LOGINChapter 5
Hindi ko alam kung ano ang bumasok sa aking isipang dahil siguro sa aking nararamdaman init kaya ako mapaungol. Ang labi sa lalaking ay naglakbay sa aking leeg, hanggang sinipsip niya ito at naratamdaman ko ang sakit ngunit may kiliting kasamang nararamdaman ko at alam ko na mag-iiwan ito ng marka doon. Hanggang nagtungo ito sa isa kong dibdib. Walang dalawang isip na isinubo, sinipsip at ni laro-laro ang aking korona. Hindi ko na alam kung ano ang nararamdaman ko. Parang nilalagnat ang aking katawan—mainit, nanginginig, at tila nawawala na ako sa ulirat. Habang abala ang kanyang mga labi sa paghalik, pagdama, at pag-angkin sa aking dibdib, ang isa naman niyang kamay ay gumapang pababa—hanggang marating nito ang maselang bahagi ng aking pagkababae. Napasinghap ako nang maramdaman ang kanyang haplos doon. "Hmmm... you're so wet," mahina niyang bulong, puno ng pagnanasa, habang patuloy ang kanyang mapang-angking paggalaw. Napapikit ako sa hiya at init. Hindi ko maipaliwanag kung bakit ganito ang nararamdaman ko—kung bakit ganito ang reaksyon ng aking katawan. Alam kong dapat akong mahiya, pero hindi ko rin maitanggi ang pagnanasa at pagnanasang matagal ko nang pilit nilalabanan. Kanina pa basang-basa ang aking gitna, tila sumasalamin sa pag-aangkin niyang unti-unti nang nilulunod ang aking buong pagkatao. Mas lalo akong nakaramdam ng hiya at kaba nang walang alinlangang inilapit niya sa kanyang ilong ang kanyang kamay na galing sa aking pagkababae. "Hmmm..." bahagyang napapikit siya na tila ninanamnam ang halimuyak ng aking katawan. "Not bad," aniya, kasabay ng mapang-akit na ngiti. At sa kanyang sumunod na mga salita, mas lalong bumilis ang tibok ng aking puso. "I want to taste you," bulong niya sa mababa at punong-puno ng pagnanasa na boses. Agad na lumaki ang aking mga mata. Napasinghap ako, at bahagyang napaatras, hindi alam kung paano tutugon sa kanyang binitawang salita. Wala akong masabi, ngunit ramdam ko ang mainit na agos ng dugo na umaakyat sa aking pisngi. Ito na nga ba ang kabayarang pinasok ko? Hindi ko alam kung takot, kaba, o kakaibang kiliti ang nangingibabaw sa akin sa mga sandaling iyon. Hindi ko na nagawang umiwas nang bigla niya akong hilahin palapit sa kanya. Napayakap ako sa kanyang leeg sa sobrang bilis ng kanyang paggalaw. At bago ko pa maunawaan ang susunod na mangyayari, agad niyang sinunggaban ang aking pagkababae—walang pag-aalinlangan, walang pasubali. Napasinghap ako sa biglaang pagdama ng kanyang labi at dila sa aking kaselanan. Ang bawat haplos at galaw niya ay tila eksperto, alam na alam kung paano pasabikin at paiinitin ang bawat hibla ng aking katawan. Napakapit ako ng mahigpit sa kanyang buhok, hindi malaman kung itutulak o lalong ididiin pa ang kanyang ulo sa akin. "Ahh..." hindi ko naiwasang mapaungol, habang ang init sa aking loob ay lalong sumiklab. Ramdam na ramdam ko ang bawat galaw ng kanyang dila, ang pagikot nito, ang pagsipsip at pagdila na para bang nais niyang aralin ang bawat parte ng aking pagkababae. Para akong malulusaw sa sensasyong hatid niya. Wala na akong ibang naririnig kundi ang tunog ng kanyang pagsimsim at ang sarili kong pag-ungol. Sa mga sandaling iyon, hindi na ako makapag-isip ng tama. Tila nawalan ako ng kontrol sa sariling katawan—sinusunod ang ritmo ng kanyang pag-angkin. Hindi ko na alam kung saan ako kakapit. Ang aking mga kamay ay tila nawalan ng direksyon—minsan ay nakakapit sa kanyang balikat, minsan ay napapahawak sa ulo niya, at sa bawat segundo’y tila humihigpit ang hawak ko sa kung anuman ang abot ng aking mga palad. Sa sobrang sarap ng aking nararamdaman, para akong nalulunod sa agos ng init at kiliti na kanyang nililikha. Hindi ko na mapigil ang sunod-sunod na ungol na lumalabas sa aking bibig. Ang bawat pagdampi ng kanyang dila ay parang kuryenteng dumadaloy sa buo kong katawan. Napapabaling na lamang ang aking ulo, kaliwa’t kanan, habang ang mga mata ko ay hindi malaman kung ipipikit sa sarap o ididilat sa sobrang pagkabigla sa