Intention to Death เมื่อความตายกลายเป็นพลัง

Intention to Death เมื่อความตายกลายเป็นพลัง

last updateLast Updated : 2026-04-18
By:  Sapphiros S. N.Ongoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
140Chapters
301views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อพลังแห่งความตายถูกปลุกให้ตื่น โลกถึงคราวโกลากล ยุคสมัยแห่งวันสิ้นโลกได้มาถึง เหล่าฆาตรกรได้รับพลัง จากการฆ่าเพื่อความบันเทิง สู่การฆ่าเพื่อสร้างกองทัพซอมบี้ของตน ผู้ที่เคยสังหาร ไม่ว่าจะเชือดไก่ไปจนถึงบี้มด จะปลุก ‘ไอโลหิต’ ส่วนผู้ที่เคยสังหารเผ่าพันธุ์เดียวกัน จะปลุก ‘ไอทมิฬ’ หรือก็คือผู้ที่มีไอทมิฬ คือ 'ฆาตกร' ในวันที่หมอกโลหิตปกคลุมโลกทั้งใบ ชายหนุ่มก็ทิ้งร่างลงมาจากตึกเก้าชั้น แต่ผู้ที่อยากตายอย่างเขากลับไม่ตาย 'ไพเรนทร์' ไม่รู้ว่าเขาปลุกไอทมิฬขึ้นมาได้อย่างไร จนกระทั่งเขาถูกพาออกไปนอกกำแพงเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อฆาตกรอันดับที่สิบเจ็ด ความลับแห่งพลังที่ซุกซ่อนไว้กว่าสิบสองปี สาเหตุที่ไพเรนทร์ยังมีชีวิตอยู่ เพราะพลังของเขาคือ 'อมตะ' เมื่อความตาย กลายเป็นพลัง ผู้ที่ ‘อยากตาย' จึงกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด

View More

Chapter 1

บทนำ อุบัติการณ์หมอกโลหิต (Suicidal attempt)

“Doni, kamu jadi mau cari kerja di Jakarta? Tinggal saja di rumah Bapak. Sekalian awasi ketiga adik tirimu. Bapak mau berangkat ke Amerika, mau nemenin Ibu tirimu buka usaha di sana.” suara Bapak terdengar di sambungan telepon.

Doni mengerutkan dahi.

Satu bulan lalu, Bapak yang bekerja dan tinggal di Jakarta memang baru saja menikah lagi setelah bertahun-tahun menduda.

Wanita yang Bapak nikahi kabarnya juga bukan orang sembarangan. Katanya, mantan artis jaman dulu. Pengusaha sukses. Punya tiga anak yang cantik-cantik. Katanya, mereka juga artis. Entah artis siapa.

“Aku nggak apa-apa sih Pak. Cuma … kenapa adik-adik tiriku perlu diawasi?”

Bapak diam sebentar. “Adik-adikmu itu … lagi dikurung karena terlalu liar.”

Doni membuka mulutnya, bingung. “Liar gimana maksudnya Pak?”

“Liar … yaa begitu. Yah … pokoknya ada lah. Nanti kamu juga tahu.”

Meskipun penasaran dengan maksud Bapak, Doni cuma menggaruk pelipisnya. “Boleh sih Pak. Jadi nggak perlu cari kos-kosan juga.”

Bapak lalu bercerita panjang lebar soal kehidupan barunya setelah menikah lagi. Sambil mendengarkan cerita bapak, Doni meraih satu pigura foto di atas meja pajangan.

Itu foto Doni sewaktu SMA. Saat dia masih gendut, kusam dan jadi langganan korban perundungan di sekolah. Dia langsung meletakkan kembali pigura itu ketika suara tanya Bapak terdengar.

“Memangnya kamu mau melamar kerjaan sebagai apa, Don?”

“Supir pribadi Pak. Syukurnya kemarin sudah dihubungi lewat email. Tinggal tunggu jadwal wawancara.” ucap Doni.

Sejak tujuh tahun lalu, selepas lulus SMA, Doni menghabiskan waktu di kampung mendampingi Nenek yang punya bisnis konveksi. Tetapi Nenek baru saja meninggal. Doni akhirnya memutuskan untuk merintis karier baru di Jakarta.

