Intention to Death เมื่อความตายกลายเป็นพลัง

Intention to Death เมื่อความตายกลายเป็นพลัง

last updateDernière mise à jour : 2026-04-18
Par:  Sapphiros S. N.En cours
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
140Chapitres
354Vues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

เมื่อพลังแห่งความตายถูกปลุกให้ตื่น โลกถึงคราวโกลากล ยุคสมัยแห่งวันสิ้นโลกได้มาถึง เหล่าฆาตรกรได้รับพลัง จากการฆ่าเพื่อความบันเทิง สู่การฆ่าเพื่อสร้างกองทัพซอมบี้ของตน ผู้ที่เคยสังหาร ไม่ว่าจะเชือดไก่ไปจนถึงบี้มด จะปลุก ‘ไอโลหิต’ ส่วนผู้ที่เคยสังหารเผ่าพันธุ์เดียวกัน จะปลุก ‘ไอทมิฬ’ หรือก็คือผู้ที่มีไอทมิฬ คือ 'ฆาตกร' ในวันที่หมอกโลหิตปกคลุมโลกทั้งใบ ชายหนุ่มก็ทิ้งร่างลงมาจากตึกเก้าชั้น แต่ผู้ที่อยากตายอย่างเขากลับไม่ตาย 'ไพเรนทร์' ไม่รู้ว่าเขาปลุกไอทมิฬขึ้นมาได้อย่างไร จนกระทั่งเขาถูกพาออกไปนอกกำแพงเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อฆาตกรอันดับที่สิบเจ็ด ความลับแห่งพลังที่ซุกซ่อนไว้กว่าสิบสองปี สาเหตุที่ไพเรนทร์ยังมีชีวิตอยู่ เพราะพลังของเขาคือ 'อมตะ' เมื่อความตาย กลายเป็นพลัง ผู้ที่ ‘อยากตาย' จึงกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด

Voir plus

Chapitre 1

บทนำ อุบัติการณ์หมอกโลหิต (Suicidal attempt)