sensasyong hindi ko pa kailanman naranasan. “Ahhh… ahh…” sunod-sunod na ungol ko na tila musikang nagbibigay ng sigla sa kanyang bawat galaw. Wala na akong ibang magawa kundi ang tanggapin ang bawat alon ng sarap na dumadaloy sa aking kalamnan. Ang akala ko ay yun na ang pinakasarap hindi pa pala. Nararamdaman ko na lamang kanyang isang daliri na ipinasok sa aking pagkababae ay napangiwi ako sa sakit hanggang napalitan ito nag sarap. "Ughhh, sarap!" Baliw kung bigkas habang nakatingin sa kisame. Hanggang may parang namumuo sa aking puson na hindi ko alam kung ano ito. "Sandali, iihi muna ako!" wika ko dito. "Oh, baby. Ilabas mo lang wag mong pigilan." Ani nito kaya wala akong magawa dahil may binilisan nito sa pagkagalaw sa kanyang dila sa aking pikyas ngayon ay mas lalong naglalaway na. Hanggang himdi ko na napigilan pa, agad itong lumabas sa aking pagkababae na kina ungol ko sa sarap. "Ahhhhhh!!!!!!" "Hmm, delicious!" wika nito habang nilunok niya ang lumabas sa aking pikyas. Pagkatapos niyang nilunok ay agad itong pumuwisto sa aking paanan, at ngayon ay kitang kita ko ang kanyang pagkalalaki. Napa lunok ako sa aking nakita dahil ito ang kauna-unahan nakakita ako ng ari sa isang lalaki ang masaklap pa ay hindi ko man lang nakita ang kanyang mukha dahil pariho kaming nakasuot ng maskara. "A-ang laki!" tanging sambit ko na i-kinangiti nito. "Yeah, gusto mo bang hawakan?" Iwan ko ba kung ano ang pumasok sa aking isip ng tumango ako kaya kinuha niya ang isa kung kamay at inilagay niya sa kanyang pagkalalaki. Nahirapan pa akong mahawakan ito dahil sa laki. Parang hindi normal sa isang Pinoy ang size sa kanyang ari. Sa tingin ko ay nasa 12 inches ang haba. "Shit, kakasya kaya ito sa akin?" baliw kong sabi. "Hmm, let's try," tanging sagot niya saka pinadulas-dulas muna niya sa aking gitna hanggang bigla niyang ipinasok sa aking butas dahilan upang mapasigaw ako sa sakit sabay kagat sa kanyang balikat. "I'm sorry, mas maganda itong ginawa ko para isahan lang ang sakit." Nais kong murahin ito pero naisip ko ang bayarin sa pag-opera sa aking kapatid ay tiniis ko na lamang.Chapter 217 Julie POV Tahimik ang paligid, pero ang loob ko ay magulo. Parang may kulang—hindi, parang marami—pero hindi ko alam kung ano. May babaeng hawak ang kamay ko. Umiiyak siya, pilit ngumngiti, pero ramdam ko ang bigat sa dibdib niya. “Anak…” mahina niyang tawag. “Ako ang mommy mo.” Mommy. Sinabi niya iyon na parang sapat na dapat para maalala ko siya. Pero wala. Blangko. Tumingin ako sa paligid, isang kwarto na halatang mamahalin, maraming tao, lahat may mga matang puno ng pag-aalala. Lahat sila ay tila may koneksyon sa akin, pero ako… parang bisita lang sa sarili kong buhay. At doon ko siya nakita. Isang lalaki ang nakatayo sa bandang paanan ng kama. Matangkad, matikas, malamig ang tindig—pero ang mga mata niya… hindi tugma sa itsura niya. May sakit. May takot. May pangungulila. “Julie,” mahinang sabi niya, parang natatakot na marinig ko ang pangalan ko. “Ako si Zeph. Asawa mo.” Napakunot ang noo ko. Asawa? Sinubukan kong hanapin sa loob ko ang kahit anong
Chapter 216 “Bahala na,” mariin kong sabi, mabigat pero buo ang loob. “Gagawa na lang ako ng kanta. Para kay Julie… walang hindi ko magagawa para sa kanya. Lahat ay gagawin ko.” Tahimik ang paligid sa loob ng silid na parang kahit ang hangin ay huminto para pakinggan ang sinabi ko. Hindi ito pananakot. Hindi ito utos. Isa itong panata. “Wow… exciting!” biglang sigaw ni Aldrich, kumikinang ang mga mata na parang batang nakakita ng paborito niyang laruan. “Isipin mo ‘yon—isang mafia boss na kakanta! At hindi lang kakanta, ikaw mismo ang magko-compose!” Napailing ako pero may bahagyang ngiti sa labi. “Tumawa ka na habang maaga,” sabi ko sa kanya. “Dahil kapag narinig na niya ang kantang ‘to, hindi na ito biro.” Sumandal si Zeon sa sofa, seryoso na rin ang tono. “Zeph, huwag mong isipin kung maganda o perpekto. Ang mahalaga, mararamdaman niya. Kahit wala siyang alaala, maririnig ng puso niya.” Napatingin ako sa direksyon ng kwarto kung saan nagpapahinga si Julie. N
