ซวยแล้ว ฉันดันเผลอมีลูกกับตัวร้าย

ซวยแล้ว ฉันดันเผลอมีลูกกับตัวร้าย

last update最終更新日 : 2024-12-08
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
55チャプター
2.4Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

ปากร้าย

ข้ามไปในนิยาย

"ลูกข้าต้องเหมือนข้า ได้โปรดเถิดหากพระเจ้าทรงเมตตาขอให้เด็กน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลกคนนี้ มีสีผมที่เหมือนกันกับข้าด้วยเถิด" คำร้องขอของแมเดอลีนดูสิ้นหวังมากทีเดียวเมื่อเธอเห็นหน้าลูกสาวที่พึ่งคลอดออกมา

もっと見る

第1話

1.ตกลงแล้วมันดีหรือไม่

Valerie Calder was a young billionaire and a widow at thirty. She had inherited her aging husband's wealth after his death three years ago and had grown the empire tenfold, earning her the nickname 'Duchess.'

She was New York's most sought-after female because of her formidable beauty and her extreme wealth. But she wasn't looking for another husband. She was finally free from the entrapment called marriage, and wanted to enjoy her life as a single wealthy woman.

Valerie had just returned home from work on a Friday evening, with her P.A. Melissa, walking closely behind her. She was exhausted and needed rest. The whole week had been a roller coaster.

"God, I need a drink," Valerie muttered, dropping her designer bag on the counter and kicking off her heels.

Her maid, Clara, appeared from the kitchen, wiping her hands on her apron. "Good evening, Ms. Valerie. Dinner will be ready when you’re done with your... engagement tonight."

She nodded. "Perfect. Make sure it's still warm by midnight."

"Of course, Ms. Valerie. And I've drawn your bath already."

When Valerie had hectic weeks like this, there was only one thing that could make her relax: Sex.

As a norm for her on weekends, she already had a guy to contact. One of Melissa's jobs was making sure a suitable companion was available for her weekend relaxation.

She dragged her exhausted body to her bedroom. Her bubble bath had already been prepared by Clara as usual.

"Is he confirmed for tonight?" Valerie asked Melissa, unbuttoning her blouse.

Melissa nodded, checking her tablet. "Let me confirm again while you're in the bath."

"Perfect. I expect him to be here before I'm done."

Valerie entered her bathroom and sank into the scented bubbly water, closing her eyes as the tension began to melt away. Twenty minutes later, she stepped out of the bathtub, wrapping herself in a towel, only to find Melissa standing in the middle of her room and trembling.

"What's wrong? Where is he?" Valerie demanded.

Melissa swallowed hard. "There's been a... situation."

"What kind of situation?" Valerie's voice turned ice cold.

"He was in a minor accident. Nothing serious, but he can't make it tonight."

Valerie's face darkened. "Find someone else. Now."

"I've been trying," Melissa said, her voice shaking slightly. "What about one of your previous…"

Valerie silenced her with a glare so fierce that Melissa took a step back.

"You know better than that," Valerie said quietly. Everyone knew the Duchess never repeated her companions. After spending time with any guy, she lost interest almost immediately. It had never been heard that the Duchess entertained the same man twice.

"It's too late to arrange someone new," Melissa whispered. "I've tried everyone."

Valerie pinched the bridge of her nose in frustration. "Then go home. You're done for the day."

"But I can keep trying…"

"Go. Home." She ordered.

After Melissa left, Valerie paced her bedroom, feeling restless and on edge. The week's stress still clung to her shoulders, and she needed release ASAP. After much thought, she decided to hit the club. Maybe she'd find someone suitable there.

She slipped into a red dress that hugged every curve, applied her makeup, and grabbed her car keys.

"Clara," she called out as she walked toward the door. "I'm going out."

Clara peeked out from the kitchen. "But your dinner will be ready in…"

"Keep it warm. I'll eat when I get back."

********

The moment she stepped into Club Euphoria, the crowd parted like the Red Sea. Whispers rippled through the room: "The Duchess... It's the Duchess..."

Valerie smiled slightly, used to this sort of recognition. The club manager practically sprinted across the floor to greet her.

"Ms. Valerie! What a pleasure!" He bowed slightly, gesturing toward the VIP section. "Your usual area is ready."

The VIP section overlooked the entire club, offering both privacy and a perfect view of everyone below. Valerie settled into the comfy couch.