「あなたの元婚約者とやり直したいなら、私は邪魔しないわ」

中野綾(なかの あや)は両手を固く握りしめた。長いまつ毛を伏せて、車椅子に座る男を見つめる。

その言葉を聞いた途端、男の憂鬱そうな瞳はぞっとするほど冷たく凍りついた。

「俺と結婚したこと、後悔してるのか?」

綾はためらうことなく答えた。「後悔なんてしてない。おばあさんには育ててもらった恩があるから」

「俺と結婚したのは、恩返しか?それとも同情か?」

中野湊(なかの みなと)はつり目で、鋭い視線を向けた。その整った顔には、深い怒りの色が浮かんでいた。

車椅子に座っているのに、とてつもない威圧感が放たれていた。

湊に見つめられ、綾は心の中がざわついて、いたたまれなくなった。唇を噛んで、思わず俯いてしまう。

5年前の交通事故で、湊は両足が動かなくなった。

当時、湊には婚約者がいて、綾にも付き合っている人がいた。

湊の婚約者の家から婚約を破棄された後、不治の病を患っていた湊の祖母である中野和子(なかの かずこ)が綾に湊と結婚してほしいと頼み込んできたのだ。

綾に選択肢はなかった。8歳の時に両親を亡くし、路頭に迷っていた綾を救い、家族として迎えてくれたのが、両親の恩師である和子だったからだ。

結婚式を挙げた後、和子は安心して旅立った。

この結婚を承諾したのは、確かに恩返しのためだった。

でも、5年間一緒に暮らすうちに、綾は湊のいる生活に慣れ、彼に頼るようになっていた。

湊がこの世で唯一の家族で、唯一の拠り所だった。

このまま一生を終えるのも悪くない、そう思っていた。

しかし1週間前、湊の元婚約者である二宮凪(にのみや なぎ)が、4歳くらいの男の子を連れて帰国した。

男の子は中野家特有の白い肌、彫りの深い目元、そして血色の良い薄い唇をしていた。

少しぽっちゃりしているけれど、その雰囲気は中野家の兄弟にそっくりだった。

長男の中野誠(なかの まこと)と妻は結婚して8年、夫婦仲は円満だ。弟の元婚約者と不倫するなんてありえない。

だから、この子は、湊の子供としか考えられなかった。

「あの子供は、どうするの?」と綾は尋ねた。

「俺がなんとかする」

湊は明らかにこの話を続けたくなさそうで、玄関に立っている使用人の山下幸子(やました さちこ)に目をやった。

「どうかしたか?」

「二宮様とそのお子様がいらっしゃいました」

幸子は入ってきてからしばらく経っていたが、険悪な空気を察して、返事をするのをためらっていた。

湊は眉間のしわを伸ばし、少し眼差しを和らげた。

「中野おじさん!」

幸子の言葉が終わるか終わらないかのうちに、小さな影がドアの外から飛び込んできて、湊の胸に飛びついた。その勢いで、危うく幸子を突き飛ばすところだった。

「海斗、行儀よくしなさい」

凪が続いて入ってきた。甘やかすような笑みを浮かべ、その目は湊に釘付けで、優しさに満ちていた。

「湊、私たち親子を泊めてくれてありがとう」

中野家の運転手である井上剛(いのうえ つよし)が大きなスーツケースを二つ持って入ってきた。湊はそれを3階の左側の部屋へ運ぶよう指示した。

綾はわずかに眉をひそめた。凪たちが来るなんて、誰も教えてくれなかった。

湊の言っていた「なんとかする」っていうのは、自分に相談もなしに、凪たちを家に住まわせることだったの?

綾は口を開きかけた。3階は自分たち夫婦の居住スペースで、客はいつも2階に泊まってもらうことになっている。

でも、結局何も言えなかった。湊は凪たちと楽しそうに話していて、まるで綾など存在しないかのようだった。

あの3人の方がよっぽど家族みたいで、そばに立っている自分が邪魔な存在に思えた。

綾は背を向けてその場を去ろうとした。でも、数歩も歩かないうちに湊に呼び止められた。

「綾、部屋の準備をしてくれ。凪と海斗が快適に過ごせるように」

凪――あまりにも自然で、親密な呼び方だ。

綾は足を止めた。「疲れたから、お風呂に入って寝るわ」

湊の世話をするのは、和子との約束だからだ。でも、凪たちの世話までしたら、それはもうただの使用人じゃないのか?

それに、この家の女主人が「泥棒猫」のためにベッドメイクをするなんて、そんな馬鹿な話があるものか。

「いいのよ、山下さんにやってもらえば」

凪はアクセサリーケースを取り出し、気前よく幸子に差し出した。

「山下さん、これ、海外で買ってきたの。珍しいデザインだと思うわ。プレゼントで」

幸子は後ずさりし、何度も手を振った。「いえいえ、とんでもないです。お仕事ですから」

凪が何かを言う前に、幸子はエレベーターがあることさえ忘れて、階段を駆け上がって3階の部屋を片付けに行った。

凪は気まずそうに手を引っ込めた。「湊、私たち親子、歓迎されてないみたいね」

湊は穏やかな口調で言った。「そんなことないさ。綾はずっとお前と海斗のことを気にかけていたよ」

綾は聞こえないふりをして、エレベーターに向かった。

「泥棒猫」を気にかけていたのはこっちじゃない。湊の方だ。

凪たちが帰ってきてから、いつもは冷淡な湊がまるで別人のようだった。

自分をあちこち連れ回しては、凪と二宮海斗(にのみや かいと)へのプレゼントを自ら選んだ。凪のバッグやアクセサリーは壁一面に並び、海斗のおもちゃは部屋を埋め尽くした。