Profesi apa pun tidak masalah selama tidak melanggar hukum. Toh, pengalaman kerjanya juga hanya pegawai konveksi.

Sambil mendengarkan cerita Bapak di telepon, Doni berjalan ke teras rumah. Dia berdiri di depan jendela besar yang memantulkan bayangan tubuhnya seperti cermin.

Saat melihat pantulan dirinya, Doni tersenyum. Tubuh dan wajahnya yang saat ini atletis dan mulus sangat jauh berbeda dengan penampilannya dalam pigura tadi.

Wajah Doni dulu berjerawat parah, tetapi dia melakukan serangkaian perawatan sesuai saran dokter kulit dan juga diet ketat, sampai akhirnya bisa mulus seperti sekarang.

Leher dan dagu Doni juga dulu menyatu dalam lipatan lemak dan sering dijadikan bahan ejekan. Namun sekarang, yang muncul sebagai pantulan wajahnya adalah pria dengan rahang yang tegas dan tajam.

Bahkan kemeja murah yang dia pakai pun tampak premium di bahunya yang lebar, menonjolkan lekuk tubuh yang hanya bisa didapat dari latihan rutin di bawah beban besi.

Gara-gara waktu SMA dulu kekasihnya direbut oleh orang yang merundung Doni, Doni yang kesal akhirnya berjuang mati-matian. Ribuan jam di gym, diet tanpa rasa, dan kedisiplinan yang mematikan, hingga dalam lima tahun lebih, penampilan Doni jadi sangat jauh berbeda.

Berselang tiga hari berikutnya, Doni berangkat ke Jakarta. Langkahnya kini berhenti di depan sebuah rumah megah yang alamatnya sesuai dengan yang diberikan Bapak.

“Besar sekali rumahnya.” Doni melangkah masuk setelah petugas keamanan membukakan pintu.

Dari area taman samping, terdengar suara kecipak air dan suara tawa wanita yang bersahutan. Doni menebak kalau suara itu berasal dari bagian taman belakang.

Pria itu menatap pintu utama rumah yang ditutup rapat. Sepertinya di dalam rumah tidak ada orang. Tidak ada bel juga. Rumah sebesar ini, kalau dia mengetuk pintu, mungkin saja suaranya tidak terdengar sampai ke dalam.

‘Ke taman belakang dulu deh. Kayaknya orang-orang ada di belakang.’ Doni membatin.

Langkah Doni kembali diayun melewati halaman samping. Kakinya kemudian berhenti di pinggir lantai keramik yang membatasi area rumput dengan kolam renang belakang rumah.

Doni menyipitkan mata karena silaunya sinar matahari. Rupanya di kolam renang taman belakang itu, ada dua wanita cantik sedang bermain air!

Satu wanita berambut pendek duduk di atas pelampung angsa raksasa dengan bikini minim yang aduhai. Suara tawanya menghipnotis. Pahanya yang ditekuk di samping angsa karet tampak putih berisi. Apalagi saat tangannya mencipratkan air ke luar kolam, pundaknya turun hingga dua buah mengkalnya berguncang manja.

Doni meneguk ludah. ‘Mimpi apa aku?’

Satu wanita lain yang berambut coklat panjang bergelombang berdiri di sisi kolam dengan handuk putih membalut area dada hingga ke paha bagian atas. Hidungnya mancung seperti bule eropa. Kulitnya putih sebening susu. Badannya yang membungkuk untuk membalas cipratan air membuat bagian bawah handuk terangkat tinggi dan nyaris memperlihatkan area terlarang di baliknya.

Doni sampai tak sadar menahan napas. Tangannya bergerak turun mengusap bagian depan celana yang mulai mancung.

‘Turun, Jon … ayo turun … Jangan di sini … Jangan sekarang ….’

Doni memperhatikan baik-baik dua wanita yang masih saling tertawa itu. Entah kenapa merasa kalau wajah mereka tidak asing. Tangannya diangkat untuk mengucak kedua mata. “Apa iya?”