"Bring me your finest champagne," she ordered, "and your finest men. I want to choose someone for the evening."

The manager nodded eagerly. "Right away, Ms. Valerie."

Twenty minutes later, six men stood before her, each one handsome in his own right. They lined up like soldiers awaiting inspection, eager to be chosen by the Duchess. They'd all heard rumors that she paid handsomely and was incredible company. Who wouldn't want to spend an evening with her?

Valerie sipped her champagne slowly, studying each man. One was too muscular. Another had eyes that reminded her of her late husband. A third kept glancing at his watch, none of them suited her taste.

"No," she said finally. "Take them back."

The manager looked stricken. "But these are our finest…"

"I said no." Valerie stood up abruptly. "I'm leaving."

She downed the rest of her champagne in one gulp. Maybe she'd book an appointment with a masseuse instead. Then she remembered - Melissa had already retired for the night.

"What an unlucky day," she muttered, making her way down the stairs. The crowd parted again, but this time Valerie barely noticed. She was too caught up in her frustration.

She stepped outside the club, reaching into her purse for her keys, as she walked towards her car.

And that's when it happened.

Two men appeared seemingly from nowhere, knife in hand. The taller one grabbed her arm while the shorter one yanked her purse away.

"Hey!" Valerie shouted, more surprised than scared.

But the men were already running down the street, disappearing into the shadows with her purse.

At first, Valerie didn't move. She was wealthy enough that losing a purse meant nothing. But then reality hit - her car keys were inside, along with her phone. She was literally stranded.

"Help!" she called out, looking around frantically. "Someone help me!"

The street was eerily empty. The club's bouncer had gone inside. No taxis cruised by. And for the first time in years, Valerie felt helpless.

Then she spotted him - a man at the corner, sitting on a motorcycle, and pressing his phone. Had he been there the whole time?

Anger surged through Valerie as she stormed toward him.

"You!" she snapped, pointing an accusing finger. "Did you see what just happened?"

The man didn't look up from his phone.

"Hey!" Valerie stepped closer. "I'm talking to you!"

Still nothing.

She nudged his shoulder hard. "Hey!"

That got his attention. He looked up, and for a split second, Valerie was caught off guard by the intensity of his green eyes.

"What the fuck is your problem, lady?" he growled.

Valerie flinched. No one had spoken to her like that in years - not since she became the Duchess.

"My problem?" she sputtered. "I just got robbed at knifepoint right in front of you, and you did nothing!”

"What exactly did you expect me to do?" he asked, turning back to his phone. "Chase down two armed men? I'm not Batman."

Valerie's mouth fell open in shock. "You could have called the police! You could have done something!"

He said nothing.

"I need help," Valerie said, trying to control her anger. "My car keys were in that purse. My phone too. I'm stranded."

"Not my problem," he muttered, not looking up.

"Look, I'll pay you," Valerie said desperately. "I need a ride home, or at least to use your phone."

Now he looked at her, a mocking smile on his face. "Do you know who I am?"

"No, and I don't care," she snapped. "Do you know who I am?" Valerie countered, drawing herself up to her full height.

“Someone who just got robbed?"

"I'm Valerie Calder. The Duchess." She said it like it should mean something to him.

His expression didn't change. He acted like he didn't give a fuck, like he truly had no idea who she was.

"Never heard of you," he said flatly.

Valerie was stunned. Everyone in New York knew who she was.

She ran a hand through her hair, suddenly aware of how absurd she must look - a woman in a designer dress and five-inch heels, stranded on a street corner, demanding respect from a stranger who clearly had no interest in giving it. "I... I can pay you. A lot. Just let me use your phone, or give me a ride home."

"Not interested," he said, tucking his phone into his jacket pocket.

"Please," Valerie said, hating the sound of begging in her voice. "I just need to call my assistant."

He looked at her for a long moment, then sighed heavily. "Fine. You can use my phone. One call. Make it quick."

He handed her his phone, and she dialed Melissa's number immediately.

"Melissa? It's me. I've been robbed outside Club Euphoria. My purse, my keys, everything. I need you to come get me. Now."

She listened for a moment, then added, "Yes, right now. I don't care if you were sleeping. Twenty minutes."

She handed the phone back to the man. "Thank you," she said stiffly.

He took it, already swinging his leg over his motorcycle. "Your ride coming?"

"Yes. My assistant will be here in twenty minutes."

"Great." He started the engine. "Good luck with that."