湊が他の誰かにこれほど気を遣うなんて、今まで一度もなかった。これで、何もかもが変わってしまったのだと綾は悟った。

「綾、湊から聞いたよ。ずっと子供が欲しいって思ってたんでしょ?きっと海斗のことを好きになってくれるよね」

凪の声が後ろから聞こえたが、綾は振り向かなかった。

「湊が気に入っているなら、それでいい」

そう言って、綾はまっすぐエレベーターに乗り込んだ。

湊は、自分が子供を欲しがっていることをずっと知っていたんだ。彼にプレッシャーを与えたくなくて、自分は一度もそのことを口にしなかったのに。

湊はすべて知っていて、ただ知らないふりをしていただけなのだ。

ガラス張りのエレベーターがゆっくりと昇っていく。明るい照明の下、湊の瞳には、綾が今まで見たことのないような優しさと慈しみが浮かんでいた。

綾は5年間、甲斐甲斐しく湊の世話をしてきた。でも、湊が自分を気遣うような素振りは、一度も見たことがなかった。

いつしか綾自身も、ここまで尽くす必要はないのだということを忘れていた。

エレベーターが3階に着くと、凪の声が聞こえてきた。

「5年前、親に無理やり婚約を破棄させられて、海外へ行かされたの。

海外に行ってから、あなたの子を妊娠していることに気づいたの。海斗は私たちの子よ。見捨てるなんてできなかった」

凪の声はだんだんと詰まっていった。彼女はしゃがみ込み、湊の膝に顔をうずめて、体を震わせた。

湊はゆっくりと手を伸ばし、凪の肩に置いた。

凪は顔を上げた。涙に濡れたその瞳は、とてもか弱く見えた。

「海斗が大きくなれば、うちの親も受け入れてくれると思ったのに。帰国した途端、カードは止められるし、家からも追い出されちゃったの。

湊、本当にどうしようもなくなって……じゃなければ、あなたの迷惑になるようなことはしなかったわ。

私がつらいのは構わない。でも、海斗はまだあんなに小さいのに……」

湊の指先が凪の頬をなで、涙を拭った。

「俺がいる。大丈夫だ」

綾は3階の手すりのそばに立っていた。その光景を見て、心の底からゾクゾクとするのを感じた。

無意識のうちに爪が手すりを強く引っ掻き、折れそうになった。

「奥様、ご安心ください。私は奥様の味方ですから」

いつからそこにいたのか、幸子が心配そうに綾を見つめていた。

幸子は中野家で20年以上働いていて、以前は和子に仕えていた。

和子が亡くなる前、これからも湊と綾の面倒を見てやってほしいと、幸子に託したのだ。

幸子は綾が大きくなるのを見てきた。綾が優しくて物分かりのいい子だと知っている。

綾は唇をきゅっと結んだまま微笑んだ。湊は物じゃない、生身の人間だ。

凪と「奪い合う」ようなことになっているなら、それは湊が本当は自分のものじゃないってことだ。

綾は安心感をあまり感じられない性格だった。完全に自分のものにならないのなら、いっそいらない。

そうすれば、手に入るか失うかと気を揉んで、余計なことで悩まなくて済むからだ。

――

深夜、綾がうとうとと眠りにつきかけた頃、湊がドアを開けて入ってきた。

車椅子に乗っていて、すでにお風呂に入ってパジャマに着替えていた。

家には湊専用のバスルームがあり、口のきけない男性ヘルパー・河野隆(こうの たかし)が湊の世話を専門にしている。

綾はいつものように、起き上がって湊をベッドに寝かせた。

車椅子は湊のあらゆる要望に応えられる特注のハイテク製品だったが、湊は綾に世話をされる方が好きだった。

綾は湊の隣に横になった。心は晴れないままだ。

綾には身内がおらず、もっと多くの繋がりが欲しかった。だから子供を一人か二人、産みたいと思っていた。

湊は足を怪我しているだけで、夫婦生活には何の問題もなかった。

綾は何度も自分から誘ったが、いつも断られてきた。

そのうち綾は、湊はプライドが高すぎて、主導権を握れないことを受け入れられないのだろうと思い、その話はしなくなった。

今夜、凪の口から、湊がずっと自分が子供を欲しがっていることを知っていたと聞かされた。

湊は今この瞬間のように、暗闇の中から自分の心の熱を冷ややかに見つめ、そして見て見ぬふりをするのだ。

ぼんやりしていると、一本の腕が綾の柔らかな腰をつかみ、ぐっと引き寄せて、暖かく広い胸の中に抱きしめた。

湊は綾を強く抱きしめ、顎を彼女の頭のてっぺんに乗せて、優しく撫でた。

「凪が妊娠した時、彼女はまだ俺の婚約者だった。浮気じゃないし、彼女は不倫相手でもない。これには、お互いに複雑な事情があったんだ。

海斗は俺の子だ。男として、見て見ぬふりはできない。俺の責任なんだ。

綾、怒らないでくれ。あの二人はただ家に住むだけだ。それだけだよ」

凪と結婚する直前、一度、湊は記憶をなくすほど酔ったことがあった。

目が覚めたら、凪がベッドにいた。たった一度のことで、海斗ができたんだ。

このことを思うと、心の底に渦巻く感情が後悔なのか罪悪感なのか、湊自身もよく分からなかった。

綾は湊の手を振り払い、暗闇の中で起き上がった。

「離婚するか、私との子供を作るか。どっちかにして」
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