Wanita berambut sebahu yang duduk di atas pelampung angsa tiba-tiba berteriak dengan nada manja, “Kak Mika, udaaaah! Yuna miring nih mau jatuh! Tuh, lihat! Handuk Kakak mau merosot! Udahan, Yuk! Jari Yuna mulai keriput!”

Mulut Doni seketika ternganga. Matanya pun semakin terbuka lebar. Dua nama itu … Mika dan Yuna …. Tidak salah lagi!

‘Mereka … anggota grup idola Sweet3? Jangan-jangan saudara tiriku itu … mereka?’

Doni tentu belum lupa. Dulu, saat dia masih SMA, Andy si anak orang kaya yang membully-nya sangat mengidolakan mereka! Bahkan sering memaksa Doni membelikan album Sweet3 yang sangat cepat terjual habis. Namun setelah terbeli, Andy malah menampar wajahnya dengan kaset CD itu hingga pecah.

‘Sekarang, aku … jadi saudara tirinya Sweet3?’

Jantung Doni meletup-letup tidak karuan.

Ternyata, idola yang digilai banyak laki-laki karena berwajah cantik, bertubuh seksi dengan bakat menyanyi dan menari yang luar biasa itu, bukan cuma berjarak hitungan langkah, tetapi juga punya ikatan keluarga dengannya!

Tanpa sengaja, Doni menginjak ranting pohon hingga badannya nyaris tergelincir. Buru-buru dia berpegangan pada pilar. Namun sialnya, gerakan mendadak itu justru terlihat mencolok hingga mengundang perhatian.

