ฝันร้าย

'ฮึก! ฮึก! ทำไมทำแบบนี้ ทำไมทำร้ายหัวใจของน้องแบบนี้'

'พี่ขอโทษ..'

'น้องเกลียดคำนี้ เกลียดๆ น้องเกลียดพี่เจ'

เฮือก! ฉันสะดุ้งเฮือกตื่นจากความฝันที่ตามหลอกหลอนซ้ำๆ ในกลางดึกแล้วนอนมองเพดานฝ้าในความมืดมิดนับสิบนาที

ก่อนจะตัดใจลุกขึ้นนั่ง ยกสองมือปาดเช็ดน้ำตาตรงหางตา ฝันทีไรเป็นแบบนี้ทุกที แล้วฉันก็ไม่ได้อยากฝันหรือนึกถึงมันเลย

แต่เป็นเพราะเขา.. เฮ้อ! ฉันลุกจากเตียงนอนมาเปิดตู้เย็นหาน้ำดื่ม ทว่าใบหูได้ยินเสียงแปลกประหลาดดังมาจากตรงระเบียง

"ตีสองไม่ใช่เหรอ หรือห้องข้างๆ ยังทำกับข้าวอยู่"

เป็นปกติจนมองว่าชินชาที่จะมีเสียงตำน้ำพริกหรือพูดคุยดังขึ้นกลางดึก คอนโดมิเนียมแห่งนี้ไม่ได้คัดสรรลูกบ้านมากนัก มีทุกอาชีพอาศัยอยู่ เลิกงานดึกดื่นก็มาก

สาวสวยห้องข้างๆ ของฉันก็ด้วยที่เห็นว่าทำงานเป็นพีอาร์ร้านอาหาร กลางดึกแบบนี้ฉันมักได้ยินเสียงเธออาบน้ำเป็นประจำ

ทว่าวันนี้เสียงที่ได้ยินคล้ายกับเสียงพูดคุย ความชอบเผือกอยู่นิดๆ ทำให้ฉันเปิดประตูระเบียงแล้วเงี่ยหูฟัง

เสียงพูดคุยกันจริงๆ ด้วย เสียงมีมากกว่าสามคนแน่นอน

ป๊าด! หรือว่าจะพาลูกค้ากลับมา

ก๊อกๆๆ ฉันสะดุ้งเฮือกอีกครั้งแล้วมองไปทางประตู นั่นเสียงเคาะประตูห้องฉัน

ในคอนโดมิเนียมนี้ฉันไม่รู้จักใคร และขณะนี้เวลาตีสองจะมีใครมีธุระนอกจากจะเป็นพวกผู้ร้ายบ้ากาม

ไม่ๆ ฉันจะไม่มีทางเปิด ประตูบานเลื่อนถูกปิดล็อกแน่นหนา ฉันกลับมานั่งบนเตียงนอนกอดผ้าห่มนวมแน่น

ก๊อกๆๆ เสียงเคาะดังขึ้นอีกหลายครั้ง พร้อมกับมือถือที่ส่งเสียงร้องให้ฉันสะดุ้งอีกหน

ใจคอไม่ดีเลยแหะ แต่ละช็อตอย่างกับในหนังผีเลย

มือถือส่งเสียงร้องเรียกไม่หยุด ฉันตัดสินใจหยิบมันมาดูรายชื่อคนโทรเข้ามา

"นิติ.."

นิติบุคคลโทรหาเวลานี้คงไม่ใช่เรื่องดีแล้ว

"สวัสดีค่ะ"

[คุณไอริณรบกวนเปิดประตูห้องหน่อยนะครับ]

"มีอะไรเหรอคะ"

[เดี๋ยวผมจะพูดให้ฟังนะครับ รบกวนเปิดหน่อยครับ]

แล้วเขาก็วางสายไป ตามด้วยการเคาะอีกสองครั้ง

เหตุการณ์ไม่ปกติอย่างรุนแรง

ฉันเดินไปจับลูกบิดประตู สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วแง้มมันออกอย่างกล้าๆ กลัวๆ

