ซวยแล้ว ฉันดันเผลอมีลูกกับตัวร้าย

“นี่แมดดี้ ครั้งแรกก็จะต้องเกิดขึ้นด้วยความไร้เดียงสา มันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรทั้งนั้น ก็แค่ทำทุกอย่างไปตามที่หัวใจต้องการ คนเราก็ควรจะมีช่วงเวลาที่ปล่อยให้หัวใจนำทางบ้างไม่ใช่รึไง?”

ฉันยกแก้วเหล้ารัมขึ้นมาดื่มพร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวของเพื่อนรักอย่างดาเนีย

ฉันอยากจะมีครั้งแรกที่สุดแสนจะประทับใจ เหล่าเลดี้ชนชั้นสูงต่างก็ทำเช่นนี้ด้วยกันทั้งนั้น การแต่งงานทางการเมืองมันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะแบบนั้นในชีวิตของสตรีผู้หนึ่ง ครั้งแรกของเราก็ควรจะส่งมอบให้กับบุรุษที่เห็นแค่ครั้งเดียวก็สามารถบอกได้เต็มปากว่านี่แหละ บุรุษที่พร้อมจะทำให้เรารู้สึกลุ่มหลงทั้งตัวและหัวใจ

นี่คือร้านสุราที่มีผู้คนมากมายเดินผ่านเข้าออก กฎของที่นี่ค่อนข้างชัดเจนว่าจะต้องสวมใส่สร้อยคอที่ทำจากหินเวทมนตร์

ความสามารถของสร้อยคอเส้นนี้คือจะให้เช้าวันรุ่งขึ้นความทรงจำทั้งหมดที่เกิดขึ้นในคืนนี้จะถูกลบออกไป เพราะแบบนั้นไม่ว่าวันนี้ฉันจะทำตัวแบบไหนที่นี่ วันพรุ่งนี้จะไม่มีใครจดจำฉันได้ทั้งนั้น

“ครั้งแรกก็จะต้องเกิดขึ้นกับบุรุษที่หล่อเหลาหน่อยไม่ใช่รึไง”

ดาเนียพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวนั้น

“ขอให้คืนนี้เจ้าร่ายคำสาปร้ายให้สำเร็จนะแมดดี้ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครก็ตามอย่าลืมว่าในวันพรุ่งนี้เจ้าและเขาจะลืมเลือนทุกอย่างเพราะอย่างนั้นอย่าจดจ่อกับเขามากเกินไป”

คนที่เข้ามาที่นี่ต่างก็ต้องการแค่ความสนุกสนานทางกายเท่านั้น

ฉันพยักหน้ากับคำกล่าวของดาเนียสหายรัก

“ไม่ต้องเป็นห่วงทุกอย่างจะเรียบร้อยดาเนีย เจอกันวันพรุ่งนี้”

นี่คือเรื่องราวในนิยายล่ะ ฉันเข้ามาสวมร่างของแมเดอลีน เรเซเดน บุตรีของบารอนผู้หนึ่ง บทบาทในเรื่องของแมเดอลีนไม่ใช่นางเอกหรือว่านางร้าย แต่ทว่าแมเดอลีนคือตัวประกอบที่แทบไม่มีบทบาทใดๆ เลยในเรื่อง ซึ่งนั่นมันวิเศษสุดๆ ไปเลย

ฉันอ่านนิยายเรื่องนี้แบบผ่านๆ เพราะอย่างนั้นฉันถึงได้ไม่ได้ปักเมนของตัวเองในเรื่องนี้ ฉันไม่ได้ชื่นชอบตัวละครตัวไหนเป็นพิเศษ เพราะงั้นฉันก็ไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวหรือว่าไปวุ่นวายกับการเปลี่ยนสตอรี่เพื่อช่วยเหลือตัวละครใดๆ ทั้งสิ้น