“Siapa di situ?”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
140 Chapters
บทนำ อุบัติการณ์หมอกโลหิต (Suicidal attempt)
บทนำอุบัติการณ์หมอกโลหิตไพเรนทร์ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างเฉยชา เขาเหยียบลงบนขอบดาดฟ้าของหอพักสูงเก้าชั้น ในเวลานี้คนส่วนใหญ่ไม่อยู่หอ เขาคงไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนมากนักชายหนุ่มขึ้นมาข้างบนนี้เพื่อกระโดดลงจากระดับสูงสุดของตึก ใช่แล้ว ไพเรนทร์กำลังจะฆ่าตัวตายเขาเลือกการตายด้วยวิธีนี้เพราะได้ยินมาว่าเป็นวิธีการฆ่าตัวตายที่ทำให้คนล้มเลิกความตั้งใจในวินาทีสุดท้ายมากที่สุด ไพเรนทร์ไม่ได้กลัวความสูง แต่ก็ไม่ได้ไม่กลัวจนไม่รู้สึกรู้สาอะไร เวลาเดินบนสะพานสูงที่แกว่งไปมาก็แอบมีหวั่นใจอยู่เหมือนกันดวงตาสีดำมืดมนมองลงไปเบื้องล่าง จากความสูงระดับนี้ สุนัขจรจัดที่กำลังดมหาเศษอาหารดูตัวเล็กลงจนมีขนาดเท่าแมลงวัน แม้กระทั่งรถยนต์ยังดูเล็กไปถนัดตาอย่างกับของเล่นเด็ก เป็นความสูงที่ท้าทายสัญชาตญาณของมนุษย์ซึ่งต้องยึดเกาะกับพื้นโลกตามหลักของแรงโน้มถ่วงเป็นอย่างยิ่งทว่ามันกลับไม่ได้ชักจูงให้เขาเปลี่ยนใจเลยสักนิด เขากลับรู้สึก…โล่งใจไพเรนทร์จดจ้องมองพื้นคอนกรีต จุดที่จะกลายเป็นสถานที่ตายของตน เขาพยายามหาร้อยพันเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ต่อก็แล้ว พยายามปลุกความกลัวและสัญชาตญาณในการมีชีวิตรอดก็แล้ว แต่ทุกอย่
Read more
บทที่ 1 สถานีวิจัยใต้สมุทรเบอร์มิวดา
บทที่ 1สถานีวิจัยใต้สมุทรเบอร์มิวดา19 ตุลาคม ดี.ดี. 12กลไกสลับซับซ้อนเคลื่อนตัว เครื่องจักรส่งเสียงอึงอลระใบหู ของเหลวสีเขียวถูกระบายออกจากหลอดทดลองขนาดยักษ์ ไร้ซึ่งสิ่งพยุงร่าง ไพเรนทร์ก็ร่วงลงไปกองที่ก้นหลอดทดลอง มือจักรกลดึงเขาขึ้นมาใหม่เพื่อสวมแท่งเหล็กหนาสีดำสนิทหุ้มตั้งแต่ปลายนิ้วไปจนถึงข้อศอกล็อกสองแขนของเขาไม่ให้ขยับเขยื้อนได้“หมายเลขหนึ่งหนึ่งสาม ตามมาด้วยความสงบ หากขัดขืนจะทำการยิงยาสลบทันที”เจ้าหน้าที่ในชุดเกราะต่อต้านไอทมิฬของดีซีโอสองคนถือปืนเดินมาประกบข้างหลอดทดลอง หลอดแก้วทรงกระบอกหนาเลื่อนตัวลง ปลดปล่อยตัวทดลองข้างในให้เป็นอิสระไพเรนทร์ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก สองขาที่ล่องลอยอยู่แต่ในของเหลวจนอ่อนเปลี้ยไม่เหลือเรี่ยวแรง อุปกรณ์ที่ล็อกแขนเขาไว้ก็หนักเสียถ่วงดุลทั้งร่างไปด้านหน้า เจ้าหน้าที่สองคนรุดมาหิ้วปีกเขาคนละข้าง ด้วยรู้ว่าหากรอให้ไพเรนทร์ลุกเองวันนี้คงไม่ต้องไปไหนกันพอดี ไพเรนทร์เดินไปตามทางที่ผู้คุมทั้งสองพาเขาไปอย่างเลื่อนลอย เพื่อทำกิจวัตรประจำวันใหม่ในห้องทดลองแห่งใหม่ตัวทดลองเข้าไปเอนกายนอนในเครื่องสแกน ภาพบนหน้าจอปรากฏริ้วไอทมิฬที่ไหลเวียนดุจสายน้ำในร่
