปลือกโลกครั้งใหญ่ ตอนนี้พวกทิศทางน้ำหรือแรงดันอะไรที่พวกนักวิชาการชอบพูดถึงหายไปแล้ว คนบ้าพวกนั้นเลยนึกคึกอยากมาสร้างห้องแลปในแดนสังหารนี้น่ะสิ”

“แดนสังหาร...?” ไพเรนทร์ทวนคำ เขาคลับคลาว่าจะเคยได้ยินคำนี้มาก่อน แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก

“หา? ไม่รู้หรือไง? ก็เหมือนกับอาวุธสังหารนั่นแหละ สถานที่ที่มีคนตายมากก็จะสะสมพลังแห่งความตายไว้มาก พูดง่าย ๆ ก็คงจะคล้ายกับบ่อน้ำมันล่ะมั้ง มีพลังงานให้เก็บเกี่ยวหรือจะสร้างอะไรที่ใช้พลังแห่งความตายเหนี่ยวนำก็ทำได้ง่าย”

“อืม”

ไพเรนทร์ตอบสั้น ๆ เพื่อแสดงการรับรู้เช่นเคยแล้วก้มหน้าลงไปจ้องโต๊ะอย่างเลื่อนลอยต่อ

ชายหนุ่มจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ “นายนี่มันจืดชืดน่าเบื่อซะจริง เอาล่ะ ฉันเล่าให้ขนาดนี้ก็บอกมาได้แล้ว พลังของนายทำงานยังไง?”

อา เพราะแบบนี้นี่เอง

สาเหตุที่เขายังไม่ถูกนำกลับไปเข้าหลอดทดลองหลังถูกจับมาทรมานรายวัน เพราะแบบนี้ถึงมีคนเข้ามาพูดคุยกับเขาแทนที่จะฉีดยาสลบให้หลับใหลอย่างโดดเดี่ยวในของเหลวสีเขียวน่าขยะแขยง

ไม่ว่าไพเรนทร์จะเต็มใจให้ความร่วมมือกับคนพวกนี้หรือไม่ เขาก็มีเพียงคำตอบเดียว

“ผมไม่รู้”