Lahat ng Kabanata ng JDai Engineer เกียร์ฝังรัก: Kabanata 1 - Kabanata 5

พื้นที่สนามบินแน่นขนัดไปด้วยผู้คนนับพันนับหมื่นทั้งนั่งปะปนกับยืนสลับกันไปตามพื้นที่ที่ทางสนามบินจัดเตรียมเอาไว้ให้ 'แฟนคลับ' ของนักร้องเกาหลีที่จะมาแสดงคอนเสิร์ตในวันพรุ่งนี้ความสูงหนึ่งร้อยห้าสิบเก้าเซนติเมตรเป็นอุปสรรคต่อการมองเห็น เบื้องหน้าตอนนี้มีแต่แผ่นหลังผู้คนมากมาย มองไม่เห็นแม้แต่ทางเดินของศิลปินกรี๊ด! ฉันกรีดร้องในใจแล้วตัดสินใจหันหลังเดินฝ่าฝูงชนมากมายออกมายังจุดโล่งโปร่ง สูดเอาอากาศเข้าปอดลึกๆ มือพัดโบกสร้างความเย็นและลดความหงุดหงิดให้ตัวเองไปด้วยสาบานเลยว่าฉันจะไม่บ้าจี้ตามยัยเบลล์เพื่อนสายติ่งมาอีกเพียงเพราะเบื่อนอนอยู่ที่ห้องเฉยๆ รอบก่อนก็ชวนมาติ่งนักแสดงจีนคนหนึ่งพาฉันกลับถึงห้องพักตั้งเกือบห้าทุ่มแหนะติ๊งๆๆ พอนึกถึงเบลล์ก็ส่งแชทมาทันทีBellza : ไม่อดทนคราวหลังไม่ต้องมาเลยนะBellza : อีบ้า!"แกน่ะสิบ้า!"ฉันไม่ตอบกลับ จัดการบล็อกไลน์ของเบลล์ทันทีแล้วกระโดดขึ้นรถสาธารณะคันใหญ่นั่งกลับเข้ามาในเมืองหนึ่งปีกว่าๆ ที่ฉันกับเบลล์ยังคงติดต่อกันอยู่ทั้งที่เรียนคนละมหาวิทยาลัยก็เพราะความเห็นใจเพื่อน.. ไม่ใช่สิ! อดีตเพื่อนคนนี้หาคนคบยากเพราะนิสัยขี้วีน ตัวอย่างก็เมื่อครู่

ปึก! เผละ! สิ้นเสียงเผละความรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่ลำคอลามมาถึงปลายนิ้วมือข้างขวาก็มาพานพบฉันตกใจกางแขนข้างนั้นออก มองดูของเหลวสีแดงผสมเกล็ดน้ำแข็งที่หกเลอะเปรอะเปื้อนให้ตายเถอะ! โคตรซวยเลย ชุดนี้ฉันเพิ่งจะใส่ครั้งแรกด้วยนะมันเหมือนจะเป็นน้ำแตงโมปั่นที่ฉันสั่ง ฉันเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของกางเกงสีดำที่ยืนประชิดตัว ก่อนจะต้องย่นคิ้วเพราะเธอไม่ใช่พนักงาน แต่เป็นใครก็ไม่รู้ที่ทำหน้าตาไม่ต่างจากนางยักษ์ผีเสื้อสมุทร"หน้าตาก็ดี ไม่มีปัญญาหาผัวเองหรือไง"ห๊ะ! ฉันอุทานในใจ ไม่ทันได้หันไปโยนคำถามใส่พี่ต้นว่าใครคือผัวของเธอคนนี้ที่คาดเดาอายุน่าจะเกินสามสิบปี เส้นผมลอนมาม่าที่ฉันนั่งทำอยู่ครึ่งชั่วโมงก็ถูกดึงทึ้งจิกด้วยมือของอีคนแก่กว่า ออกแรงดึงให้ฉันลุกขึ้นยืนแล้วลากออกมานอกร้านฉันรู้แล้วว่าสถานการณ์ชักไม่ดี มีกลิ่นตุๆ บางอย่างตั้งแต่น้ำแตงโมลอยมาสาดใส่ลำตัวแต่ฉันดันตั้งตัวไม่ทัน สัญชาตญาณป้องกันตัวตอนนี้คือใช้สองมือจับข้อมือมัน จิกเล็บลงบนผิวเนื้อเหี่ยวๆ อย่างแรง ลำตัวถลาตามการดึงรั้ง ความเจ็บปวดวิ่งพล่านโอบล้อมหนังศีรษะจนอยากกรีดร้องดังๆ และรัศมีสายตามองเห็นรองเท้าหลายสิบคู่ยืนรายล้อมเป็นไทยมุ

[JDai Part]"ปากดี น่ากัดให้ปากขาด"ผมบ่นตามหลังยัยตัวเล็กผมหยิกเป็นเส้นมาม่าแล้วเดินกลับเข้ามานั่งข่มอารมณ์มันเขี้ยวอยู่ในรถเคลียร์เรื่องรถของสาวมนุษยศาสตร์ที่โชนตามจีบอยู่ในช่วงนี้เสร็จเรียบร้อยก็ไปเรียนต่อ วันนี้ผมอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ บาสก็แข่งแพ้เด็กสถาปัตย์ โปรเจคต์จบก็สุมหัว เพื่อนแม่งก็ไข้ใจกันเป็นแถบๆ หนักสุดก็ไอ้เวรแทนคุณที่ตอนนี้วิญญาณน่าจะไปอยู่แถวๆ ตึกมนุษย์โน้น เหลือแต่กายหยาบนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาวข้างบาทาผม ผมเลยใช้ตีนสะกิดขามัน"ทนไม่ไหวก็ไปหาเขา เอาแต่ทำหน้าเป็นหมาหงอยกูรำคาญ"แทนคุณใช้เท้ายันเท้าผมออก พลิกตัวตะแคงข้างหันตูดให้เฉยเออดี! ขอให้แม่งง้อเขาไม่สำเร็จผมหันไปสนใจโอบ ยังดีที่มันรักกับน้องปันปันดี เลยยังเหลือตัวช่วยทำโปรเจคต์กลุ่มที่จะต้องส่งอาจารย์ในอีกสองสัปดาห์ แต่เห็นมันจิ้มๆ หน้าจอมือถืออีกแล้ว ไม่พ้นคงสั่งอาหารไปกินที่ตึกโน้นอีกเหมือนเคย"ครั้งนี้แดกไรวะ""น้องอยากกินบะหมี่ไข่" มันตอบแต่ไม่ได้เงยหน้าจากหน้าจอมือถือขึ้นมาคุย"วันนี้?""พรุ่งนี้ มึงไปด้วยกันไหม""กูจะไปทำห่าอะไร กูไม่ได้มีเด็กอยู่ตึกนั้นเหมือนพวกมึง"โอบเงยหน้ามองผม.. "แต่ครั้งก่อนม