Read more
บทที่ 2 ที่มาของพลัง
บทที่ 2ที่มาของพลัง“รสชาติของชีวิตเป็นยังไงบ้างครับ?”ไพเรนทร์หันหน้าไปตามเสียง ท่ามกลางสีขาวเจิดจ้า คุณหมอโรเบิร์ตผู้แสนใจดียืนยิ้มอบอุ่นอยู่ข้างเตียงคนไข้ดั่งเช่นทุกครั้ง“ขม… ขมมากครับ”คุณหมอหัวเราะขบขันพลางช้อนมือของเขาขึ้นไปแนบใบหน้าของตน “งั้น… อยากให้ผมช่วยไหมครับ?”ไพเรนทร์พยักหน้าอย่างเซื่องซึม “รบกวนด้วยครับ”คุณหมอยกยิ้มเบาบางก่อนจะเอียงศีรษะ ประทับริมฝีปากจุมพิตมือเย็นชืด เลือดแดงฉานถ่ายเทออกจากกลีบปากอุ่นไหลบ่าแต่งแต้มสีสันให้กับมือซีดเซียว ไพเรนทร์หลับตาดื่มด่ำกับสีขาวแสนสงบ“ราตรีสวัสดิ์ครับ”น้ำเย็นสาดเข้าเต็มใบหน้า ไพเรนทร์สะดุ้งตื่นเต็มตา ภาพคุกน้ำทมิฬของเดอะดราวน์ย้อนกลับมาฉายชัดในความทรงจำ สัญชาตญาณสั่งให้สองมือตะกายแหวกว่ายพาร่างขึ้นสู่ผิวน้ำสิ่งที่มือของเขาปัดป่ายกลับมีเพียงอากาศ ไพเรนทร์เปิดเปลือกตา เบื้องหน้าเขาคือชายผู้มีใบหน้าคมเข้มโดดเด่นแฝงความละมุนตามแบบฉบับลูกครึ่ง ชายผู้ที่เพิ่งต่อยเขาจนตายขยี้เส้นผมสีบลอนด์แซมดำของตัวเองพลางสบถอย่างหัวเสีย“แค่พูดออกมามันจะไปยากอะไรกันวะ! จะเก็บเป็นความลับอะไรนักหนา ช่างแม่งแล้ว! ตาแก่ เปิดประตูดิ๊ ฉันจะกลับแล้ว เสี
Read more
บทที่ 3 ไทเรส
บทที่ 3ไทเรส2 ปี ก่อน ดี.ดี.“ไพ โทษทีที่มาช้า ไปกันเถอะ”“อา ไม่เป็นไร”ไพเรนทร์ลุกจากที่นั่งในห้องสมุดตามกลุ่มเพื่อนไปตามที่นัดกันไว้ มหาวิทยาลัยเป็นสถานที่แสนมหัศจรรย์ ขนาดคนมืดมนไม่เข้าสังคมอย่างเขา ยังมีคนประเภทพลังงานเหลือล้นเก็บมาเข้ากลุ่มได้“ว่าแต่คนที่นั่งกับนายเมื่อกี้ไม่ใช่ไทเหรอ นายรู้จักเขาด้วย?”“ไท?” ไพเรนทร์หันกลับไปมองโต๊ะที่เขาเพิ่งลุกจากมา เพื่อนของเขาคงจะหมายถึงคนที่เดินมานั่งเล่นโทรศัพท์เงียบ ๆ เพราะไม่เหลือที่ว่างที่อื่นแล้ว “ไม่อ่ะ เพื่อนนายเหรอ?”“หา? อย่าบอกนะว่านายไม่รู้จักไทเรส”“นั่นมันเดือนคณะเลยนะเว้ย ได้ตามข่าวบ้างไหมเนี่ย”“เห็นว่าเป็นตัวเต็งเดือนมหา’ลัยด้วยนะ แต่ดันเป็นพวกพูดน้อยไม่สนใจโลกนี่สิ บุคลิกไม่เหมาะเลยชวดตำแหน่งไป”“ไม่สนใจโลก... จะว่าไปก็คล้าย ๆ นายเลยไม่ใช่หรือไง ไพ?”“งั้นเหรอ” ไพเรนทร์ตอบส่ง ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก เขาเป็นพวกไม่สนใจโลกแบบที่เพื่อนว่าจริง ๆ นั่นแหละ ไพเรนทร์ไม่ได้รู้สึกอยากจะรู้เลยว่าใครเป็นเดือนเป็นดาว เหตุใดเขาต้องสนใจคนเหล่านั้นด้วยเล่า แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคนที่ชื่อว่าไทเรสนั้นมีรูปร่างหน้าตาโดดเด่นสมกับที่เป็นเดือนคณะอย่
Read more
บทที่ 4 ซอมบี้และเจ้านาย