"Wait," Valerie said, suddenly nervous about being alone on the dark street. "You're just going to leave me here?"

"That was the deal. You got to make your call." He revved the engine. "Maybe next time bring a bodyguard, Duchess."

And with that, he drove off, leaving her standing alone on the sidewalk.

Valerie had never been more infuriated in her life. Not only had she been robbed, but she'd been dismissed and abandoned by some nobody on a motorcycle who didn't even recognize her name.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
55 チャプター
1.ตกลงแล้วมันดีหรือไม่
“นี่แมดดี้ ครั้งแรกก็จะต้องเกิดขึ้นด้วยความไร้เดียงสา มันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรทั้งนั้น ก็แค่ทำทุกอย่างไปตามที่หัวใจต้องการ คนเราก็ควรจะมีช่วงเวลาที่ปล่อยให้หัวใจนำทางบ้างไม่ใช่รึไง?”ฉันยกแก้วเหล้ารัมขึ้นมาดื่มพร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวของเพื่อนรักอย่างดาเนียฉันอยากจะมีครั้งแรกที่สุดแสนจะประทับใจ เหล่าเลดี้ชนชั้นสูงต่างก็ทำเช่นนี้ด้วยกันทั้งนั้น การแต่งงานทางการเมืองมันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะแบบนั้นในชีวิตของสตรีผู้หนึ่ง ครั้งแรกของเราก็ควรจะส่งมอบให้กับบุรุษที่เห็นแค่ครั้งเดียวก็สามารถบอกได้เต็มปากว่านี่แหละ บุรุษที่พร้อมจะทำให้เรารู้สึกลุ่มหลงทั้งตัวและหัวใจนี่คือร้านสุราที่มีผู้คนมากมายเดินผ่านเข้าออก กฎของที่นี่ค่อนข้างชัดเจนว่าจะต้องสวมใส่สร้อยคอที่ทำจากหินเวทมนตร์ความสามารถของสร้อยคอเส้นนี้คือจะให้เช้าวันรุ่งขึ้นความทรงจำทั้งหมดที่เกิดขึ้นในคืนนี้จะถูกลบออกไป เพราะแบบนั้นไม่ว่าวันนี้ฉันจะทำตัวแบบไหนที่นี่ วันพรุ่งนี้จะไม่มีใครจดจำฉันได้ทั้งนั้น“ครั้งแรกก็จะต้องเกิดขึ้นกับบุรุษที่หล่อเหลาหน่อยไม่ใช่รึไง”ดาเนียพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวนั้น“ขอให้คืนนี้
続きを読む
2.ลืมไม่ลง
จักรวรรดิโอลีวีเย่ร์นั้นประกอบไปด้วยตระกูลที่มีสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ 5 ตระกูลตระกูลดยุควีไซร์ ผู้มีเส้นผมสีเงินบริสุทธิ์ตระกูลเคาน์แบล็ค ผู้มีเส้นผมสีดำนิลตระกูลบารอนเรเซเดน ผู้มีเส้นผมสีแดงเพลิงตระกูลเซอร์กรีน ผู้มีเส้นผมสีเขียวเข้มและตระกูลเดมเกโลทีส ผู้มีเส้นผมสีทองสว่างส่วนตระกูลชนชั้นสูงอื่นๆ ก็จะมีสีของเส้นผมที่แตกต่างกันไปตามสายเลือด ในตระกูลสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 5 ตระกูล มีเรื่องที่ทุกตระกูลต่างหวาดหวั่นนั่นคือเรื่องของทายาทผู้สืบทอดตระกูลสตรีจะให้กำเนิดบุตรที่มีเส้นผมเหมือนกับบิดาเท่านั้น เพราะฉะนั้นหากอยากมีผู้สืบทอดตระกูลจะต้องมีบุตรชาย