140
บทนำ อุบัติการณ์หมอกโลหิต (Suicidal attempt)
บทนำอุบัติการณ์หมอกโลหิตไพเรนทร์ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างเฉยชา เขาเหยียบลงบนขอบดาดฟ้าของหอพักสูงเก้าชั้น ในเวลานี้คนส่วนใหญ่ไม่อยู่หอ เขาคงไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนมากนักชายหนุ่มขึ้นมาข้างบนนี้เพื่อกระโดดลงจากระดับสูงสุดของตึก ใช่แล้ว ไพเรนทร์กำลังจะฆ่าตัวตายเขาเลือกการตายด้วยวิธีนี้เพราะได้ยินมาว่าเป็นวิธีการฆ่าตัวตายที่ทำให้คนล้มเลิกความตั้งใจในวินาทีสุดท้ายมากที่สุด ไพเรนทร์ไม่ได้กลัวความสูง แต่ก็ไม่ได้ไม่กลัวจนไม่รู้สึกรู้สาอะไร เวลาเดินบนสะพานสูงที่แกว่งไปมาก็แอบมีหวั่นใจอยู่เหมือนกันดวงตาสีดำมืดมนมองลงไปเบื้องล่าง จากความสูงระดับนี้ สุนัขจรจัดที่กำลังดมหาเศษอาหารดูตัวเล็กลงจนมีขนาดเท่าแมลงวัน แม้กระทั่งรถยนต์ยังดูเล็กไปถนัดตาอย่างกับของเล่นเด็ก เป็นความสูงที่ท้าทายสัญชาตญาณของมนุษย์ซึ่งต้องยึดเกาะกับพื้นโลกตามหลักของแรงโน้มถ่วงเป็นอย่างยิ่งทว่ามันกลับไม่ได้ชักจูงให้เขาเปลี่ยนใจเลยสักนิด เขากลับรู้สึก…โล่งใจไพเรนทร์จดจ้องมองพื้นคอนกรีต จุดที่จะกลายเป็นสถานที่ตายของตน เขาพยายามหาร้อยพันเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ต่อก็แล้ว พยายามปลุกความกลัวและสัญชาตญาณในการมีชีวิตรอดก็แล้ว แต่ทุกอย่
Read More
บทที่ 1 สถานีวิจัยใต้สมุทรเบอร์มิวดา
บทที่ 1สถานีวิจัยใต้สมุทรเบอร์มิวดา19 ตุลาคม ดี.ดี. 12กลไกสลับซับซ้อนเคลื่อนตัว เครื่องจักรส่งเสียงอึงอลระใบหู ของเหลวสีเขียวถูกระบายออกจากหลอดทดลองขนาดยักษ์ ไร้ซึ่งสิ่งพยุงร่าง ไพเรนทร์ก็ร่วงลงไปกองที่ก้นหลอดทดลอง มือจักรกลดึงเขาขึ้นมาใหม่เพื่อสวมแท่งเหล็กหนาสีดำสนิทหุ้มตั้งแต่ปลายนิ้วไปจนถึงข้อศอกล็อกสองแขนของเขาไม่ให้ขยับเขยื้อนได้“หมายเลขหนึ่งหนึ่งสาม ตามมาด้วยความสงบ หากขัดขืนจะทำการยิงยาสลบทันที”เจ้าหน้าที่ในชุดเกราะต่อต้านไอทมิฬของดีซีโอสองคนถือปืนเดินมาประกบข้างหลอดทดลอง หลอดแก้วทรงกระบอกหนาเลื่อนตัวลง ปลดปล่อยตัวทดลองข้างในให้เป็นอิสระไพเรนทร์ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก สองขาที่ล่องลอยอยู่แต่ในของเหลวจนอ่อนเปลี้ยไม่เหลือเรี่ยวแรง อุปกรณ์ที่ล็อกแขนเขาไว้ก็หนักเสียถ่วงดุลทั้งร่างไปด้านหน้า เจ้าหน้าที่สองคนรุดมาหิ้วปีกเขาคนละข้าง ด้วยรู้ว่าหากรอให้ไพเรนทร์ลุกเองวันนี้คงไม่ต้องไปไหนกันพอดี ไพเรนทร์เดินไปตามทางที่ผู้คุมทั้งสองพาเขาไปอย่างเลื่อนลอย เพื่อทำกิจวัตรประจำวันใหม่ในห้องทดลองแห่งใหม่ตัวทดลองเข้าไปเอนกายนอนในเครื่องสแกน ภาพบนหน้าจอปรากฏริ้วไอทมิฬที่ไหลเวียนดุจสายน้ำในร่
Read More
