Baby_Snowの小説

บางคนก็อันตรายจนไม่น่าเข้าใกล้ โดยเฉพาะผู้ชายหน้าคมเข้มคนนั้นที่อยู่ในแก๊งวิศวะลูกเทพ แต่ทั้งที่รู้ว่าอันตราย ฉันกลับใจกล้าบ้าบิ่นขโมย 'เกียร์' ของรักของหวงของเขามา สุดท้ายก็ทำมันหาย!! ตัวอย่าง "ทานตะวัน อย่าบอกนะ.. ตอบมาว่าเธอเอาเกียร์ฝังเพชรของเราไปขายที่ไหน" "ฝังเพชร?" "เพชรมูลค่าสิบล้าน" ห๊า! เพชรมูลค่าสิบล้าน! "จะ จูบเราให้ตายไปเลยเถอะ" "ตายแล้วจะรู้ได้ไงว่าเกียร์อยู่ไหน ทานตะวัน..นั่นไม่ใช่เกียร์ธรรมดา มันไม่ใช่ของเล่น!" โอ๊ย! ฉันโคตรจะซวย!!

ปวดฟันเป็นเหตุให้ 'แยม' ได้พบกับคุณหมอฟันที่หล่อตั้งแต่แผ่นหลัง เขาชื่อ 'ภูทัชชัย' เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น 'มีโปรโมชั่นทำฟันแถมไอจีคุณหมอไหมคะ' จึงเอ่ยปากขอไอจีเขาหน้าด้านๆ 'ตั้งใจเรียนดีกว่านะครับ' แต่กลับถูกปฏิเสธจนน่าหงายเพราะเขา..ไม่ชอบเด็ก เด็กขี้งอแง ขี้งอน ขี้เอาแต่ใจ 'คุณหมอไม่ชอบเด็กก็ไม่เป็นไรค่ะ แค่หนูชอบคนแก่ก็พอแล้ว' ไม่ใช่เหรอ แค่ชอบก็เท่านั้นแหละ อยากได้ก็ต้องรุกหนักหน่อย ถึงแม้นานวันเข้าหมอฟันอย่างเขาจะดูลึกลับมากขึ้นเรื่อยๆ ก็ตาม

'ใจอยู่ที่เกียร์ เกียร์อยู่ที่ใจ ฝากเกียร์ไว้กับใคร เท่ากับฝากใจไว้กับคนนั้น' ได้ยินทีไรก็นึกขำ พวกหนุ่มวิศวะหลายใจไม่ต้องมีเกียร์เป็นร้อยอันเหรอ ว่าแต่..สร้อยเกียร์ของใครมาอยู่ในกระเป๋าสะพายชาแนลลูกรักของฉัน ลำบากต้องให้ฉันตามหาเจ้าของมันเพราะฉัน..ไม่มีทางเก็บใจของใครมาไว้กับตัวมั่วซั่วแน่ และผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่งคือผู้ชายคนนั้น.. หนึ่งในแก๊งวิศวะลูกเทพที่โดนฉันตบหน้าฉาดใหญ่ข้อหาจับก้น

'Zone วิศวะ หรือที่เรียกติดปากว่า 'โซนวอ.' ไม่มีใครอยากเข้าไปเฉียดใกล้เพราะฉายา.. ตีนมหันตภัยของคนคุมถิ่น แต่ฉัน 'แอลลี่' มีเหตุจำเป็นต้องเดินเข้าไปในนั้นจนได้พบเจอกับผู้ชายหน้าดุเขาเอ่ยกับฉันว่า 'เธอพลาดแล้ว' "เสื้อให้ยืม" "เดี๋ยวก็ไม่คืนหรอกค่ะ" "ก็ยกให้เอาไปนอนกอด ส่งเบอร์แอลมาให้พี่ในไลน์ด้วย" "ค่า พี่คุณอยากได้อะไรอีกไหม" "อยากได้แอล"