เพราะสตรีไม่สามารถสืบทอดเชื้อสายของตระกูลได้และใน 5 ตระกูลนี้ มีเพียงสองตระกูลเท่านั้นที่มีบุตรีที่ถึงวัยพร้อมจะแต่งงาน หนึ่งคือตระกูลของฉัน เรเซเดน และสองคือตระกูลเกโลทีส ของนางเอกนิยายเรื่องนี้สิ่งที่เบาใจไปได้เลยคือทั้งท่านดยุควีไซร์และท่านเคาน์แบล็คต่างมุ่งมั่นและทุ่มเทที่จะตามจีบนางเอกอย่างเอาเป็นเอาตายสุดท้ายคนที่ชนะคือท่านเคาน์แบล็ค ส่วนท่านดยุคเพราะไม่ชนะก็เลย เป็นตัวร้ายมันซะเลย เขาจับตัวของเดมเกโลทีสมากักขังเอาไว้ในคฤหา
続きを読む
3.เฮงซวย
หนึ่งในเหตุผลที่ท่านบารอนจะต้องเก็บตัวของบุตรีเอาไว้ให้มิดชิดนั่นก็เพราะว่าเขารู้ล่วงหน้าว่าตระกูลที่มีสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ทั้ง4ตระกูลจะต้องการบุตรีของเขาไปให้กำเนิดทายาทของตระกูลอย่างแน่นอนแมเดอลีนคือเด็กน้อยที่แสนน่ารักและไร้เดียงสา ลูกสาวที่น่ารักและบริสุทธิ์ผุดผ่องของเขาไม่ใช่แม่วัวที่จะให้กำเนิดทายาทของตระกูลพวกนั้นสักหน่อย เพราะแบบนั้นใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะแตะต้องลูกสาวของเขาเลย!!“ข้าคิดว่าเราควรจะเลื่อนพิธีบรรลุนิติภาวะของแมดดี้ไปอีกสักปีนะเดวา”บารอนโอทีสกล่าวกับภรรยาด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม บารอนเนสเดวาส่ายหน้าเบาๆ“เราเลื่อนมาสี่ปีแล้วที่รัก ทางพระราชวังไม่ยินยอมให้เราเลื่อนวันบรรลุนิติภาวะของแมดดี้อีกต่อไปแล้ว อีกทั้งปีนี้ลูกสาวตัวน้อยของท่านอายุ20แล้วที่รัก บรรดาเลดี้ทั้งหลายที่อายุเท่ากับแมดดี้มีหลานให้กับท่านตาท่านยายของพวกเขาไม่รู้กี่คนแล้ว”บารอนโอทีสยกมือเพื่อเป็นการห้ามปรามไม่ให้ภรรยากล่าวต่อ“แมดดี้ยังเด็ก..เกินกว่าที่จะรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของบุรุษพวกนั้น ลูกสาวที่สุดแสนจะไร้เดียงสาของเรานั้น..นางดีงามมากเกินกว่าจะอยู่ในกำมือของเจ้าเด็กพวกนั้น พวกสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ม
続きを読む
4.นักเรียนดีเด่น
“เอส นี่คือเรื่องการแต่งงานที่สำคัญ เจ้าไม่ควรกล่าวถึงชื่อของสตรีอื่นเพื่อให้นางเสื่อมเสียเกียรติ”อ่า..พระเอกก็ยังคงเป็นพระเอกอยู่วันยังค่ำสินะ ผู้ชายธงเขียวแบบภูเขาสิบลูกนี่ก็ไม่เลวเหมือนกัน“สิ่งที่ข้ากำลังจะบอกเจ้าคือการเตือนด้วยความหวังดีต่างหากลุควิค ข้าต้องการ เลล่านางเหมาะสมจะเป็นดัชเชสของข้ามากกว่าเป็นเคาน์เตสของเจ้า”ดาเนียซี๊ดปากด้วยความรู้สึกสนุก“ให้ตายสิ รู้สึกได้ถึงความกดดันของทั้งสองคนเลย ทำไมข้าไม่เกิดมาเป็นเดมเกโลทีส บ้างนะ จะมีได้บุรุษมาแย่งข้าบ้าง”แมเดอลีนเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ กับความน่ารักของดาเนีย แต่รู้สึกว่าเธอน่าจะหัวเราะเสียงดังไปหน่อยเพราะในตอนนี้สายตาของคนทั่วร้านขายเครื่องประดับกำลังหันมามองที่เธอไม่เว้นแม้แต่สายตาของท่านดยุคและท่านเคาน์ที่กำลังโต้เถียงกันเมื่อรู้ว่าตัวเองเสียงดังมากเกินไปแมเดอลีนจึงรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้ เธอสวมวิกผมสีน้ำตาลเพราะเลดี้เรเซเดนยังไม่เปิดตัวอย่างเป็นทางการต่อสังคม เพราะแบบนั้นเธอจึงไม่สมควรจะออกมาข้างนอกในนามของเลดี้ตระกูลเรเซเดน“มีเรื่องอะไรให้น่าหัวเราะกัน ไร้มารยาท!!”เอสเตบันปรายตามองหน้าของสตรีผู้หนึ่งที่กำลัง