บทที่ 2 ที่มาของพลัง
บทที่ 2ที่มาของพลัง“รสชาติของชีวิตเป็นยังไงบ้างครับ?”ไพเรนทร์หันหน้าไปตามเสียง ท่ามกลางสีขาวเจิดจ้า คุณหมอโรเบิร์ตผู้แสนใจดียืนยิ้มอบอุ่นอยู่ข้างเตียงคนไข้ดั่งเช่นทุกครั้ง“ขม… ขมมากครับ”คุณหมอหัวเราะขบขันพลางช้อนมือของเขาขึ้นไปแนบใบหน้าของตน “งั้น… อยากให้ผมช่วยไหมครับ?”ไพเรนทร์พยักหน้าอย่างเซื่องซึม “รบกวนด้วยครับ”คุณหมอยกยิ้มเบาบางก่อนจะเอียงศีรษะ ประทับริมฝีปากจุมพิตมือเย็นชืด เลือดแดงฉานถ่ายเทออกจากกลีบปากอุ่นไหลบ่าแต่งแต้มสีสันให้กับมือซีดเซียว ไพเรนทร์หลับตาดื่มด่ำกับสีขาวแสนสงบ“ราตรีสวัสดิ์ครับ”น้ำเย็นสาดเข้าเต็มใบหน้า ไพเรนทร์สะดุ้งตื่นเต็มตา ภาพคุกน้ำทมิฬของเดอะดราวน์ย้อนกลับมาฉายชัดในความทรงจำ สัญชาตญาณสั่งให้สองมือตะกายแหวกว่ายพาร่างขึ้นสู่ผิวน้ำสิ่งที่มือของเขาปัดป่ายกลับมีเพียงอากาศ ไพเรนทร์เปิดเปลือกตา เบื้องหน้าเขาคือชายผู้มีใบหน้าคมเข้มโดดเด่นแฝงความละมุนตามแบบฉบับลูกครึ่ง ชายผู้ที่เพิ่งต่อยเขาจนตายขยี้เส้นผมสีบลอนด์แซมดำของตัวเองพลางสบถอย่างหัวเสีย“แค่พูดออกมามันจะไปยากอะไรกันวะ! จะเก็บเป็นความลับอะไรนักหนา ช่างแม่งแล้ว! ตาแก่ เปิดประตูดิ๊ ฉันจะกลับแล้ว เสี
Read More
บทที่ 3 ไทเรส
บทที่ 3ไทเรส2 ปี ก่อน ดี.ดี.“ไพ โทษทีที่มาช้า ไปกันเถอะ”“อา ไม่เป็นไร”ไพเรนทร์ลุกจากที่นั่งในห้องสมุดตามกลุ่มเพื่อนไปตามที่นัดกันไว้ มหาวิทยาลัยเป็นสถานที่แสนมหัศจรรย์ ขนาดคนมืดมนไม่เข้าสังคมอย่างเขา ยังมีคนประเภทพลังงานเหลือล้นเก็บมาเข้ากลุ่มได้“ว่าแต่คนที่นั่งกับนายเมื่อกี้ไม่ใช่ไทเหรอ นายรู้จักเขาด้วย?”“ไท?” ไพเรนทร์หันกลับไปมองโต๊ะที่เขาเพิ่งลุกจากมา เพื่อนของเขาคงจะหมายถึงคนที่เดินมานั่งเล่นโทรศัพท์เงียบ ๆ เพราะไม่เหลือที่ว่างที่อื่นแล้ว “ไม่อ่ะ เพื่อนนายเหรอ?”“หา? อย่าบอกนะว่านายไม่รู้จักไทเรส”“นั่นมันเดือนคณะเลยนะเว้ย ได้ตามข่าวบ้างไหมเนี่ย”“เห็นว่าเป็นตัวเต็งเดือนมหา’ลัยด้วยนะ แต่ดันเป็นพวกพูดน้อยไม่สนใจโลกนี่สิ บุคลิกไม่เหมาะเลยชวดตำแหน่งไป”“ไม่สนใจโลก... จะว่าไปก็คล้าย ๆ นายเลยไม่ใช่หรือไง ไพ?”“งั้นเหรอ” ไพเรนทร์ตอบส่ง ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก เขาเป็นพวกไม่สนใจโลกแบบที่เพื่อนว่าจริง ๆ นั่นแหละ ไพเรนทร์ไม่ได้รู้สึกอยากจะรู้เลยว่าใครเป็นเดือนเป็นดาว เหตุใดเขาต้องสนใจคนเหล่านั้นด้วยเล่า แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคนที่ชื่อว่าไทเรสนั้นมีรูปร่างหน้าตาโดดเด่นสมกับที่เป็นเดือนคณะอย่
Read More
บทที่ 4 ซอมบี้และเจ้านาย