ฉันน่ะ มีความสุขสุดๆ กับการได้เป็นตัวประกอบที่มีชื่อว่าแมเดอลีน แต่เพราะฉันคือบุตรีเพียงคนเดียวของท่านบารอน ทำให้ท่านพ่อหวงแหนฉันมากกว่าสิ่งใด

ฉันอายุ20แล้ว แต่ท่านพ่อก็ยังไม่ยินยอมให้ฉันได้เข้าร่วมงานเลี้ยงหรือว่าเข้าร่วมพิธีบรรลุนิติภาวะเลยด้วย นั่นทำให้วันนี้ฉันจึงตัดสินใจหลบหนีออกมาเพื่อใช้ชีวิตในแบบฉบับของเด็กสาวที่กำลังมีช่วงวัยที่สวยงามมากที่สุด

ฉันอยากจะโอบกอดใครสักคนเอาไว้ในค่ำคืนที่มืดมิด และถ้าจะให้ดีฉันอยากให้เขาเป็นคนที่แค่มองครั้งเดียวก็ทำให้ฉันละสายตาจากเขาไปไม่ได้เลย..

"..."

ผมสีเงินนั่นมันคืออะไรกัน มีบุรุษที่สามารถเปล่งประกายได้ขนาดนี้ในยามราตรีด้วยอย่างนั้นหรือ?

“เจ้าจ้องมองข้าไม่กะพริบตามาสักระยะแล้ว..”

ใบหน้าของแมเดอลีนแดงระเรื่อ

“เพราะว่าข้าละสายตาไปจากความงดงามจากใบหน้าของท่านไม่ได้เลยค่ะ”

เพราะเหล้ารัมที่ดื่มเข้าไปหรือเพราะว่าอากาศยามค่ำคืนในฤดูร้อนแห่งนี้อบอ้าวมากเกินไปกันนะ ฉันถึงรู้สึกว่าวันนี้ฉันไม่เป็นตัวของตัวเองเลย

“เช่นนั้น..สนใจจะไปมองใบหน้านี้ทั้งคืนไหม แค่สองคนเจ้ากับข้า บนเตียงนอนแคบๆ สักห้องในโรงแรมนี้”

.

.

.

แน่นอนว่าเธอตอบตกลงในทันที ไม่ตกลงก็บ้าแล้ว!!

“แล้วก็จบลงแบบนั้นน่ะนะ? นี่เจ้าบ้ารึเปล่าแมดดี้ บอกข้าทีว่าการหลบหนีออกจากเรเซเดนเมื่อคืนมันเป็นไปด้วยดี และเจ้ามีคืนแรกที่แสนงดงามแบบที่เจ้าใฝ่ฝัน”

บอกตามตรงว่าในช่วงเช้าของวันถัดมาเธอลุกขึ้นจากเตียงนอนไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำ สภาพของเธอเหมือนกับคนที่พลัดตกตึกสิบชั้นเห็นจะได้ เธอกลับบ้านไปก่อนที่ท่านพ่อและท่านแม่จะออกไปร่วมการประชุมสภาขุนนาง และแมเดอลีนรีบจัดการอาบน้ำเปลี่ยนชุดที่ปิดบังจนถึงช่วงคอเพื่อมาส่งท่านพ่อและท่านแม่ไปขึ้นรถม้า การยืนนานๆ เป็นอะไรที่ทำได้ยากเย็นกว่าปกติ

ไหนในนิยายบอกกล่าวเอาไว้ว่าครั้งแรกมันแสนวิเศษ แล้วทำไมครั้งแรกของเธอมันรู้สึกเหมือนถูกสิบล้อเหยียบขนาดนั้นกันนะ

“แมดดี้ลูกรัก ทางพระราชวังประกาศออกมาเรื่องพิธีบรรลุนิติภาวะของลูกในปีนี้ และเราเลื่อนมันออกไปไม่ได้อีกแล้ว เพราะแบบนั้นแม่หวังว่าลูกจะทำตัวน่ารักๆ ในระหว่างที่เราส่งตัวของลูกไปที่วิหารเพื่อทำพิธี..”