Chapter 215 Tahimik muna ng Isang segundo o Dalawa. Tapos biglang umaalingawngaw tawa ni Zeon. “Hahaha…!” malakas na tawa ni Zeon, halos mapaupo sa kakatawa. “Grabe talaga ‘yang pamilya n’yo. Mas malala pa sa teleserye!” Pero walang tumawa sa amin nina Aldrich at Dad Alessandro. Si Aldrich ay nakatitig lang kay Miss Lillian, parang naglo-load pa ang utak niya sa dami ng impormasyong ibinagsak. “So…” mabagal niyang sabi, “technically… strategic pregnancy pala ako?” “Hoy!” sabat ni Dad Alessandro, sabay irap. “Planned, pero may pagmamahal.” “Talaga?” taas-kilay ni Aldrich. “Mom tortured you emotionally for years.” “Deserve ko,” diretso ni Dad. “Kasalanan ko ang maraming bagay noon.” Tahimik si Mommy Solidad. Nakaupo lang siya, hawak ang rosaryo niya. Hindi niya tinanggi. Hindi rin siya nagalit. Parang matagal na niyang tinanggap ang kwentong iyon—na ang nakaraan ay sugat, pero ang kasalukuyan ay pinili. “Enough,” mahina pero matatag niyang sabi. “Ang mahalaga, nand
Chapter 214"Pero, Dad. Curious lang ako. Paano mo nga niligawan so Mom?" tanong ulit ni Aldrich."Dinaan niya sa pagbili ng virginity, noong nasa critical na condecion ang kanyang Kapatid sa puso pero na matay pa din ito. Walang alam ni ang Ina mo na si Sandro pala ang lalaking nag balatkayong bumili dito." walang dalawang sagot ni Miss Lillian. Napailing na lang ako dahil kapag ang isang taong general ay walang paligoy-ligoy pang sagot deretso at walang halong biro.Nanahimik ang buong silid matapos magsalita ni Miss Lillian.Walang paligoy-ligoy.Walang preno.Diretso—gaya ng bala.Napailing na lang ako, dahan-dahan, habang pinipigilan ang sariling reaksyon. Kapag ang isang general ang nagsalita, hindi mo aasahang may sugar coating. Katotohanan agad, minsan masakit, minsan nakakagulat.“Ano ba—” si Dad Alessandro ay napakamot sa sentido. “Lillian, hindi naman kailangang gano’n ka-detalyado.”“Tinatanong niya,” kalmadong sagot ni Lillian. “Sumagot lang ako.”Si Mommy Solidad ay tah
Chapter 213 Zeph POV “But how?” Lumabas ang tanong sa bibig ko na mas mabigat pa sa bala. “Hindi ako marunong manligaw,” diretso kong amin. Wala nang dahilan para magpanggap. “Oo, aaminin ko na sa duguan, sa barilan, sa patayan ay sanay na ako.” Napangiti ng kaunti si Tito Jhovel. Hindi natutuwa—parang nauunawaan lang. “Pero…” huminto ako sandali. Parang may bumara sa lalamunan ko. “…pero sa ganitong sitwasyon na manligaw, tang-ina,” napailing ako, “mas mahirap pala ‘to kaysa digmaan at patayan.” Tahimik ang silid. “Sa digmaan,” dugtong ko, “alam mo kung sino ang kalaban. Alam mo kung kailan ka puputok. Kailan ka gagalaw.” Napatingin ako sa pinto kung nasaan si Julie. “Pero dito,” mahina kong sabi, “isang maling galaw lang… puwede ko siyang tuluyang mawala.” Huminga ako nang malalim. “Paano kung natakot siya sa akin?” “Paano kung pag nakita niya ako… maalala niya ang sakit? O mas masahol ay wala siyang maramdaman kahit ano?” Hindi ako nanginginig sa bala. Pero ngayon, na
Chapter 212 Pagpasok namin sa loob, parang may malamig na kutsilyong bumaon sa dibdib ko. Si Mommy… umiiyak. Tahimik, pero durog. Hawak niya ang kamay ni Ate Julie, mahigpit, parang baka tuluyan itong mawala. Pero si Ate ay nakaupo siya sa kama. Diretso ang likod. Kalma. At walang emosyon ang mga mata. Hindi blangko. Hindi rin nalilito. Para siyang… nakatingin sa mga estranghero. “Ate?” maingat kong tawag. Walang sagot ni hindi man lang kumurap. Tumingin lang siya sa amin at kay Mommy, kay Zeph, sa akin na parang sinusuri kung sino kami. “Mommy…” basag ang boses ko. “Tawagin ko si Dad.” Agad kong kinuha ang phone at tinawagan si Dad, kasunod si Tito Jhovel. “Dad,” mabilis kong sabi, “gising na si Ate… pero may mali. Hindi niya tayo kilala.” Tahimik sa kabilang linya. Tapos isang mabigat na buntong-hininga. “Darating kami agad,” sagot niya. Ilang minuto lang, dumating sila—si Dad, si Tito Jhovel, at ang mga tauhan na agad nagsara ng paligid. Lumapit si Tito Jhovel ka