続きを読む
5.เลือกตามที่ใจต้องการ
“ที่วิหารมีข้อห้ามมากมายอีกทั้งลูกยังไม่เคยไปอยู่ที่อื่นมาก่อนนอกจากคฤหาสน์ของเรา..แมดดี้แม่รู้ว่าในใจของลูกมีความกังวลมากมายแต่ลูกจะผ่านมันไปได้ด้วยดี"แมเดอลีนส่งยิ้มให้กับท่านแม่ผู้งดงามของเธอ ท่านแม่คือสตรีที่มีเส้นผมสีทองสว่างเป็นสัญญาลักษณ์ที่แสนสวยงามของตระกูลเกโลทีส ท่านแม่และท่านพ่อของเธอเป็นหนึ่งในไม่กี่คู่ที่ได้แต่งงานเพราะความรัก สายเลือดของตระกูลทั้ง5คือสายเลือดที่พิเศษและศักดิ์สิทธิ์ เพราะแบบนั้นจึงต้องแต่งงานกันเองภายใน 5ตระกูลเท่านั้นถึงจะสามารถให้กำเนิดทายาทได้ท่านแม่เล่าให้ฟังว่าเมื่อก่อนมีถึง9ตระกูลด้วยกัน แต่ทว่าเพราะช่วงเวลาที่เลยผ่าน บางตระกูลไม่สามารถให้กำเนิดบุตรชายได้ ทำให้ตระกูลนั้นๆ จะต้องล่มสลายไปตามกาลเวลาตระกูลเรเซเดนของเราเองก็เหมือนกัน หากว่าท่านแม่ให้กำเนิดเด็กผู้ชายไม่ได้ ในบางทีมันอาจจะล่มสลายตรงที่เธอต้องแต่งงานออกไปอยู่ที่อื่นก็ได้ ในนิยายไม่ได้กล่าวถึงตรงนี้เพราะว่าเธอคือตัวประกอบที่ไม่มีค่าอะไรให้ต้องมาใส่ใจ“หากว่า..ลูกมีความรักขึ้นมา แล้วบุรุษผู้นั้นไม่ได้อยู่ในหนึ่งในสี่ตระกูลที่เหลือ..แบบนั้นท่านแม่จะว่าอะไรลูกไหมคะ”เดวาหัวเราะออกมาเบาๆ เธ
続きを読む
6.อ่อนไหว
รอยยิ้มของดาเนียผลิบานเหมือนกับกลีบดอกไม้ เธอตะแคงใบหน้าเล็กน้อยเพื่อที่จะจ้องมองเขาได้อย่างถนัด“ก็..ไม่เชิงว่าเป็นอย่างนั้น”เมื่อกล่าวจบแลนดรีก็เดินออกมาในทันที แต่ดาเนียไม่ยินยอมให้เขาได้มีโอกาสเดินหนีเธอไปเฉยๆ หรอกนะ เมื่อพบบุรุษที่ถูกใจเธอจะไม่ยอมกลับไปนอนฝันถึงเขาอยู่ฝ่ายเดียวหรอกนะ“ข้าอยากทราบชื่อท่านค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก..ดาเนียค่ะ ดาเนียจากตระกูลเลเซิน”แลนดรีรู้จักท่านเซอร์เลเซินดีมากทีเดียว เพราะว่าบิดาของสตรีผู้นี้คือท่านอาจารย์ของเขาเอง และนั่นทำให้แลนดรีไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับบุตรีของท่านอาจารย์ที่แสนโหดเหี้ยมผู้นั้นเลยจริงๆ“ครับ”นอกจากเขาจะไม่แนะนำตัวเองกลับแล้วเขายังกระทำการอันเสียมารยาทมากๆ อย่างเช่นการเดินหนีเธอไปดาเนียยกมือขึ้นมาเท้าเอวมองแผ่นหลังของบุรุษผู้นั้น คิ้วของเธอขมวดปมเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ“ให้ตายสิ จะเย็นชาก็ควรจะมีขอบเขตหน่อยไหม”หรือว่าเธอไม่สวยกันนะ? ดาเนียยกมือขึ้นมาตบที่แก้มของตัวเองเบาๆ เพื่อเป็นการเรียกสติเธออาจจะไม่สวยในสายตาของเขา แต่เธอยังสามารถสวยในสายตาของบุรุษท่านอื่นได้นี่นา เพราะแบบนั้นการมายืนเศร้ามันไม่เหมาะกับคนน่ารักๆ แบบเธอหรอกนะ
