Chapter 81

Chapter 81

Jhovel POV

“Fuck!” isang malutong na mura ang lumabas sa bibig ko nang makita ang kalagayan ni Sandro. Naliligo siya sa sariling dugo dahil sa tama ng pagsabog.

Agad kong kinabig ang katawan niya, pinahiga sa sahig habang nanginginig pa ang paligid sa alingawngaw ng putok at sigawan ng mga tao. “Shit, Sandro… huwag kang bibitaw!” Ang kamay ko ay mabilis na dumukot ng tela, pinisil ko sa sugat niya para kahit papaano’y mapigil ang pag-agos ng dugo.

Hindi namin ito inaasahan—sobrang bilis, sobrang brutal. Sa loob ng ilang segundo, lahat kami’y nabigla, pero wala akong oras para mag-panic. Doktor ako. At higit sa lahat, kaibigan ko siya.

“Lillian, cover us!” sigaw ko habang hawak ang pulso ni Sandro. Mahina, mabilis ang tibok. Bumabagsak. “Zeon! Buksan ang sasakyan! I-prepare mo na ‘yung first aid kit at oxygen!”

Nanginginig ang kamay ko pero kinailangan kong maging matatag. Nilagay ko ang dalawang daliri sa leeg ni Sandro, pinakiramdaman ulit. “Come on, bro, wag mong lokohin ang pulso ko. Hindi ito puwedeng matapos dito.”

Sumilip ako saglit—nakikita ko si Lillian, baril nakatutok, tinatakpan kami. Si Zeon naman, nagmamadaling hinahablot ang kit mula sa compartment. Ang paligid ay amoy pulbura at sunog, at sa gitna ng lahat ng ito, ako lang ang pwedeng humawak ng buhay ni Sandro.

“Stay with me, Sandro… wag kang matutulog, pakinggan mo ako,” bulong ko habang pinipilit kong i-compress ang sugat niya. Ang dugo’y dumikit sa palad ko, mainit, parang apoy na kumakain ng oras naming lahat.

“God dammit, Sandro. Wag kang bibitaw, gago ka,” bulong ko habang pilit kong sinasalba ang buhay niya. Mahina ang pulso niya, parang kandilang nanginginig sa hangin. Pinipisil ko ang sugat, pinapadama ko sa kanya na hindi siya nag-iisa.

“Puta, Zeon! Ngayon mo bilisan ang pagmamaneho! Kung maaari, paliparin mo na ang kotse para makarating tayo agad sa hospital!” halos sigaw ko habang hindi ko inaalis ang kamay ko sa sugat ni Sandro.

“Fuck you, Jhovel! Ano tingin mo sa takbo nitong kotse, nagbuburol?” balik ni Zeon, nanginginig din ang boses pero pilit pinapakita na buo ang loob niya.

“Tumigil kayong dalawa kung ayaw n’yong matuluyan si Sandro sa kakaingay ninyo!” malamig na putol ni Lillian, nakatutok ang mga mata sa kalsada, hawak ang baril at alerto sa paligid. “Focus on the road, Zeon.”

Alam kong matigas ang tono niya, parang wala lang sa kanya ang nangyayari. Pero kilala ko si Lillian—marunong siyang magtago ng nararamdaman. Hindi siya bato. Kung makikita mo lang ang pagkakakuyom ng panga niya at ang paminsang panginginig ng kamay na nakahawak sa armas, alam mong nag-aalala siya.

“Sandro, bro, pakinggan mo ako… wag kang bibitaw,” bulong ko ulit, halos magmakaawa. “Hindi ka puwedeng mawala ngayon. Ang dami ka pang utang na bayaran."

Ramdam ko ang mabilis na takbo ng sasakyan—ang ugong ng makina, ang gulong na halos kumakain sa aspalto. Sa loob ng kotse, mabigat ang katahimikan sa pagitan ng aming mga hininga, at ang bawat segundo ay parang oras na kumakain sa buhay ng kaibigan naming nasa pagitan ng dilim at liwanag.

Hindi nagtagal, dumating kami sa ospital. Huminto ang sasakyan na halos sumayad ang gulong sa kanto ng emergency bay, at agad sumalubong ang team ng mga nurse at orderlies na nakahanda na. Binuksan ni Zeon ang pinto, at mabilis naming ibinaba si Sandro na halos wala nang pulso.

“Doc Jhovel, dito na! Handa na ang OR!” sigaw ng isa sa mga nurse habang tinutulak ang stretcher papalapit. Inilipat namin agad si Sandro doon, at habang ikinakabit ng mga nurse ang mga IV at oxygen, naramdaman kong bumibilis pa lalo ang tibok ng puso ko.

“Doc Jhovel, heto na ang mga gamit mo pati ang susuotin mo para sa operation,” sabi ng nurse na tinawagan ko kanina. Nakaabang na ang sterile gown, gloves, at mask.

Hinila ko ang hangin nang malalim, pinilit kong kalmahin ang sarili. Hindi ako pwedeng kabahan, hindi ako pwedeng magkamali. Hindi lang ito pasyente — kaibigan ko si Sandro. Alam kong bawat galaw ng kamay ko ay magdedesisyon kung makakabangon pa siya o hindi.

“Zeon, Lillian—dito lang kayo. Walang makakapasok sa OR hangga’t hindi ko sinasabi,” mariin kong bilin. Tumingin ako saglit kay Lillian, seryoso, matalim. “Kung may dumating na kahit sino, kahit anong pangalan dalhin nila—stop them. Intindihin niyo, baka may sumunod na plano.”

“Copy,” malamig na sagot ni Lillian habang tinitigan si Sandro. Hindi siya nagsalita ng sobra, pero ramdam ko ang bigat ng pag-aalala niya.

Hinawakan ko sandali ang braso ni Sandro bago ko siya tuluyang itulak papasok sa OR. “Bro, nandito ako. Hindi ka bibigay. Hindi ka pwedeng bumitaw, narinig mo?” bulong ko, kahit alam kong baka wala na siyang malay para marinig pa ako.

Sa loob ng operating room, sumalubong sa akin ang malamig na liwanag ng surgical lamps. Nasa mesa na si Sandro, duguan, mahina ang paghinga. Kinumpirma ng anesthesiologist ang vitals niya: bumabagsak, unstable.

Hinubad ko ang coat ko at isinuot ang sterile gown at gloves. Huminga ako nang malalim. Hindi ako basta doktor ngayon. Ako ang linya sa pagitan ng buhay at kamatayan ng kaibigan ko.

“Scalpel,” mahina pero matatag kong utos.

At nagsimula ang operasyon.

Author note:

Haest, Di ko alam kung ano ang idugtong ko hehehe.... nag ramble na po sa aking isipan.

By the way, maraming salamat po sa inyong walang sawang sumabaybay sa aking munting akda. Sana ay samahan ninyo ako hanggang sa dulo.ng walang hanggang, char.....

Love you all.....

-Inday Stories/ Sky GoodNovel Stories