บทที่ 4ซอมบี้และเจ้านายวันแห่งอุบัติการณ์หมอกโลหิต“เกิดอะไรขึ้น?!”“หอพักมันหายไป... จู่ ๆ ก็หายไปเลย!”“แล้วต้นไม้พวกนี้มาจากไหน? ทำไมถึงมีป่ามาโผล่ตรงนี้ได้ล่ะ หอพักหายไปไหน?!”รอบด้านเต็มไปด้วยความอลหม่าน เสียงจากทุกทิศทางฟังดูก้องชอบกล พาให้ไทเรสปวดศีรษะยิ่งกว่าเดิมศีรษะ…ไพ!!“…”ไม่มีเสียงใดหลุดออกมาจากลำคอของเขา เขามาช้าไป กว่าจะรู้ว่าไพอยู่ที่ไหน กว่าจะวิ่งมาถึงหอพัก ร่างของไพก็…ไทเรสกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บใจ น้ำตาแห่งความโศกเศร้าไหล…ไม่ใช่น้ำตา แต่เป็นเลือดใช่แล้ว ในตอนนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ เมื่อเห็นร่างที่กำลังร่วงโรยลงมาจากดาดฟ้าหอพัก เขารู้แค่ว่าต้องวิ่งไปหาไพเรนทร์ให้ได้ และดูเหมือนว่าศีรษะของพวกเขาจะชนกันอย่างแรง พวกเขาทั้งสองตายแล้วอย่างไม่ต้องสงสัยแล้วทำไมหัวของเขาถึงได้ปวดเช่นนี้กัน ทำไมเสียงโหวกเหวกโวยวายถึงได้กวนใจเขามากกว่าปกติถึงเพียงนี้ ภายในร่างของไทเรสปวดตุบทั่วทุกอณูสร้างความอึดอัดทรมานเกินบรรยายราวกับว่า มีอะไรบางอย่างกำลังถูกปลุกขึ้นมา“ไท ไทจริง ๆ ด้วย!”“ว้าย! เลือดเต็มไปหมดเลย นายบาดเจ็บเหรอ?”หญิงสาวสองคนที่ไทคิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนร่
Read More
บทที่ 5 ชุบชีวิต (1/2)
บทที่ 5ชุบชีวิต3 มีนาคม ดี.ดี. 12 นอกกำแพงเขตการปกครองที่สิบเอ็ด“หัวหน้า รายงานครับ!”“มีอะไรอีก ยังไม่ถึงเขตเลย” วิคเตอร์ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้าเต็มทน เขาเป็นคนเดียวที่ยังพอเหลือพลังหลังผ่านการต่อสู้กับฆาตกรอันดับที่สิบเจ็ด เดอะดราวน์ เขาจึงจำต้องทำหน้าที่ควบคุมแคปซูลด้วยตัวเอง แม้จะมีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าหน่วยพิเศษก็ตาม นายพลผู้แข็งแกร่งที่สุดในเขตเพิ่งผ่านพ้นวิกฤตภัยครั้งใหญ่ที่เกือบจะพรากชีวิตของเขาไปด้วยแล้ว ตอนนี้เขาเพียงอยากกลับเข้ากำแพงไปปั้นหน้าแสดงเป็นผู้กอบกู้ให้ประชาชนสรรเสริญแล้วอาบน้ำอุ่นชำระความเหนื่อยล้าในบ้านพักส่วนตัวของเขาจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว ลูกน้องของเขายังจะมีเรื่องอะไรมารายงานอีกกัน“คือว่า… ซอมบี้ที่เก็บกลับมาด้วย ตอนนี้ฟื้นฟูจนหายดีแล้วครับ”“ว่าไงนะ?! ทำไมไม่รีบบอก เฮอร์มิลล่ะ ไม่ใช่ว่าถูกมันฆ่าไปแล้วนะ” วิคเตอร์ได้ยินก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที“ไม่ใช่ครับ เอ่อ… เจ้าซอมบี้ตัวนี้ มันดูแปลก ๆ”กุนนาร์อ้ำอึ้งอย่างไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เรียกให้คิ้วของหัวหน้าหน่วยขมวดมุ่นจนเป็นปม“หมายความว่ายังไง หรือว่าจัดการมันไปแล้ว?”“ยังครับ หลังจากมันฟื้นฟูเสร็จก็นั่งนิ่งไม่
Read More
บทที่ 5 ชุบชีวิต (2/2)