บทที่ 4ซอมบี้และเจ้านายวันแห่งอุบัติการณ์หมอกโลหิต“เกิดอะไรขึ้น?!”“หอพักมันหายไป... จู่ ๆ ก็หายไปเลย!”“แล้วต้นไม้พวกนี้มาจากไหน? ทำไมถึงมีป่ามาโผล่ตรงนี้ได้ล่ะ หอพักหายไปไหน?!”รอบด้านเต็มไปด้วยความอลหม่าน เสียงจากทุกทิศทางฟังดูก้องชอบกล พาให้ไทเรสปวดศีรษะยิ่งกว่าเดิมศีรษะ…ไพ!!“…”ไม่มีเสียงใดหลุดออกมาจากลำคอของเขา เขามาช้าไป กว่าจะรู้ว่าไพอยู่ที่ไหน กว่าจะวิ่งมาถึงหอพัก ร่างของไพก็…ไทเรสกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บใจ น้ำตาแห่งความโศกเศร้าไหล…ไม่ใช่น้ำตา แต่เป็นเลือดใช่แล้ว ในตอนนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ เมื่อเห็นร่างที่กำลังร่วงโรยลงมาจากดาดฟ้าหอพัก เขารู้แค่ว่าต้องวิ่งไปหาไพเรนทร์ให้ได้ และดูเหมือนว่าศีรษะของพวกเขาจะชนกันอย่างแรง พวกเขาทั้งสองตายแล้วอย่างไม่ต้องสงสัยแล้วทำไมหัวของเขาถึงได้ปวดเช่นนี้กัน ทำไมเสียงโหวกเหวกโวยวายถึงได้กวนใจเขามากกว่าปกติถึงเพียงนี้ ภายในร่างของไทเรสปวดตุบทั่วทุกอณูสร้างความอึดอัดทรมานเกินบรรยายราวกับว่า มีอะไรบางอย่างกำลังถูกปลุกขึ้นมา“ไท ไทจริง ๆ ด้วย!”“ว้าย! เลือดเต็มไปหมดเลย นายบาดเจ็บเหรอ?”หญิงสาวสองคนที่ไทคิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนร่
Read more
บทที่ 5 ชุบชีวิต (1/2)
บทที่ 5ชุบชีวิต3 มีนาคม ดี.ดี. 12 นอกกำแพงเขตการปกครองที่สิบเอ็ด“หัวหน้า รายงานครับ!”“มีอะไรอีก ยังไม่ถึงเขตเลย” วิคเตอร์ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้าเต็มทน เขาเป็นคนเดียวที่ยังพอเหลือพลังหลังผ่านการต่อสู้กับฆาตกรอันดับที่สิบเจ็ด เดอะดราวน์ เขาจึงจำต้องทำหน้าที่ควบคุมแคปซูลด้วยตัวเอง แม้จะมีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าหน่วยพิเศษก็ตาม นายพลผู้แข็งแกร่งที่สุดในเขตเพิ่งผ่านพ้นวิกฤตภัยครั้งใหญ่ที่เกือบจะพรากชีวิตของเขาไปด้วยแล้ว ตอนนี้เขาเพียงอยากกลับเข้ากำแพงไปปั้นหน้าแสดงเป็นผู้กอบกู้ให้ประชาชนสรรเสริญแล้วอาบน้ำอุ่นชำระความเหนื่อยล้าในบ้านพักส่วนตัวของเขาจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว ลูกน้องของเขายังจะมีเรื่องอะไรมารายงานอีกกัน“คือว่า… ซอมบี้ที่เก็บกลับมาด้วย ตอนนี้ฟื้นฟูจนหายดีแล้วครับ”“ว่าไงนะ?! ทำไมไม่รีบบอก เฮอร์มิลล่ะ ไม่ใช่ว่าถูกมันฆ่าไปแล้วนะ” วิคเตอร์ได้ยินก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที“ไม่ใช่ครับ เอ่อ… เจ้าซอมบี้ตัวนี้ มันดูแปลก ๆ”กุนนาร์อ้ำอึ้งอย่างไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เรียกให้คิ้วของหัวหน้าหน่วยขมวดมุ่นจนเป็นปม“หมายความว่ายังไง หรือว่าจัดการมันไปแล้ว?”“ยังครับ หลังจากมันฟื้นฟูเสร็จก็นั่งนิ่งไม่
Read more
