ตรางูขาวพันธนาการแห่งชะตา

ใต้หล้าแห่งนี้ มิได้มีราชา มิได้มีสวรรค์ชี้นำ มีเพียง พลังแห่งวรยุทธ เท่านั้นที่ชี้ขาดชะตาชีวิตผู้คน ดินแดนยุทธภพ แผ่นดินกว้างใหญ่ที่แสงอาทิตย์มิอาจส่องทั่วถึง ปกคลุมด้วยหมอกควันแห่งสงครามและเลือดสังเวยแห่งความทะเยอทะยาน ที่นี่… ความถูกผิดถูกกลืนหายไปตั้งแต่ยุคบรรพกาล เหลือเพียง “กำลัง” และ “เจตจำนงแห่งคมดาบ” เท่านั้นที่ยังคงอยู่

เหนือยอดเขา มีสำนักใหญ่ครอบครองฟ้าเบื้องบน กลางแผ่นดิน มีเจ้าพรรคผู้ปกครองดินแดนด้วยกำลังมือ ใต้เงาหุบเหว มีเหล่ามารผู้ซ่อนเร้น รอวันกลืนกินแสงสว่าง ทุกชีวิตที่ถือกำเนิดในโลกนี้ ล้วนถูกกำหนดด้วยพลังในลมปราณและเส้นทางที่ตนเลือก คำว่า “ยุทธภพ” จึงมิใช่เพียงชื่อเรียก หากคือ สนามประลองแห่งโชคชะตา ผู้ไร้พลัง ย่อมเป็นเหยื่อ ผู้มีพลัง แต่ไร้ใจ ย่อมเป็นอสูร และผู้ที่มีทั้งพลังและใจ ย่อมต้องแบกรับชะตาของโลกทั้งผืนไว้ในฝ่ามือ ในแต่ละราตรี มีเสียงกระบี่ที่ยังมิได้ชำระความ

ในแต่ละรุ่งอรุณ มีโลหิตที่ยังมิทันแห้งกรัง

ผู้ฝึกยุทธนับหมื่นชีวิตยอมสละเลือดเนื้อ เพื่อไขว่คว้า “หนึ่งก้าวเหนือฟ้า” เพราะเพียงแค่ก้าวเดียวที่ยืนสูงกว่าผู้อื่น คือเส้นแบ่งระหว่าง ผู้เป็นตำนาน และ ผู้ถูกลืม ลมแห่งยุทธภพพัดหวนทุกคราไม่เคยเงียบงัน มันพัดพาเสียงกรีดร้อง เสียงหัวเราะ เสียงคำสาบาน และเสียงร่ำไห้ของเหล่ายอดยุทธ์ที่สิ้นสูญไปในห้วงกาลเวลา

ที่นี่ไม่มีความยุติธรรม ไม่มีคำว่าพรหมลิขิต มีเพียง “ผู้รอด” ที่จะได้เขียนประวัติศาสตร์ด้วยคมดาบของตน ดินแดนแห่งยุทธภพ คือโลกที่ทุกชีวิตต้องเลือกระหว่าง การยืนอยู่เหนือผู้อื่น หรือ ถูกเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า และเลือด... คือหมึกที่จารึกตำนานทุกบทในแผ่นดินนี้

สองสามีภรรยาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขพวกเขาพยายามที่จะไม่ยึดติดกับเรื่องวรยุทธแม้แต่อย่างใด พวกเขาเคยเป็นนักยุทที่มีชื่อเสียงมาก่อนแต่ตอนนี้พวกเขาละทิ้งเพื่อที่จะสร้างครอบครัวด้วยกัน บุรุษเป็นชายผู้หนึ่งที่หล่อเหลาเขาล้างมือจากวงการวรยุทธมาตั้งแต่ที่พบกับสตรีผู้นี้ คราแรกเขาประมือกันโดยบังเอญ เมื่อทั้งสองคนค้นพบถึงความรัก ตกลงปลงใจอยู่กินกันฉันสามีภรรยา พวกเขาสามีภรรยาไม่เคยคิดที่จะอยู่ที่เดียวเป็นเวลานาน ไม่ภรรยาชวนย้ายถิ่น ผู้เป็นสามีก็ชวนย้าย พวกเขาเข้าใจซึ่งกันและกันเพราะพวกเขาก็มีชีวิตอยู่จนคนเดียวไป หญิงสาวทั้งท้องราวเก้าปีก่อนที่จะคลอดออกมา เสียงร้องของทารกดังแผ่วเบาในค่ำคืนที่ฝนโปรยปราย

ภายในกระท่อมไม้กลางหุบเขาอันเงียบงัน หญิงสาวนอนหมดเรี่ยวแรง เหงื่อชุ่มทั่วร่าง ผมยาวเปียกแนบแก้ม แต่ในอ้อมแขนกลับโอบสิ่งมีชีวิตน้อย ๆ ที่เพิ่งลืมตาดูโลก แสงแห่งชีวิตที่เธอรอคอย

“เขา... เป็นหญิง”

นางพึมพำเสียงสั่น ยิ้มทั้งน้ำตา สามีของนางหลี่เทียนเซิน ยืนมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่ในแววตานั้นกลับมีประกายแห่งความกังวลแฝงลึก

“เจ้าทำได้ดีมาก... แต่ตอนนี้พวกมันเริ่มเข้ามาใกล้แล้ว”