สิ่งแรกที่เห็นคือผู้คนนับสิบยืนอยู่ตรงพื้นที่หน้าห้อง ตรงหน้าเลยคือนิติบุคคลที่คุ้นหน้ากันดี ข้างๆ เขาเป็นป้าแม่บ้าน

"จะรบกวนขอใช้พื้นที่ห้องหน่อยครับ"

"ห้องฉันเหรอคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"หนูออกมาก่อนนะ เดี๋ยวป้าพูดให้ฟัง"

ฉันออกมายืนด้านนอกตามคำสั่ง พลันผู้คนที่เห็นว่ายืนอยู่ด้านนอกก็กรูเข้าไปในห้อง พอออกมายืนตรงนี้ฉันถึงเพิ่งเห็นว่ามีเจ้าหน้าที่ตำรวจปะปนอยู่ด้วย

เกิดอะไรขึ้น!!

"ห้องข้างบนมีการฆาตกรรมกันเกิดขึ้นครับ ศพถูกห้อยอยู่ตรงระเบียง"

"อะไรนะคะ!" ฉันเบิกตาโตตัวแข็งค้าง

พีคมาก!

"พอดีผมนับห้องผิดน่ะครับ คิดว่าศพตรงกับห้องนี้ แต่พอเจ้าหน้าที่มาดู ดันห้อยลงมาอยู่ตรงห้องคุณไอริณ ต้องขอรบกวนสักเดี๋ยว"

นิติบุคคลยังพูดไม่ทันจบดี บางอย่างที่ห่อผ้าขาวก็ถูกแบกหามออกมาจากห้อง สองขาของฉันสั่นพับๆ ใจเสีย กลัวมาก อีกหลายๆ ความรู้สึกกำลังรุมเร้า

ห้องฉัน..ห้องศพผ่าน

กรี๊ด! ฉันกลับเข้ามายืนในห้องหลังจากทุกอย่างสงบลง ไฟในห้องมีกี่ดวงเปิดให้สว่างโร่ ศพเอาออกไปแล้ว วิญญาณเขาได้ตามไปไหม หรือยังอยู่แถวนี้

"ฮือ! นี่มันเรื่องบ้าอะไร!"

อยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว ฉันจะใช้มันเป็นเซฟโซนแล้วนอนหลับให้สบายใจได้อย่างไร ให้ตายฉันก็ไม่อยู่

ฉันลงมานั่งอยู่ชั้นหนึ่งตั้งแต่ตีสองจนถึงเช้าเพื่อรอมาหยามาหา ระหว่างนั้นก็ได้เห็นความวุ่นวายของเจ้าหน้าที่มากมายเดินสวนกันไปมา พร้อมกับข่าวด่วน..

'เกิดเหตุฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยม สาวนักศึกษาเคราะห์ร้ายลืมล็อกประตูระเบียง เปิดช่องให้คนร้ายที่เป็นชายห้องด้านบนปีนป่ายลงมาข่มขืนแล้วฆ่า'

ลองคิดดูสิว่าถ้าห้องนั้นล็อคประตู.. มันจะไม่ลงมาที่ห้องฉันแทนเหรอ

"แกอยู่ที่นี่ไม่ได้แน่"

มาหยาเข้ามานั่งอยู่ในห้องเป็นเพื่อนฉันยังเอาแต่ลูบท่อนแขนไปมา

แล้วฉันที่อาบน้ำอยู่ก็ไม่ได้คิดปิดประตู แง้มอ้ามันเอาไว้ให้อุ่นใจ

"ฉันจะย้ายวันนี้เลย"

"หาห้องได้แล้วเหรอ ไปนอนกับฉันก่อนไหม.."