“ถึงจะรู้งั้นแล้วก็เถอะ ตาแก่ ถ้าไอ้หนูทดลองไม่รู้วิธีเรียกใช้พลังของตัวเองปู่ก็หาวิธีควบคุมพลังของเขาไม่ได้ เจ้านั่นก็ดูจะไม่รู้เรื่องจริง ๆ ความลับของพลังอมตะปู่แก้ไม่ออกหรอก ล้มเลิกเหอะ”ราชานเหลือบมองคนหนุ่มเขม็งด้วยความหน่ายใจ “นายก็แค่อยากกลับไปใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาของนายข้างบนนั่นเลยหาข้ออ้างให้ฉันยุติการวิจัย”“หา? ก็ใช่น่ะสิ สถานีเส็งเคร็งนี่จะเทียบแมนชันของฉันได้ไง ว่าง ๆ ก็ลองแวะไปสิ ตาแก่ รับรองติดใจแน่”“รายงานครับ!”ในขณะที่เคนยูมัวแต่พูดเล่น เจ้าหน้าที่ของสถานีวิจัยก็เข้ามารายงานเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้กับนักวิจัยควบตำแหน่งผู้อำนวยการซึ่งมีอำนาจสูงสุดในสถานีวิจัยแห่งนี้“ซอมบี้มีสติสัมปชัญญะตัวนั้นน่ะเหรอ?” ราชานถามย้ำด้วยความเหลือเชื่อ“ใช่แล้วครับ ดูเหมือนหมายเลขหนึ่งหนึ่งสามจะรู้จักซอมบี้ตัวนั้นด้วยครับ”“ขอบใจมาก คุณไปทำงานของคุณต่อเถอะ”“ครับ!”เจ้าหน้าที่กลับออกไป ราชานรีบดึงภาพจากกล้องวงจรปิดขึ้นมาดู ภาพบันทึกได้ถึงเพียงช่วงที่ตัวทดลองคุกเข่าตรงหน้าซอมบี้เท่านั้น หลังจากนั้นทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำ และกล้องก็ถูกไอทมิฬซัดจนพังเสียหาย“เหลือเชื่อ ปฏิกิริยาของซอมบี้มีส
Read More
บทที่ 6 ออกจากสถานีวิจัยใต้สมุทร
บทที่ 6ออกจากสถานีวิจัยใต้สมุทร“มัวเหม่ออะไรอยู่ เดินมาสักทีสิวะ!”“อะ อืม”ไพเรนทร์รีบก้าวลงจากแคปซูลตามผู้คุมคนใหม่ ไทเรสเดินตามเขามาอยู่ไม่ห่าง ภายนอกแคปซูลขนส่งใต้น้ำจากสถานีวิจัยใต้สมุทรเบอร์มิวดาคือที่ทำการตรวจคัดกรองซึ่งเคร่งครัดเสียยิ่งกว่าด่านตรวจผู้อพยพนอกกำแพงเข้ามาในเขตการปกครองเสียอีก ที่นี่ยังเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างผืนดินกับสถานีวิจัยเพียงแห่งเดียว เนื่องจากเบอร์มิวดาเป็นสถานีวิจัยเกี่ยวกับมรณาโดยเฉพาะที่ขึ้นตรงกับดีซีโอ ทำให้เป็นศูนย์รวบรวมตัวทดลองสุดอันตรายจากทั่วทุกมุมโลก จึงต้องเข้มงวดเป็นพิเศษเพื่อไม่ให้เกิดการลักลอบนำตัวทดลองออกไป หรือป้องกันในกรณีที่สถานีวิจัยถูกฆาตกรและซอมบี้ยึดครองกระทั่งเคนยูที่เข้าออกสถานีเป็นว่าเล่นก็ไม่เคยได้รับการยกเว้นสักครั้ง เมื่อเคนยูพิสูจน์ตัวตนเสร็จ ก็เหลือแต่ตัวทดลองที่ไม่มีข้อมูลในระบบฐานประชากรเขตหนึ่งอย่างไพเรนทร์กับซอมบี้ไทเรส ทั้งสองเดินเข้าเครื่องสแกนร่างกาย บันทึกใบหน้า รูม่านตา ข้อมูลทันตกรรม ตลอดจนลายนิ้วมือทุกนิ้ว ผ่านขั้นตอนลงทะเบียนยุ่งยากซับซ้อนมากมายจนไพเรนทร์หัวหมุนไปหมด“หมายเลขหนึ่งหนึ่งสาม เคยอยู่ในค่ายกักกันไอทม
Read More
บทที่ 7 หมู่บ้านหน่วยสังหาร
