Chapter 4

Chapter 4

Hindi ko maiwasang mapaungol sa kanyang ginagawa. May halo itong sakit at kiliti sa bawat pagkagat niya sa aking leeg— isang kakaibang sensasyon na ngayon ko lang naranasan.

"You like it?" tanong niya sa mababa at malamig na boses, may kasamang mapang-akit na ngiti sa kanyang labi.

Napahiya ako. Gusto kong ikaila, pero mas nauna ang kilos ng katawan kaysa sa isipan. Dahan-dahan akong tumango.

Bigla siyang lumayo. Tumayo siya at dumiretso sa isang maliit na mesa. Isinaksak niya ang aux cord at ilang sandali pa’y tumugtog ang isang mabagal na musikang sensuwal. Umupo siyang muli sa sofa at sinapo ng kanyang siko ang armrest, habang ang kanyang mata ay nakatitig lang sa akin—mapagmasid at mapanganib.

"Sayawan mo ako," utos niya. "Don't worry, may kapalit ang bawat galaw ng katawan mo ngayong gabi."

Nanlamig ang aking palad.

"S-sayaw? Per—" Hindi ko na natapos ang sasabihin. Napatingin ako sa basong may natitirang alak. Hindi na ako nagdalawang-isip. Hinawakan ko ito, at inubos ang laman nang walang pag-aalinlangan—isang lunas sa hiya at kaba na bumabalot sa buong pagkatao ko.

Habang unti-unting lumalakas ang tugtog, dama ko ang init na unti-unting umaakyat sa aking pisngi. Ang alak ay tila nagbigay ng tapang na hindi ko alam na nasa loob ko rin pala.

Huminga ako nang malalim. Para kay Kaven, bulong ko sa sarili.

At sa unti-unting paggalaw ng aking balakang, nagsimula akong sumayaw—hindi bilang isang babae na nahihiya, kundi bilang isang ate na handang ialay ang lahat para sa kaligtasan ng kapatid niya.

Agad akong nagsimulang sumayaw. Buti na lang at sanay ang katawan ko sa galaw—malambot, dumadaloy, sumusunod sa kumpas ng musika. Gumiling ako pababa, dahan-dahan, saka muling umaangat sa bawat indak ng balakang ko.

Narinig ko ang bigla niyang pagbitaw ng malutong na mura.

“Damn, woman!"

Hindi ko alam kung galit siya o natutuwa, pero hindi ko na rin pinagtuunan ng pansin. Basta ako, patuloy sa pagsayaw. Ginilingan ko pa habang nakatitig sa kanya, tinutukso ang kanyang titig na ngayon ay lalong naging mabigat at mainit.

Ang mga mata niya ay parang apoy na sumusunog sa bawat galaw ko, at sa kabila ng kaba, may bahagyang kapangyarihang nabubuo sa loob ko—na ako, kahit sandali lang, ay may kontrol sa isang lalaki gaya niya.

Hindi ko alam kung ito na ba ang simula ng pagbagsak ko... o ng paggising ko sa isang mundo na hindi ko kailanman pinangarap pasukin.

Habang patuloy ako sa pagsayaw, hindi ko inaasahan ang bigla niyang paglapit.

Tumayo siya mula sa pagkakaupo, mabigat ang bawat hakbang, tila may itinatagong bagyo sa loob niya. At bago ko pa man maipihit ang katawan ko palayo, naramdaman ko ang init ng kanyang palad sa aking bewang—at kasunod niyon, ang biglaan, mapusok na halik sa aking mga labi.

Mariin. Mapangahas. Mapang-angkin.

Para akong natigilan sa gulat. Ngunit dala ng epekto ng alak, at marahil na rin ng mga emosyong matagal ko nang kinikimkim—takot, lungkot, pangungulila—napapikit ako at tinugon ang kanyang halik.

Wala na ang kaba. Pinalitan iyon ng init at kakaibang tapang. Hindi ko alam kung ito ba’y dulot ng alak o ng desperasyon. Basta ang alam ko—sa sandaling ito, tinanggap ko ang init na iniaalok niya.

Ang mga labi niya ay parang apoy na tumutupok sa natitirang kontrol ko. At sa bawat segundong lumilipas, unti-unting nabubura ang mundo sa paligid namin—at tanging kami na lang ang natitira.

Ang kanyang mga palad ay dumadampi sa aking balat na tila ba isa-isang ginuguhit ang init sa aking katawan. Dahan-dahang gumagapang ang kanyang mga kamay, mula sa aking likod paakyat sa batok, pababa sa aking balakang—tila ba sinusuri ang bawat hibla ng aking pagkatao.

Hanggang bigla…pinunit niya ang suot kong pulang damit—manipis, marupok, at tila isinuko rin ang sarili sa kanyang kamay.

Napasinghap ako, hindi lamang sa gulat kundi sa halong kaba at pagkailang. Niyakap ko ang sarili kong braso, pilit tinatakpan ang bahagi ng katawang ngayo’y lantad na sa kanyang paningin.

Ngunit sa kanyang mga mata, hindi ko nakita ang pang-uusig. Wala roon ang libog lamang. May kung anong mas malalim—parang pagnanasa na may halong paghanga… o pagkasira.

“Napakaganda mo…” mahina niyang bulong, tila hindi para sa akin kundi para sa sarili niyang pagtanggap na ako na nga ang nasa harap niya—ang kabayaran ng isang kasunduan, ang babaeng nagdesisyong isuko ang sarili alang-alang sa pagmamahal ko sa aking kapatid.

Tumambad sa kanya ang aking kahubaran walang saplot, walang pagtatakip, kundi tanging panty na pula lamang ang natira upang matakpang ang masisilang bahagi sa aking ibaba.

Napalunok ako dahil ito ang ka una-unahang may nakakita sa aking hubad na katawan.

Kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang apoy ng pagnanasa, parang apoy na noon pa man ay pinipigilan at ngayo'y tuluyang pinawalan. Hindi niya ako tinitigan lang—tila ba nilalasap niya ang bawat kurba, bawat aninong nilikha ng liwanag sa aking balat.

Sa kanyang mga mata, ako'y hindi na isang babae lamang... kundi isang tukso, isang alindog na hindi niya na kayang iwasan pa.

Kung wala akong gamit ma maskara sigurado ako na kitang kita nito ang pamumula sa aking pisngi dahil sa hiya.

Ang akala ko ay magtitigan lamag kami pero agad muli inangking ang aking labi.

"Ughhh," tanging ungol ko dahil ang isa nitong kamay ay nasa aking isang dibdib , pinipisil pisil ito habang mapusok Niya akong hinalikan.

Dahil sa unang pagkakataon naay umangking sa akin kaya hindi pamilyar sa akin ang kanyang ginagawa. Ang bawat galaw sa kanyang labi ay aking ginagaya hanggang nagpalitan kami ng laway sa aming bibig.

Hindi ko namalayan na nabuhat na pala niya ako papasok sa kanyang silid. Nararamdaman ko na lamang na tumama ang likod ko sa malambot na kama.

Ang akala ko ay tapos na dahil pinakawalan niya ang aking labi pero nagkakamali ako dahil ang kanyang mainit ma labi ay gumapang sa aking punung tainga at kinagat niya ito ng mahinag dahilan upang mapaungol ako ng malakas.

"Aaahhhh!"