บทที่ 2 ที่มาของพลัง

บทที่ 2

ที่มาของพลัง

“รสชาติของชีวิตเป็นยังไงบ้างครับ?”

ไพเรนทร์หันหน้าไปตามเสียง ท่ามกลางสีขาวเจิดจ้า คุณหมอโรเบิร์ตผู้แสนใจดียืนยิ้มอบอุ่นอยู่ข้างเตียงคนไข้ดั่งเช่นทุกครั้ง

“ขม… ขมมากครับ”

คุณหมอหัวเราะขบขันพลางช้อนมือของเขาขึ้นไปแนบใบหน้าของตน “งั้น… อยากให้ผมช่วยไหมครับ?”

ไพเรนทร์พยักหน้าอย่างเซื่องซึม “รบกวนด้วยครับ”

คุณหมอยกยิ้มเบาบางก่อนจะเอียงศีรษะ ประทับริมฝีปากจุมพิตมือเย็นชืด เลือดแดงฉานถ่ายเทออกจากกลีบปากอุ่นไหลบ่าแต่งแต้มสีสันให้กับมือซีดเซียว ไพเรนทร์หลับตาดื่มด่ำกับสีขาวแสนสงบ

“ราตรีสวัสดิ์ครับ”

น้ำเย็นสาดเข้าเต็มใบหน้า ไพเรนทร์สะดุ้งตื่นเต็มตา ภาพคุกน้ำทมิฬของเดอะดราวน์ย้อนกลับมาฉายชัดในความทรงจำ สัญชาตญาณสั่งให้สองมือตะกายแหวกว่ายพาร่างขึ้นสู่ผิวน้ำ

สิ่งที่มือของเขาปัดป่ายกลับมีเพียงอากาศ ไพเรนทร์เปิดเปลือกตา เบื้องหน้าเขาคือชายผู้มีใบหน้าคมเข้มโดดเด่นแฝงความละมุนตามแบบฉบับลูกครึ่ง ชายผู้ที่เพิ่งต่อยเขาจนตายขยี้เส้นผมสีบลอนด์แซมดำของตัวเองพลางสบถอย่างหัวเสีย

“แค่พูดออกมามันจะไปยากอะไรกันวะ! จะเก็บเป็นความลับอะไรนักหนา ช่างแม่งแล้ว! ตาแก่ เปิดประตูดิ๊ ฉันจะกลับแล้ว เสียเวลาชะมัด!”

ชายผู้นั้นเดินกระแทกเท้าออกจากห้องไป เจ้าหน้าที่สองคนก็เข้ามาคุมตัวไพเรนทร์ให้เดินกลับไปยังห้องหลอดทดลองห้องแรกอันเป็นคุกคุมขังของเขาดังเดิม

ทางเดินสถานีวิจัยทั้งมืดสลัวและยาวเหยียดดั่งสะพานสู่นรกภูมิ บรรยากาศวังเวงใต้ทะเลลึกตัดขาดจากโลกภายนอกช่างชวนให้ใจเคว้งคว้างในแบบที่ค่ายกักกันเทียบไม่ติด ในความมืดสลัว ไพเรนทร์เห็นคนสามคนเดินอยู่ไกล ๆ ทั้งสามมุ่งหน้าไปยังประตูด้านหลังที่เขาเพิ่งจากมา คงจะเป็นตัวทดลองคนอื่นถูกนำตัวไปวิจัยเหมือนที่เขาโดนเมื่อสักครู่กระมัง

ผู้ที่ถูกขนาบข้างโดยเจ้าหน้าที่คือชายร่างสูงโปร่ง ผมยาวไปถึงต้นขา ปรกใบหน้าจนเห็นเพียงปลายจมูกที่ยื่นโผล่ออกมา แต่ผิวกายซีดเซียวราวกับผ้าดิบ เล็บแหลมคมสีดำสนิท และท่าเดินโงนเงนก็ทำให้ผู้พบเห็นพอจะบ่งชี้ได้ว่ามันคือซอมบี้