เสียงแตรสัญญาณดังขึ้นจากไกลโพ้น

เงาไฟจากคบเพลิงนับสิบกระพริบอยู่บนยอดเขา ผู้ตามล่าจากสำนักไหนไม่รู้ได้เจอร่องรอยพวกเขาเข้าแล้ว หลี่เทียนเซินบีบมือนางแน่น

“ฟังข้าให้ดีนะ อวิ๋นซี... เจ้าต้องอยู่กับลูก อย่าออกไปจากที่นี่จนกว่าฟ้าสาง ข้าจะพาพวกมันออกไปให้ไกลที่สุด”

เสียงบุรุษกล่าวขึ้น ผู้เป็นภรรยามั่นใจว่าพวกนั้นมาเพราะตัวเอง จะปล่อยผู้เป็นสามีไปได้อย่างไร

“ไม่! เจ้าเพิ่งบาดเจ็บจากศึกครั้งก่อน หากไปคนเดียว—”

เสียงนางขาดห้วง น้ำตาเอ่อรื้น เขาส่ายหน้าเบา ๆ

“ข้าผ่านความตายมาหลายครั้ง หากครั้งนี้ต้องตายเพื่อให้เจ้ากับลูกปลอดภัย ข้าก็ยอม”

มือของเขาวางลงบนหน้าผากทารก เสียงเบาราวกับกระซิบ

“เจ้าตัวน้อย... จงเติบโตขึ้นโดยไม่ต้องหลบหนีเหมือนบิดา จงใช้ชีวิตที่สงบสุขในโลกที่บิดาไม่อาจมีได้”

เขาคลุมผ้าห่มให้ภรรยาอย่างอ่อนโยน ก่อนหมุนตัวคว้าดาบคู่ใจ

ปลายคมสะท้อนแสงไฟจากเตาเรือน — ดาบที่เคยสั่นสะเทือนยุทธภพ บัดนี้เป็นเพียงดาบของชายผู้หนีตายเพื่อครอบครัว เสียงฝนเริ่มหนักขึ้น เมื่อประตูไม้เปิดออก ลมหนาวพัดเข้ามาแทนที่ความอบอุ่นทันที หญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้น

“เทียนเซิน! อย่าไป!”

แต่เขาเพียงหันกลับมามองยิ้มสุดท้าย — ยิ้มที่เธอจะจดจำไปชั่วชีวิต ไม่นาน เสียงฟ้าผ่าและเสียงโลหะกระทบกันดังสะท้อนจากหุบเขาเบื้องล่างเปลวไฟของคบเพลิงนับสิบส่องสว่างกลางพายุฝน ชายผู้หนึ่งลำพัง ยืนต้านผู้ไล่ล่านับร้อย — ดาบในมือวาดแสงสังหารราวดาวตก

ขณะอีกฟากหนึ่งของหุบเขา หญิงสาวกอดลูกแน่น หลับตาฟังเสียงฝนที่กลืนเสียงต่อสู้ไกลลิบ นางไม่รู้ว่าเขาจะรอดหรือไม่...

แต่รู้เพียง ทุกลมหายใจของนางจะมีชื่อของเขาอยู่เสมอ ไม่นานบานประตูเปิดออกอีกครั้ง

"อวิ๋นซี ไปเร็วข้าจะพาเจ้าหนี"

เสียงบุรุษกล่าวขึ้น มีบุรุษราวๆสามคนพุ่งตัวเข้ามา ดาบของพวกเขาสะท้อนเงาดวงจันทร์ทำให้น่ากลัวยิ่งนัก

"ไป๋อหมิงเป็นเจ้านั่นเอง เจ้าช่วยบุตรสาวของข้าด้วยพานางหนีไป"

เสียงของอวิ๋นซีกล่าวขึ้นอย่างแผ่วเบา บุรุษหนึ่งในนั้นเดินเข้าไปหาหนังที่อยู่บนเตียงนางยืนเด็กให้เขาแล้วนำสร้อยนั้นยื่นให้ไป

"ให้นางถ้านางรู้ความแล้วอย่าให้ใครเจอสร้อยเส้นนี้มันจะเป็นอันตรายกับมันแต่มันจะช่วยชีวิตนางได้เมื่อมันจำเป็น"

เสียงของอวิ๋นซีกล่าวขึ้น และยัดของใส่มือบุรุษผู้นั้นก่อนที่บุรุษผู้นั้นจะรู้ตัวสตรีผู้นี้ก็พยายามลุกขึ้น เพื่อที่จะคุกเข่าขอร้องเข้า

"ไม่ต้องเราต้องหนีไปได้ด้วยกันข้าจะพาเด็กหนีไปก่อน เจ้าสองคนช่วยการประครองนางและคุ้มกันนางด้วยข้าจะพาเด็กผู้นี้ออกไปก่อน"

เสียงบุรุษหนุ่มกล่าวขึ้น สตรีผู้นี้ลูบหัวเด็กน้อยเบาๆอย่างอาลัยอาวรไม่นานเด็กนั้นก็หลับไป บุรุษผู้นี้อุ้มเด็กขึ้นและทะยานออกไป โดยที่เขาไม่รู้ต้นสายปลายเหตุว่าเรื่องทั้งหมดนั้นเป็นมาอย่างไร แต่เขาก็มามันช่วยชีวิตเด็กผู้นี้ หลังจากอุ้มเด็กออกไปได้ไม่นาน เขาก็เห็นมีเงาคนวิ่งมาทางกระท่อมหลังนั้น แต่เขาไม่สามารถหันหลังกลับไปช่วยได้แล้ว เขาพาเด็กผู้หญิงพุ่งทะยานไปข้างหน้าเรื่อยๆ