続きを読む
7.เคลือบแคลง
สิ่งที่อาดาลกล่าวออกมานั้นมันไม่ใช่คำโอ้อวด เรื่องนั้นเอสเตบันรู้ดีอยู่แล้วว่าความช่ำชอง..ไม่ใช่สิ ความเข้าใจในตัวสตรีของอาดาลนั้นมีมากแค่ไหนฝาแฝดตระกูลกรีนที่มีใบหน้าเหมือนกันจบแทบแยกไม่ออก แต่นิสัยกลับแตกต่างกันราวกับฟ้าและเหว“ท่านควรเอาใจใส่เดมเลลานี่มากกว่านี้ ก่อนที่ท่านจะสูญเสียนางไปให้กับคนช่างเอาใจอย่างท่านเคาน์ลุควิค สตรีล้วนแล้วแต่พ่ายแพ้ให้กับการเอาใจใส่เล็กๆ น้อยๆ”เอสเตบันยักไหล่เบาๆ“ข้าไม่ต้องการให้นางพ่ายแพ้ให้ข้าอาดาล ข้าต้องการให้นางชนะข้าต่างหากล่ะ”อาดาลยกยิ้มทะเล้นขึ้นมา เขาจงใจกวนโมโหท่านดยุค“เช่นนั้น..ข้าจะรอดูวันที่นางจะไปจากท่านนะครับ”“ไม่มีวันนั้นอาดาล..ว่าแต่เจ้าเองเถอะ อาของเจ้าไม่สั่งให้เจ้าเข้าหาเลดี้เรเซเดนหรืออย่างไร”เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว เขามาที่นี่ก็เพื่อที่จะยลโฉมว่าที่ภรรยาในอนาคตอยู่พอดี เลดี้ผู้นั้นช่างงดงาม ความงามที่ล้ำเลิศสมกับตระกูลเรเซเดน นางเหมาะสมกับการประดับเอาไว้บนวิหารหรือไม่ก็ยกนางขึ้นไปวางเอาไว้บนหิ้งมากกว่าที่จะจับจูงมือของนางเพื่อพานางไปไหนมาไหน เขาไม่ค่อยอยากจะมีภรรยาสวยๆ สักเท่าไหร่ ชีวิตคงจะวุ่นวายน่าดูหากได้สาวงามเช่นนั้น
続きを読む
8.เข้าใจผิด
“ดูสิ..เขาไม่ได้สนใจเจ้าเลยสักนิด..”ลุควิคกล่าวออกมาพร้อมกับส่งผ้าเช็ดหน้าให้กับเลลานี่“แล้วทำไมข้าถึงจะต้องการให้เอสมาสนใจล่ะลุควิค ข้าคือเดมที่สามารถเอาชนะบุรุษได้อย่างสบายๆ ข้าไม่ได้ต้องการแต่งงานกับใครเลยด้วยซ้ำ”เธอไม่ได้อ่อนแออย่างที่พวกเขาคิดสักหน่อย พวกเราทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเด็กๆ เพราะว่ามารดาของเธอเสียทำให้ทั้งลุควิคและเอสเป็นห่วงเธอมากทีเดียวแต่พวกเขาทั้งสองคนคงลืมไปว่าความฝันของเธอคือการเป็นซอทมาสเตอร์ และเธอสามารถขึ้นเป็นเดมได้ตั้งแต่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยด้วยซ้ำ ทำไมสตรีจะต้องรอคอยให้บุรุษมาปกป้องด้วยก็ไม่รู้“แต่ข้าต้องการแต่งงานกับเจ้านะ สิ่งใดก็ตามที่เจ้าชอบ..เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่มีวันห้ามไม่ให้เจ้าทำหรอก ในชีวิตของข้า เจ้าสำคัญมากนะเลล่า”เธอสำคัญอย่างนั้นหรือ? เธออาจจะเชื่ออย่างนั้นหากว่าเมื่อปีก่อนเธอไม่ได้ยินที่ท่านเคาน์เตสพูดคุยกับลุควิค หน้าที่ของเธอนั้นคือการให้กำเนิดทายาทของตระกูลแบล็คเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นเมื่อแต่งงานเข้าไปแล้ว การทำงานในฐานะเดมของเธอคงจะต้องถูกสั่งห้ามเธอชอบลุควิคมากพอสมควร เธอมองเขาในฐานะบุรุษผู้หนึ่งมาตลอด ไม่ได้มองแบบเพื่อน
続きを読む
9.อะไรกัน
แมเดอลีนหยุดฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินตามเขา เธอคิดว่านี่มัน..ไม่เหมาะสมเอามากๆ อีกทั้งตามเนื้อเรื่องแล้ว ตัวร้ายแบบเขาไม่น่าจะมายุ่งเกี่ยวอะไรกับเธอไม่ใช่รึไง แล้วทำไมเขาถึงได้ลากเธอมาที่นี่ต่อหน้านางเอกอย่างเดมเกโลทีสกันนะนี่มันไม่ปกติแล้ว..“ท่านดยุคคะ..”เธอร้องเรียกเขาอีกครั้งเพื่อหวังให้เขาหยุดยั้งการกระทำที่มันผิดปกติทั้งหมดทั้งปวงพวกนี้ทว่าเสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความประหม่าพร้อมกับสายตาที่สั่นไหวของเธอไม่สามารถทำให้ความตั้งใจของเอสเตบันหยุดลงได้เลยเขาอุ้มเธอขึ้นมาในทันทีก่อนจะพาเธอเดินเข้าไปยังสวนที่แสนสวยงามของวิหารศักดิ์สิทธิ์“อ๊ะ..”เธอร้องออกมาด้วยความตกใจที่อยู่ๆ เขาก็ตรงเข้ามาแล้วช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าหญิง“ท่านดยุคคะ นี่มัน..”“หากไม่เงียบข้าจะจูบเจ้าซะ!”แมเดอลีนอ้าปากค้างกับคำขู่พวกนั้น เธอยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้ในทันทีด้วยท่าทางไม่ไว้วางใจอะไรของเขากัน คำขู่เช่นนั้นมันสมควรที่จะพูดออกมางั้นเรอะ!เขาวางเธอลงบนม้านั่งในสวนด้านหลังที่ไม่มีใครเดินเข้ามา เพราะถัดจากสวนนี้ไปมันคือที่พักของเขา นี่คือเหตุผลที่ไม่มีใครเดินผ่านไปมาในสวนที่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของท่า
続きを読む
10.แปลกๆ
ในใจของลุควิคนั้นรู้สึกโกรธเคืองมากทีเดียว เขาโมโหตัวเองที่ไปใส่อารมณ์กับเลล่า แล้วยังโกรธเอสที่หมอนั่นชอบทำให้เขาดูเหมือนคนขี้แพ้อยู่ตลอดหากว่าเขาไม่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาต้องการเลล่ามาเป็นภรรยา เขาเชื่อว่าเอสคงจะไม่อยากได้เธอไปเป็นดัชเชสมากขนาดนั้น หมอนั่นทำไปทั้งหมดเพื่อเอาชนะเขา!!หากเป็นเรื่องอื่น เป็นเรื่องของการแข่งขัน เขามั่นใจมากเหลือเกินว่าเขาอาจจะยอมให้เอสชนะอีกครั้งหนึ่ง แต่นี่คือเรื่องของหัวใจ มันคือเรื่องของความรักที่มากล้นของเขาเขารักเลล่า..รักนางมากและอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่หลังจากนี้กับนาง เพราะแบบนั้นลุควิคจึงเดินมาหาเอสด้วยหัวใจที่ทั้งทรมานและโกรธเคืองมากเหลือเกินฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินอย่างรวดเร็วของเขาพลันเดินช้าลง เมื่อเขามองเห็นบุรุษและสตรีผู้หนึ่งกำลังจุมพิตกันด้วยความแนบชิดที่ด้านหน้าสวนของห้องรับรองท่านดยุควีไซร์ และเมื่อมองดูดีๆ เขามองเห็นเส้นผมสีแดงสดของสตรีที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใครแต่ที่น่าตลกมากกว่านั้นคือมือของเอส มือของหมอนั่นโอบกอดแผ่นหลังของเลดี้เซเรเดนเอาไว้อย่างแนบชิดราวกับว่าเอสไม่ยินยอมให้นางหนีจากเขาไปไหนดูสิเลล่า บุรุษที่เจ้าต้องการแต่
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status