ซอมบี้เดินตามคำสั่งของผู้คุม? หรือว่าจะเป็นซอมบี้ใต้อาณัติของเจ้าหน้าที่คนใดคนหนึ่ง ทว่าไพเรนทร์สัมผัสถึงการใช้ไอทมิฬจากเจ้าหน้าที่ทั้งสองคนนั้นไม่ได้แม้เพียงนิด

“นั่นน่ะเหรอ ซอมบี้มีสติสัมปชัญญะที่เขตสิบเอ็ดส่งมา?” ผู้คุมคนหนึ่งของไพเรนทร์กระซิบถามเพื่อน

“ใช่แล้ว เห็นว่าฟังรู้เรื่อง แต่เส้นเสียงแข็งตัวไปแล้วเลยพูดไม่ได้ พวกนักวิจัยประมาณการว่ามันน่าจะเป็นซอมบี้มาแล้วสิบสองปีจากการตรวจเส้นผม ตายมานานเนื้อเยื่อก็เลยแข็งขัดไปหมด”

“สิบสองปี! ก็เท่ากับจำนวนปีดูมส์เดย์เลยน่ะสิ ซอมบี้ยุคบุกเบิกเลยนะเนี่ย ร่างกายยังไม่เน่าสลายได้ยังไงกัน ใครเป็นเจ้านายของมัน?”

“ไม่มีใครรู้ แถมเจ้าซอมบี้นอกจากจะพูดไม่ได้ มือก็ยังแข็งจนเขียนหรือพิมพ์ไม่ได้อีก ตอนนี้ก็เลยยังบอกไม่ได้ นายเองก็อย่าเห็นว่ามันเชื่อฟังแล้วไม่ระวังตัวล่ะ อยู่มาสิบสองปียังไงก็คงจะไม่ใช่ซอมบี้ธรรมดาทั่วไป”

เขตที่สิบเอ็ดอย่างนั้นเหรอ…

กลุ่มทั้งสองเดินไปตามทางของตนจนเข้าใกล้กันทุกขณะ ไม่รู้เพราะเหตุใด ไอทมิฬที่ไหลเวียนในร่างซอมบี้ตนนั้นจึงให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด แต่ไพเรนทร์มั่นใจว่าไม่เคยเห็นซอมบี้ตนนี้…

ภาพหนองน้ำดำทะมึนปรากฏขึ้นในความทรงจำ ชั่วจังหวะที่สติขาดผึงจากการโดนกักขังในคุกน้ำและพลังมหาศาลระเบิดออกจากร่างเป็นครั้งแรก ในตอนนั้น เหมือนว่าจะมีมือข้างหนึ่งเอื้อมเข้ามาในคุกน้ำได้สำเร็จจนเกือบจะโจมตีเขาได้แล้ว ไม่ใช่ว่าซอมบี้ตัวนั้นก็มีผมยาวเหมือนกันหรอกหรือ…

ซอมบี้มีสติสัมปชัญญะหยุดฝีเท้า ผู้คุมพยายามดึงให้มันเดินต่อ ผู้คุมของไพเรนทร์เห็นดังนั้นก็ยกปืนขึ้นจ่อพร้อมยิง คอยระวังการโดนลอบโจมตีในจังหวะที่เดินสวนกัน ซอมบี้หันขวับมาทางกลุ่มของเขาอย่างฉับพลันจนทุกคนตกใจ มันเดินชนผู้คุมล้มระเนระนาดฝ่าเข้ามาหากลุ่มของไพเรนทร์

“รายงาน ตัวทดลองซอมบี้มีสติสัมปชัญญะคลุ้มคลั่งไปแล้ว ขอกำลังเสริม ด่วน!”

“ซอมบี้มีสติสัมปชัญญะหยุดเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นเราจะทำการยิงในสาม…”

ซอมบี้บุกฝ่าเจ้าหน้าที่มาหยุดลงตรงหน้าของไพเรนทร์ ปากซีดเผือดอ้าออกราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง

“ฮึม…ฮา”

เสียงที่ขับออกมากลับมีเพียงเสียงหวีดหวิวแหบพร่าดั่งลมเล็ดลอดผ่านรูหน้าต่างในคืนพายุฝน

“…อยากจะพูดกับผมงั้นเหรอ?”