ฉันเจอ 'แหวนเกียร์' ปริศนาที่สลักตัวอักษรภาษาอังกฤษตัว J และ D ในลิ้นชักตู้ของห้องเช่าที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ ความซุกซนทำให้ฉันสวมใส่มันเข้าที่นิ้วนางมือข้างซ้าย แต่นาทีต่อมาความซวยก็มาเยือน ฉันถอดมันไม่ออก!! หนทางเดียวคือสารภาพบาปกับเจ้าของแหวนที่พ่วงตำแหน่งเจ้าของห้อง แต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลก.. เมื่อเขาคือคนที่เคย...กันมาก่อน #ตัวอย่าง "พี่ต้องการอะไรจากไอ" "แหวนมั้ง" "ใจกล้าตัดนิ้วเมื่อไหร่จะเอาไปคืนให้นะคะ" "ตกลงจะดื่มไหม" พี่เจไดก้มลงมาถาม "เมาแล้ว" "ไม่ต้องร้อง" ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาทำปากยื่นแง่งอน "ร้องให้หมา" "ขอโทษแทนมันด้วยที่ทำให้ร้องไห้" นิ้วโป้งใหญ่ปาดไล้เช็ดน้ำตาที่แก้มนวล เขายิ้มจนตาหยี ยิ้มอะไรไอ้บ้า! "แก้ตัวได้ป่ะ" "ไม่!" "แหวนเกียร์ถอดไม่ออกก็ไม่ต้องถอด พี่เคยบอกแล้วไม่ใช่..ว่าจะให้ไอดู ใส่มันไว้อย่างนั้นแหละ.."

เมื่อเกียร์ที่เป็นสัญลักษณ์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์บังเอิญมาอยู่ในมือของฉัน ด้านหลังของมันสลักตัวอักษรภาษาอังกฤษว่า OAB เจ้าของเกียร์ไม่ได้ตั้งใจให้ฉัน ฉันเองก็ไม่ได้ตั้งใจรับมันมา แต่วันที่ฉันยื่นมันคืนเจ้าของ พี่โอบกลับพูดว่า.. 'ของแบบนี้ใครเขาคืนกัน' เกียร์แปลว่าหัวใจไม่ใช่เหรอ.. ไม่ให้คืนแล้วจะให้ฉันเก็บเอาไว้ทำไมกันล่ะ ตัวอย่าง.. "เอาของพี่คืนไปแล้วก็ปล่อยปันไปสักที" "ของอะไร" "พวงกุญแจเกียร์ไง ปะ ปล่อยก่อนได้ไหม ขอร้องล่ะค่ะ" คำวิงวอนเป็นผล พี่โอบปล่อยฉันเป็นอิสระแล้วผละกลับไปนั่งหายใจรุนแรงที่เบาะตัวเอง ฉันเลยรีบหยิบของออกมาจากกระเป๋ายื่นให้ "นี่ค่ะ" "ของแบบนี้ใครเขาคืนกันวะ"

'Zone วิศวะ หรือที่เรียกติดปากว่า 'โซนวอ.' ไม่มีใครอยากเข้าไปเฉียดใกล้เพราะฉายา.. ตีนมหันตภัยของคนคุมถิ่น วันหนึ่งก็มีคนทะเล่อทะล่าเข้าไปขอถ่ายรูปภายในนั้นจนได้รู้ว่าเธอคือ 'เหมยลี่' น้องสาวของคุณหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มและค่ำคืนหนึ่งที่มีทั้งความพลั้งและพลาดเกิดขึ้นก็พาเธอกับ 'เฉิน' คนสุดท้ายในแก๊งที่ยังโสดมาพัวพันกันจนยากจะกู่กลับ

ฉันตั้งใจเข้าหาพี่ไฟเพียงเพราะต้องการความคุ้มครอง แต่ไม่คาดคิดว่าฉันจะถูกไฟร้อนแรงอย่างเขาแผดเผาทั้งเป็นให้ตกหลุมรักจนยากจะถอนตัว -------------- "ฉันมีเวลาให้เธอแค่หนึ่งนาที" "ห๊ะ! เอ่อ.." หนึ่งนาทีเนี่ยนะ ฉันออกอาการลนลานปากสั่นพับๆ แต่พอคิดว่าทุกวินาทีมีค่าก็เลยเลือกพูดประโยคที่สำคัญที่สุดออกไป "พี่มีแฟนไหม ขอหนูเป็นเด็กพี่ได้ไหมคะ" วิ๊ง! ฟิ้ว! สิ้นประโยคทุกอย่างรอบตัวก็เงียบสงัด อากาศร้อนจัดแต่กลับหนาวยะเยือกในความรู้สึกของฉัน ยิ่งได้ฟังคำตอบด้วยแล้ว "ไปซะ อย่ามากวนใจฉัน"