บทที่ 7หมู่บ้านหน่วยสังหารการตรวจเข้มก่อนเข้าเขตการปกครองกินเวลาไปเกือบทั้งวัน ไพเรนทร์โดนเก็บเลือดไปตรวจโรคและฉีดวัคซีนไปหลายเข็มกว่าจะถูกปล่อยตัว ซ้ำร้ายไอทมิฬเจ้ากรรมของเขายังแผ่ออกมารบกวนการทำงานของเจ้าหน้าที่จนต้องขอความช่วยเหลือจากเคนยูอยู่หลายครั้ง ทำเอาเจ้าตัวโมโหจนแทบจะพ่นไฟได้อยู่แล้ว จากนั้นไพเรนทร์กับไทเรสยังต้องทำบัตรประจำตัวเพื่อรับรองการอนุญาตเข้าเขตการปกครองอีกยกใหญ่ ไทเรสที่เป็นซอมบี้ถูกพาไปตัดเล็บด้วยใบมีดไฟฟ้าซึ่งดัดแปลงมาจากอาวุธสังหาร พร้อมกับสวมถุงมือหนาหุ้มเหล็กที่ปลายนิ้วและผ้าปิดปากอันทำหน้าที่เป็นดั่งตะกร้อครอบปากไปในตัว เพื่อป้องกันไม่ให้ซอมบี้ไทเรสนำเชื้อไปแพร่ให้กับคนในเขต อีกทั้งยังช่วยปกปิดลักษณะแห่งซอมบี้จากสายตาคนอื่นอีกด้วยเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นเคนยูก็ลากตัวทั้งสองขึ้นแคปซูลส่วนตัวของเขาที่จอดทิ้งไว้ในลานจอดของจุดตรวจตอนขามา ขับพาตัวทดลองทั้งสองเข้าไปในหมู่บ้านซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากที่ทำการตรวจคัดกรองนักภายในหมู่บ้านเป็นดินแดนที่ไพเรนทร์ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นในยุคสมัยแห่งการทำลายล้างนี้ คฤหาสน์หรูหราหลายสิบหลังตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ แต่ละหลังตั้งห่
Read More
บทที่ 8 คืนแรกในแมนชันของคิง
บทที่ 8คืนแรกในแมนชันของคิงไพเรนทร์และไทเรสเดินขึ้นบันไดตามเคนยูกับสาว ๆ ไปยังชั้นบนของคฤหาสน์ขนาดยี่สิบสามห้องด้วยความเงียบงัน สาวสวยคนหนึ่งเปิดประตูห้องให้กับเจ้าของบ้านแล้วพากันเข้าไป ภายในคือห้องนอนขนาดใหญ่เกินปกติหลายเท่า มุมหนึ่งของห้องมีเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่มีสาวสวยอกเอวสะบึมสามคนนอนทอดกายรออยู่ก่อนแล้ว“ว้าว! คิงมาแล้ว”“รอนานจนจะหลับแล้วน้า”“วันนี้พาเพื่อนมาเล่นด้วยเหรอ?”“ไม่ต้องไปสนใจพวกนั้นหรอก มาสนุกกันดีกว่า อุดอู้อยู่ในสถานีวิจัยเส็งเคร็งนั่นมาตั้งนาน เบื่อจะตายชักแล้ว”“เอ๋ ไม่ได้เล่นด้วยกันแล้วพามาด้วยทำไมล่ะ รสนิยมใหม่เหรอ?”เคนยูจิ๊ปากด้วยความขัดใจ เขาหันขวับไปชี้นิ้วใส่หน้าไพเรนทร์ “ไอ้หนูทดลอง ห้องนอนฉันทุบสองห้องรวมกัน ออกไปนอกห้องยังไงก็เกินสิบเมตร ดังนั้นจะไสหัวไปอยู่ตรงไหนก็อยู่ไป แต่อย่ามารบกวนฉันกับเด็ก ๆ ของฉัน เข้าใจ๊?”“อะ อืม” ไพเรนทร์ตอบตะกุกตะกักอย่างทำตัวไม่ถูก“คิง อย่าตะคอกสิ หนุ่มน้อยกลัวหมดแล้ว”“พ่อหนุ่มคนนี้หน้าตาดีใช้ได้นะ ไว้หนวดเคราแล้วดูดิบเถื่อนดี ฉันชอบ”ไพเรนทร์ผงะกับสาว ๆ ที่เข้ามาห้อมล้อมเขากับไทเรส ชายหนุ่มรีบยกมือขึ้นปัดป้องมือนุ่
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status