ซอมบี้ส่งเสียงครวญครางดังกว่าเก่า แม้จะฟังดูน่าสยดสยอง แต่ซอมบี้กลับแค่ยืนโอนเอนอยู่ตรงนั้น ไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามาทำร้ายเขาเหมือนซอมบี้ทั่วไปเลยสักนิด

“…หนึ่ง ยิง!”

“เดี๋ยวก่อน!”

ไพเรนทร์ฝืนปลดปล่อยไอทมิฬออกมาอย่างสุ่ม ๆ เหมือนตอนที่เขาขโมยแคปซูลจากเขตที่สิบเอ็ดมาขับ กระสุนที่สร้างมาจากไอทมิฬเพื่อให้มนุษย์ธรรมดาสามารถสังหารซอมบี้ได้โดยเฉพาะ ถูกไอทมิฬที่เหนือกว่าซัดจนสลาย เจ้าหน้าที่ทั้งสี่คนกระเด็นไปคนละทาง แต่ละคนกระแทกผนังทางเดินเข้าอย่างแรงจนสลบคาที่

“คุณ…อยากจะพูดอะไรงั้นเหรอ?”

ซอมบี้ผู้พูดไม่ได้ขยับงกเงิ่นดั่งไม่รู้ว่าควรจะสื่อสารอย่างไร สักพักมันก็เหมือนจะนึกขึ้นได้ นิ้วมือแข็งขัดหักลงกำจนเหลือเพียงนิ้วชี้ มันชี้ไปที่หัวของไพเรนทร์แล้วชี้หัวของตัวเอง ก่อนจะใช้สองมือตีเข้าหากันอย่างแรงจนเกิดเสียงดังก้องทางเดิน

ละครใบ้แสนสั้นที่ใครเห็นเป็นต้องมึนงงกลับทำให้ไพเรนทร์เบิกตากว้าง เขาเข้าใจ ภาพเหตุการณ์ในวันที่เกิดอุบัติการณ์หมอกโลหิตย้อนกลับมาฉายซ้ำ ในตอนที่ไพเรนทร์กระโดดลงจากหอพัก เขาไม่ได้หลับตา เขาจดจ้องอย่างตั้งใจราวกับต้องการเป็นสักขีพยานให้แก่การจากไปของตนเอง ชั่วจังหวะก่อนที่ร่างจะกระทบพื้น เขาเหมือนจะเห็นภาพวูบไหวของคนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาแล้วทุกอย่างก็กลายเป็นสีขาว แต่ภาพนั้นช่างเลือนรางราวกับเป็นเพียงภาพติดตา จนไพเรนทร์เชื่อมาโดยตลอดว่าเขาหลอนไปเอง

ไพเรนทร์เชื่อว่า ลึก ๆ ในใจของเขาเพียงแอบหวังว่าจะมีใครสักคนมาหยุดเขาไว้ เขาเพียงต้องการความหมายในการยื้อชีวิตอันไร้ค่านี้ต่อ แต่ก็ไม่มีใครทั้งนั้น เขาจึงสร้างภาพลวงตาขึ้นมาหลอกตัวเอง

ทว่าเขาไม่ได้คิดไปเอง มีคนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ

มือสั่นเทาที่ซีดไม่ต่างจากซอมบี้เอื้อมไปหาร่างเบื้องหน้า นิ้วเรียวเกี่ยวเส้นผมสีดำยาวปรกใบหน้าออก หนวดเครายาวรุงรังปิดบังเครื่องหน้าครึ่งล่างจนไพเรนทร์แทบจะจำไม่ได้ แต่ดวงตาที่ไม่ได้เหลือกลอยจนเหลือแต่ตาขาว เผยสายตาเฉยเมยคู่นั้นที่ไพเรนทร์ยังจำได้ดี

“ไท… นั่นนายเหรอ?”