“ค่ะท่านแม่..”

ดาเนียยกมือขึ้นมาปิดปาก

“แบบนั้นก็แสดงว่าเจ้าพบเจอกับคืนแรกที่ห่วยสุดๆ พร้อมกับต้องเตรียมตัวไปอยู่ในวิหารเป็นระยะเวลาสองสัปดาห์เพื่อเข้าร่วมพิธีบรรลุนิติภาวะงั้นสิ”

ห่วยงั้นเหรอ? มันก็..ไม่ถึงกับห่วยหรอกมั้ง..

“ไม่ต้องอายหรอก..”

“แต่ว่านี่เป็นครั้งแรกของข้านะคะ”

“เช่นนั้นข้าอ่อนโยนต่อเจ้าสักหน่อยดีหรือไม่”

“ระ..รบกวนด้วยค่ะ”

เธอจำได้ว่าเขาหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยท่าทางเอ็นดูเธอ

“นี่ไม่ได้รบกวนอะไรเลยล่ะที่รัก ไหนเจ้าลองอ้าปากของเจ้าให้กว้างมากกว่านี้แล้วครอบครองเจ้าสิ่งนี้เข้าไปหน่อยสิ”

พอมาคิดมาคิดไปส่วนนั้นของเขา เอาเข้าปากเธอแทบจะไม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่แปลกหรอกที่ร่างกายของเธอจะเจ็บปวดเช่นนี้

“แมดดี้ เจ้าเงียบอีกแล้วนะ?”

“มันไม่ได้..แย่หรอกดาเนีย”

ดาเนียหรี่ตามองหน้าของเพื่อนรัก

“เช่นนั้นมันดีมากใช่หรือไม่แมดดี้ สร้อยคอที่ทำจากหินเวทมนตร์พวกนั้นมันลบความทรงจำของเราไปก็จริงอยู่ แต่ทว่ากับความรู้สึกบางอย่าง มันถูกจารึกเอาไว้ในร่างกายและหัวใจ เพราะแบบนั้นต่อให้จะจดจำหน้าของอีกฝ่ายไม่ได้ แต่ทว่าเราสามารถจดจำสัมผัสของเขาได้อย่างชัดเจนเลยใช่ไหมล่ะ”

อ่า..คงจะจริงอย่างที่ดาเนียบอกอย่างนั้นสินะ แค่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนเธอก็เผลอบีบขาเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ร่างกายร้อนราวกับจะเป็นไข้

“เช่นนั้นในช่วงเวลาที่เจ้าอยู่ที่วิหาร ข้าไปแอบพาเจ้าไปที่ร้านเหล้านั่นอีกครั้งดีหรือไม่”

แมเดอลีนส่ายหน้าเบาๆ

“แค่ครั้งเดียวก็เกินพอดาเนีย ข้าไม่อยากจะทำมันกับคนอื่น ข้าอยากจะจดจำครั้งแรกของข้าเอาไว้ให้ขึ้นใจ ว่ามันทั้งสวยงามและเจ็บปวดมากแค่ไหน”

ดาเนียส่งยิ้มให้กับแมเดอลีน

“เช่นนั้นก็ขอแสดงความยินดีล่วงหน้ากับพิธีบรรลุนิติภาวะนะแมดดี้ คราวนี้เจ้าจะได้ก้าวเท้าเข้าสู้สังคมของชนชั้นสูงอย่างแท้จริงแล้ว รับรองได้เลยว่าการหาคู่ในปีนี้จะต้องสนุกมากแน่ๆ เหล่าตระกูลดยุควีไซร์และท่านเคาน์แบล็คได้ประกาศออกมาอย่างเป็นทางการแล้วว่าพวกเขาต้องการสตรีจากหนึ่งในห้าตระกูลไปตั้งครรภ์ทายาทของพวกเขา”