แหวนเกียร์

เห็นไหมล่ะ! เพียงฉันวิ่งไปหาพี่ปันปันที่โต๊ะข้างตึกคณะแล้วเอาข่าวนั้นให้เธอดู เย็นนั้นเธอก็ให้พี่โอบจ้างบริษัทขนย้ายของมาย้ายที่อยู่ให้ฉันทันที

ที่อยู่อาศัยใหม่เป็นคอนโดมิเนียมสุดหรูหรา เธอบอกว่าเจ้าของมาฝากให้บริษัท KS กรุ๊ป บริษัทเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์หาคนเช่าให้อยู่พอดี

เพียงเธอเปิดรูปถ่ายให้ดูก็ถูกใจใช่เลย ห้องชุดขนาดกำลังพอดีแบ่งสัดส่วนห้องต่างๆ มาพร้อมกับค่าเช่าสามพันห้าร้อยบาทจะไม่คว้าไว้ได้อย่างไร

ที่ฉันชอบที่สุดคือตรงระเบียงติดลูกกรงอย่างแน่นหนา เสริมสร้างความปลอดภัยให้ฉันสุดๆ

ส่วนห้องเก่าฉันย้ายออกและทิ้งมันอย่างไม่ไยดี ศพผ่านห้องขนาดนั้นใครจะไปนอนหลับลง

หลังจากนอนหลับสนิทเพราะเหน็ดเหนื่อยกับการเรียนและวิ่งวุ่นจัดการห้องพักใหม่ เช้าวันเสาร์ฉันตื่นมารับอากาศบริสุทธิ์ของวิวที่อยู่คนละฟากฝั่งกับคอนโดมิเนียมเดิม

"สวัสดีบรรยากาศใหม่ๆ หวังว่าแกจะเป็นเซฟโซนที่ดีนะ"

เพราะฉันตั้งใจจะปักหลักอยู่ที่นี่จนเรียนจบปีสี่ จากนั้นก็จะย้ายกลับไปอยู่อยุธยา เปิดโฮมสเตย์ริมแม่น้ำติดกับร้านขายของฝากของพ่อกับแม่

นั่นคือสาเหตุที่ฉันเลือกเรียนการโรงแรมเพื่อหวังเก็บเกี่ยววิธีการบริหารจัดการตลอดจนการบริการให้ได้มากที่สุด

แปดโมงครึ่งฉันก็กลับมาวุ่นวายกับการจัดของเข้าที่ต่อจากที่ค้างคาเมื่อคืนนี้ ต้องขอบคุณผู้เช่าที่ให้เฟอร์นิเจอร์ครบครันทุกอย่าง แถมแม้กระทั่งน้ำเปล่าในตู้เย็น

"อ๊ะ! นี่อะไร"

ฉันเปิดลิ้นชักชั้นวางทีวี ด้านในมีกล่องสี่เหลี่ยมสีดำวางอยู่ ความซุกซนและอยากรู้อยากเห็นสั่งให้ฉันหยิบมันขึ้นมามองดูใกล้ๆ เขย่าฟังเสียงแต่กลับไม่ได้ยินเสียงอะไร ฉันเลยตัดสินใจเปิดดู

"แหวนเหรอ"

ด้านในมีแหวนสแตนเลสเสียบอยู่กับตัวหมอน ฉันดึงมันออกมามองดูอย่างพิจารณา

วงไม่ใหญ่ดูเหมาะสำหรับนิ้วมือผู้หญิง

ตัวเรือนของแหวนเป็นลักษณะของฟันเฟือง มันถูกออกแบบให้เป็นดีไซน์เรียบๆ แต่ดุดัน ใต้ท้องแหวนสลักตัวอักษรภาษาอังกฤษตัว JและD อยู่คู่กัน

ค่อนข้างจะย้อนแย้งกับขนาดที่เหมาะสมกับผู้หญิง

ฉันหยิบมือถือขึ้นมาเสิร์ชหาข้อมูล พิมพ์เข้าไปในกูเกิ้ลว่า 'แหวนฟันเฟือง' และข้อมูลแรกที่เด้งขึ้นมาคือ..

"แหวนเกียร์ เกียร์วิศวะน่ะเหรอ"

เคยได้ยินมาบ้างว่าคนที่เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์จะมีเกียร์เป็นตัวแทนของหัวใจ ฉันเคยเห็นบนลำคอของพี่ปันปัน มันถูกนำมาห้อยกับสร้อยเชือกซึ่งคนที่ให้คือแฟนของเธอ ล่าสุดก็เห็นจากคอพี่โรส แฟนของเธอที่ชื่อพี่โชนก็ให้มาเหมือนกัน

แล้วอันนี้ล่ะ.. คงจะเป็นของเจ้าของห้องลืมเอาไว้

บังเอิญจังที่เจ้าของห้องก็เรียนวิศวะแล้วป่านนี้จะรู้หรือยังว่าทำหัวใจหาย

"คิกคิก แบบนี้ไม่ตายไปแล้วเหรอ"

เดี๋ยวจะหาว่าฉันเจอของสำคัญแล้วไม่บอกเลยส่งแชทบอกพี่ปันปันเอาไว้ และขอคอนแทคเจ้าของห้อง ฉันจะเอามันไปคืนให้เธอ.. ต้องเป็นเธอ แหวนวงเล็กแบบนี้ต้องเป็นของผู้หญิงแน่นอน