“ฮึม”

เสียงครวญครางฟังไม่ได้ภาษา แต่ไพเรนทร์รู้ดีอยู่แก่ใจ เป็นเขาที่กระโดดลงมาตกใส่ไท เป็นเขาที่พรากอนาคตไปจากชายหนุ่มผู้กำลังใช้ชีวิตของตัวเองไปได้ดีด้วยความเห็นแก่ตัวของเขา เป็นเขาที่ทำให้ไทเรสตาย

ทั้งที่คนเดียวที่เขาอยากให้ตายคือตัวเอง แต่เขากลับไปพรากชีวิตของคนอื่นแทน

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ ในอกบีบรัดอย่างแสนสาหัส ไพเรนทร์คุกเข่าแทบเท้าของอีกฝ่าย กำชายเสื้อตัวทดลองทรุดโทรมของไทเรสไว้แน่น น้ำตาไหลพรากท่วมสองตาจนเขาไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้อีก

ตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา ไพเรนทร์ไม่รู้ว่าเขาปลุกไอทมิฬขึ้นมาได้อย่างไร เขาเคยคิดว่าเป็นเพราะเขาฆ่าตัวตาย แต่เขาก็ยังมีชีวิตอยู่ จึงไม่น่าใช่ ก่อนหน้านี้ ประวัติการสังหารของเขาอย่างมากก็แค่ตบยุงเหยียบมดเหมือนคนปกติทั่วไปก็เท่านั้น ไม่มีวี่แววว่าจะปลุกไอทมิฬขึ้นมาได้เลย

แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว

“ขอโทษ ไท ฉันขอโทษ! ฮึก…ขอโทษจริง ๆ เป็นเพราะฉัน นายถึง…”

ไพเรนทร์ร้องไห้ฟูมฟายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต เขาโขกศีรษะเข้ากับขาแข็งทื่อของอีกฝ่ายด้วยอยากจะให้คนที่ถูกเขาทำร้ายลงโทษตัวเขาคืน แต่ในเวลาเดียวกันก็ไม่กล้าโขกแรง เพราะไม่อยากเป็นสาเหตุที่ทำให้ไทเรสต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้อีกแล้ว

ความสับสนกัดกินจิตใจ คลื่นไอทมิฬที่เคยสงบในร่างพวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง สร้างพายุทมิฬยุ่งเหยิงจนทั้งทางเดินสั่นคลอน ทว่าไพเรนทร์ไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว เขาไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงร้องโหยหวนอันน่าเวทนาของตน ไม่รู้สึกถึงความเปียกชุ่มของน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้า เขาเจ็บปวดเหลือเกิน ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ ทำไมเขาถึงได้พรากชีวิตอันล้ำค่าของคนอื่น

ยาสลบจากปืนล็อกเป้าถูกยิงปักเข้าที่ลำคอ พายุไอทมิฬกลับไม่ได้ลดกำลังลงจนกำลังเสริมฝ่าเข้ามาในทางเดินไม่ได้ เมื่อเจ้าหน้าที่ยิงยาสลบเข็มต่อไปกลับถูกซอมบี้ยื่นแขนออกมากำบังไว้ จากนั้นพายุก็พัดโหมกระหน่ำกว่าเก่าจนไม่มีเข็มใดสามารถเข้าถึงตัวทดลองทั้งสองได้อีก

มาตรการฉุกเฉินถูกเปิดใช้งาน เจ้าหน้าที่ทุกคนล่าถอยปิดตายทางเดิน แก๊สยาสลบถูกปล่อยเข้าไปรมใครก็ตามที่อยู่ข้างในและยังคงหายใจได้ พายุไอทมิฬสงบลง เจ้าหน้าที่รีบสวมหน้ากากกันแก๊ส ปรี่เข้าไปแยกตัวทดลองทั้งสองออกจากกัน แน่นอนว่ามีเพียงผู้ใช้ไอทมิฬที่สลบไปแล้ว ในขณะที่ซอมบี้มีสติสัมปชัญญะนั้นไร้ซึ่งลมหายใจจึงไม่ได้สลบตามไปด้วย มันขัดขืนการควบคุมตัวเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ถูกส่งตัวมายังสถานีวิจัย ซอมบี้ไม่ยินยอมที่จะแยกจากตัวทดลองอีกคน