"ไปนอนกับแก เท่ากับว่าฉันต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกน่ะสิ ไม่ใช่แค่ผีนะ ไอ้คนร้ายยังจับตัวไม่ได้ เกิดมันย้อนมาห้องมันแล้วคิดก่อเหตุซ้ำ ห้องฉันคงไม่พ้นเป้าหมาย"

"น่ากลัวจริงๆ"

ฉันอาบน้ำเสร็จก็ตะปบผ้าเช็ดตัวออกมา ความกังวลลดลงมานิดหน่อยเพราะระหว่างอาบน้ำฉันนึกบางอย่างได้

มีรุ่นพี่ดีเป็นลาภอันประเสริฐ เพียงฉันไปตีหน้าเศร้าเล่าความจริงที่เผชิญ พวกเธอต้องรีบหาที่อยู่ใหม่ให้ฉันแน่นอน

ไม่เชื่อก็คอยดูได้เลย

[JDai Part]

"ห้องมึงบิ้วอินเสร็จยัง"

"ถามเพื่อ?"

ผมเหล่ตามองแทนคุณ มันทำหน้าหงอยมองแก้วเหล้าในมือหมุนไปมา

"เหงาว่ะ ไม่อยากนอนคนเดียว"

"เสร็จแล้ว กูไปนอนมาสามคืนแล้ว แต่กูไม่ให้มึงไปนอน"

"ขี้งกไอ้สัด"

"ไม่ได้งก แต่ห้องกูไม่ใช่ศาลาคนเศร้า แล้วก็ไม่มีอะไรให้มึงคลายเหงา"

เพ้นท์เฮ้าส์ราคายี่สิบล้านที่ผมซื้อมาจากเฮียสิงห์เปรียบดั่งวิมานนับจากนี้ตลอดจนอนาคต เพิ่งเอาฤกษ์เอาชัยเข้าอยู่ จะให้ไอ้พวกอกหักรักคุดแบกความหม่นหมองไปเคลือบทับก็ใช่เรื่อง

"เอางี้ไหม กูช่วยให้ไม่เครียดได้นะ เดี๋ยวหาสักคนในนี้ให้ ใช้งานห้องตองหนึ่งสักหน่อย เป็นไง"

ผมกอดคอแทนคุณ ชี้นิ้วไปยังสาวสวยมากมายใน K Night ผับระดับไฮคลาสช่วยคัดสรรลูกค้าชั้นเยี่ยมมาให้แล้ว นางแบบ ไฮโซเซเลบ ดาราก็ยังมี ผมว่าเพื่อนต้องถูกใจสักคน

"มึงเห็นเงาหัวกูไหม ทำแบบมึงว่า.. เขาคงหายไปจากชีวิตกูถาวร"

"เข้าใจ กูเคยเห็นไอ้โอบเป็น"

ผมตบบ่ามันปลอบใจ เพื่อนผมสามคน ล้วนแล้วแต่ผ่านการเป็นคน เป็นเสือแล้วกลายร่างเป็นหมาหงอยราวกับติดเชื้อโรคระบาด

หรือมันจะฮ็อตฮิตในกลุ่มหนุ่มหล่ออย่างพวกผมวะ

ไม่ใช่ดิ ผมยังสุขกายสบายดีอยู่

จะมีก็แต่วันที่ถูกยัยตัวเล็กผมเส้นมาม่าตะคอกใส่แล้ววิ่งลงจากรถทั้งน้ำตา

ไอริณทำผมดิ่งไปตั้งสองวัน เรื่องราวที่ลืมเลือนไปจากความทรงจำรวมถึงความรู้สึกผิดถาโถมย้อนกลับมา

ตอนนั้นผมดันทำอะไรไม่คิด สร้างบาดแผลให้สาวน้อยน่ารักให้กลายเป็นคนหน้าหงิก

เฮ้อ! นึกถึงแล้วก็เซ็ง

ติ๊ง! มือถือในกางเกงสั่นสะเทือนขัดความคิด ผมล้วงเอามันมาอ่านแชทของโอบ คืนนี้มันไม่ได้เข้ามาที่ผับ แต่ยังมีใจทำธุระให้ผม

Oab : เคลียร์

[JDai End]