บทที่ 5 ชุบชีวิต (2/2)
“ถึงจะรู้งั้นแล้วก็เถอะ ตาแก่ ถ้าไอ้หนูทดลองไม่รู้วิธีเรียกใช้พลังของตัวเองปู่ก็หาวิธีควบคุมพลังของเขาไม่ได้ เจ้านั่นก็ดูจะไม่รู้เรื่องจริง ๆ ความลับของพลังอมตะปู่แก้ไม่ออกหรอก ล้มเลิกเหอะ”ราชานเหลือบมองคนหนุ่มเขม็งด้วยความหน่ายใจ “นายก็แค่อยากกลับไปใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาของนายข้างบนนั่นเลยหาข้ออ้างให้ฉันยุติการวิจัย”“หา? ก็ใช่น่ะสิ สถานีเส็งเคร็งนี่จะเทียบแมนชันของฉันได้ไง ว่าง ๆ ก็ลองแวะไปสิ ตาแก่ รับรองติดใจแน่”“รายงานครับ!”ในขณะที่เคนยูมัวแต่พูดเล่น เจ้าหน้าที่ของสถานีวิจัยก็เข้ามารายงานเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้กับนักวิจัยควบตำแหน่งผู้อำนวยการซึ่งมีอำนาจสูงสุดในสถานีวิจัยแห่งนี้“ซอมบี้มีสติสัมปชัญญะตัวนั้นน่ะเหรอ?” ราชานถามย้ำด้วยความเหลือเชื่อ“ใช่แล้วครับ ดูเหมือนหมายเลขหนึ่งหนึ่งสามจะรู้จักซอมบี้ตัวนั้นด้วยครับ”“ขอบใจมาก คุณไปทำงานของคุณต่อเถอะ”“ครับ!”เจ้าหน้าที่กลับออกไป ราชานรีบดึงภาพจากกล้องวงจรปิดขึ้นมาดู ภาพบันทึกได้ถึงเพียงช่วงที่ตัวทดลองคุกเข่าตรงหน้าซอมบี้เท่านั้น หลังจากนั้นทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำ และกล้องก็ถูกไอทมิฬซัดจนพังเสียหาย“เหลือเชื่อ ปฏิกิริยาของซอมบี้มีส
Read more
บทที่ 6 ออกจากสถานีวิจัยใต้สมุทร
บทที่ 6ออกจากสถานีวิจัยใต้สมุทร“มัวเหม่ออะไรอยู่ เดินมาสักทีสิวะ!”“อะ อืม”ไพเรนทร์รีบก้าวลงจากแคปซูลตามผู้คุมคนใหม่ ไทเรสเดินตามเขามาอยู่ไม่ห่าง ภายนอกแคปซูลขนส่งใต้น้ำจากสถานีวิจัยใต้สมุทรเบอร์มิวดาคือที่ทำการตรวจคัดกรองซึ่งเคร่งครัดเสียยิ่งกว่าด่านตรวจผู้อพยพนอกกำแพงเข้ามาในเขตการปกครองเสียอีก ที่นี่ยังเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างผืนดินกับสถานีวิจัยเพียงแห่งเดียว เนื่องจากเบอร์มิวดาเป็นสถานีวิจัยเกี่ยวกับมรณาโดยเฉพาะที่ขึ้นตรงกับดีซีโอ ทำให้เป็นศูนย์รวบรวมตัวทดลองสุดอันตรายจากทั่วทุกมุมโลก จึงต้องเข้มงวดเป็นพิเศษเพื่อไม่ให้เกิดการลักลอบนำตัวทดลองออกไป หรือป้องกันในกรณีที่สถานีวิจัยถูกฆาตกรและซอมบี้ยึดครองกระทั่งเคนยูที่เข้าออกสถานีเป็นว่าเล่นก็ไม่เคยได้รับการยกเว้นสักครั้ง เมื่อเคนยูพิสูจน์ตัวตนเสร็จ ก็เหลือแต่ตัวทดลองที่ไม่มีข้อมูลในระบบฐานประชากรเขตหนึ่งอย่างไพเรนทร์กับซอมบี้ไทเรส ทั้งสองเดินเข้าเครื่องสแกนร่างกาย บันทึกใบหน้า รูม่านตา ข้อมูลทันตกรรม ตลอดจนลายนิ้วมือทุกนิ้ว ผ่านขั้นตอนลงทะเบียนยุ่งยากซับซ้อนมากมายจนไพเรนทร์หัวหมุนไปหมด“หมายเลขหนึ่งหนึ่งสาม เคยอยู่ในค่ายกักกันไอทม
Read more
บทที่ 7 หมู่บ้านหน่วยสังหาร