ไม่เชื่อเดี๋ยวลองสวมใส่ดูก็ได้

ความซนยังไม่หมด ฉันหยิบแหวนออกมาทาบนิ้วแต่ละนิ้ว จนตัดสินใจสวมมันเข้าที่นิ้วนางมือข้างซ้าย ตำแหน่งที่ฉันวาดฝันว่าจะมีแหวนแต่งงานมาอยู่ตรงนี้

"พอดีเลย สวยด้วยนะเนี่ย"

ฉันชูมือขึ้นสูงมองดูแหวนเกียร์สะท้อนแสงวิบวับ พอมาอยู่บนนิ้วความสวยก็ยิ่งชวนตะลึง ถือว่าเจ้าของไอเดียดีมากที่เอามันมาทำเป็นแหวนแทนเอาไปทำเป็นสร้อยคอธรรมดา

ติ๊ง! พี่ปันปันตอบแชทกลับมา ฉันเลยเลิกสนใจมันแล้วอ่านข้อความสั้นๆ นั้นก่อน

พี่ปันปัน : คอนแทคเจ้าของห้องจ้า เขาพักอยู่ข้างบน

พี่ปันปัน : ไลน์เจ้าของห้อง

ฉันไม่รีรอกดเข้าไปเพิ่มเพื่อนตามที่พี่ปันปันส่งมาให้

แต่.. "เฮ้ย! นี่มันไลน์พี่เจได"

ไม่ทันแล้วด้วย ฉันมือไวจัดกดเพิ่มเพื่อนเขาไปแล้ว

อาการสั่นเหมือนพี่เข้ามาพานพบ ฉันลนลานรีบโทรหาพี่ปันปันทันที

[ฮัลโหลไอน้องรัก]

"พี่ปัน! ห้องใครนะคะพี่"

[พี่ไม่ได้บอกไอเหรอว่าเป็นห้องพี่เจได]

"ไม่เลย แล้วพี่ได้บอกไหมคะว่าไอเป็นคนมาเช่า"

[บอกสิ ไม่งั้นเขาคงไม่ให้เช่าง่ายๆ แล้วก็คงไม่ให้ค่าเช่าถูกขนาดนี้]

ฉันยกฝ่ามือตบหน้าผากตัวเอง มันต่างอะไรกับที่หนีห้องศพผ่านล่ะ

[พี่เขาพักเพ้นท์เฮ้าส์ข้างบน เพิ่งย้ายของส่วนตัวออกไม่กี่วันคงจะลืมอันนั้นไว้นั่นแหละ แกเอาไปคืนพี่เขาได้เลยนะ]

"ค่า"

ตอบรับเสียงอ่อนแล้วกดวางสาย เรี่ยวแรงกำลังกายกำลังใจที่อุตส่าห์มีในวันนี้สลายหายหมดสิ้น

พอมีโอกาสได้เจอพี่เจไดหนึ่งครั้ง ก็มีเหตุให้ต้องเจอต้องพัวพันกันไม่เลิก

เวรกรรมอะไรของฉันนักหนา!!

"ที่ชมแกว่าสวย ฉันขอถอนคำพูด"

แหวนเกียร์ถูกฉันดึงออกจากนิ้ว แต่เหมือนจะเกิดปัญหา..ฉันดึงเท่าไหร่ก็ไม่ออก มันติดอยู่กับนิ้วนางของฉันราวกับว่ามีกาวตราช้างทาเคลือบเอาไว้

"ฮื้อ! เวรกรรมของแท้เลย"

ฉันวุ่นวายอยู่กับการดึงแหวนอยู่นับชั่วโมงจนนิ้วแทบขาดออกจากกัน เอาสบู่ถูก็แล้ว ทำทุกวิถีทางที่ค้นเจอในกูเกิ้ล แต่มันก็รักนิ้วของฉันเหลือเกิน ตอนนี้นิ้วทั้งแดงทั้งบวมแล้วฉันก็เจ็บมากด้วย

หนทางสุดท้ายที่ทำได้คือการส่งแชทไปหาพี่เจไดอย่างยอมจำนน

Irinka : พี่ลืมของไว้ที่ห้อง ไอจะเอาไปคืน

เจไดลูกเทพ : เดินขึ้นบันไดหนีไฟมาได้เลย

"โอ้โห! ทางดีๆ มีไม่ให้ไปด้วยนะ"

ขี้คร้านจะต่อปากต่อคำ ฉันออกจากห้องแล้วเลี้ยวขวามาใช้บันไดหนีไฟ เดินเงียบๆ ไม่เร่งรีบมายังชั้นที่อยู่สูงเพียงหนึ่งชั้น ประตูถูกแง้มอ้าเอาไว้ ฉันมองลอดผ่านช่องที่มีไปเห็นประตูบานใหญ่

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองว่าต้องสู้สิ

ก็แค่เผชิญหน้ากับพี่เจไดอีกครั้งและอีกครั้งเอง

ไม่ตายหรอกเพราะหากจะตาย คงตายตั้งแต่วันที่เขาเห็นฉันเป็นคนโง่แล้ว

ฉันมายื่นหน้าห้องที่มีหมายเลข 020 จิ้มนิ้วลงบนปุ่มแจ้งเตือนสองครั้งแล้วยืนรอนิ่งๆ สวนทางกับหัวใจที่เต้นโครมครามเพราะไม่ว่าจะนานแค่ไหน การพบเจอพี่เจไดยังคงเป็นเรื่องที่ตื่นเต้นสำหรับฉันเสมอ