พอมีปัญหาคนเดียวที่ฉันนึกถึงก็คือเขา... เดย์มองฉันด้วยสายตานิ่งเรียบ ในมือของเขามีบุหรี่ที่จุดไฟติดอยู่หนึ่งมวนคอยยกมันมาจ่อริมฝีปากเป็นระยะ ฉันอ่านสายตาของเขาไม่ออก เดาความคิดของผู้ชายพูดน้อยต่อยหนักไม่เคยออกเลยสักครั้ง รู้เพียงว่าในโลกอันโหดร้ายของฉัน มีแค่เดย์เท่านั้น... คือเพื่อนที่ดีที่สุด ทว่านานวันเข้า เดย์กลับมีอิทธิพลต่อชีวิตของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ นับเปอร์เซ็นต์ก็คงได้สักแปดสิบ กระทั่งถึงวันที่ฉันมีปัญหาอีกครั้งแล้วเขาพูดว่า "เธอเป็นของฉัน...แพรว.... จำเอาไว้ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว!!" ฉันถึงเพิ่งรู้ว่ามันเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ต่างหาก ---------------------- "ฮือ เราพูดเล่น เดย์ห้ามทิ้งเรา" "ก็เห็นอยากลงเลยจอดให้" ฉันเงยหน้าขึ้น เบะปากโค้งให้ดูน่าสงสาร "กฏของการเป็นเพื่อนคือห้ามทิ้งกันนะ" แต่เขากลับตอบมาว่า... "กฏของการเป็นเพื่อนคือไม่จูบกัน"

'Zone วิศวะ หรือที่เรียกติดปากว่า 'โซนวอ.' ไม่มีใครอยากเข้าไปเฉียดใกล้เพราะฉายา.. ตีนมหันตภัยของคนคุมถิ่น หนึ่งในนั้นคือ 'จอมพล' ลูกชายอธิการบดี ผู้ขึ้นชื่อว่าเจ้าชู้ที่หนึ่ง แต่แล้ววันหนึ่ง ฉัน 'แก้มหวาน' ก็ได้รับซองดำที่ถูกส่งตรงมาจากโซนวอ. เรียกตัวไปพบโดยลงท้ายมาด้วยชื่อของเขา ทั้งที่เราไม่ได้รู้จักกัน #ตัวอย่าง1 "พี่เรียกหนูมาหวังขืนใจเหรอ" "ไม่ใช่!" เขาเสียงดังกลับทันที "ก็พี่นัดหนูมาแล้วก็ดึงเข้ามา.. แล้วก็อยู่สภาพนี้ แค่ไปให้อาหารหมาต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอคะ หนูสงสารที่มันผอม ทำไมพี่ถึงนิสัย.." "แก้มหวาน!" #ตัวอย่าง2 "ยังจะกลับไปนอนที่อะพาร์ตเม้นต์ไหม" ฉันส่ายหน้า "งั้นไปนอนบ้านพี่ ต้องให้เจอของจริง ถึงจะเลิกดื้อ" นิ้วชี้เรียวเขกมะเหงกเบาๆ แล้วผละออก คำก็ดื้อ สองคำก็ดื้อ ฉันจะยอมให้แค่วันนี้เท่านั้นแหละ

'Zone วิศวะ หรือที่เรียกติดปากว่า 'โซนวอ.' ไม่มีใครอยากเข้าไปเฉียดใกล้เพราะฉายา.. ตีนมหันตภัยของคนคุมถิ่น แต่ฉัน 'เอิร์ท' ดันตกหลุมรัก 'ไผ่' หนึ่งในแก๊ง คนที่มองภายนอกดูใจดีและเป็นคนดีที่สุดในกลุ่ม ฉันพุ่งชนจีบเขาเหมือนคนบ้า ถึงเพิ่งรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาใจดี.. แต่เขา 'โคตรหยิ่ง' สงสัยฉันจะเจองานหินเข้าแล้ว