บทที่ 7หมู่บ้านหน่วยสังหารการตรวจเข้มก่อนเข้าเขตการปกครองกินเวลาไปเกือบทั้งวัน ไพเรนทร์โดนเก็บเลือดไปตรวจโรคและฉีดวัคซีนไปหลายเข็มกว่าจะถูกปล่อยตัว ซ้ำร้ายไอทมิฬเจ้ากรรมของเขายังแผ่ออกมารบกวนการทำงานของเจ้าหน้าที่จนต้องขอความช่วยเหลือจากเคนยูอยู่หลายครั้ง ทำเอาเจ้าตัวโมโหจนแทบจะพ่นไฟได้อยู่แล้ว จากนั้นไพเรนทร์กับไทเรสยังต้องทำบัตรประจำตัวเพื่อรับรองการอนุญาตเข้าเขตการปกครองอีกยกใหญ่ ไทเรสที่เป็นซอมบี้ถูกพาไปตัดเล็บด้วยใบมีดไฟฟ้าซึ่งดัดแปลงมาจากอาวุธสังหาร พร้อมกับสวมถุงมือหนาหุ้มเหล็กที่ปลายนิ้วและผ้าปิดปากอันทำหน้าที่เป็นดั่งตะกร้อครอบปากไปในตัว เพื่อป้องกันไม่ให้ซอมบี้ไทเรสนำเชื้อไปแพร่ให้กับคนในเขต อีกทั้งยังช่วยปกปิดลักษณะแห่งซอมบี้จากสายตาคนอื่นอีกด้วยเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นเคนยูก็ลากตัวทั้งสองขึ้นแคปซูลส่วนตัวของเขาที่จอดทิ้งไว้ในลานจอดของจุดตรวจตอนขามา ขับพาตัวทดลองทั้งสองเข้าไปในหมู่บ้านซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากที่ทำการตรวจคัดกรองนักภายในหมู่บ้านเป็นดินแดนที่ไพเรนทร์ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นในยุคสมัยแห่งการทำลายล้างนี้ คฤหาสน์หรูหราหลายสิบหลังตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ แต่ละหลังตั้งห่
Read more
บทที่ 8 คืนแรกในแมนชันของคิง
บทที่ 8คืนแรกในแมนชันของคิงไพเรนทร์และไทเรสเดินขึ้นบันไดตามเคนยูกับสาว ๆ ไปยังชั้นบนของคฤหาสน์ขนาดยี่สิบสามห้องด้วยความเงียบงัน สาวสวยคนหนึ่งเปิดประตูห้องให้กับเจ้าของบ้านแล้วพากันเข้าไป ภายในคือห้องนอนขนาดใหญ่เกินปกติหลายเท่า มุมหนึ่งของห้องมีเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่มีสาวสวยอกเอวสะบึมสามคนนอนทอดกายรออยู่ก่อนแล้ว“ว้าว! คิงมาแล้ว”“รอนานจนจะหลับแล้วน้า”“วันนี้พาเพื่อนมาเล่นด้วยเหรอ?”“ไม่ต้องไปสนใจพวกนั้นหรอก มาสนุกกันดีกว่า อุดอู้อยู่ในสถานีวิจัยเส็งเคร็งนั่นมาตั้งนาน เบื่อจะตายชักแล้ว”“เอ๋ ไม่ได้เล่นด้วยกันแล้วพามาด้วยทำไมล่ะ รสนิยมใหม่เหรอ?”เคนยูจิ๊ปากด้วยความขัดใจ เขาหันขวับไปชี้นิ้วใส่หน้าไพเรนทร์ “ไอ้หนูทดลอง ห้องนอนฉันทุบสองห้องรวมกัน ออกไปนอกห้องยังไงก็เกินสิบเมตร ดังนั้นจะไสหัวไปอยู่ตรงไหนก็อยู่ไป แต่อย่ามารบกวนฉันกับเด็ก ๆ ของฉัน เข้าใจ๊?”“อะ อืม” ไพเรนทร์ตอบตะกุกตะกักอย่างทำตัวไม่ถูก“คิง อย่าตะคอกสิ หนุ่มน้อยกลัวหมดแล้ว”“พ่อหนุ่มคนนี้หน้าตาดีใช้ได้นะ ไว้หนวดเคราแล้วดูดิบเถื่อนดี ฉันชอบ”ไพเรนทร์ผงะกับสาว ๆ ที่เข้ามาห้อมล้อมเขากับไทเรส ชายหนุ่มรีบยกมือขึ้นปัดป้องมือนุ่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status